VII SA/Wa 1014/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę VII SA/Wa 1014/16 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] od decyzji Starosty [...] Nr[...]z dnia [...] lutego 2013 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym pomiędzy ulicami [...] i [...] na działkach o nr ew. [...] i [...] obręb [...] w [...] i zjazdu na działkach o nr ew. [...] i [...] oraz zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym pomiędzy ulicami [...] i [...] - uchylił decyzję organu pierwszej instancji i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Uzasadniając zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że art. 35 ust. 4 i 5 Prawa budowlanego przewiduje wprawdzie możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego w decyzji o pozwoleniu na budowę lub w odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jednakże nie przewiduje możliwości odrębnego zatwierdzenia poszczególnych części składowych tego projektu, tj. projektu zagospodarowania działki lub trenu i projektu architektoniczno - budowlanego. Sentencja zaskarżonego rozstrzygnięcia Starosty [...] "zatwierdzam projekt zagospodarowania terenu dla inwestycji (...)" nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa budowlanego. Ponadto, Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Treścią powyższego oświadczenia jest deklaracja o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl legalnej definicji zawartej w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Na gruncie niniejszej sprawy inwestor wywodzi prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami o nr ew. [...] i [...] z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] zezwalającej na budowę zjazdu i połączenie z drogą publiczną. Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu administracji publicznej, jaką jest ww. rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta i Gminy P., nie może stanowić "stosunku zobowiązaniowego", w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Przez "stosunek zobowiązaniowy" rozumieć należy umowę (np. najmu, dzierżawy), z której mogą wypływać uprawnienia inwestora do zabudowy nieruchomości. Niedopuszczalne było więc w przedmiotowej sprawie uznanie, że akt administracyjny można zakwalifikować jako "stosunek zobowiązaniowy" i uznać, że inwestor dysponuje prawem do zabudowy wskazanych w nim nieruchomości. Co więcej, istnienia stosunku zobowiązaniowego uprawniającego do korzystania z nieruchomości na cele budowlane nie można wyprowadzać z biernego zachowania się właściciela nieruchomości, polegającego na niesprzeciwianiu się budowie na gruncie stanowiącym jego własność. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że zgoda właściciela nieruchomości upoważniająca inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane winna być sformułowana w sposób jednoznaczny i nie może być dorozumiana (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2000 r., sygn. akt: IV SA 316/98). Dlatego też zgody Burmistrza Miasta i Gminy [...]do dysponowania przez inwestora działką należącą do Gminy, nie można upatrywać ani w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r., ani z braku wyraźnego sprzeciwu, pomimo wiedzy o toczącym się postępowaniu administracyjnym przed organem administracji architektoniczno -budowlanej. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że dla wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, organ odwoławczy pismem z dnia [...] lipca 2013 r., wezwał inwestora do przedłożenia dokumentu, z którego wynika jego prawo do dysponowania nieruchomościami o nr ew. [...] i [...] na cele budowlane. W odpowiedzi inwestor wskazał, że w jego ocenie wystarczającym dokumentem uzasadniającym jego prawo jest decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] zezwalająca na budowę zjazdu i połączenie z drogą publiczną. Wskazał dodatkowo, że Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę publicznego zjazdu z drogi publicznej do budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym oraz miejsc postojowych i chodnika. W ocenie organu odwoławczego przedłożone przez inwestora dokumenty nie są jednak wystarczające do uzyskania przez niego decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, że gdy prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane kwestionowane jest w toku postępowania przez inną osobę, organ zobowiązany jest tę kwestię wyjaśnić nie poprzestając wyłącznie na odnotowaniu faktu złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, a szczególny obowiązek spoczywa w tym zakresie na inwestorze (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt: II SA/Kr 1766/12). Taka sytuacja miała miejsce na gruncie niniejszej sprawy. Prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało zakwestionowane w odwołaniu od decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, a kwestia ta została zbadana przez organ odwoławczy. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku gdy inwestor przedkłada organowi administracji architektoniczno - budowlanej projekt budowlany, wraz z jego integralną częścią jaką jest projekt zagospodarowania terenu, winien oświadczyć, że dysponuje na cele budowlane nieruchomościami objętymi jego zamierzeniem inwestycyjnym, wymienionymi we wniosku o pozwolenie na budowę. Zgodnie z art.34 ust. 4 Prawa budowlanego, projekt budowlany (a więc także i jego części składowe, np. projekt zagospodarowania terenu), podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie natomiast do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niemożliwe jest, w świetlne przytoczonych przepisów, uzyskanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany udzielającej pozwolenia na budowę, bez złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie złożone przez inwestora przed organem pierwszej instancji zostało zweryfikowane przez organ odwoławczy. W wyniku jego badania ustalono, że nie spełnia ono wymogów z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Stąd organ odwoławczy przyjął, że inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania na cele budowlane działkami o nr ew. [...] i [...]. Ponadto, Wojewoda [...] stwierdził, że zgodnie z ugruntowana linią orzeczniczą sądów administracyjnych miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Zarówno gramatyczna jak i celowościowa wykładnia § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm), który brzmi - zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne - prowadzi do wniosku, że miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Istotą unormowania ww. przepisu, stanowiącego materialne prawo administracyjne, jest bowiem doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania, nie obciążała wyłącznie, czy też w dużej mierze dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach). Inwestor z woli ustawodawcy, przystępując do realizacji zamierzenia budowlanego, ma związane z tym i wynikające z przepisów prawa publicznego obowiązki, w tym również obowiązek poniesienia ciężarów wiążących się z zapewnieniem miejsc parkingowych dla przyszłych użytkowników obiektu budowlanego, objętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt: II OSK 1498/06). Organ odwoławczy uznał za niezasadne pozostałe zarzuty wskazane w odwołaniu. Na marginesie Wojewoda [...] zauważył, że wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę powinien być wniesiony na wzorze wniosku, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r., w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 ze zm.), wydanym na podstawie art. 32 ust. 5 Prawa budowlanego. Zdaniem organu drugiej instancji, z uwagi na uchybienie wskazane powyżej, należało uchylić decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., i odmówić zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji oraz odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła Wspólnota Mieszkaniowa " [...]" w [...] domagając się jej uchylenia i przekazania organowi sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nierozpoznanie przez organ odwoławczy wszystkich zarzutów podniesionych w złożonym odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2013 r., naruszenie przepisów postępowania tj. 107 § 1 i 3 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Strona odwołująca się w złożonym odwołaniu od decyzji organu I Instancji przedstawiła sześć zarzutów , wśród których znalazły się zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak też zarzuty naruszenia prawa materialnego. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy uwzględnił jedynie dwa z przedstawionych zarzutów strony odwołującej się. Niemniej jednak pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu nie zostały przez organ odwoławczy rozpoznane. Tego rodzaju rozstrzygnięcie organu uniemożliwia jego pełną ocenę pod kątem odpowiednich, a przytoczonych w odwołaniu przepisów postępowania, czy też przepisów prawa materialnego. Ponadto rozpoznanie odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej " [...]" w ww. sposób przez Wojewodę rodzi również wątpliwości z punktu widzenia zasady ogólnej postępowania administracyjnego wynikającej z art. 15 K.p.a. – czyli dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że popiera skargę, jako skargę na uzasadnienie organu. Podniósł, że inwestor nie odstąpi od realizacji inwestycji zatem uzasadnienie ma znaczenie dla kolejnych rozstrzygnięć organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 2121/13 oddalił skargę skarżącej Wspólnoty, podzielając argumentację organu drugiej instancji, zgodnie z którą wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, w świetle złożonego projektu i pozostałych, przedłożonych przez inwestora dokumentów nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd ocenił uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji, jako w pełni odpowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu organ drugiej instancji rozważył, podnoszoną w odwołaniu okoliczność braku dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane. Zbadał także podnoszoną w odwołaniu kwestię prawidłowość projektu w zakresie ilości miejsc postojowych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lutego 2016r.w sprawie sygn.akt IIOSK 1385/14, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej" [...] " w [...] od powyższego orzeczenia, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi. Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyn podjętego rozstrzygnięcia. Tymczasem dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, winien ocenić prawidłowość ustalenia przez organy administracji publicznej stanu faktycznego sprawy i zastosowanie przepisów prawa materialnego, a więc przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W wyniku badania legalności decyzji Sąd pierwszej instancji winien ocenić, czy zasadne było uchylenie przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej i odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. To zaś oznacza, iż Sąd pierwszej instancji winien ocenić – w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – czy zaistniały przesłanki do udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, czy też nie zostały spełnione przesłanki do udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest reformatoryjna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] uchylająca w całości decyzję Starosty [...] Nr [...] z [...] lutego 2013r i odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego ( w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia pozwolenia na budowę) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jednym z warunków, od których zależy wydanie pozwolenia na budowę jest złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b.). Ustawodawca odstąpił przy tym od wymogu wykazania istnienia tego prawa, ograniczając obowiązek strony do złożenia odpowiedniego oświadczenia. Treść tego oświadczenia powinna nawiązywać do przepisu art. 3 pkt 11 p.b. definiującego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jako tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. Podkreślenia wymaga, iż obowiązkiem inwestora nie jest wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale złożenie oświadczenia - pod rygorem odpowiedzialności karnej - o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor nie musi wykazać tytułu prawnego do nieruchomości za pomocą wszelkich środków dowodowych przewidzianych dla ogólnego postępowania administracyjnego (art. 75 § 1 k.p.a.), lecz wystarczy, że złoży oświadczenie określone w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Istota takiego oświadczenia polega na możliwości poprzestania organu na twierdzeniu strony co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy lub co do stanu prawnego. Złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w trybie art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b., nie zwalnia jednak organu administracji architektoniczno-budowlanej całkowicie z wyjaśnienia tej kwestii, o ile powstaną uzasadnione wątpliwości ( vide wyrok NSA z 16 marca 2012r., II OSK 2554/10). Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działek nr ew. [...] i [...]przeznaczonych pod budowę zjazdu i połączenie z drogą publiczną zakwestionowała skarżąca Wspólnota, a jej argumentację podzielił organ odwoławczy, uznając, iż inwestor takim wymaganym prawem się nie wykazał. W ocenie Sądu stanowisko Wojewody [...] w tej kwestii jest błędne. Organ odwoławczy pomimo, iż w dacie wydawania przez siebie decyzji reformatoryjnej posiadał wiedzę o wydanej w dniu [...] kwietnia 2013r. przez Starostę [...] ostatecznej decyzji Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi [...] sp. z o.o w [...], pozwolenia na budowę zjazdu z drogi publicznej, ul. [...] do budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w paterze i garażem podziemnym na działkach [...] i [...] , nie ocenił jej znaczenie prawnego. Tymczasem ta właśnie ostateczna decyzja potwierdziła posiadanie inwestora prawa do dysponowania przedmiotowymi działkami na cele budowlane. Odmienne stanowisko Wojewody w tej samej kwestii stanowiło więc w istocie ignorowanie pozostającej w obiegu prawnym ostatecznej decyzji administracyjnej innego organu co w konsekwencji narusza art. 16 kpa. Sąd nie podziela także negatywnej dla inwestora zaprezentowanej przez Wojewodę [...] interpretacji § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie. Powyższa norma , która stanowi , iż by przy zagospodarowywaniu działki budowlanej urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, nie określa, w jaki sposób inwestor zobligowany jest do zapewnienia miejsc postojowych. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Brzmienie przepisu wskazuje zatem, że kwestie miejsc parkingowych i postojowych winny być uregulowane w decyzji o warunkach zabudowy, z którą niewątpliwie projekt zagospodarowania działki powinien być zgodny. Wbrew natomiast stanowisku organu odwoławczego oraz skarżącej, wykładnia tego przepisu nie pozwala na przyjęcie, że w każdym przypadku obowiązkiem inwestora jest zaprojektowanie tych miejsc na terenie działki inwestycyjnej. Należy podkreślić, że § 18 ust. 1 warunków technicznych jest przepisem nieostrym. Dla jego prawidłowego zastosowania w okolicznościach danej sprawy niezbędne jest dokonanie takiej wykładni, która pozwoli na odkodowanie treści przepisu w sposób zgodny z zasadą ochrony prawa własności oraz wyrażonej w art. 4 ustawy Prawo budowlane zasadą wolności budowlanej. W konkluzji należy stwierdzić, że wykładnia § 18 ust. 1 warunków technicznych pozwala na przyjęcie, że w szczególnych okolicznościach urządzenie miejsc postojowych może nastąpić na innej działce niż działka inwestycyjna( vide wyrok NSA z 10 marca 2016r., II OSK 1736/14, wyrok NSA z 27 listopada 2014r., II OSK 1165/13). Powyższe naruszenia przepisów prawa materialnego przez organ odwoławczy nie mogą jednak skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji ze względu na normę art. 134 § 2 ppsa statuującego zakaz reformationis in peius , a więc zakazu orzekania na niekorzyść skarżącego ( chyba ,że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca). Tym niemniej w ocenie Sądu decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013r, odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest uzasadniona, choć z przyczyn w niej nie wskazanych tj. naruszenia art. 33 ust 1 i 2 Prawa budowlanego. W myśl zaś przepisu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Zatem w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany, inwestor może uzyskać pozwolenie na budowę wybranych obiektów lub zespołu obiektów, o ile mogą one samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Ustawodawca zastrzegł jednak, że inwestor zobowiązany jest do takiego wniosku dołączyć projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Dzięki temu rozwiązaniu organ rozpoznający wniosek o pozwolenie na budowę dotyczący określonego etapu inwestycji ma możliwość ocenić, czy wniosek dotyczy istotnie części zamierzenia inwestycyjnego i czy całość zamierzenia nie naruszy ładu przestrzennego na danym terenie. W kontrolowanej sprawie istotne jest zatem , czy w nawiązaniu m.in. do treści art. 3 w zw. z art. 33 Prawa budowlanego, pojedynczo traktowane, tzw. wybrane obiekty budowlane planowanego przedsięwzięcia mogą samodzielnie funkcjonować. O ile nie budzi wątpliwości, iż zjazd z drogi publicznej, ul. [...] do budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w paterze i garażem podziemnym na działkach [...] i [...] będący przedmiotem wydanej w dniu [...] kwietnia 2013r. przez Starostę [...] ostatecznej decyzji Nr [...] może funkcjonować samodzielnie o tyle inwestycja polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym pomiędzy ulicami [...] i [...] na działkach o nr ew. [...] i [...] obręb [...] w [...] pozbawiona zjazdu z drogi publicznej już nie, a więc pomimo przedłożenia do zatwierdzenia organowi projektu zagospodarowania terenu dla całej inwestycji zastosowany przez inwestora a zaakceptowany przez organ I instancji sposób etapowania inwestycji narusza art. 33 ust 1 Prawa budowlanego. Należy podkreślić, iż Sąd dostrzega naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania tj. art. 7, 77 kpa oraz art. 107 § 3 k.p.a. jednak wobec treści decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę , naruszenia te pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Sąd natomiast uchyla decyzję, jak wyżej podniesiono, tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (vide T. Woś, H. Knysiak - Molczyk "Postępowanie sądowo-administracyjne" Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, W - wa 2004, str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w powołanym wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.