II OSK 1800/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2915/17 w sprawie ze skargi Wójta Gminy O. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2915/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wójta Gminy O. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Wojewoda Warmińsko-Mazurski wymierzył Wójtowi Gminy O. karę pieniężną w wysokości 27 000 zł za 54 dni zwłoki w postępowaniu, zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy 1,5 MW wraz z budową sieci służącej do przesyłu energii elektrycznej przewidzianej do realizacji na działce geodezyjnej nr [...], obręb geodezyjny [...], gmina O. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Wójt Gminy O.. Postanowienie organu pierwszej instancji zostało utrzymane w mocy zaskarżonym w tej sprawie postanowieniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257). Podstawę materialnoprawną postanowienia stanowił art. 51 ust. 2 i ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073). Organ odwoławczy zaakceptował stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z pięćdziesięcioczterodniową zwłoką. Postepowanie trwało od 22 listopada 2012 r. (21 listopada 2012 r. wpłynął wniosek do Urzędu Gminy) do [...] kwietnia 2013 r. (dzień wydania decyzji w sprawie), a więc 133 dni. Natomiast ustawa przewiduje sześćdziesięciopięciodniowy termin na załatwienie sprawy. Dalej organ wskazał, że od czasu trwania postępowania odliczeniu podlegał okres niezbędny do dokonania wymaganych prawem uzgodnień, a więc w sprawie okres od 11 stycznia 2013 r. (dzień wcześniej wysłano pierwsze pisma z prośbą o uzgodnienia do właściwych organów) do 24 stycznia 2013 r., kiedy to ostatni z organów dokonał uzgodnienia projektu decyzji w trybie tzw. milczącej zgody. Zdaniem organu w sprawie nie miały miejsca żadne inne czynności ani zdarzenia, których terminy mogłyby zostać odliczone od czasu trwania całego postępowania. Skargę na powyższe postanowienie wywiódł Wójt Gminy O., wnosząc o jego uchylenie w całości i uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 51 ust. 2 i art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd przypomniał, że w sprawie nie jest kwestionowany fakt opóźnienia w wydaniu decyzji. Wójt Gminy twierdził jednak, że nie pozostawał w zwłoce, gdyż przekroczenie terminu było, w jego ocenie, usprawiedliwione okolicznościami przewidzianymi w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ czternastodniowy termin wyznaczony w obwieszczeniu stronom na zgłoszenie ewentualnych uwag i wniosków do planowanej inwestycji oraz siedmiodniowy termin wyznaczony stronom na zapoznanie się z aktami sprawy podlega odliczeniu od sześćdziesięciopięciodniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej, jako terminu przewidzianego w przepisach prawa do dokonania określonych czynności. Zdaniem Sądu stanowisko skarżącego Wójta nie zasługiwało na uwzględnienie. Czynności, na które wskazuje Wójt stanowią zwykły element prawem przewidzianych działań, które występują każdorazowo w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, niewymagających od organu dokonania dodatkowych, nadzwyczajnych starań, a więc nie wstrzymują biegu terminu określonego w art. 51 ust. 2 powołanej ustawy. Wyznaczenie stronom siedmiodniowego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy jest typowym elementem, etapem i skutkiem związanym z gwarancją praw strony w każdym postępowaniu administracyjnym, co nie mieści się w art. 51 ust. 2c ustawy. Dalej Sąd wyjaśnił, że z akt administracyjnych wynika, iż postępowanie trwało 133 dni, od 22 listopada 2012 r. do [...] kwietnia 2013 r. Od czasu trwania postępowania odliczono ustawowy termin wynikający z art. 51 ust. 2 ustawy, tj. 65 dni oraz okres 14 dni liczony od 11 stycznia do 24 stycznia 2013 r., w czasie którego oczekiwano na uzgodnienia. W tej sytuacji kara za pięćdziesiąt cztery dni zwłoki została wymierzona prawidłowo. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący Wójt, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie: 1/ prawa materialnego, tj.: a) art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwe przyjęcie, że z sześćdziesięciopięciodniowego terminu przewidzianego na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie podlegają wyłączeniu terminy wyznaczone przez organ w toku postępowania w związku z obowiązkiem zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym jego stadium tj. czternastodniowy termin na złożenie ewentualnych uwag i wniosków do planowanej inwestycji, jak również siedmiodniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy wraz z okresem niezbędnym dla doręczenia korespondencji; b) art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że zasadne jest nałożenie kary za opóźnienie w wydaniu decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, c) art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego zastosowanie w sprawie, pomimo że zachodził przypadek niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji; 2/ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wadliwą kontrolę postanowienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa, skutkującą zaakceptowaniem rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, pomimo dokonania przez organ błędnych ustaleń faktycznych dotyczących czasu trwania postępowania lokalizacyjnego, w sytuacji gdy wskazane wady postępowania uzasadniały uchylenie rozstrzygnięcia organu odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, z uwagi na naruszenie art. 61 § 3, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, pomimo zaistnienia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tym samym skarga powinna zostać uwzględniona w całości, a postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa w całości uchylone; c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi, a mianowicie braku odniesienia się do zarzutów i argumentacji podnoszonych przez skarżącego, a dotyczących zakwestionowania możliwości nałożenia kary pieniężnej w przypadku, gdy postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego; Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz wg norm przepisanych. Jednocześnie skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Przedmiotowa skarga kasacyjna została, na mocy zarządzenia z dnia 5 listopada 2020 r., skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.), z uwzględnieniem zgody strony skarżącej kasacyjnie wyrażonej w piśmie z dnia 31 sierpnia 2020 r. Wójt Gminy O. w piśmie procesowym z dnia 31 sierpnia 2020 r., wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego stosownie do normy § 1 tego przepisu rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego podkreślić należy, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut skargi kasacyjnej, obrazy art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że z sześćdziesięciopięciodniowego terminu przewidzianego na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie podlegają wyłączeniu terminy wyznaczone przez organ w toku postępowania w związku z obowiązkiem zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym jego stadium - czternastodniowy termin na złożenie ewentualnych uwag i wniosków do planowanej inwestycji, jak również siedmiodniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy wraz z okresem niezbędnym dla doręczenia korespondencji. Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku niewydania przez organ właściwy decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Instytucja prawna kary pieniężnej stanowi gwarancję prewencyjną i represyjną realizacji przez organy administracji publicznej zasady ogólnej szybkości załatwiania spraw administracyjnych. Takie znaczenie kary pieniężnej dla gwarancji szybkiego załatwiania spraw ma znaczenie dla wykładni i stosowania rozwiązania prawnego przyjętego w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Obliczanie terminu załatwienia sprawy reguluje art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiąc expressis verbis, że termin 65 dni liczy się od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji. Artykuł 51 ust. 2c tej ustawy stanowi, że do terminu 65 dni nie wlicza się między innymi opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W orzecznictwie sądów administracyjnych do opóźnień spowodowanych z winy strony, o jakich stanowi art. 51 ust. 2c należy konieczność uzupełnienia przez inwestora nieprawidłowości i braku wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, określonych w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Do ustawowego terminu 65 dni na załatwienie sprawy nie wlicza się, a konsekwentnie należy odliczyć czas związany z wezwaniem inwestora, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków formalnych wniosku, to jest okresu od dnia wezwania przez organ inwestora do uzupełnienia wniosku i dokonania czynności w tym przedmiocie przez inwestora. Nie można podzielić stanowiska skarżącego Wójta Gminy O., iż z 65 dni na załatwienie sprawy należy odliczyć terminy wyznaczone przez organ w toku postępowania w związku z obowiązkiem wynikającym z art. 10 k.p.a. zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym jego stadium, a to czternastodniowy termin na złożenie ewentualnych uwag i wniosków do planowanej inwestycji, jak również siedmiodniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy wraz z okresem niezbędnym dla doręczenia korespondencji. Stanowisko to jest całkowicie chybione. Po pierwsze, do czynności, o jakich mowa w art. 51 ust. 2c omawianej ustawy nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, a do takich czynności należy zawiadomienie stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy (art. 10 k.p.a.). Jest to czynność konieczna do dokonania w każdym postępowaniu administracyjnym i mieści się w maksymalnym czasie postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyroki NSA z dnia 29 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 984/14 oraz z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1490/14). Po drugie, ustawodawca, w art. 10 k.p.a. nie przewidział żadnych terminów na zawiadomienie stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. Te same uwagi odnoszą się do terminu wyznaczonego przez organ dla stron, celem umożliwienia składania przez nie ewentualnych uwag i wniosków w postępowaniu, którego celem jest rozpoznanie wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oba tego rodzaju terminy są terminami urzędowymi, wyznaczanymi przez organ w toku postępowania. Nie można więc przyjąć, że chodzi w tym przypadku o terminy przewidziane w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, o których mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - podobnie w wyroku NSA z dnia 30 sierpnia 2019 r. sygn. akt II OSK 2410/17. Całkowicie chybiony jest również zarzut naruszenia art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że zasadne jest nałożenie kary za opóźnienie w wydaniu decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji celu publicznego. Przede wszystkim Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę ze skargi na postanowienie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z niewydaniem w terminie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mógł badać zgodności z prawem decyzji wydanej w poprzedzającym ją postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji. Nie był władny weryfikować prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego w tym postępowaniu, przede wszystkim zaś oceniać, czy zamierzenie budowlane w rzeczy samej stanowi lub nie realizację inwestycji celu publicznego. Natomiast dla oceny zgodności z prawem kontrolowanego postanowienia, wydanego na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie miało znaczenia, że poprzedzające postępowanie zakończone zostało decyzją odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W powołanym wyżej przepisie mowa jest o skutkach niewydania przez właściwy organ decyzji "w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego", zatem zarówno pozytywnych, jak i odmawiających ustalenia lokalizacji bez względu na przyczyny odmowy - porównaj wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 3607/18. Podzielając powyżej przestawione stanowisko zaznaczyć należy, iż to, że wymiar przedmiotowej kary pieniężnej dotyczy decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji celu publicznego nie ma znaczenia dla prawidłowości oceny legalności zaskarżonego postanowienia, niezależnie od faktu kwestionowania tego stanowiska przez skarżącego we wniesionym środku odwoławczym. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż w okolicznościach tej sprawy prawidłowo zastosowano przepis art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro nie wydano w terminie 65 dni przedmiotowej decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Właściwie więc zaaprobowano, iż decyzja ta została wydana z pięćdziesięcioczterodniową zwłoką. Postępowanie trwało od 22 listopada 2012 r. (21 listopada 2012 r. wpłynął wniosek do Urzędu Gminy) do [...] kwietnia 2013 r. (dzień wydania decyzji w sprawie), a więc 133 dni. Natomiast od czasu trwania postępowania odliczeniu podlegał okres 14 dni niezbędny do dokonania wymaganych prawem uzgodnień, a więc w sprawie okres od 11 stycznia 2013 r. (dzień wcześniej wysłano pierwsze pisma z prośbą o uzgodnienia do właściwych organów) do 24 stycznia 2013 r., kiedy to ostatni z organów dokonał uzgodnienia projektu decyzji w trybie tzw. milczącej zgody. Zatem od czasu 133 dni trwania postępowania odliczono ustawowy termin wynikający z art. 51 ust. 2 ustawy, tj. 65 dni oraz okres 14 dni liczony od 11 stycznia do 24 stycznia 2013 r., w czasie którego oczekiwano na uzgodnienia. W tej sytuacji kara w wysokości 27 000 zł za pięćdziesiąt cztery dni zwłoki została wymierzona prawidłowo. Przedstawione wyżej rozważania pozwalają na stwierdzenie, iż Sąd pierwszej instancji wbrew stanowisku skarżącego, przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia i zasadnie zastosował konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a oddalenia wniesionej skargi. W tych okolicznościach, wobec braku ujawnienia naruszenia wskazywanych w kasacji przepisów art. 61 § 3, art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jak też norm art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie było uzasadnionych przesłanek do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. wobec nie ujawnienia naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak i naruszeń prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnoszone więc w tym zakresie zarzuty naruszenia prawa procesowego oznaczone w petitum skargi kasacyjnej jako 2 a i b jawią się jako nieusprawiedliwione. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego skarżący upatruje w wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w tym nieodniesieniu się do jednego z zarzutów, a to, że zakwestionowano możliwość nałożenia kary pieniężnej w przypadku gdy wydano decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazać należy, że również i ten zarzut nie może być uwzględniony. W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślenia wymaga, że obowiązek szczegółowego uzasadnienia przez sąd swego stanowiska jawi się zawsze wówczas, gdy sąd podziela ocenę prawną dokonaną przez organ, nie zgadzając się z argumentami strony skarżącej. Konieczne jest w takiej sytuacji odniesienie się do wszystkich tych argumentów skargi, które identyfikują spór prawny wynikły w danej sprawie lub pozostają z nim w ścisłym związku. Co jednak istotne, nierozprawienie się przez sąd ze wszystkimi zarzutami skargi nie może a limine prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej z powodu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jeśli nie ma wątpliwości co do motywów podjęcia określonej treści rozstrzygnięcia, a pozostawione bez omówienia argumenty skargi nie mogłyby wpłynąć na zmianę orzeczenia. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem przez zarzut naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyrok NSA z 18 marca 2015 r. sygn. akt I GSK 1779/13; z 10 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2489/17; z 28 maja 2020 r. sygn. akt I GSK 1496/19). Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie spełniało ustawowych wymogów konstrukcyjnych. WSA wskazał i omówił podstawę prawną rozstrzygnięcia, odwołując się do konkretnych elementów stanu faktycznego, które zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozwalały na odmienną ocenę. Podnoszony zaś zarzut, dotyczący zakwestionowania możliwość nałożenia kary pieniężnej w przypadku gdy wydano decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji celu publicznego mimo, że Sąd pierwszej instancji wprost nie odniósł się do niego, okazał się całkowicie chybiony. Natomiast jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy - patrz: wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1024/20. Przedstawione zatem w motywach tego uzasadnienia stanowisko prowadzi do konkluzji, że zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wniesioną skargę kasacyjną oddalił. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.