I OSK 1891/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Po 865/17 w sprawie ze skargi R.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 865/17, oddalił skargę R.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prokurator Prokuratury Rejonowej w T. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., [...], wydanym na podstawie art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, orzekł o zatrzymaniu R.M. prawa jazdy nr [...], wydanego przez Starostę i zatrzymany dokument został przesłany do dyspozycji Starosty. Następnie, wyrokiem z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w T., uznając R.M. za winnego przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego – dalej jako K.k., wymierzył mu karę grzywny oraz na podstawie art. 42 § 2 w zw. z art. 43 § 1 K.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B prawa jazdy na okres 3 lat. Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. R.M. wystąpił o wydanie mu dokumentu prawa jazdy kategorii A i D, wyjaśniając, że wyrokiem Sądu Rejonowego w T. został pozbawiony prawa jazdy kategorii B na okres 36 miesięcy a posiada ponadto uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii A i D. Starosta T. decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2016 r., poz. 627 ze zm.) – dalej zwanej u.k.p., orzekł o odmowie zwrotu R.M. prawa jazdy kategorii A i D. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez R.M., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], utrzymało decyzję Starosty w mocy, wskazując, że orzeczony wyrokiem karnym wobec R.M. zakaz prowadzenia pojazdów kategorii B zaktualizował obowiązek zastosowania przez organy art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze na powyższą decyzję R.M. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i nakazanie Staroście wydania mu dokumentu prawa jazdy kategorii A i D, zarzucając naruszenie przepisów Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga R.M. nie zasługuje na uwzględnienie i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Uzasadniając zajęte stanowisko Sąd wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. W świetle art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Art. 12 ust. 2 u.k.p. był przedmiotem nowelizacji z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2014 r., poz. 970) i w jej efekcie doprecyzowano, że określone w tym przepisie ograniczenie dotyczy nie tylko wydania, ale także "zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, a nadto także "przywrócenia uprawnienia" do kierowania pojazdami. Sąd podkreślił, że w wyroku z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 603/14, Naczelny Sąd Administracyjny, porównując brzmienie art. 12 ust. 2 z okresu sprzed i po nowelizacji, wskazał, że: "art. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (...) nadał nowe brzmienie art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami (...). W porównaniu do poprzedniej treści dodane zostały słowa: «lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie». Z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej (druk sejmowy nr 1957) wynika, że proponowane zmiany mają na celu ujednolicenie stosowania przepisów ustawy o kierujących pojazdami w zakresie wydawania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami. Pozwala to przyjąć, iż we wskazanym zakresie nowelizacja miała na celu doprecyzowanie przepisów rodzących trudności interpretacyjne w praktyce i w orzecznictwie sądowym, w tym poprzez nadanie art. 12 ust. 2 nowego brzmienia, eliminującego wątpliwości w kwestii, czy przepis ten obejmuje swym zakresem tylko osoby ubiegające się o wydanie prawa jazdy, czy także osoby ubiegające się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy oraz o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy określonej kategorii – czyli osoby, które stosowne uprawnienia wcześniej już posiadały". Zdaniem Sądu, Starosta prawidłowo odmówił skarżącemu zwrotu dokumentu prawa jazdy w zakresie kategorii A i D. Nie doszło w szczególności do wydania rozstrzygnięcia wbrew treści art. 42 K.k. Organy nie rozszerzyły bowiem orzeczonej wyrokiem kary (środka karnego) za występek, bowiem nie leży to w ich właściwości, a jedynie, na podstawie norm prawa administracyjnego, zastosowały konstrukcję przewidzianą w u.k.p., jako skutek orzeczenia przez sąd karny odpowiedniego zakazu. Organy też nie naruszyły art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego. Przedmiotem obecnego postepowania nie jest bowiem decyzja dotycząca uprawnień, lecz decyzja w przedmiocie odmowy zwrotu dokumentu prawa jazdy w zakresie kategorii nieobjętych orzeczonym w wyroku zakazem. Sąd podkreślił, że ustawodawca ma prawo wiązać ze skazaniem karnym określone skutki i przepisy tego rodzaju mają zastosowanie nawet, jeśli nie orzeczono w wyroku sądowym określonego zakazu. Przyjmuje się – a rozwiązanie takie nie jest generalnie kwestionowane – że osoba skazana prawomocnym wyrokiem za określone przestępstwa nie może na przykład wykonywać określonego zawodu, prowadzić określonej działalności gospodarczej (np. taksówkarze w razie skazania za czyny przeciwko życiu, zdrowiu, wolności seksualnej, czy obyczajności), zasiadać w organach spółek, ewentualnie też prowadzić pojazdów mechanicznych. Nie jest to skutek wynikający bezpośrednio z orzeczenia sądowego, ale z ustawy, jako konsekwencja prawomocnego skazania. Nie ma tu mowy o rozszerzaniu zakresu orzeczonego przez sąd powszechny środka karnego, bądź o podważaniu jego orzeczenia. Nie dochodzi też do podwójnego karania, skoro odmowa zwrotu dokumentu prawa jazdy określonej kategorii ma charakter administracyjny (by prewencyjnie chronić innych uczestników ruchu), a zakaz z art. 42 K.k. ma charakter karny (sankcyjny). Są to zatem uregulowania wynikające z różnych reżimów odpowiedzialności za popełniony czyn. W ocenie Sądu wartością, która legła u podstaw wprowadzenia ograniczeń zawartych w art. 12 ust. 2 u.k.p. jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a przez to ochrona życia i zdrowia innych osób, uczestników ruchu drogowego. Osoby łamiące umyślnie przepisy i popełniające przestępstwa (art. 178a §1 K.k. ma charakter umyślny) powinny liczyć się z konsekwencjami swych czynów, nie tylko karnymi, ale również administracyjnymi. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że nie podziela stanowiska wyrażonego w wyroku II SA/Po 1034/16, zgodnie z którym, ze względu na wartości konstytucyjne, zachodzą podstawy, aby odmówić skuteczności art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p., choć, jak podkreślił, trudno zaprzeczyć, że pomiędzy art. 42 § 1 K.k. a art. 12 ust. 2 pkt 2 (i także 3) u.k.p. zachodzi niezgodność prakseologiczna, jako że ten drugi częściowo niweczy skutki (sens) pierwszego. Sąd wyjaśnił jednak, że owa horyzontalna niezgodność pomiędzy ustawami jest zjawiskiem niepożądanym w systemie prawa i rolą ustawodawcy jest ewentualne rozważenie jej usunięcia. Zdaniem Sądu jej istnienie nie musi jednak zawsze prowadzić do wniosku o niezgodności ustawy z Konstytucją RP. W analizowanym przypadku ustawodawca dokonując korekty art. 12 ust. 2 in fine u.k.p. (ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r.) wyraził w sposób jednoznaczny zamiar ograniczenia, w sferze administracyjnej, możliwości wydawania dokumentu prawa jazdy osobom, które prowadząc pojazd zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji (por. art. 42 § 1 K.k.). W ocenie Sądu, wprowadzenie takiego ograniczenia nie było a priori niedopuszczalne, tym bardziej, że służy ochronie nadrzędnych wartości, takich jak życie i zdrowie ludzi uczestniczących w ruchu drogowym. Ustawodawca, co prawda zbagatelizował opisany wyżej problem horyzontalnej relacji pomiędzy art. 42 § 1 K.k. a art. 12 ust. 2 pkt 2 (i także 3) u.k.p., jednakże to ostatnie nie daje podstaw do odstąpienia od stosowania jednoznacznego przepisu u.k.p. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3181/15, Sąd wskazał, że obecnie obowiązujące przepisy, pozwalają na wywiedzenie tezy, że w istocie z wyroku sądu karnego wynika dla strony bezpośredni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych określonej kategorii, a pośrednio – poprzez obowiązującą organy administracji publicznej treść art. 12 ust. 2 u.k.p. – również zakaz prowadzenia pojazdów kategorii wskazanych w tym przepisie. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R.M. wniósł skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie, wniósł o zwrócenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 193 Konstytucji RP do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym w przedmiocie zbadania zgodności art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji RP. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący postawił zarzut naruszenia: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p., poprzez zastosowanie tego przepisu pomimo jego rażącej sprzeczności z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji RP; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo oczywistej wadliwości zaskarżonej decyzji i jej sprzeczności z przepisami konstytucyjnymi, tj. art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji RP; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 193 Konstytucji RP, poprzez brak przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego w zakresie zgodności art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Przede wszystkim bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. nie narusza przepisów Konstytucji RP. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. stanowi, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Z kolei, z przepisu art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. wynika, że przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej wzorców konstytucyjnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1336/17, Konstytucja RP nie zawiera bowiem postanowień bezpośrednio statuujących tę zasadę, inaczej niż czynią to przepisy wiążących Polskę przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz przepisy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, które - na gruncie sankcjonowania karnoprawnego - zakazują ponownego sądzenia lub karania w sprawach karnych dotyczących tego samego czynu zagrożonego karą (Artykuł 4 ustęp 1 Protokołu nr 7 do Konwencji, Artykuł 50 Karty). Nawet jeśli w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego zakaz ne bis in idem jest uznawany za szczegółową zasadę konstytucyjną wywodzoną z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) lub za element konstytucyjnego prawa do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji RP) i konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), to nie należy zapominać, że nie jest uprawnione aprioryczne wnioskowanie, że kumulacja sankcji karnej i administracyjnej za ten sam czyn jest konstytucyjnie zabroniona. Zakaz ne bis in idem w sensie ścisłym ma zastosowanie wtedy, gdy w stosunku do osoby uprzednio ukaranej za popełnienie czynu zabronionego przez prawo karne, wszczyna się postępowanie karne dotyczące tego samego czynu (zob. wyrok TK z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12, OTK ZU 9A/2015, poz. 148). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego funkcjonuje także szersze rozumienie zasady ne bis in idem, które obejmuje nie tylko wypadki ponownego wymierzenia sankcji stricte karnej za ten sam czyn, lecz także te wypadki, w których dochodzi do zbiegu sankcji karnej i sankcji administracyjnej, która ma charakter wybitnie represyjny, pełniąc de facto funkcję sankcji karnej. Oceniając treść kwestionowanej regulacji ustawowej w świetle orzecznictwa trybunalskiego, nie sposób przyjąć, że kumulacja sankcji karnej w postaci zakazu prowadzenia pojazdów określonych kategorii oraz sankcji administracyjnej w postaci zakazu wydania lub zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w odniesieniu do prawa jazdy kategorii odmiennych niż objęte zakazem wynikającym z wyroku karnego stanowią przejaw naruszenia zasady ne bis in idem w ujęciu szerokim. Sankcja administracyjna odnosi się bowiem do tych kategorii prawa jazdy, które nie były objęte prawomocnym wyrokiem karnym, a ponadto realizuje ona odmienne funkcje i cele. Nie są to zasadniczo cele i funkcje represyjne (odwetowe), lecz prewencyjne i zabezpieczające. Trzeba również zwrócić uwagę na zupełnie odmienny przedmiot sankcji karnej i administracyjnej. O ile wyrok karny obejmujący środek karny zakazu prowadzenia pojazdu odnosi się wprost do uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych kategorii, o tyle decyzja o odmowie wydania prawa jazdy lub o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy ma za przedmiot jedynie uprawnienie do uzyskania lub odzyskania dokumentu potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami określonej kategorii. Nie ma zatem w tym zakresie tożsamości sankcji o identycznym (represyjnym) i skierowanym na te same uprawnienia charakterze (https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przytoczone powyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego należy w pełni podzielić. Ma ono zastosowanie również w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący sprzeczności art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. z Konstytucją RP uznać należało za niezasadny. Przewidziana w art. 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. podstawa do nałożenia – niezależnej od sankcjonowania karnoprawnego – sankcji administracyjnej w postaci decyzji o odmowie wydania lub zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w zakresie kategorii, co do której sąd karny nie orzekł zakazu prowadzenia pojazdów, nie narusza bowiem wskazanych w skardze kasacyjnej wzorców konstytucyjnych. W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do zastosowania art. 193 Konstytucji RP i przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego celem zbadania zgodności art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. z przepisami art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 Konstytucji RP. Zgodnie bowiem z treścią art. 193 Konstytucji RP jedynie w sytuacji uznanych za uzasadnione wątpliwości co do zgodności ustawowych wzorców kontroli z Konstytucją lub ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu RP pytania prawnego. Natomiast, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie występują uzasadnione i wymagające interwencji Trybunału Konstytucyjnego wątpliwości co do zgodności z Konstytucją kwestionowanej regulacji ustawowej w zakresie, w jakim skutkuje ona pozbawieniem osoby, względem której sąd orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B, prawa do wydania lub zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii A i D (por. np. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1860/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 193 Konstytucji RP, poprzez brak przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego w zakresie zgodności art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji słusznie zaakceptował legalność wydanych przez orzekające w sprawie organy wobec skarżącego decyzji, mocą których odmówiono zwrotu skarżącemu prawa jazdy kategorii A i D z uwagi na orzeczony wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt [...], zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B prawa jazdy na okres 3 lat. Skutkiem orzeczenia tego zakazu, zgodnie z hipotezą reguły wynikającej z art. 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p., nie był dopuszczalny zwrot dokumentu prawa jazdy w zakresie pozostałych kategorii A i D. Decyzje orzekających w niniejszej sprawie organów nie zostały zatem wydane z naruszeniem art. 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Dlatego też, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną.