II GSK 1319/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 34/18 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej oraz wykreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 5 kwietnia 2018r., sygn. akt III SA/Wr 34/18 po rozpoznaniu skargi [...] (dalej: przedsiębiorca, skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: organ II instancji, Kolegium, SKO) z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej i wykreślenie z rejestru przedsiębiorców, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od SKO na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia: Do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęła skarga właściciela Ośrodka Szkolenia Kierowców [...] dotycząca praktyk stosowanych przez [...], prowadzącego [...] (w skrócie: OSK), w trakcie egzaminów państwowych na prawo jazdy kategorii B, polegającą na udostępnianiu pojazdu tego OSK do przeprowadzenia egzaminu państwowego, mimo że zdający nie byli szkoleni w tymże ośrodku. Starosta [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) ustalił, że skarżący, realizując zapisy art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, wykorzystuje system elektroniczny, o którym mowa w art. 27 ust. 6 za pośrednictwem Portalu OSK. Na podstawie informacji z Portalu Starosty oraz systemu CEPiK stwierdzono, iż kursant [...] odbył szkolenie podstawowe w OSK. Kursantka [...] odbyła szkolenie podstawowe w 2008 r., w nieistniejącym już ośrodku szkolenia kierowców [...] s.c. [...]. Nie stwierdzono zapisów o szkoleniu uzupełniającym [...]. Następnie Starosta uzyskał od Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] (w skrócie: WORD) informacje że [...] odbył dwa egzaminy państwowe w części praktycznej na pojeździe OSK o nr rejestracyjnym [...] (w dniach 8 i 16 listopada 2016 r.), a [...] odbyła osiemnaście egzaminów państwowych w części praktycznej na pojazdach będących w dyspozycji WORD oraz sześć egzaminów na pojeździe OSK o nr rejestracyjnym [...] (w dniach 18 i 27 października 2016 r., 5, 17 i 25 listopada 2016 r., 6 grudnia 2016 r.). Kursanci każdorazowo składali wnioski, o których mowa w art. 53 ust. 4a ustawy o kierujących pojazdami. Pojazd Fiat Panda o nr rejestracyjnym [...] stanowił infrastrukturę OSK skarżącego. Wobec uznania, że potwierdziły się zarzuty skargi w części dotyczącej [...], Starosta uzyskał od WORD w [...] dalsze informacje o wszystkich egzaminach z części praktycznej egzaminów państwowych kandydatów na kierowców, które zostały przeprowadzone na pojeździe marki Fiat Panda o nr rej. [...] obejmujące jedynie okres od 1 października 2016 r. do 12 grudnia 2016 r., gdyż wcześniejsza dokumentacja w formie papierowej, zgodnie z przepisami, po miesiącu była niszczona przez WORD. Wynikało z niej, że wymienione osoby odbyły egzamin państwowy, w części praktycznej, na wspomnianym samochodzie, każdorazowo składając wniosek, o którym mowa w art. 53 ust. 4a ustawy o kierujących pojazdami. Również przedsiębiorca każdorazowo składał oświadczenie o wyrażeniu zgody na udział pojazdu OSK w części praktycznej egzaminu państwowego, zgodnie z art. 53a ust. 1 ustawy. Egzaminy zostały przeprowadzone w terminach: [...] w dniach 5 i 12 grudnia 2016 r., [...] w dniach 8 i 16 listopada 2016 r., [...] w dniu 5 października 2016 r. [...] w dniach 18 i 27 października 2016 r., 9, 17 i 25 listopada 2016 r., 6 grudnia 2016 r., [...] w dniu 21 października 2016 r., [...] w dniu 24 listopada 2016 r. Po ponownym zweryfikowaniu tychże informacji w Portalu Starosty oraz CEPiK ustalono, że tylko [...] oraz [...] odbyli szkolenie w OSK [...], które zostało zgłoszone Staroście zgodnie z obowiązującymi z przepisami. Pozostałe osoby odbyły szkolenia podstawowe w innych OSK. Po przeprowadzeniu kontroli [...] w dniach: 10 lutego 2017 r. (z uwagi na nieobecność przedsiębiorcy kontrola została przerwana) oraz 24 marca 2017 r. obejmującej działalność skarżącego od 1 marca 2016 r. do 24 marca 2017 r., na podstawie zapisów w książce ewidencji osób szkolonych oraz przedłożonych kart przeprowadzonych zajęć stwierdzono, że w okresie tym przeprowadzone zostało szkolenie podstawowe 8 osób, którym wystawione zostały zaświadczenia o ukończeniu kursu podstawowego. W kontrolowanym okresie nie prowadzono szkoleń uzupełniających. Protokół został podpisany i przekazany przedsiębiorcy w dniu 24 marca 2017 r. Skarżący nie wniósł doń uwag. Na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono, że w OSK [...] doszło do nieprawidłowości polegającej na wielokrotnym niezgłaszaniu szkolenia zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami lub też poświadczania nieprawdy w dokumentach w trakcie składania wniosku, o którym mowa w art. 53 ust. 4a ustawy o kierujących pojazdami, o przeprowadzenie egzaminu praktycznego na prawo jazdy kat. B pojazdem OSK, w którym wnioskodawca był szkolony, potwierdzone przez oświadczenie ośrodka szkolenia kierowców, o wyrażeniu zgody na wykorzystanie pojazdu tego ośrodka w części praktycznej egzaminu państwowego, zgodnie z art. 53a ust. 1 ustawy. Starosta [...] wszczął postępowanie administracyjne. W jego trakcie uzyskał od Prokuratury Rejonowej w [...] kopie protokołów zeznań świadków: [...] złożonych w postępowaniu karnym. Starosta wstąpił też do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] (w skrócie PINB), z zapytaniem, czy obiekt pod adresem [...], gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza (biuro ośrodka szkolenia kierowców) przez skarżącego, został zgłoszony i dopuszczony do użytkowania. Inspektorat poinformował, iż jest to tymczasowy budynek gospodarczy dla celów budowy, który po wybudowaniu budynku mieszkalnego ma być rozebrany i dlatego można go użytkować jedynie jako zaplecze budowy. Z przesłanych protokołów zeznań świadków wynikało, że [...] pouczona o art. 233 §1 k.k. zeznała, iż odbyła kurs na prawo jazdy kategorii B w nieistniejącym ośrodku prowadzonym przez [...], ale nie mogła zdać egzaminów państwowych. Postanowiła więc zmienić szkołę jazdy i odbyła od początku szkolenie teoretyczne i praktyczne u skarżącego. Chodziła do niego na wykłady oraz jeździła jego samochodem. Zdecydowała się również zdawać egzamin państwowy jego samochodem. Także [...] pouczony o art. 233 §1 k.k. zeznał, że we wrześniu 2015 r. rozpoczął kurs prawa jazdy w innym OSK. Nie mogąc zdać państwowego egzaminu praktycznego, z polecenia kolegi, zapisał się w szkole skarżącego, gdzie uczył się na Fiacie Panda i tym samym samochodem jechał na egzaminie. Zeznał również, iż płacił skarżącemu za każdą wyjeżdżoną godzinę, gotówką do ręki, zaraz po zakończeniu jazdy. Natomiast [...] pouczony o art. 233 § 1 k.k. zeznał, iż po utracie prawa jazdy i minięciu zakazu prowadzenia pojazdów odbył kurs doszkalający u skarżącego polegający na wykupieniu godzin jazdy samochodem, którym zdawał egzamin. Po niezdanym egzaminie dokupił kolejne godziny jazdy, a następnie przystąpił do egzaminu praktycznego, który zdał. Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Starosta [...] orzekł o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców (pkt 1) i o wykreśleniu z rejestru przedsiębiorców (pkt 2). Od rozstrzygnięcia powyższego skarżący wywiódł odwołanie, po rozpoznaniu którego SKO we [...] (raczej w [...]) zaskarżoną decyzją utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy. Kolegium podniosło - po szczegółowym przywołaniu przepisów materialnoprawnych mających zastosowanie w sprawie – że w wyniku kontroli, jak i na podstawie zestawień szkoleń, które składane jest przez ośrodki szkolenia corocznie (art. 27 ust. 1 pkt 6 ustawy o kierujących), nie stwierdzono aby, [...] (szkolenie podstawowe) czy [...] (szkolenia uzupełniające) byli wpisani do rejestru lub wydano im karty przeprowadzonych zajęć, nie wspominając już o przydzieleniu im instruktora prowadzącego. Okoliczności faktyczne odbycia tych szkoleń nie budziły wątpliwości, gdyż zostały potwierdzone zeznaniami świadków, oświadczeniami złożonymi w ośrodku egzaminowania oraz zgodą kierownika ośrodka szkolenia, w którym osoby te uczestniczyły w kursie, na zdanie egzaminu na pojeździe tego ośrodka. Co do kwestii niedopełnienia przez kierownika ośrodka szkolenia obowiązku przedstawienia staroście właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, najpóźniej w następnym dniu roboczym od dnia rozpoczęcia kursu, listy uczestników kursu oraz informacji o terminie i miejscu rozpoczęcia zajęć (art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących), ani w systemie informatycznym - Portalu Starosta, które jest udostępnione ośrodkom szkolenia, ani w formie papierowej, która każdorazowo jest dygitalizowana w systemie IntraDok, nie odnotowano zgłoszenia listy uczestników kursu, w której uwzględniono by [...] czy [...]. Skarżący wielokrotnie zapoznawał się z aktami sprawy w całym toku postępowania, na żadnym jego etapie nie kwestionował niedopełnienia obowiązku zgłaszania rozpoczęcia kursu. Dlatego na mocy art. 71 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązano, zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 6 lit b ustawy o kierujących pojazdami do złożenia dokumentacji zawierającej informacje o przeprowadzonych kursach w terminie 14 dni od dnia, w którym wydano decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców - w zakresie dotyczącym okresu od dnia 1 stycznia 2017 r. do tego dnia, oraz książkę ewidencji osób szkolonych (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia w sprawie szkolenia). Przedsiębiorca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 7a i 8 § 1 k.p.a. przez odstąpienie od zasad praworządności i orzeczenie nieadekwatnych do wagi naruszenia środków przez orzeczenie restrykcyjnego, bezterminowego zakazu wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej, podważenia zaufania obywateli do organów państwa, w sytuacji, gdy skarżący prowadził tę działalność bez zastrzeżeń ponad 40 lat, rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego wątpliwości dotyczących interpretacji treści art. 45 ustawy o kierujących pojazdami przez przyjęcie restrykcyjnej wykładni rodzaju uchybień, które pozwalają przyjąć, że doszło do rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wspomnianym wyrokiem w sprawie III SA/Wr 34/18 uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 p.p.s.a. Podał, że materialnoprawną podstawą obu decyzji był art. 45 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami nakazujący staroście wydanie decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, jeżeli ten rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, jak np. wielokrotne nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy. Sąd zauważył, że art. 45 ustawy o kierujących pojazdami jako przepis o charakterze sankcyjnym powinien być stosowany w sposób ścisły. Oznaczało to, że orzeczenie zakazu prowadzenia takiej działalności powinno mieć miejsce w sytuacji niebudzącego wątpliwości zaistnienia jednej z przesłanek ustawowych. Co do obowiązku nałożonego przez art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami (kierownik ośrodka szkolenia kierowców jest obowiązany przedstawić staroście właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, najpóźniej w następnym dniu roboczym od dnia rozpoczęcia kursu, listę uczestników kursu oraz informację o terminie, czasie i miejscu rozpoczęcia pierwszych zajęć teoretycznych w ramach danego kursu) stwierdził, że powinnością organów prowadzących postępowanie jest niewątpliwe ustalenie, że do takiego naruszenia doszło. Natomiast, według WSA, z poczynionych przez organy ustaleń miało wynikać, że podstawą podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia było przyjęcie, że co najmniej cztery osoby, które przystąpiły do egzaminu państwowego nie zostały zgłoszone staroście jako uczestnicy kursu. Tymczasem zebrany w sprawie materiał dowodowy został uznany jako co najmniej niewystarczający dla takiego ustalenia. Zastrzeżenia budził przypadek [...], który utracił uprawnienia do prowadzenia pojazdów z uwagi na orzeczony w stosunku do niego zakaz prowadzenia pojazdów, gdyż prowadził samochodu pod wpływem alkoholu. Sąd przytaczając treść art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, regulujący obowiązek sprawdzenia kwalifikacji w formie egzaminu państwowego wobec osoby, której cofnięto uprawnienie na okres przekraczający rok, podniósł, że SKO nie wskazało przepisu nakładającego na taką osobę obowiązek odbycia kursu, o którym mowa w art. 21 tej ustawy. Przepis ust. 2 art. 49 stanowi, że "w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, prawo jazdy (...) wydaje się po złożeniu, z wynikiem pozytywnym, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje". Kolejną osobą niezgłoszoną Staroście, której przypadek wzbudził zastrzeżenia Sądu był [...]. Odbył on kurs w innym ośrodku, a z uwagi na negatywny wynik egzaminu państwowego wykupił dodatkowe jazdy w ośrodku prowadzonym przez skarżącego. Sąd odwołując się do treści art. 50 ust. 2 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, że nie może być egzaminowana osoba nieposiadająca zaświadczenia o ukończeniu wymaganego szkolenia, uznał, że jeżeli ten świadek posiadał takie zaświadczenie (w tym zakresie brak ustaleń organu), to nie było podstaw, by odbywał dodatkowy kurs, na co pozwalał art. 23a powołanego aktu. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wskazano na podstawie jakiego przepisu, w ocenie organu, na osobie takiej również ciążył obowiązek odbycia kursu. W odniesieniu do [...] również nie wyjaśniono istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. Z jej zeznań wynikało, że ukończyła kurs w ośrodku szkolenia kierowców [...] w 2008 r., a także odbyła kurs w ośrodku prowadzonym przez skarżącego. Tej okoliczności skarżący przeczył, twierdząc, że osoba ta płaciła jedynie za dodatkowe jazdy, zaś na zajęcia teoretyczne przychodziła jako wolny słuchacz. Z kolei co do czwartej z osób, która miała być nie zgłoszona staroście, a mianowicie [...], w ocenie Sądu brak było jakichkolwiek ustaleń. Odnosząc się do poruszanej w zaskarżonej decyzji kwestii pojazdu, na jakim prowadzona jest część praktyczna egzaminu, Sąd powołał się na regulację art. 53 ust. 1 i 4a ustawy o kierujących pojazdami, że egzamin prowadzony jest pojazdami pozostającymi w dyspozycji wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego lub też na wniosek i koszt osoby egzaminowanej prowadzona jest wskazanym pojazdem ośrodka szkolenia kierowców, który prowadził szkolenie tej osoby. Podmiotem decydującym o tym jakim samochodem będzie przeprowadzany jest więc wojewódzki ośrodek ruchu drogowego. W konsekwencji Sąd uznał, że co najmniej przedwcześnie organy przyjęły rażący charakter stwierdzonych naruszeń, mając na uwadze treść art. 45 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. Sąd zauważył, że ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami, która obowiązuje od 24 sierpnia 2014 r. ustawodawca zmienił art. 45 ust. 2 pkt 2 ustawy, dodając określenie: "wielokrotnie", postanawiając jednocześnie w przepisie przejściowym (art. 7), że przepis art. 45 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami w nowym brzmieniu ma zastosowanie do oceny stanów faktycznych, co do których w dniu wejścia w życie ustawy toczy się postępowanie administracyjne lub sądowoadministracyjne. Odwołując się do Słownika języka polskiego (red. M. Szymczak, PWN Warszawa 1981 str. 706 t. III) "wielokrotnie" to przysłówek od "wielokrotny", a "wielokrotny" to wiele razy powtórzony, powtarzający się, występujący wiele lub kilka razy, niejednokrotny, kilkakrotny, częsty, taki, który wiele lub kilka razy dokonał czegoś. W tym samym Słowniku (str. 917 t. I) słowo "kilka" definiuje się jako: "liczebnik nieokreślony oznaczający w przybliżeniu liczbę od trzech do dziesięciu". Polskie ustawodawstwo, posługiwało się i posługuje liczebnikami nieokreślonymi, zwłaszcza na gruncie prawa karnego, czego przykładem jest penalizowanie działania na szkodę wielu wierzycieli z wykładnią wskazującą na to, że jest to liczba większa od dwóch (vide: art. 300 § 3 k.k. i Komentarze w Lex do tego artykułu). Ponadto Sąd zauważył, że przy wadliwie ustalonym stanie faktycznym przyjęcie, że wielokrotnie naruszono obowiązek określony w art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami stanowi naruszenie prawa materialnego. Dopiero niewadliwe ustalenie, że do naruszeń doszło wielokrotnie, zdaniem Sądu, dawało organowi prawo do rozważenia zastosowania tego przepisu. Sąd też stwierdził, że organ I instancji błędnie przywołał w podstawie prawnej decyzji art. 71 ustawy o działalności gospodarczej, bowiem ten przepis nie stanowił materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zakwestionowało powyższy wyrok. Zaskarżyło go w całości. Opierając się na przepisach art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i 2 , art. 177 § 1 p.p.s.a. zarzuciło: I. naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie: 1.art. 145 § 1 pkt 1a oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art.45 ust. 1 pkt 3, ust.2 pkt 1 lit. a) i pkt 2 oraz w zw. z art.27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2013r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017r., poz. 978) poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium pomimo braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia i uznanie, że nie miało miejsce rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców poprzez wielokrotne prowadzenie szkolenia w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzenia zajęć tj. wielokrotne naruszenie § 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 4 marca 2016r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (Dz.U.2016, poz. 155.z późn. zm.) i wielokrotne nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez naruszenie i wielokrotne niezgłoszenie uczestników szkolenia, w sytuacji, gdy [...] odbyli szkolenie uzupełniające w OSK [...], potwierdzili to składając oświadczenie z art. 53 ust. 4a potwierdzone oświadczeniem z art.53a ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, jak też w zeznaniach składanych w postępowaniu przygotowawczym, 2. art. 145 § 1 pkt 1a oraz art. 133 § 1 i-art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez uznanie, że organ I instancji oraz Kolegium nie ustaliły stanu faktycznego w sposób wystarczający, że [...], odbyła szkolenie podstawowe w OSK [...], jak też [...], którzy odbyli szkolenie uzupełniające w zakresie praktycznej nauki jazdy w OSK [...], którzy przystąpili do egzaminu państwowego i nie zostały zgłoszone jako uczestnicy kursu, o których [...] winien poinformować starostę, w sytuacji gdy szklenie uzupełniające które odbyły te osoby jest szkoleniem przewidzianym w §5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców i osoby te potwierdziły ten fakt w sposób opisany w pkt 1 zarzutów, 3. art. 145 § 1 pkt 1a oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w zw. z art.27 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez uznanie, że [...], która wcześniej ukończyła kurs podstawowy w innym OSK, zapisując się na kurs podstawowy prowadzony przez OSK [...] nie musiała być zgłoszona jako uczestnik tego kursy, zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, pomimo, że ten kurs ukończyła, złożyła oświadczenie, na podstawie art. 53 ust. 4a tego aktu, że chce zdawać część praktyczną egzaminu na samochodzie ośrodka szkolenia, 4. art. 145 § 1 pkt 1a oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art.45 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez uznanie, że [...], którzy odbyli szkolenie uzupełniające w zakresie praktycznej nauki jazdy w OSK [...] nie musieli być zgłoszeni jako uczestnicy kursu, zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1 cyt. aktu, pomimo, że ten kurs ukończyły, złożyły oświadczenie, na podstawie art. 53 ust. 4a tej ustawy, że chcą zdawać część praktyczną egzaminu na samochodzie ośrodka szkolenia, 5. art. 145 § 1 pkt 1a oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez uznanie wbrew ustaleniom organu I instancji i Kolegium, poczynionych na podstawie akt sprawy że, [...], która wcześniej ukończyła kurs podstawowy w innym OSK, zapisując się na kurs podstawowy prowadzony przez OSK [...], że [...], którzy odbyli szkolenie uzupełniające w zakresie praktycznej nauki jazdy w OSK [...] nie byli uczestnikami szkolenia uzupełniającego w OSK [...], co przeczy zebranym w sprawie dowodom oraz poczynionym w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Komendę Powiatową Policji w [...], wynikającym z treści uzasadnienia postanowienia z 2 maja 2017r. KPP w [...], zatwierdzonym przez Prokuratora Rejonowego w [...], że osoby te były uczestnikami szkolenia w OSK [...], w związku z czym osoby te nie poświadczyły nieprawdy we wniosku złożonym na podstawie art. 53ust.4a ustawy o kierujących pojazdami, o przeprowadzenie egzaminu praktycznego na prawo jazdy kat.B pojazdem Ośrodka Szkolenia Kierowców, 6. art. 145 § 1 pkt 1a oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art.45 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w zw. z art. 27 ust. 1pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez uznanie wbrew ustaleniom Starosty i Kolegium, poczynionych na podstawie akt sprawy że w zakresie uczestniczenia w szkoleniu uzupełniającym [...] Kolegium i organ I instancji nie poczynili jakichkolwiek ustaleń, w sytuacji, gdy z pisma z dnia 9.01.2017r. nr [...] Starosty [...] skierowanym do Policji wynika, że [...] uczestniczył w szkoleniu w OSK [...] i złożył wniosek z dnia 14.10.2016r.o przeprowadzenie egzamin u praktycznego na prawo jazdy kat.B pojazdem osk, w którym było szkolenie, potwierdzony podpisem [...]. II. naruszenie prawa materialnego: 1. art.45 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w zw. z art.27 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprzyjęcie, że zostały spełnione przesłanki w nim wymienione, w sytuacji gdy z akt sprawy wynika, że [...] byli uczestnikami szkolenia w Ośrodku Szkolenia kierowców prowadzonym przez [...], którzy nie zostali zgłoszeni Staroście [...], w myśl art. 27 ust. 1 pkt 1 tej ustawy i w zakresie których [...] wielokrotnie prowadził szkolenie w sposób niezgodny wymaganymi warunkami przeprowadzania zajęć, 2. art. 49 ust. 1 pkt 3a ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że [...] jako osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami, jako osoba spełniająca kryteria do przystąpienia do egzaminu państwowego nie była zobowiązana do odbycia kursu nauki jazdy w oska [...] i co nie wynika z przepisów prawa, a którego obowiązek odbycia nie został wykazany przez organy prowadzące sprawę, a tym samym nie był uczestnikiem szkolenia uzupełniającego w zakresie praktycznej nauki jazdy, którego dotyczy obowiązek zgłoszenia, o którym mowa w art. 27ust. 1 pkt 1 tej ustawy, w sytuacji, gdy [...] uczestniczył w dobrowolnym szkoleniu uzupełniającym przewidzianym w § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców, 3. art.50 ust. 2 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że [...], mając zaświadczenie o ukończeniu kursu podstawowego w innym ośrodku szkolenia kierowców, musiał być uczestnikiem kursu w OSK [...], a którego obowiązek odbycia nie został wykazany przez organy prowadzące sprawę, a nie był uczestnikiem szkolenia uzupełniającego przewidzianego w § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców i którego dotyczy obowiązek zgłoszenia przez [...], o którym mowa w art.27ust.1pkt1 ustawy o kierujących pojazdami, 4. art.50 ust. 2 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że [...] jako osoba, która ukończyła kurs podstawowy w innym OSK, posiadająca zaświadczenie o ukończeniu szkolenia, nie mogła być uczestnikiem kursu podstawowego, a tym samym nie musiała być objęta obowiązkiem informacyjnym w tym zakresie, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1 tej ustawy i w stosunku do której nie było wymogu zachowania warunków szkolenia o których mowa w rozporządzeniu w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców. We wnioskach wystąpiło o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie od strony skarżącej, na rzecz strony przeciwnej, kosztów postępowania wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie zawiera uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, ponieważ wnoszące skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zrzekło się rozprawy, a strona przeciwna - [...], w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., opubl. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), na podstawie podniesionych przez organ zarzutów kasacyjnych (art. 183 § 1 zd. pierwsze i § 2 p.p.s.a.). Na wstępie należy stwierdzić, że nieuprawniony był wniosek dowodowy Kolegium zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s. – 14) dopuszczenia dowodu z kopii postanowienia KPP w [...] z 2 maja 2017 r. , sygn. [...] o umorzeniu śledztwa w sprawie o czyn z art. 230 § 1 k.k. (k-58 akt sądowych). Można domyślać się, że podstawą złożenia tego wniosku był art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., gdyż SKO nie powołało żadnych uregulowań. Wymaga stwierdzenia, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co do zasady, wyłączone jest stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a., zważywszy na cel postępowania kasacyjnego i zakres rozstrzygania sądu kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny bowiem jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed tym Sądem podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1924/16, opubl. Lex nr 2504642). Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami, Naczelny Sąd Administracyjny, nie stwierdził z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.). Co do zarzutów skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie istotnego wpływu naruszenia tychże uregulowań na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, gdyż odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. Wskazać trzeba, że błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym rozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego. Skuteczność tak podniesionego zarzutu należy oceniać w oderwaniu od ustaleń faktycznych. Z drugiej zaś strony przyjęta interpretacja przepisów prawa materialnego wyznacza granice ustaleń faktycznych, co w efekcie skutkuje zastosowaniem (bądź brakiem zastosowania wyłożonych norm). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (tzw. błąd subsumpcji) wyraża się więc w niezgodności między ustalonym stanem faktycznym a hipotezą zastosowanej normy prawnej lub też na błędnym przyjęciu czy zaprzeczeniu związku zachodzącego między ustalonym stanem faktycznym a normą prawną. Ocena zasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, gdyż te można podważać jedynie w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Oznacza to, że zarzut naruszenia prawa procesowego ma na celu wykazanie, iż stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy. Przytoczenie powyższych uwag było niezbędne, zważywszy na konstrukcję i uzasadnienie rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Dodać przy tym trzeba, że przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych poprzez przedstawienie argumentacji mającej na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane, gdyż nie jest uprawniony do uzupełniania bądź też do korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. We wniesionej skardze kasacyjnej zostały sformułowane zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych. Charakter tych zarzutów wymaga wpierw odniesienia się do zarzutów zawartych w pkt I pkt. 1-6 petitum skargi kasacyjnej, podnoszących naruszenie przepisów procesowych: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., art. 133 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z przepisami ustawy z dnia 5 stycznia 2013 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017r., poz. 978, jak: art. 45 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2, art. 27 ust. 1 pkt 1, art. 53 ust. 4a oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 4 marca 2016 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (Dz. U. z 2016 r., poz. 155 z późn. zm.), jak: § 5 ust. 1 pkt 2, § 6 ust. 2 pkt 3. W ramach postawionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania charakter procesowy miały jedynie dotyczące naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Pozostałe powołane przepisy, łącznie z podstawą z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. mieściły się w formie przedstawionej przez SKO w skardze kasacyjnej w ramach naruszeń prawa materialnego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji naruszył ww. przepisy postępowania sądowoadministracyjnego poprzez postawienie organom obu instancji zarzutu niewystarczającego ustalenia stanu faktycznego w sytuacji, gdy Sąd I instancji jednocześnie nie zakwestionował ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie, jest w pełni uzasadniony (s. 15 skargi kasacyjnej). Wymaga zauważenia, że WSA przyjął zebrany materiał dowodowy za co najmniej niewystarczający (s. 8 i 9 uzasadnienia wyroku), w tym m.in. poprzez brak ustaleń do wszystkich czterech osób mających odbywać szkolenie u skarżącego: [...]. Przy czym wobec ostatnich dwóch powołanych osób wypowiedział się w tej kwestii wprost, a co do dwóch pierwszych poprzez sygnalizację niewyjaśnienia braku zastosowania powołanych przez Sąd regulacji (art. 49 ust. 2, art. 50 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 23a, art. 23 ust. 2, 4, 5 pkt 3 ustawy o kierujących). Potwierdzeniem tego stanowiska jest powołanie przez Sąd wynikowego przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., oprócz powoływanego przez Kolegium art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Zgłoszone przez skarżącego kasacyjnie w pkt I petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mając na uwadze powołane przezeń przepisy, nie mogły stanowić skutecznej podstawy żądania, gdyż nie były prawidłowe do podważania stanowiska Sądu co do braków decyzji w części ustaleń faktycznych. Sam skarżący kasacyjnie zresztą wskazuje, że postawienie zarzutów naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. wynikało z tego, że "Sąd I instancji, nie kwestionując stanu faktycznego ustalonego przez Kolegium, był związany dokonanymi w toku postępowania ustaleniami i tych granicach powinien się poruszać wydając orzeczenie. Tymczasem Sąd w sposób ewidentny wykroczył poza granice prawidłowo ustalonego przez Kolegium stanu faktycznego, którego uprzednio w wyroku nie zakwestionował.". Odnosząc się do powołanych w zarzutach naruszenia przepisów postępowania art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., mając na uwadze, że dotyczą odmiennych kwestii prawnych, należało się do każdego z tych przepisów odnieść. Zgodnie z art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Orzekanie "na podstawie akt sprawy", jak stanowi powołany wyżej przepis, oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u postaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 26 maja 2010r., sygn. akt I FSK 497/08, opubl. Lex nr 594014), jak zauważyło Kolegium. Pominięcie zaś podczas kontroli sądowej niektórych dowodów z akt sprawy nie stanowi naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. lecz może stanowić naruszenie regulacji odnoszących się do gromadzenia i oceny dowodów w toku postępowania administracyjnego (np. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) i zarzut ten powinien być postawiony przez naruszenie stosownych przepisów postępowania obowiązujących organ administracji publicznej w powiązaniu z odpowiednim przepisem wynikowym p.p.s.a., stosowanym przez sąd administracyjny. W ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd I instancji oceny skarżonej decyzji. Z przepisu tego wynika tylko nakaz wyprowadzania oceny prawnej z faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy. Przepis ten nie może natomiast służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, do czego w istocie zmierzał skarżący kasacyjnie, nie powołując właściwych w takiej sytuacji przepisów, podczas gdy Sąd I instancji podważył ustalenia organu (mimo odmiennego stanowiska Kolegium w uzasadnieniu skargi kasacyjnej i sprzecznego ze sformułowanymi w pkt I petitum skargi kasacyjnej zarzutami). Nie są także trafne zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które zważywszy na ich komplementarne powiązanie z naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. sprowadzają się do twierdzenia o postawieniu organom przez Sąd zarzutu niewystarczającego ustalenia stanu faktycznego, podczas gdy WSA jednocześnie nie zakwestionował tychże ustaleń. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten określa niezbędne elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być więc skutecznie podniesiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie to przy tym musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada w pełni dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera wszystkie elementy składowe wymienione w tym przepisie, gdy zaś chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też jednoznaczne stanowisko odnośnie do stanu faktycznego przyjętego w sprawie przez Sąd I instancji jako podstawa wyrokowania. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić skutecznej podstawy prawnej do wzruszenia w drodze kontroli kasacyjnej ustaleń stanu faktycznego poczynionych przez Sąd I instancji. Również zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stawiać zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki NSA z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 412/12; z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Do tego zaś w istocie rzeczy sprowadzają się zarzuty i argumentacja dotycząca naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak przekonania Kolegium odnośnie trafności rozstrzygnięcia sprawy, którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czy też oceny prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami SKO, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Reasumując, zarzuty sformułowane w pkt I petitum skargi kasacyjnej z przyczyn wyżej wskazanych należało uznać za chybione. Zaś argumenty WSA co do braków postępowania dowodowego nie zostały skutecznie podważone przez Kolegium. W tej sytuacji, skoro stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku nie został skutecznie podważony, brak było podstaw do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyroki NSA z 21 lutego 2018 r., sygn. akt I GSK 229/16; z 9 marca 2005 r. I FSK 618/06, ONSAiWSA z 2005r., Nr 6, poz. 120; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 461). Mając powyższe na uwadze, skargę kasacyjną jako niezawierającą usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na mocy art. 184 p.p.s.a.