II SA/Op 483/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 22 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej przez A Sp. z o.o. z siedzibą w [...], jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 22 października 2014 r., nr [...], uchylające postanowienie Burmistrza Ozimka z dnia 29 stycznia 2014 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia 11 stycznia 2013 r., nr [...], Burmistrz Ozimka określił - dla A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "[...]" na działce nr a, obręb [...]. Wnioskiem z dnia 24 października 2013 r. T. Z., powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a., zwrócił się do Urzędu Gminy i Miasta Ozimka o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Ozimka z dnia 11 stycznia 2013 r., z uwagi na pominięcie "udziału strony w postępowaniu." Wskazał, iż organ miał obowiązek zapewnić udział w postępowaniu właścicielom działek sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, tj. m.in. działek nr b, c, d, e, f, g, h, i, j "i pozostałe". Zdaniem wnioskodawcy, podanie do publicznej wiadomości informacji o toczącym się postępowaniu nie zwalnia organu od ustalenia wszystkich osób mających interes prawny w załatwieniu sprawy. Nadto, inwestycja spowodowała zwiększenie uciążliwości dla okolicznych mieszkańców poprzez wzmożenie ruchu drogowego, hałas i zapylenie pyłem [...]. Inwestycja stwarza zagrożenie dla dzieci bawiących się na placu zabaw, gdyż na sąsiadującym z nim placu składowanych jest kilka ton [...]. W związku z powyższym, wnioskodawca domagał się uchylenia spornej decyzji środowiskowej. W dniu 10 grudnia 2013 r. Burmistrz Ozimka - w drodze obwieszczenia podanego do publicznej wiadomości, zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. O powyższym zawiadomił również strony, pismem z dnia 10 grudnia 2013 r. Postanowieniem nr [...], z dnia 29 stycznia 2014 r., Burmistrz Ozimka, powołując się na przepis art. 149 § 3 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz 1235), zastosował regulację art. 49 K.p.a. i zawiadomił o toczącym się postępowaniu wszystkich mieszkańców w drodze obwieszczenia podanego do publicznej wiadomości, a zatem T. Z. miał możliwość uzyskania informacji o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Ponadto organ uznał, iż wnioskodawca przekroczył termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 i 2 K.p.a., gdyż mógł dowiedzieć się decyzji z dnia 11 stycznia 2013 r., w dniu 25 lutego 2013 r., kiedy to na teren budowy wjechał ciężki sprzęt.  Pismem z dnia 6 lutego 2014 r. T. Z. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że strona została prawidłowo powiadomiona o toczącym się postępowaniu, przekroczyła termin do złożenia wniosku, a nadto brak jest podstaw wznowienia postępowania. Żalący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i nakazanie organowi I instancji wznowienia postępowania. Po otrzymaniu zażalenia wraz z aktami sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu zwróciło się pismem z dnia 30 maja 2014 r. do Burmistrza Ozimka o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, poprzez przedłożenie do akt wykazu stron postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Ozimka nr [...], z dnia 11 stycznia 2013 r. oraz dokumentów, w tym wypisów z rejestru gruntów, uzasadniających, iż ujęte w wykazie podmioty są stronami tego postępowania. W odpowiedzi, organ I instancji przesłał żądane dokumenty przy piśmie z dnia 17 czerwca 2014 r. W wyniku rozpoznania zażalenia Kolegium postanowiło, na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 K.p.a., uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, iż wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 zd. drugie). Termin do złożenia podania o wznowienie z ww. przyczyny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art.148 § 2 K.p.a.). W takim przypadku podanie strony o wznowienie będzie skuteczne, o ile wniesie je we wskazanym wyżej terminie. Natomiast tej okoliczność w niniejszej sprawie organ I instancji nie badał. Wskazał jedynie na terminy, w których wnioskodawca mógł dowiedzieć się o wydanej decyzji, tj. publiczne ogłoszenie dokonane w trybie art. 49 K.p.a., dzień ustawienia oznakowania pionowego informującego o podjęciu robót budowlanych i wjazd sprzętu ciężkiego na teren budowy oraz informacja pochodząca od sołtysa wsi [...] w sprawie przekroczenia emisji pyłów i hałasu. Jednakże wskazanie tych okoliczności, zdaniem Kolegium, nie zwalnia organu od ustalenia, kiedy faktycznie strona dowiedziała się o wydanej decyzji. Kolegium dostrzegło, iż umieszczenie informacji o wydaniu decyzji na tablicy ogłoszeń, a także fakt rozpoczęcia budowy, czy informacje pochodzące od sołtysa nie są równoznaczne z powzięciem w tym dniu wiedzy o decyzji przez nieograniczony krąg podmiotów, do których potencjalnie mogły dotrzeć te informacje. Samo stworzenie możliwości zapoznania się z decyzją nie jest tożsame z "dowiedzeniem się o decyzji". Data ogłoszenia o wydaniu decyzji jest najwcześniejszym dniem, w którym zainteresowany mógł dowiedzieć się o wydaniu decyzji, ale nie przesądza to, że w tym dniu taką wiedzę powziął. Zwróciło też uwagę, iż zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania biegnie nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji. Kolegium wskazało na etapowość procedury przy wznowieniu postępowania, tj. badanie przesłanek formalnych niezbędnych do uruchomienia tego trybu nadzwyczajnego - czy wniosek został złożony w terminie i dotyczy sprawy zakończonej ostateczną decyzją, a następnie w drugim etapie postępowania wznowieniowego, bada zasadność okoliczności podnoszonych przez stronę, jako przyczyn wznowienia postępowania. W tej sprawie natomiast, w pierwszym etapie postępowania, o którym mowa w art. 149 K.p.a. Burmistrz nie wypowiedział się w sposób dostateczny, co do zachowania terminu z art. 148 § 2 K.p.a., zatem także przedwcześnie podjął się badania (analizy) przyczyny wznowienia postępowania wskazanej przez wnioskodawcę, czym naruszył art. 149 § 1 i 2 K.p.a. Na tę okoliczność Kolegium przywołało orzecznictwo sądowoadministracyjne. W ocenie Kolegium, organ I instancji nie zbadał w sposób prawidłowy procesowej możliwości podjęcia tego postępowania, tj. zachowania przez stronę terminu przewidzianego w art. 148 § 2 K.p.a. Dlatego zachodziła podstawa do wydania kasacyjnego postanowienia. Kolegium wskazało, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji winien mieć na uwadze dochowanie reguł postępowania administracyjnego odnoszących się do nadzwyczajnego trybu postępowania, a ponadto zachodzi też konieczność ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania wznowieniowego. W odpowiedzi na zawarty w zażaleniu wniosek strony o "nakazanie wznowienia postępowania" Kolegium odnotowało, że art. 138 K.p.a., który w związku z art. 144 K.p.a. zobligowany jest stosować organ odwoławczy, nie przewiduje możliwości podjęcia takiego rozstrzygnięcia. W skardze na powyższe postanowione A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - zwana dalej Spółką, wniosła o jego uchylenie w całości, jak również o ewentualne umorzenie postępowania sądowego oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie nastepujacych przepisów postępowania: - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w następstwie czego, postępowanie przeprowadzone przez Kolegium nie zostało dokonane w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, - art. 49 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) przez błędne założenie, jakoby dokonanie publicznego ogłoszenia w ww. trybie nie było wystarczające do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia rozstrzygnięcia stronom postępowania, a tym samym, aby to na Burmistrzu Ozimka ciążyła powinność ustalenia dokładnej daty, w której wnioskodawca – T. Z. faktycznie dowiedział się o wydaniu spornej decyzji. W obszernym uzasadnieniu skargi Spółka wywodziła, że na przestrzeni od 12 października 2012 r. (od podania publicznej informacji o wszczęciu postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań) do 13 września 2013 r. (udzielenia odpowiedzi na interwencje mieszkańców przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Opolu i przesłanie stanowiska tego organu ówczesnemu sołtysowi [...]) T. Z. miał przynajmniej kilka możliwości, aby w sposób formalny powziąć wiadomość w sprawie postępowania dotyczącego spornego przedsięwzięcia. W ocenie skarżącej, stwierdzenie jakoby wiedzę na temat decyzji T. Z. uzyskał dopiero w październiku 2013 r., nie zasługuje na uwzględnienie. Spółka w sposób szczegółowy wskazywała na stanowisko orzecznictwa sądów administracyjnych w przedmiocie doręczenia rozstrzygnięcia, w świetle art. 49 K.p.a. Zdaniem Spółki, chybione są zatem stwierdzenia Kolegium o konieczności ustalenia przez organ pierwszej instancji okoliczności "kiedy T. Z. faktycznie dowiedział się o wydanej decyzji z dnia 11 stycznia 2013 r." W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi. Nawiązując do zarzutów skargi Kolegium zaakcentowało, iż "dowiedzenie się" oznacza powzięcie wiadomości, a nie jak wywodzi skarżąca doręczenie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie zaskarżonego aktu (postanowienia/decyzji). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw prawnych, podlega ona oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 22 października 2015 r., nr [...], wydane na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), zwanej nadal: K.p.a., uchylające postanowienie Burmistrza Ozimka odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia 11 stycznia 2013 r., nr [...], i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że postanowienie Kolegium odpowiada przepisom prawa. Ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane w związku z żądaniem T. Z. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wskazaną decyzją środowiskową na rzecz skarżącego, stąd na wstępie wyjaśnić trzeba, że art. 16 K.p.a. statuuje zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Zasada ta ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, iż decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym (por. komentarz do art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego pod redakcją prof. zw. dr hab. Barbary Adamiak - C.H.Beck, wyd. 11, Warszawa 2011 r.). Od tej reguły ostateczności załatwienia sprawy ustawodawca dopuścił wyjątki, wyznaczając jednocześnie warunki odstąpienia od niej. Mianowicie, decyzja ostateczna może być wzruszona przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie uchylenia decyzji prawidłowej lub dotkniętej wadą niekwalifikowaną (art. 154, art. 155, art. 161 K.p.a.), przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 K.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.), przez stwierdzenie nieważności w trybie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (art. 156 §1 K.p.a.) bądź przez uchylenie lub zmianę decyzji na podstawie przepisów szczególnych. Z ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. zasady trwałości administracyjnej decyzji ostatecznej wynika, że decyzja ostateczna nie może być wzruszona w sposób dowolny, lecz wyłącznie w przypadkach i w trybie określonym przez przepisy K.p.a., które w sposób jednoznaczny i kompletny (całościowy) regulują tryb postępowania związany ze wzruszeniem decyzji ostatecznej. Uwzględniając powyższe uwagi w pierwszej kolejności odnotować trzeba, że z treści wniosku T. Z. z dnia 24 października 2013 r. wynikało wyraźnie, że żąda on wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją środowiskową z dnia 11 stycznia 2013 r., nr [...], a przesłanki ustawowej upatruje w braku udziału w postępowaniu zwykłym, tj. w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W przypadku złożenia wniosku o wznowienie postępowania organ zobowiązany jest z urzędu do jego oceny, według przepisów K.p.a. i przy ich ścisłej wykładni, bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów. Postępowanie administracyjne wszczęte w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną przebiega dwuetapowo. W ramach pierwszego z tych etapów organ dokonuje wstępnej oceny wniosku, badając czy jest on oparty na wymienionych w przepisach przesłankach wznowienia, jak również czy został wniesiony z zachowaniem terminów, o których mowa w art. 148 K.p.a. W przypadku, gdy organ ustali, że wniosek o wznowienie postępowania nie jest oparty na ustawowych przesłankach lub też jest spóźniony, tj. wniesiony bez zachowania terminów z art. 148 K.p.a., wówczas takie stwierdzenie uprawnia organ do odmowy wznowienia postępowania w sprawie, w oparciu o art. 149 § 3 K.p.a. Ustawodawca bowiem zakreślił w przepisie art. 148 K.p.a. terminy warunkujące skuteczne złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie. Zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast przepis art. 148 § 2 K.p.a. stanowi, iż termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przy czym, w myśl art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 K.p.a.), co oznacza, że jest to uprawnienie wyłącznie wnioskodawcy, a zatem z tej przyczyny niedopuszczalne jest wznowienie postępowania z urzędu przez organ. Na zasadzie art. 148 § 2 K.p.a., bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. liczy się nie od daty doręczenia decyzji lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. uzyskała informację o jej istnieniu i zawartym w niej rozstrzygnięciu, czyli chodzi wyłącznie o wiadomość o wydaniu decyzji, stąd bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu konkretnej decyzji. Oznacza to, że informacja i wiedza o fakcie wydania decyzji musi być pewna i nie może stanowić przypuszczenia, czy też domniemania o uzyskaniu przez stronę wiedzy o jej istnieniu. Strona wnioskująca o wznowienie postępowania winna wiedzieć o samym fakcie wydania decyzji odnośnie podmiotu na rzecz, którego została wydana, organu, który ją wydał oraz co najmniej przedmiotu decyzji, a więc elementów, które pozwalają na zidentyfikowanie konkretnego rozstrzygnięcia i tym samym skuteczne złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Niedochowanie miesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (art. 148 § 2 K.p.a)., skutkuje koniecznością wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 K.p.a. Tylko w przypadkach z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., niezachowanie przez stronę terminu do żądania wznowienia stanowi samoistną przesłanką rezygnacji ze wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, LEX nr 574438). Skoro wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji, stąd wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła. Dlatego, raz jeszcze wskazać przyjdzie, że organ administracji publicznej jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku strony - żądania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego tylko na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/12, LEX nr 1450858). Obowiązek zbadania w pierwszej kolejności, czy wniosek został złożony w terminie, ciąży nie tylko na organie I instancji, lecz także i na organie II instancji, tj. odwoławczym, ponownie rozpoznającym sprawę. W świetle powyższych rozważań prawnych wskazać należy, iż organ odwoławczy zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie Burmistrz Ozimka, odmawiając żądanego na wniosek wznowienia postępowania nie ustalił w sposób jednoznaczny, kiedy faktycznie T. Z. dowiedział się o wydanej decyzji. Trafnie zatem Kolegium podniosło, że zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest okolicznością faktyczną, która winna być w sposób obiektywny ustalona w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Słusznie też organ odwoławczy zaakcentował, że organ I instancji nie ustalił w sposób jednoznaczny, kiedy faktycznie strona dowiedziała się o wydanej decyzji. Trafnie zatem Kolegium podniosło, że zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest okolicznością faktyczną, która winna być w sposób obiektywny ustalona w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Podane natomiast okoliczności uzasadniające odmowę wznowienia postępowania przez organ pierwszej instancji - umieszczenie informacji o wydaniu decyzji na tablicy ogłoszeń, fakt rozpoczęcia budowy, informacje pochodzące od sołtysa - nie są równoznaczne z ustaleniem i przyjęciem "powzięcia wiedzy o decyzji" przez wnioskodawcę. W świetle wskazanych okoliczności trudno przesądzić, jak chce tego skarżąca Spółka, że wnioskodawca uzyskał informacje, które pozwalałyby zidentyfikować decyzję środowiskową, którą zakomunikowano w formie obwieszczenia. Stworzenie możliwości stronie zapoznania się z decyzją przez jej obwieszczenie w trybie art. 49 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), nie jest tożsame z "dowiedzeniem się o decyzji". Data zawiadomienie w drodze obwieszczenia publicznego o decyzji środowiskowej jest najwcześniejszym dniem, w którym zainteresowany mógł dowiedzieć się o wydaniu decyzji, ale nie przesądza to, że w tym dniu taką wiedzę powziął. Zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz - co należy podkreślić - od dnia, w którym strona dowiedziała się, czyli powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Przy czym bez znaczenia z punktu widzenia zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., jest okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości (por. wyroki NSA: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, LEX nr 574438; z 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1296/09, LEX nr 746450; z 9 września 2011 r., sygn. akt II OSK 2407/10, LEX nr 1069058). Doręczenie decyzji w przypadkach zawiadamiania stron poprzez obwieszczenie, o którym mowa w drugiej części art. 49 K.p.a, następuje dopiero po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia i dotyczy terminu liczonego do wniesienia środka odwoławczego z art. 129 § 2 K.p.a., natomiast nie obejmuje terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4, który biegnie od dnia "dowiedziała się o decyzji" (art. 148 § 2 K.p.a.). W tym miejscu stwierdzić przyjdzie, że przywołane obszernie w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych nie odnosi się do terminu, o jakim mowa w art. 148 § 2 K.p.a., a sformułowane zarzuty naruszenia art. 49 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), okazały się w tej sprawie niezasadne. Bowiem, jak już wskazywano wyżej, brak jest podstaw do utożsamienia daty doręczenia decyzji ze skutkiem prawnym w trybie art. 49 K.p.a., z dniem dowiedzenia się przez stronę o decyzji - art. 148 § 2 K.p.a. Natomiast, brak jednoznacznych ustaleń w kwestii, że zaistniała przeszkoda procesowa do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie i oceny podnoszonej przez skarżącego przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., z uwagi na uchybienie przez wnioskodawcę terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., uzasadniają prawidłowość przyjętego przez organ stanowiska w zaskarżonym postanowieniu. W przypadku wniosku o wznowienie postępowania wskazującego na zaistnienie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., termin, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., adresowany jest do strony postępowania, co nie zwalnia organu z obowiązku wynikającego z art. 7 i art. 77 K.p.a., do podjęcia działań - w ramach wstępnej oceny wniosku - zmierzających do ustalenia zachowania terminu, tj. jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W tym celu zobligowany jest zbadać wszystkie możliwe dowody. Dlatego też, zasadnie organ odwoławczy uznał, iż przedwcześnie organ pierwszej instancji odmówił żądanego na wniosek wznowienia postępowania, bez zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, pozwalającego ustalić czy wniosek został złożony w terminie, czy też jest spóźniony. W ocenie Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.