II OSK 2086/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 35/17 w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego bez infrastruktury towarzyszącej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 35/17 oddalił skargę W. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego. Wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. M. i T. B. wystąpili do Prezydenta Miasta W. o wydanie pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego bez infrastruktury towarzyszącej przy ul. T. [...] w W. na działce nr [...], obręb nr [...] R. Po stwierdzeniu kompletności wniosku i spełnieniu wymogów formalnoprawnych organ administracji architektoniczno-budowlanej wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. M. i T. B. wystąpili o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego bez infrastruktury towarzyszącej poprzez ustalenie planowanego zamierzenia inwestycyjnego jako budowy domu jednorodzinnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Po skierowaniu do stron zawiadomienia o toczącym się postępowaniu, pismem z dnia [...] marca 2016 r. W. B. poinformował organ, że nie wyraża zgody na wejście na działkę nr [...] celem budowy infrastruktury technicznej. Dodatkowo wskazał, że jest właścicielem infrastruktury wodociągowej na wskazanej działce i nie wyraża zgody na wykorzystanie w postępowaniu "jego operatu wodnoprawnego". W dniu [...] kwietnia 2016 r. Prezydent Miasta W. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 36a ust. 1, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.) zmienił decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] stwierdzając, że zastępuje się odpowiednio do zakresu rozwiązania przyjęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym stanowiącym załącznik nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta W. nr [...], zatwierdzając projekt budowlany zamienny obejmujący budowę infrastruktury technicznej. Oceniając przedłożone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ pierwszej instancji wyjaśnił, że nie zachodzi konieczność uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na jej przeznaczenie na cele budowlane z uwagi na przepisy prawa cywilnego stanowiące o "zwykłym zarządzie". Inwestycje, które mają na celu zwiększenie użyteczności innej nieruchomości na ogół nie przekraczają zakresu zwykłego zarządu. Działka nr [...], na której planowana jest inwestycja służy współwłaścicielom wyłącznie jako droga dojazdowa do innych nieruchomości i przeprowadzenie przez nią przyłączy oraz wjazdu na posesję pozostaje w zgodzie z jej służebnym charakterem i mieści się w ramach służebnego przeznaczenia nieruchomości. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej przez W. B. decyzji stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył W. B. zarzucając naruszenie następujących przepisów: 1) - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a." oraz art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego, polegającego na odstąpieniu od dokładnego i szczegółowego wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych w sprawie przez przyjęcie bez wystarczającej weryfikacji dowodów i ustaleń faktycznych oraz z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i bezpodstawnie, że realizacja inwestycji objętej wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r., m.in. na działce nr [...] mieści się w ramach zwykłego zarządu i nie wymaga uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli na jej realizację, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a. i art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego, polegającego na odstąpieniu od dokładnego i szczegółowego wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych oraz przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów w zakresie zbadania statusu prawnego urządzeń wodnokanalizacyjnych, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a. i art. art. 64 § 2 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo że błędnie złożony przez stronę przeciwną wniosek o zmianę decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, niezawierający poprawnie wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wobec braku przedstawienia w tym oświadczeniu zgody wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] na wykonywanie robót budowlanych objętych wnioskiem o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, nie mógł wywołać skutku w postaci wszczęcia postępowania inwestycyjnego, co miało istotny i bezpośredni wpływ na treść zapadłego orzeczenia WSA we Wrocławiu z dnia 22 marca 2017 r., podczas gdy przedłożenie przez stronę przeciwną na etapie postępowania administracyjnego błędnie wypełnionego oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nieusunięcie braków poprzez przedłożenie prawidłowego oświadczenia na wezwanie organu administracyjnego powinno było skutkować pozostawieniem wniosku o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę bez rozpoznania, - art. 141 § 4 P.p.s.a. przez niezawarcie przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku własnego stanowiska, co do stanu faktycznego i prawnego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia oraz niepoczynienie własnej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na poglądzie wyrażonym przez NSA w orzeczeniu z dnia 14.06.2013 r., sygn. akt II OSK 428/12 i wyroku NSA z dnia 16.07.2010 r., sygn. akt II OSK 906/09 oraz wyroku SN z dnia 19.04.2002r., sygn. akt III CZP 18/02; - naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia i niewyjaśnienie powodów, dla których Sąd w całości zaaprobował pogląd wyrażony w orzeczeniach powołanych powyżej, natomiast w całości pominął stanowisko Sądów powoływane przez skarżącego w wywiedzionej skardze; 2) - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 151 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj.: - art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 296, ze zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wymóg legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie wiąże się z posiadaniem zgody wszystkich współwłaścicieli danej działki na realizację inwestycji budowlanej w postaci budowy instalacji technicznej częściowo przebiegającej przez obszar takiej nieruchomości, będącej przedmiotem własności wielu osób, lecz wystarczające jest uzyskanie przez inwestora zgody większości właścicieli takiej nieruchomości, ponieważ ww. zamierzenie budowlane stanowi czynność nieprzekraczającą zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, co miało istotny i bezpośredni wpływ na treść zapadłego orzeczenia, podczas, gdy należało uznać, że wymóg legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w przypadku nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności wielu osób, wymaga posiadania zgody wszystkich współwłaścicieli na realizację inwestycji budowlanej w postaci budowy instalacji technicznej częściowo przebiegającej przez obszar takiej nieruchomości, - prawa materialnego, tj. § 2 w zw. z zał. nr 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1127, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że strona przeciwna, jako inwestorzy nie byli zobowiązani do legitymowania się zgodą wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] do dysponowania ww. działką na cele budowlane i wystarczające było przedstawienie zgody większości współwłaścicieli przedmiotowej działki, z uwagi na okoliczność, że zakres i charakter prac budowlanych, które planowali przeprowadzić na tej działce nie miał charakteru przekraczającego zwykły zarząd nieruchomością, co miało istotny i bezpośredni wpływ na treść zapadłego orzeczenia, podczas gdy zał. nr 2 do rozporządzenia w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowiący wzór oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w rubryce nr 2, przeznaczonej na oznaczenie tytułu prawnego w postaci współwłasności, wymagał wskazania zgody wszystkich współwłaścicieli na wykonywanie robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę, a zatem niedopuszczalne było przyjęcie, że strona przeciwna mogła uzyskać zmianę decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę legitymując się wyłącznie zgodą większości współwłaścicieli działki nr [...], przy braku zgody pozostałych współwłaścicieli, - art. 199 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, ze zm.) w zw. z art. 201 K.c. i w zw. z art. 206 K.c., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przeprowadzenie przez inwestorów robót budowlanych wchodzących w skład większej inwestycji budowlanej, polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wraz z infrastrukturą w postaci budowy instalacji technicznej na cudzej nieruchomości, będącej przedmiotem współwłasności, stanowiło czynność zwykłego zarządu, wymagającą zgody jedynie większości współwłaścicieli ww. nieruchomości na dysponowanie tą nieruchomością przez inwestora na cele budowlane, co miało istotny i bezpośredni wpływ na treść zapadłego wyroku, podczas gdy z uwagi na fakt, iż ww. prace budowlane, charakteryzują się znaczną ingerencją w użytkowanie ww. działki, będącej przedmiotem współwłasności, a także stanowią element większej inwestycji budowlanej, należało uznać, że stanowią one czynność przekraczającą zwykły zarząd tą nieruchomością, zatem wymogiem ich legalnego przeprowadzenia było uzyskanie przez stronę przeciwną zgody wszystkich współwłaścicieli przedmiotowej działki na dysponowanie działką na cele budowlane, - art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892, ze zm.), poprzez jego niezastosowanie, polegające na przyjęciu, że ww. przepis jako znajdujący zastosowanie względem nieruchomości budynkowej nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, tj. względem działki gruntowej nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w podstawach skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego należy uznać za bezzasadne. Sąd pierwsej instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego, tj.: art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że oświadczenie przewidziane w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego jest środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 75 § 2 K.p.a. Podlega ono zatem ocenie organów administracji na zasadach i w trybie wskazanym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Oświadczenie to może zostać skutecznie zakwestionowane w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 179/05, ONSA i wsa 2006/3/88; wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 577/06, lex nr 339429). Możliwość zakwestionowania oświadczenia nie oznacza jednak, że w postępowaniu administracyjnym lub sądowoadministracyjnym mogą być rozstrzygane kwestie cywilnoprawne, do rozstrzygania których są powołane sądy cywilne. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Wykładnia powyższego przepisu musi uwzględniać znaczenie pojęć i regulacje instytucji prawnych zawarte w podstawowym akcie prawnym z tego zakresu, jakim jest Kodeks cywilny. Ponieważ współwłasność nie jest odrębnym rodzajem prawa rzeczowego i stanowi jedynie odmianę prawa własności, w definicji legalnej nie wymieniono współwłasności. Do dysponowania nieruchomością stanowiącą współwłasność na cele budowlane szczególne znaczenie ma sposób uregulowania sfery stosunków wewnętrznych współwłaścicieli – zarządu rzeczą wspólną. Zasady zarządu rzeczą wspólną mogą zostać uregulowane przez współwłaścicieli, w przypadku natomiast braku takiej regulacji, o sposobie zarządu rzeczą wspólną decydują przepisy Kodeksu cywilnego. Regulacji tych kwestii nie można natomiast dopatrywać się, tak jak to sugeruje strona skarżąca, w treści wzoru oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. Rozporządzenie to nie zawiera bowiem i nie może zawierać, z uwagi na treść upoważnienia do jego wydania zawartą w art. 32 ust. 5 Prawa budowlanego, regulacji stosunków wewnętrznych współwłaścicieli w zakresie zarządu rzeczą wspólną. Zawarte zatem we wzorze oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwierdzenie o konieczności posiadania przez wnioskodawcę zgody wszystkich współwłaścicieli na wykonywanie robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę może dotyczyć jedynie tych przypadków, gdy wymóg posiadania takiej zgody wynika z przepisów Kodeksu cywilnego. Stanowisko przeciwne prowadziłoby do wniosków sprzecznych z przepisami Kodeksu cywilnego oraz orzecznictwem Sądu Najwyższego. Czynność, która nie narusza i nie zagraża interesom współwłaścicieli niedziałających, może być uznana za czynność zwykłego zarządu, niewymagającą uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli na jej realizację. Ustawodawca celowo pozostawił rozstrzygnięcie tej kwestii orzecznictwu sądów, gdyż zależy ona od konkretnej sytuacji i stanu faktycznego sprawy. Powyższe stanowisko potwierdził także Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 kwietnia 2002 r., sygn. akt III CZP 18/02; OSNC 2003/2/18 (por. także postanowienie SN z dnia 21 listopada 1980 r. sygn. akt III CRN 166/80; OSNC 1981/6/111, lex Nr 2597) wskazując, że instalowanie kanalizacji sanitarnej, opadowej i wodociągu na nieruchomości, będącej przedmiotem współwłasności, może mieścić się w ramach zwykłego zarządu, jeżeli nieruchomość służy współwłaścicielom wyłącznie do ułatwienia korzystania z innych nieruchomości (wspólna droga), a wymieniona na wstępie inwestycja ma na celu zwiększenie użyteczności jednej z nich. Błędne jest zatem stanowisko strony skarżącej, wskazujące, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę przesądza, że w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomością objętą współwłasnością niezbędne jest zawsze wykazanie posiadania zgody wszystkich współwłaścicieli. W związku z powyższym podzielić należy pogląd organów orzekających w sprawie oraz Sądu pierwszej instancji, że brak jest podstaw aby przyjąć, iż budowa infrastruktury na nieruchomości stanowiącej działkę drogową, będącej przedmiotem współwłasności, jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Organy orzekające w sprawie pozwolenia na budowę nie miały uprawnień do badania złożonych przez współwłaścicieli "Oświadczeń woli o udostępnieniu nieruchomości pod projektowanymi urządzeniami" w zakresie wywoływanych przez nie skutków cywilnoprawnych. Jeżeli większość współwłaścicieli postanawia dokonać czynności pozostającej w rażącej sprzeczności z zasadami prawidłowego zarządu rzeczą wspólną, art. 202 Kodeksu cywilnego zapewnia ochronę mniejszości, przyznając współwłaścicielowi (współwłaścicielom), który był przeciwny dokonaniu czynności, możliwość żądania rozstrzygnięcia sądowego. W takim wypadku wniosek współwłaściciela o rozstrzygnięcie sporu przez sąd ma na celu zapobieżenie dokonaniu czynności. Orzeczenie sądu uwzględniające wniosek może polegać na wydaniu zakazu dokonania zamierzonej czynności. W rozpatrywanej sprawie taki zakaz nie został wydany, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 199 i art. 201 i 206 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 209 Kodeksu cywilnego, każdy ze współwłaścicieli może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892, ze zm.), nie ma zastosowania do działki gruntowej nr [...]. Ustawa ta określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną, jako prawa związane z własnością lokali, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali). Ustawa ta nie ma zatem zastosowania do nieruchomości gruntowej stanowiącej współwłasność kilku osób. Podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku nie mogą stanowić także zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, polegającego na odstąpieniu od dokładnego i szczegółowego wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych oraz przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów w zakresie zbadania statusu prawnego urządzeń wodnokanalizacyjnych. Jak już wyżej wyjaśniono kwestie te nie mogły być przedmiotem rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniu administracyjnym lub sądowoadministracyjnym. Z tych samych względów nie może również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., który określa warunki jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku. Przy czym wadliwość pisemnych motywów wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego jednie wtedy, gdy w uzasadnieniu orzeczenia brak elementów lub gdy jest ono sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji pozwala jednoznacznie uznać, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a., uwzględniając ustalony w sprawie przez organy administracji publicznej stan faktyczny, ocenę prawną zaskarżonej decyzji z powołaniem się na przepisy prawa i wyjaśnienie przesłanek ich zastosowania oraz wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia, którą w tym przypadku stanowił art. 151 P.p.s.a. Z rozważań Sądu pierwszej instancji jasno i logicznie wynikają bowiem przyczyny, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Zauważyć także należy, że art. 141 § 4 P.p.s.a jest przepisem prawa procesowego i zarzut jego naruszenia może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej tylko wtedy, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem skarżący kasacyjnie powołał się na nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do kwestii prawidłowości zarządu nieruchomością wspólną, które to kwestie nie mogły być badane w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.