II OSK 2391/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1058/17 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w P. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 20 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1058/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w [...] na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. (nr [...]) nakazał skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej wykonanie remontu budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na nieruchomości nr ewid. [...] w [...] w zakresie opisanym w tej decyzji. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1208/13 oddalił skargę Wspólnoty na tę decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 838/14 oddalił skargę kasacyjną Wspólnoty od tego wyroku. W związku z niewykonaniem tej decyzji organ skierował do Wspólnoty Mieszkaniowej upomnienie do wykonania obowiązku, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca nie wykonała tej decyzji, w związku z czym organ egzekucyjny w dniu [...] maja 2016 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Tytuł ten został doręczony zobowiązanej w dniu 19 maja 2016 r. W piśmie z dnia 24 maja 2016 r. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu podniosła, że grzywna w celu przymuszenia jest zbyt uciążliwa. Sąd nie wziął pod uwagę, że przed Sądem w P. toczy się postępowanie przeciwko wykonawcy o odszkodowanie za wadliwie wykonany budynek i w ramach tego postępowania zostanie przeprowadzony dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego na okoliczność wad obiektu. Nadto wykonanie remontu zgodnie z decyzją organu uniemożliwi przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na potrzeby postępowania odszkodowawczego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 33 i 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016r., poz. 599), odmówił skarżącej uwzględnienia zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ podał, że w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. organ egzekucyjny w tytule wykonawczym z dnia [...] maja 2016 r. (rubryka 10 – wniosek o zastosowanie następującego środka egzekucyjnego) wymienił grzywnę w celu przymuszenia. Nie oznacza to jednak, że organ zastosował ten środek egzekucyjny. Na skutek wniesionego przez Wspólnotę Mieszkaniową zażalenia, postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w tytule wykonawczym został wskazany sporny środek egzekucyjny, niemniej żaden środek egzekucyjny nie został jeszcze zastosowany. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że strona "błędnie utożsamia" wydanie tytułu wykonawczego stanowiącego wszczęcie postępowania egzekucyjnego z dalszym etapem tego postępowania, gdy organ egzekucyjny dokonuje wyboru środka egzekucyjnego. W skardze na powyższe postanowienie Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o uchylenie ww. postanowienia z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a." w zw. z art. 33 § 1 pkt 5 i pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę oddalenia skargi stanowił art. 151 p.p.s.a. (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w piśmie z dnia 24 maja 2016r. Wspólnota podniosła jedynie zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Z tego powodu organy (i Sąd) nie były obowiązane ani uprawnione do badania czy obowiązki określone w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego są wykonalne. W związku z tym zarzut skargi, dotyczący naruszenia przez organ art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez niewzięcie z urzędu pod uwagę zarzutu o którym mowa w tym przepisie (niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym) nie jest uzasadniony. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 ww. ustawy zobowiązany skierował do organu egzekucyjnego w dniu 25 maja 2016 r. jako "odpowiedź" na doręczony mu w dniu 19 maja 2016 r. tytuł wykonawczy, zanim jakikolwiek środek egzekucyjny został wobec niego zastosowany w tym postępowaniu egzekucyjnym. Dalej Sąd wyjaśnił, iż oczywistym jest, że zobowiązany nie może skutecznie zarzucić organowi egzekucyjnemu zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego przed zastosowaniem tego środka. Wniesienie zarzutu o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy zobowiązany otrzyma wraz z tytułem wykonawczym, lub najpóźniej w terminie 7 dni od dnia doręczenia, postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego - nałożeniu grzywny w celu przymuszenia lub postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Wspólnota Mieszkaniowa, kwestionując go w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie: 1/ prawa materialnego, a to art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż brak było podstaw do badania, czy obowiązki określone w decyzji organu pierwszej instancji są wykonalne, gdyż zarzut ten nie był podniesiony w piśmie z dnia 24 maja 2016 r., podczas gdy zarzut ten był podniesiony w skardze, 2/ prawa materialnego, a to art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jest możliwy tylko po zastosowaniu tego środka; 3/ prawa procesowego, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skargi naruszenia art. 7, 75 § 1, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy; Mając na uwadze powyższe skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego skarżąca podała argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia którejkolwiek z przesłanek nieważności wymienionych w § 2 tego artykułu, zatem przeszedł do rozpoznania sprawy w granicach zakreślonych podniesionymi podstawami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem nie zawierała usprawiedliwionych podstaw. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek oddalenia wniesionego środka odwoławczego zauważyć należy, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok, w okolicznościach tej sprawy, w pełni odpowiada prawu. Przede wszystkim podkreślenia wymaga fakt, iż stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Sąd pierwszej instancji właściwie przedstawił ustalenia w tym zakresie, słusznie zauważając, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. (nr [...]) nakazał skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej wykonanie remontu budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na nieruchomości nr ewid. [...] w [...] w zakresie opisanym w tej decyzji. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2013 r. VII SA/Wa 1208/13 oddalił skargę Wspólnoty na tę decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r. II OSK 838/14 oddalił skargę kasacyjną Wspólnoty od tego wyroku. Wobec niewykonania tej decyzji organ skierował do skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej w dniu 11 kwietnia 2016 r. upomnienie do wykonania obowiązku, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca nie wykonała tej decyzji, w związku z czym organ egzekucyjny w dniu [...] maja 2016 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Tytuł ten został doręczony zobowiązanemu w dniu 19 maja 2016 r. W piśmie z dnia 24 maja 2016 r. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu generalnie Wspólnota Mieszkaniowa podniosła, iż zastosowano wobec niej zbyt uciążliwy środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia, dlatego też zgłoszony w tym zakresie zarzut jest w pełni uzasadniony. Z akt sprawy nie wynika, by organ pierwszej instancji zastosował wobec skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia, gdyż nie wydano wymaganego w tym zakresie postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z określeniem jej wysokości. W tych niespornych okolicznościach sprawy słusznie więc organy orzekające uznały, iż zgłoszony przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 k.p.a.) nie może zostać uwzględniony. Dlatego też trafnie odmówiono uwzględnienia złożonego w powyższym zakresie zarzutu. Również właściwie Sąd pierwszej instancji ocenił, iż zarzut skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej naruszenia art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w tych okolicznościach sprawy nie zasługiwał na uwzględnienie skoro, jak zaznaczono w motywach zaskarżonego wyroku, zarzut wniesiony na tej podstawie zobowiązany skierował do organu egzekucyjnego w dniu 25 maja 2016 r. jako odpowiedź na doręczony mu w dniu 19 maja 2016 r. tytuł wykonawczy, zanim jakikolwiek środek egzekucyjny został wobec strony skarżącej zastosowany. Prawidłowo więc uznano, że zobowiązany nie może skutecznie zarzucić organowi egzekucyjnemu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, przed zastosowaniem tego środka. Dlatego też czyniony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną jego wykładnię pozostaje całkowicie nieusprawiedliwiony. Słusznie również Sąd pierwszej instancji uznał w zaskarżonym wyroku, iż niedopuszczalne było badanie podnoszonego w skardze do Sądu pierwszej instancji przez stronę dodatkowego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a opartego na normie art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zatem zarzut naruszenia prawa materialnego art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż brak było podstaw do badania, czy obowiązki określone w decyzji organu pierwszej instancji są wykonalne, gdyż zarzut ten nie był podniesiony w piśmie z dnia 24 maja 2016 r., podczas gdy zarzut ten był podniesiony w skardze - jawi się jako całkowicie chybiony. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż postępowanie egzekucyjne może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego zarzuty, w terminie otwartym na ich zgłoszenie. Przede wszystkim w tym miejscu zauważyć trzeba, iż do podstawowych różnic przy rozpatrywaniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym i odwołań w postępowaniu administracyjnym należy zaliczyć to, że postępowanie w trybie art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przede wszystkim ogranicza się do rozpatrzenia samego zarzutu ("w zakresie zgłoszonych zarzutów" tak art. 34 § 1 omawianej ustawy) i nie obejmuje rozpoznania - tak jak w odwołaniach - całej sprawy. W doktrynie podkreśla się, że ewentualne wyjście poza granice zgłoszonych zarzutów jest niedopuszczalne, pozbawione podstawy prawnej, i czyniąc to i wierzyciel i organ egzekucyjny oraz ich organy wyższego stopnia działałyby bez podstawy prawnej - czyli postanowienia ich kwalifikowałyby się do uznania za nieważne (por. Cezary Kulesza, Komentarz do art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; LEX). Jak stanowi bowiem art. 34 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Treść wymienionego przepisu, z uwagi na użycie przez ustawodawcę sformułowania "na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów", wyraźnie wskazuje, że zarówno postanowienie wydane na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez organ egzekucyjny, jak i przysługujący na to postanowienie środek zaskarżenia w postaci zażalenia odnosić się mogą wyłącznie do zarzutów wniesionych w terminie. W piśmiennictwie podkreśla się, że zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy (por. P. Przybysz: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa Lexis Nexis 2006, s. 139). Zatem zarówno organ odwoławczy, rozpatrujący zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jak i sąd administracyjny, do którego skierowano skargę na rozstrzygnięcia organu nadzoru nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w zażaleniu od postanowienia organu egzekucyjnego, a tym bardziej dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym (nawiązuje do tego wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1997 r. sygn. akt I SA/Lu 1246/96). Jeżeli więc zobowiązany, w zarzutach wniesionych w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 omawianej ustawy) ograniczy je wyłącznie do jednej podstawy wymienionej w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (a tak było w tej sprawie), traci możliwość późniejszego zgłaszania nowych podstaw zarzutów, w szczególności w toku postępowania zażaleniowego, czy też sądowoadministracyjnego. Dlatego też powołanie w skardze do Sądu pierwszej instancji dodatkowej podstawy zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym określonej w art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie mogło odnieść jakiegokolwiek skutku. Twierdzenia Sądu pierwszej instancji w tym zakresie w pełni zasługują na aprobatę. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżąca Wspólnota wskazuje, że naruszenie to polega na nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skargi naruszenia art. 7, 75 § 1, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r. II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia 28 września 2010 r. I OSK 1605/09; z dnia 13 października 2010 r. II FSK 1479/09, publ. CBOSA). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r. II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r. I OSK 2338/13, publ. CBOSA). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Polemika z ustaleniami Sądu pierwszej instancji i oceną stanu faktycznego dokonaną przez Sąd nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Jedynie dodatkowo zaznaczyć należy, iż jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego (patrz wyrok z dnia 29 marca 2017 r. I GSK 623/15, publ. LEX nr 2316398), prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zatem z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w swoich rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie ujawniając naruszeń prawa procesowego skoncentrował się na istotnych elementach sprawy i w tym zakresie ocenił prawidłowość zastosowania w tej sprawie podstawy materialnoprawnej w zakresie nieuwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, co jest wystarczające dla prawidłowej oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Dotąd powiedziane pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na stwierdzenie, iż żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. W konsekwencji brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Dlatego też, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Niniejsza skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, albowiem zostały spełnione warunki o których mowa w art. 182 § 2 p.p.s.a. – skarżąca zrzekła się rozprawy, a pozostali uczestnicy postępowania nie wnieśli w ustawowym terminie o jej przeprowadzenie. Dotąd powiedziane pozwalało na orzeczenie jak w sentencji.