II OSK 2702/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3090/17 w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3090/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], którym odmówiono Spółce wydania zaświadczenia o zgodności wykonanych prac budowlanych na działce nr [...]położonej w [...], Gmina [...] z decyzją Wójta Gminy [...]z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię, wytwórni podłoża do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię oraz przyłącza wodociągowego dla zasilania w wodę. W motywach powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji podkreślił, że niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3486/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wydane wcześniej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, nakazując temu organowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ustalenie w prawidłowy sposób stanu faktycznego i określenie, czy wykonane przez skarżącą roboty budowlane są zgodne z decyzją Wójta z dnia [...] lipca 2003 r. Stwierdzono, że w przypadku uznania, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej w skrócie SKO w P[...]) powinno uchylić postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, ponieważ kompetencja organu administracji publicznej do wydania zaświadczenia nie może być przeniesiona na organ drugiej instancji rozpatrujący zażalenie na postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia. Uznanie, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą powinno zostać poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego oraz prawnego, czego wyrazem powinno być pisemne uzasadnienie wydanego postanowienia. Rozpoznając ponownie sprawę SKO w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. nr [...]utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. z odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającej zgodność wykonanych prac budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy z dnia[...]lipca 2003 r. dlatego, że roboty budowlane wykonane na działce nr [...]nie były uzasadnione potrzebami prowadzonego gospodarstwa rolnego, ale obejmowały prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółka E. sp. z o.o. Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd pierwszej instancji uznał za niezasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.) w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 219 K.p.a. w związku z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.). Podniósł, że bezspornym jest, że we wniosku inicjującym postępowanie administracyjne z dnia 3 lutego 2015 r. skarżąca uzasadniła konieczność wydania zaświadczenia nałożeniem takiego obowiązku postępowaniem prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego. Uzupełniając ww. wniosek 12 lutego 2015 r. wyraźnie podała, że do przedłożenia wnioskowanego zaświadczenia została zobowiązana orzeczeniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydanym w toku postępowania legalizacyjnego. Sąd wyjaśnił, że sprawy prowadzone na podstawie art. 48 Prawa budowlanego mogą zostać zakończone wydaniem decyzji administracyjnej na podstawie ust. 1 i 4 (nakaz rozbiórki) lub postanowienia na podstawie ust. 2 i 3 (wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych i określenie obowiązków umożliwiających legalizację budowy lub tylko określenie tych obowiązków w przypadku budowy zakończonej). Wykonanie obowiązków nałożonych powyższym postanowieniem umożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej, określonej w art. 49 i jej zakończenie w drodze odpowiedniej decyzji administracyjnej (poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót albo nakazu rozbiórki). Istotą postępowania legalizacyjnego jest sprawdzenie możliwości doprowadzenia, a następnie doprowadzenie budowy do stanu zgodnego z prawem. Analizując materiał zgromadzony w aktach sprawy Sąd zwrócił uwagę, że podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie wydania zaświadczenia, ocenie podlegał m.in. charakter robót budowlanych i ich dopuszczalność ze względu na ład przestrzenny, tj. spełnienia wskazanych w decyzji warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na tym terenie dopuszczał jedynie w zabudowie zagrodowej jej uzupełnienie i wymianę, modernizację i rozbudowę istniejących obiektów uzasadnioną potrzebami prowadzonego gospodarstwa rolnego, a więc wskazywał konkretne przeznaczenie i funkcję. W oparciu o posiadane przez organy dokumenty nie można było uznać, tak jak domaga się tego skarżąca, że wykonane przez nią na działce [...]prace budowlane są zgodne z decyzją Wójta Gminy [...] z 2003 r. w powyższym zakresie. Po pierwsze decyzja określała wprost rodzaj inwestycji - budynek gospodarczy do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię, po drugie dopuszczony w niej konkretny rodzaj inwestycji wynikał z wymagań ładu przestrzennego – obszar, na którym znajduje się działka [...] w planie miejscowym oznaczony był jako teren najkorzystniejszy dla produkcji rolnej z istniejącą zabudową zagrodową i mieszkalną, dla którego ograniczono prawo zabudowy jedynie do zabudowy niezbędnej do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Tym samym, w ocenie Sądu zasadnie uznano, że decyzja z 2003 r. nie uprawniała skarżącej do wybudowania budynków z przeznaczeniem innym niż rolnicze. Zdaniem Sądu wbrew argumentacji skarżącej, wykonane przez skarżącą roboty budowlane na działce nr [...], wymienione w przedstawionej przez stronę inwentaryzacji budowlanej powykonawczej mimo, że co do zasady mogły być uznane za modernizację i rozbudowę istniejących obiektów określonych w decyzji z 2003 r. - to jednak nie można było przyjąć, że zostały wykonane na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego a tym samym, że są one zgodne z rodzajem funkcji określonej dla tej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskazanej w przedmiotowej decyzji, tj. tereny najkorzystniejsze dla rozwoju produkcji rolniczej. Z akt sprawy wynika, że zostały one zrealizowane w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie przetwarzania odpadów, a nie w celu prowadzenia produkcji rolnej. W okolicznościach niniejszej sprawy uzasadniało odmowę wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając go w całości. Sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. zarzucono: I) naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 219 K.p.a. w związku z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. i w związku z art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia SKO w [...] z dnia [...] września 2017 r. w konsekwencji wadliwego uznania, że ziściły się przesłanki do odmowy wydania przez Wójta Gminy [...] zaświadczenia o zgodności zrealizowanych przez skarżącą robót budowlanych, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie prowadzi do zupełnie odmiennych konkluzji i wobec zaktualizowania się wszystkich przesłanek zasadne jest wydanie zaświadczenia na podstawie art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego o żądanej przez skarżącą treści, a odmowa wydania zaświadczenia przez Wójta Gminy [...] jest jedynie wynikiem nieprawidłowej interpretacji powszechnie obowiązujących przepisów prawa, wkroczenia przez Wójta w sferę uprawnień organów nadzoru budowlanego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia zgodnie z trybem przewidzianym dla oceny użytkowania obiektu, którego podstawę stanowi art. 71 Prawa budowlanego, nie zaś art. 48 ust. 3 pkt 1, który stanowi podstawę żądania skarżącej, jako tryb legalizacji samowoli budowlanej; II) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a. i 77 K.p.a. poprzez uznanie, że SKO w [...] wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności robót budowlanych wykonanych przez E. Sp. z o. o. z decyzją o warunkach zabudowy nr [...], dokonało wnikliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i na tej podstawie uznało zgodność rozstrzygnięcia Wójta Gminy [...] z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy organ dokonał błędnej interpretacji zapisów decyzji o warunkach zabudowy nr [...], nie zbadał dokładnie okoliczności niniejszej sprawy i wywiódł z zebranego materiału dowodowego wnioski z niego niewynikające, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy wydatna zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku bez jednoznacznego wskazania podstaw rozstrzygnięcia i wyjaśnienia na jakiej podstawie Sąd uznał, że zrealizowane przez skarżącą roboty budowlane mieszczą się w ramach inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię, wytwórni podłoża do produkcji pieczarek oraz przyłącza wodociągowego dla zasilania w wodę projektowanej inwestycji w ramach założenia siedliska zagrodowego na terenie działki nr [...] stanowią modernizację i rozbudowę obiektów określonych w decyzji nr [...], ale jednocześnie są niezgodne z funkcją rolniczą, przewidzianą dla tego terenu, ponieważ ich faktycznym przeznaczeniem nie jest działalność rolnicza, co uzasadnia zdaniem Sądu odmowę wydania żądanego przez skarżącą zaświadczenia o zgodności robót budowlanych i co stanowi wynik braku dokonania przez Sąd wykładni obowiązujących przepisów prawa i oparcia się wyłącznie na wadliwych ustaleniach i argumentacji zarówno Wójta Gminy [...] jak i SKO w [...]. Ponadto Sąd nie dokonał wnikliwej analizy okoliczności sprawy - charakteru i rozmiarów zrealizowanej przez E. inwestycji pod kątem zgodności zarówno z przepisami prawa przestrzennego jak i Prawa budowlanego. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2018 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a w efekcie uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała stosownie do art. 182 2 P.p.s.a. przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do oceny, czy złożony przez stronę skarżącą wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zgodność enumeratywnie wykonanych prac budowlanych z treścią decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanej w tej decyzji inwestycji na działce nr [...] w miejscowości [...] uzasadniał wydanie zaświadczenia o takiej zgodności, czy też zgodności nie było i należało wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Jednym z przypadków wydawania zaświadczenia jest sytuacja, w której przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 1 pkt 1 K.p.a.). Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, ponieważ wobec strony skarżącej kasacyjnie wszczęto odrębne postępowanie zmierzającego do zalegalizowania wykonanych robót budowlanych, a samą stronę zobowiązano do przedłożenia zaświadczenia o zgodności wykonanych robót z treścią decyzji ustalającej warunki zabudowy. Stosownie do treści art. 219 K.p.a. w przypadku, gdy nie można wydać zaświadczenia w pełni potwierdzającej żądanie strony, wówczas organ wydaje postanowienie o odmowie jego wydania. Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie obejmującym zarzuty skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego w zakresie obejmującym niewłaściwe zastosowanie art. 219 K.p.a. w związku z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. i w związku z art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie w tej sprawie zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na wydanie żądanego przez stronę skarżącą zaświadczenia. Decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] została wydana na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "u.z.p.". Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.z.p. decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu były wydawane na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli takowy obowiązywał na danym obszarze. Jak wynika z akt sprawy, w dacie wydania ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji wydawane decyzje w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawierały nie tylko parametry zabudowy i zagospodarowania terenu, ale także rodzaj inwestycji i warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 42 ust. 1 pkt 1-3 u.z.p.). Tym samym skoro wydana w dniu [...] lipca 2003 r. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] określała warunki dla budowy budynku gospodarczego do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię, wytwórni podłoża do produkcji pieczarek oraz przyłącza wodociągowego w ramach założenia siedliska zagrodowego z wyraźnym podkreśleniem, że z ustaleń planu miejscowego wynika wyłączne przeznaczenie terenu działki jako obszaru najkorzystniejszego dla rozwoju produkcji rolniczej oraz rozporoszonej zabudowy zagrodowej i mieszkalnej w ramach której lokalizacja nowej zabudowy dotyczy tylko zabudowy zagrodowej niezbędnej do prowadzenia gospodarstwa rolnego a jakakolwiek wymiana, uzupełnienie, modernizacja lub rozbudowa istniejących obiektów musi być uzasadniona potrzebami prowadzenia gospodarstwa rolnego – to zgodne z treścią ww. decyzji byłyby tylko takie obiekty budowlane, które służyłyby tylko produkcji rolnej lub byłyby niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego bądź też byłyby uzasadnione potrzebami prowadzonego gospodarstwa rolnego. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził w zaskarżonym wyroku, że roboty budowlane objęte wnioskiem skarżącej Spółki nie zostały wykonane na potrzeby prowadzenia gospodarstwa rolnego bądź służyły prowadzeniu produkcji rolnej. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykonane roboty budowlane służyły prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie przetwarzania odpadów. W związku z powyższym nie można przyznać racji argumentacji skarżącej kasacyjnie Spółce, która stara się wykazać, że w tej sprawie organy obu instancji przekroczyły zakres swoich kompetencji i dokonały oceny zmiany sposobu wykorzystania obiektów a nie ich zgodności z decyzją ustalającą warunki zabudowy. Obowiązkiem organów było w tej sprawie dokonanie oceny, czy zgodnym z treścią decyzji ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu było wykonanie przez skarżącą Spółkę takich robót budowlanych, które byłyby zgodne z przeznaczeniem tego terenu opisanym w ww. decyzji z [...] lipca 2003 r. Jak trafnie wskazały organy obu instancji i zaaprobował to stanowisko Sąd pierwszej instancji, skarżąca Spółka wykonała podlegające procesowi legalizacji roboty budowlane nie w celu prowadzenia gospodarstwa rolnego, ale w celu prowadzenia innej działalności, co nie pozwala na uznanie ich zgodności z wydaną przez Wójta Gminy [...] decyzją nr [...]. Nie jest zasadnym także zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i w związku z art. 7 K.p.a. i 77 K.p.a. mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne uznanie, że SKO w [...] dokonało wnikliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i na tej podstawie uznało zgodność rozstrzygnięcia Wójta Gminy [...] z przepisami prawa. Trafnie Sąd pierwszej instancji ustalił, że w tej sprawie organy obu instancji należycie zgromadziły materiał dowodowy w sprawie i ustaliły, że wykonane roboty budowlane nie były zgodne z treścią decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie został naruszony przez organy administracji ani art. 7 K.p.a. nakazujący podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, ani też art. 77 K.p.a., którego celem jest zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i jego rozpatrzenie. Jak wynika z akt sprawy, kilkakrotnie organy administracyjne w tej sprawie wydawały postanowienia i podlegały one także kontroli sądu administracyjnego. W czasie tych postępowań analizowany i uzupełniany był materiał dowodowy, który ostatecznie pozwolił organom ustalić w sposób należyty stan faktyczny sprawy. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. jest także niezasadny. Art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym zgodnie z którym administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Art. 3 P.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08, opub. w Lex nr 490087). Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że skarżąca kasacyjnie Spółka nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16, opub. w Lex nr 2450637; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1636/11, opub. w Lex nr 1145065; wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 745/11, opub. w Lex nr 1083687). Mając powyższe należy także stwierdzić, że w okolicznościach tej sprawy nie było podstaw do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., ponieważ organy administracyjne nie naruszyły w tej sprawie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest zasadnym także ostatni zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, a dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku bez jednoznacznego wskazania podstaw rozstrzygnięcia i wyjaśnienia na jakiej podstawie Sąd uznał, że zrealizowane przez stronę skarżącą kasacyjnie roboty budowlane mieszczą się w ramach inwestycji objętej decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. ustalającą warunki zabudowy, ale jednocześnie są niezgodne z funkcją rolniczą przewidzianą dla tego terenu. Powołany art. 141 § 4 P.p.s.a. może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie te elementy. Nie można dostrzec niespójności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia przywołując art. 217 § 1 i 2 K.p.a., art. 218 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 219 K.p.a. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał również na treść art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym określającą treść decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i analizując treść wniosku strony o wydanie zaświadczenia z treścią decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2003 r. prawidłowo ustalił brak naruszenia prawa przez organy administracyjne. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd. Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro zarzuty zawarte w skardze kasacyjne nie okazały się trafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to stosowanie do art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną.