II SA/Łd 27/18

Dnia 13 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 roku sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania praw do świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.) - powoływanej dalej jako "k.p.a." - art. 2 pkt 1, 2, 4, 12, 14 i 16, art. 4, art. 5 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 1, 3, ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1851) – zwanej dalej: "p.p.w.d." – oraz art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1952) – zwanej dalej: "u.ś.r." – utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...], nr [...], orzekającą o odmowie przyznania A. O. prawa do świadczenia wychowawczego wnioskowanego na J. O.. Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji A. O. zakwestionowała doliczenie do jej dochodu za 2016r. dochodu ze sprzedaży mieszkania, bo jest on zwolniony z obowiązku zapłaty podatku dochodowego. Następnie organ II instancji odwołał się do treści art. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 4, pkt 12, pkt 14, pkt 16 i pkt 19, art. 4 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 5 ust. 1 i ust. 3, art. 7 ust. 1 i ust. 3 p.p.w.d. oraz art. 3 pkt 1 u.ś.r. i wyjaśnił zasady przyznawania świadczenia wychowawczego. Jak podniesiono A. O. w dniu 21 sierpnia 2017r. złożyła w organie I instancji wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wraz z wymaganymi dokumentami. Z treści wyżej wskazanego wniosku wynikało, że strona wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko – J. O.. Rodzina strony w roku podatkowym 2016 osiągnęła dochody ustalone na podstawie weryfikacji danych o dochodach w systemie informatycznym Ministerstwa Finansów oraz weryfikacji danych o dochodach w systemie informatycznym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości: - PIT 37 – A. O.: 31.009,12 zł (dochód - 4.156.69 zł (składki na ubezpieczenie społeczne) - 570,00 zł (podatek należny) - 2.368,11 zł (składka na ubezpieczenie zdrowotne) = 23.914,32 zł; - dochód z tytułu niewykorzystanej ulgi na dzieci 677,93 zł; - alimenty wypłacane z funduszu alimentacyjnego w 2016r. w wysokości 4.800,00 zł; - PIT 39 – B. O.: 100.602,03 zł; - PIT 37 – N. P.: 4.148,94 zł (dochód) - 191,00 zł (podatek należny) = 3.957,94 zł - dochód utracony - umowa na czas określony od 7-06-2016 do 6-09-2016r. Po odliczeniu dochodu utraconego przez N. P. - dochód rodziny A. O. wyniósł (23.914,32 zł + 677,93 zł + 4.800,00 zł + 100.602.03 zł) = 129.994,28 zł 130.279,28 zł: 12 miesięcy: 4 osoby = 2.708,22 zł. Dochód w wysokości 2.708,22 zł przekracza ustawowe kryterium wynikające z art. 5 ust. 3 p.p.w.d. zatem Kolegium stwierdziło, że świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko J. O. stronie nie przysługuje. Organ II instancji dodał również, że Burmistrz B., ustalając dochód rodziny nie uwzględnił dochodu z gospodarstwa rolnego, pomimo obowiązku wynikającego z art. 7 ust. 5 p.p.w.d. Zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 22 września 2017r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2016r. przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego wynosił w 2016r. 2577 zł. Dochód z gospodarstwa rolnego w świetle ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci nie jest dochodem utraconym, bowiem ustawodawca nie wymienia go w katalogu zamkniętym w art. 2 pkt 19 p.p.w.d. Bez wpływu pozostaje zatem umowa dzierżawy gruntów rolnych zawarta w dniu 18 lipca 2017r., bowiem zgodnie z art. 2 pkt 1 p.p.w.d. ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie - oznacza to dochód, o którym mowa w przepisach o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 lit. c) u.ś.r. za dochód rodziny przyjmuje się m in. dochód uzyskany z gospodarstwa rolnego. Z treści art. 7 ust. 6 pkt 1 p.p.w.d. ustawy ustalając dochód rodziny uzyskany z gospodarstwa rolnego, do powierzchni gospodarstwa stanowiącego podstawę wymiaru podatku rolnego wlicza się obszary rolne oddane w dzierżawę, z wyjątkiem oddanej w dzierżawę, na podstawie umowy dzierżawy zawartej stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, części lub całości znajdującego się w posiadaniu rodziny gospodarstwa rolnego. Przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 277) wprowadzają zasadę, że na podstawie jej przepisów wydzierżawienie gruntów rolnych odnosi się tylko do sytuacji zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej przez emeryta lub rencistę w sytuacji, gdy wydzierżawi swoje gospodarstwo rolne osobie niebędącej jego małżonkiem, zstępnym lub pasierbem oraz nie pozostającej wraz z nim we wspólnym gospodarstwie domowym na okres, co najmniej 10 lat i przedmiotowa umowa dzierżawy zostanie zawarta w formie pisemnej, a także zostanie zgłoszona do ewidencji gruntów i budynków(art. 28 ust. 4 pkt 1). Organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do powyższych przepisów ustawodawca w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci przyjął domniemanie, iż z gospodarstwa rolnego uzyskuje się dochód, niezależnie od tego, czy się na nim pracuje, czy się je wydzierżawią. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy gospodarstwo rolne zostało wydzierżawione przez osobę będącą emerytem lub rencistą, co wiąże się z zaprzestaniem prowadzenia działalności rolniczej i utratą potencjalnego dochodu z gospodarstwa rolnego. Taki jest cel regulacji art. 7 ust. 6 pkt 1 p.p.w.d. dzieci w związku z art. 28 ust. 4 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Dlatego w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego wydzierżawiła gospodarstwo, należy w pierwszej kolejności zbadać, czy umowa dzierżawy spełnia wymogi określone w art. 28 ust. 4 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. W świetle powyższego Kolegium uznało, że złożona przez A. O. umowa dzierżawy gospodarstwa rolnego powoduje, że dochód z gospodarstwa rolnego na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci jest dochodem stanowiącym podstawę do przyznania świadczenia wychowawczego. Odnosząc się do twierdzeń strony, że dochód ze sprzedaży mieszkania nie powinien być wliczony przy ustalaniu prawa do świadczenia wychowawczego Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) u.ś.r. ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie - oznacza to po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r., poz. 361 z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Organ II instancji podniósł, że ustawodawca posługuje się pojęciem przychodu i nie uzależnia zaliczania przychodu określonego w art. 3 ust. 1 u.ś.r., pomniejszonego o składniki wskazane w ustawie od celu, na jaki zostaną przeznaczone środki pozyskane z tych tytułów. Zgodnie z normą zawartą w art. 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku (art. 30e ust. 1). Zdaniem organu II instancji, zbycie nieruchomości jest przychodem w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i od dochodu z tego tytułu podatnik jest zobowiązany obliczyć podatek dochodowy. Inną kwestią jest czy podatnik uiści podatek dochodowy od osób fizycznych czy też skorzysta ze zwolnienia (ulgi) przewidzianej dla tego rodzaju przychodów. W ocenie Kolegium sam fakt, iż jest to przychód, który może być zwolniony od zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych po spełnieniu przesłanek wynikających z ww. ustawy nie przesądza, że nie jest to dochód w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych. Dla przykładu organ odwoławczy wskazał, że dochód z tytułu wynagrodzenia jest bezspornie dochodem w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych pomimo skorzystania przez podatnika z ulg (np. ulgi prorodzinnej) gdzie podatek należny wynosi 0,00 zł. Nie znajduje uzasadnienia zatem wyłączenie z dochodu uprawniającego do przyznania świadczenia wychowawczego dochodu z tytułu sprzedaży mieszkania tylko dlatego, że podatek należny po zastosowaniu zwolnienia (ulgi) wynosi 0,00 zł. Kolegium podkreśliło także, że katalog zamknięty dochodów utraconych (art. 2 pkt 19 p.p.w.d.) nie przewiduje odliczania dochodu z tytułu zbycia nieruchomości pod warunkiem, że dochód ten został przeznaczony na cele mieszkaniowe. W przeciwnym razie prowadziłoby to do nierównego traktowania beneficjentów świadczenia wychowawczego bowiem wnioskodawca, który nabył nieruchomość ze środków pochodzących ze sprzedaży innej nieruchomości bądź też za pieniądze otrzymane w spadku pochodzące ze sprzedaży nieruchomości byłby w lepszej sytuacji niż wnioskodawca, który nabył nieruchomość z innych środków (na kredyt). Organ II instancji podkreślił również, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, co do zasady zaświadczenie o dochodzie podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych, wydane przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego wiąże organ. Nie jest możliwe obliczenie dochodu strony w inny niż określony w rozporządzeniu sposób. Dane dotyczące dochodu rodziny wykazane w zaświadczeniu urzędu skarbowego są wiążące dla kierownika miejskiego ośrodka pomocy społecznej, jak i samorządowego kolegium odwoławczego. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyła A. O., zarzucając naruszenie przepisów postępowania i niezgodność z prawem. W uzasadnieniu skargi A. O. przedstawiła okoliczności zbycia mieszkania przez jej męża oraz wskazała, iż kwota uzyskana ze sprzedaży została w całości przeznaczona na potrzeby mieszkaniowe (remont domu), co udokumentowano na potrzeby urzędu skarbowego. Jak podniosła, ani ona ani jej mąż nie są właścicielami czy też posiadaczami gospodarstwa rolnego. Jej mąż wydzierżawił jedynie na potrzeby własne od brata grunt rolny o powierzchni 0,8744 ha fizycznego, który nie stanowi nawet hektara przeliczeniowego. Nie pobierają z tego tytułu żadnych dopłat. Na tej podstawie wniosła o uchylenie decyzji obu organów oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 2188.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz.1369 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu wskazanym w powołanych wyżej przepisach, co obligowało do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią sporną pomiędzy stronami postępowania jest doliczenie do dochodu rodziny skarżącej kwoty 100.602,03, - zł uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości, którą to kwotę zgodnie z oświadczeniem załączonym do wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz treścią odwołania i skargi, wnioskodawczyni zadeklarowała w Urzędzie Skarbowym przeznaczyć w ciągu 2 lat na własne cele mieszkaniowe. Doliczenie wspomnianej kwoty do dochodu rodziny, po uwzględnieniu dochodu utraconego i uzyskanego skutkowało wyliczeniem dochodu 3-osobowej rodziny skarżącej na poziomie 2.708,22 - zł miesięcznie, przekraczającym ustawowe kryterium dochodowe wynoszące według art. 5 ust. 3 ustawy - 800 zł. w przeliczeniu na osobę w rodzinie, uprawniające do przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. W rezultacie organ odmówił przyznania świadczenia wychowawczego na córkę J. O.. Z takim wyliczeniem dochodu i negatywnym rozstrzygnięciem organu nie zgodziła się skarżąca. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle obowiązujących przepisów prawa prowadzi zaś do wniosku, że organ wadliwie obliczył dochód rodziny skarżącej. Stwierdzić bowiem należy, że ustawa o pomocy państwa w wychowaniu dzieci w art. 2 pkt 1 dla zdefiniowania pojęcia "dochód" odsyła do legalnej definicji "dochodu" w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Art. 3 pkt 1 lit. a u.ś.r. definiując dochód stanowi, że są to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych [...] w art. 30e [...] ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) – dalej w skrócie "u.p.d.o.f.", pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Według art. 30e ust. 1 u.p.d.o.f. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19%. Jednakże stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. Kwestia wadliwego doliczenia do dochodu rodziny skarżącej kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości, który to dochód, o czym wspomniano wyżej, skarżąca zadeklarowała wydatkować na własne cele mieszkaniowe, była wielokrotnie akcentowana przez stronę i nie została należycie wyjaśniona przez Kolegium, które bez bliższej refleksji odwołały się wyłącznie do ogólnych zasad opodatkowania dochodu i faktu, że nie podlega badaniu cel wydatkowania środków ze sprzedaży nieruchomości. Organ orzekający ewidentnie nie dostrzegł podstawowej kwestii, że nie będzie stanowić dochodu przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości pod warunkiem, że zostanie spożytkowany na własne cele mieszkaniowe. Taki kierunek wykładni został niewątpliwie ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanym na tle uregulowań ustawy o świadczeniach rodzinnych i zachował on w pełni swoją aktualność także na gruncie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Łodzi z dnia 9 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 755/16 i II SA/Łd 936/16, Warszawie z dnia 29 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1664/16, Krakowie z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1311/16, w Lublinie z dnia 6 kwietnia 2017r., sygn. akt II SA/Lu 1184/16 wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1748/14 Naczelny Sąd Administracyjny (dostępnym jak wyżej) stwierdził, że taka wykładnia przepisów art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 30e oraz art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika wprost z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Dochody wolne od podatku dochodowego, wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie podlegają więc opodatkowaniu, w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Podsumowując poczynione wyżej rozważania stwierdzić trzeba, że podniesione przez skarżącą zagadnienie doliczenia kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości determinowało prawidłowość ustalenia przez organ dochodu rodziny skarżącej za 2016 r. i rzutowało na wynik sprawy. Bezspornie wykładnia art. 2 pkt 1 ustawy w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a u.ś.r. w zw. z art. 30e u.p.d.o.f. zaprezentowana przez organ orzekający w sprawie nie zasługiwała na akceptację. Oceny tej nie zmienia odwoływanie się przez Kolegium do zagadnienia równego traktowania nabywców nieruchomości za środki pochodzące z różnych źródeł. Problem nie sprowadza się bowiem do pochodzenia środków wydatkowanych na cele mieszkaniowe, lecz do zaliczenia dochodu do podlegającego opodatkowaniu, warunkującego zaliczeniem do dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit a u.ś.r. W aktach sprawy znajduje się PIT-39 (zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2016, z którego wynika zadeklarowana kwota dochodu zwolnionego od podatku, określona na 100.602,03 zł. W dacie orzekania przez organy obu instancji bez wątpienia nie upłynął jeszcze 2- letni okres w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., w trakcie którego strona mogła i powinna wydatkować przedmiotowy dochód na własne cele mieszkaniowe w rozumieniu u.p.d.o.f., ażeby uniknąć zapłacenia podatku. Dopiero po upływie wspomnianego okresu możliwe będzie zatem zaliczenie kwoty uzyskanej ze sprzedaży mieszkania do dochodu rodziny po ewentualnym ustaleniu, iż środki z tego tytułu, wbrew deklaracjom, nie zostały przeznaczone na cele wskazane w ustawie, warunkujące zwolnienie podatkowe. Mając powyższe na względzie sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., uznając to za wystraczające dla końcowego załatwienia sprawy. Prowadząc ponownie postępowanie administracyjne organ zobligowany będzie uwzględnić przedstawioną w uzasadnieniu niniejszego wyroku ocenę prawną i prawidłowo ustalić dochód na osobę w rodzinie skarżącej za rok 2016. Winien również odnieść poczynione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uwagi, dotyczące dochodu z gospodarstwa rolnego do okoliczności wynikających z akt sprawy i podnoszonych przez skarżącą (mąż skarżącej w 2016r. był jedynie dzierżawcą działki rolnej, zaś jej powierzchnia była równa 0,8744 ha fizycznego). a.tp.