I OSK 2159/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant: sekretarz sądowy Justyna Łaskawska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2020 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2866/17 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie braku naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. G. na rzecz Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2866/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. G. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Do Urzędu Lotnictwa Cywilnego wpłynęła skarga złożona przez pasażerów: M. A., K. G., A. I., P. J., P. K., E. O., M. O., M. O., A. P., A. P., M. P., T. P., M. S. Ww. skarga dotyczyła lotu o oznaczeniu kodowym [...] z dnia 8 listopada 2011 r. wykonywanego przez przewoźnika E. Sp. z o.o. Istotą przedmiotowej skargi było stwierdzenie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia. W dniu [...] listopada 2012 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wydał decyzję nr [...], w której stwierdził naruszenie przez przewoźnika lotniczego w stosunku do skarżących art. 7 ust. 1 lit. b i art. 14 ust. 2 rozporządzenia WE nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/WE (Dz. Urz. UE L 46 z 17.2.2004), ustalił termin usunięcia naruszeń i nałożył na przewoźnika lotniczego karę pieniężną w łącznej wysokości 22.100 zł. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w wyniku złożenia przez przewoźnika lotniczego E. sp. z o.o. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Prezes Urzędu uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. w części dotyczącej ustalenia 14-dniowego terminu usunięcia naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia oraz w części nakładającej karę w wysokości 22.100 zł i w tym zakresie organ nałożył karę 15.600 zł. Następnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2788/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi wniesionej przez przewoźnika lotniczego, uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. w całości. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd nie podzielił stanowiska organu, że obowiązek wypłaty zryczałtowanego odszkodowania powstaje z chwilą odwołania albo opóźnienia lotu, a skarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w zakresie w jakim stwierdza naruszenie przez przewoźnika art. 7 rozporządzenia pomimo spełnienia tego obowiązku przez przewoźnika przed wydaniem decyzji drugoinstancyjnej. Zdaniem WSA w Warszawie w sprawie, w świetle art. 209b ust. 4 i 5 ustawy Prawo lotnicze, nie doszło także do naruszenia art. 14 rozporządzenia. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego uchylił decyzję własną z dnia [...] listopada 2012 r. wydaną w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego E. sp. z o.o. postanowień rozporządzenia, poprzez zaniedbanie: - obowiązku wypłaty na rzecz skarżących zryczałtowanego odszkodowania w wysokości 400 Euro, tj. naruszenie art. 7 ust. 1 lit b rozporządzenia, - obowiązku poinformowania skarżących o przysługujących im prawach, tj. naruszenie art. 14 ust. 2 rozporządzenia oraz w przedmiocie ustalenia terminu usunięcia ww. nieprawidłowości i nałożenia na ww. przewoźnika lotniczego kary w łącznej wysokości 22.100 zł. I w tym zakresie stwierdził brak naruszenia przez przewoźnika lotniczego E. sp. z o.o. naruszenia prawa w związku z opóźnieniem lotu [...] na trasie [...] z dnia 8 listopada 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pasażerowie mieli na podstawie potwierdzonych rezerwacji odbyć w dniu 8 listopada 2011 r. podróż na trasie [...] lotem o oznaczeniu kodowym [...], którego obsługującym przewoźnikiem był E. sp. z o.o. Rejs był jednak opóźniony. Jak ustalono opóźnienie lotu wyniosło 10 godzin 20 minut. Pasażerowie udali się w podróż opóźnionym połączeniem. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że przewoźnik lotniczy pasażerom skarżonego połączenia zapewnił stosowną pomoc-opiekę. Z wyjaśnień przewoźnika złożonych wynika, że do opóźnienia rejsu doszło w wyniku usterki technicznej samolotu, co znalazło potwierdzenie w piśmie Dyrektora Departamentu Techniki Lotniczej z dnia 30 marca 2012 r. nr [...]. W trakcie uruchamiania silników do lotu [...] na trasie [...], rejsu bezpośrednio poprzedzającego lot [...], ujawniła się niesprawność zaworu rozruchowego silnika nr 2. Po wymianie usterkowej części samolot dopuszczono do lotu, następnie w trakcie rejsu do [...] samolot zasygnalizował niesprawność systemu klimatyzacji. Załoga podjęła decyzję o przerwaniu lotu i samolot powrócił na lotnisko w [...], po ponownym sprawdzeniu system nie wskazał ujawnienia usterki. Ponadto wskazano, że opóźnienie rejsu [...] wyniosło więcej niż pięć godzin, niemniej jednak skarżący udali się w podróż opóźnionym połączeniem rezygnując tym samym ze zwrotu kosztów niewykorzystanego na trasie [...] biletu. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że przewoźnik lotniczy nie naruszył art. 8 rozporządzenia. Jeśli chodzi o obowiązki, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskazano, że pasażerowie w związku z powstałym opóźnieniem zostali zakwaterowani w hotelu [...] w cenie po 75 USD. Wobec powyższego stwierdzono brak naruszenia przez przewoźnika art. 9 rozporządzenia. Organ przytoczył również treść art. 7 ust. 1 rozporządzenia, wskazując że przewoźnik lotniczy w trakcie postępowania administracyjnego wpłacił skarżącym zryczałtowane odszkodowanie w kwocie po 400 Euro na osobę. W świetle powyższego, a także w świetle ustaleń i oceny prawnej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 2788/14 przyjęto, że przewoźnik lotniczy nie naruszył art. 7 rozporządzenia. Ze skargi pasażerów wynika, że nie zostali oni poinformowani o prawach pasażerów. Niemniej jednak, zgodne z art. 209b ust. 4 ustawy Prawo lotnicze, nie wymierza się kary, o której mowa w pkt 1.4 załącznika nr 2 do ustawy, jeżeli przewoźnik lotniczy pomimo zaniedbania obowiązku informowania pasażerów o przysługujących im prawach, wykonał wszystkie pozostałe obowiązki wynikające z rozporządzenia nr 26 l/2004/WE. W myśl ust. 5 ww. artykułu w przypadku, o którym mowa powyżej domniemywa się, że pasażerowie zostali poinformowani o przysługujących im prawach. W ocenie organu w rozpoznawanej sprawie należy zastosować to domniemanie. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że nie doszło do naruszenia art. 14 rozporządzenia. W związku ze stwierdzonym brakiem naruszenia przez przewoźnika art. 7 i art. 14 rozporządzenia Prezes Urzędu stwierdził, że nałożona na przewoźnika lotniczego kara pieniężna powinna być uchylona jako bezprzedmiotowa. Skargę na powyższą decyzję złożyli: M. A., K. G., A. I., P. J., P. K., E. O., M. O., M. O., A. P., A. P., M. P., T. P. oraz M. S. Za wyjątkiem K. G. pozostałe skargi zostały prawomocnie odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2017 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 7 ust 1 pkt b rozporządzenia nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 209b ust. 3 i 4 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze; 2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, rozstrzygając ponownie sprawę był związany prawomocnym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2788/14. Sąd podkreślił, że w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 18 grudnia 2015 r. ustaliwszy, że opóźnienie w odlocie samolotu nie było spowodowane nadzwyczajną przyczyną wyrażono jednocześnie pogląd, że "Skoro obowiązek wypłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia nie został ograniczony terminem końcowym, to należało podzielić stanowisko skarżącej spółki, że wypłata odszkodowania przed wydaniem decyzji ostatecznej winna skutkować brakiem możliwości po stronie organu orzekającego w drugiej instancji do stwierdzenia powyższych naruszeń." W konsekwencji nie było również podstaw do nałożenia na przewoźnika lotniczego kary wymienionej w art. 209b ust. 1 ustawy Prawo lotnicze, pomimo stwierdzenia przez organ naruszenia również obowiązku informacyjnego z art. 14 ust. 2 rozporządzenia. Stwierdzenia te, w ocenie Sądu I instancji, wprost oznaczają, że w powołanym wyroku przesądzono o braku naruszenia przez przewoźnika rozporządzenia WE nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów. Podkreślono przy tym, że wskazane orzeczenie nie zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez żadną ze stron postępowania, skutkiem czego stało się prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę uznał, że organ mając na uwadze wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2788/14, nie miał innej możliwości, jak uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie i w tym zakresie stwierdzić brak naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego w związku z opóźnieniem lotu. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 170 P.p.s.a. w związku z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 2955/12 wskazano, że wyrok ten dotyczył naruszenia przez przewoźnika prawa w stosunku do innych pasażerów, co oznacza, że w bezpośredni sposób nie wiąże z mocy art. 170 P.p.s.a Pierwszeństwo w związku z tym należało dać związaniu wynikającemu z art. 153 P.p.s.a. Natomiast przywołany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2016 r. w sprawie I OSK 155/16 zapadł w innym stanie prawnym i bezpośrednio nie wiąże organów i sądów w innych postępowaniach. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. G., zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez brak uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji wybiórcze ustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tylko do niektórych dowodów zgromadzonych w postępowaniu i w konsekwencji uznanie, m.in. że organ prawidłowo, szczegółowo i wyczerpująco przeanalizowały sprawę, zwłaszcza w kontekście dokonania odmiennych ustaleń faktycznych niż przed wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zbyt ogólnikowe, wadliwe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz podstaw rozstrzygnięcia, bez konkretnego odniesienia do zarzutów skarżącego, polegające m.in. na powtórzeniu argumentacji strony przeciwnej i brak szczegółowego odniesienia do zarzutów skargi co dodatkowo powoduje, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie dotknięte było wieloma wadami; 4) art. 170 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji gdy w analogicznej sprawie dotyczącej tego samego lotu Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał wyrok (sygn. akt VII SA/Wa 2955/12), a z uwagi na tożsamość lotu zachodzą wszelkie przesłania do zastosowania tego przepisu; 5) art. 153 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy wobec tożsamości lotów i stanów faktycznych z inną sprawą zastosowanie winien mieć art. 170 P.p.s.a. co powinno skutkować uwzględnieniem stanowiska skarżącego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, na co zasadnie zwrócił również uwagę Sąd I instancji, że wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2788/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi E. sp. z o.o. w W., uchylił decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] sierpnia 2014 r. Od ww. orzeczenia nie została wniesiona skarga kasacyjna, a zatem ocena prawna wyrażona w tym wyroku i wskazania co do dalszego postępowania, stosownie do art. 153 P.p.s.a., wiązały w sprawie zarówno organ jak i Sąd I instancji ponownie rozpoznający sprawę. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 P.p.s.a. należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia, czy konkretny przepis zastosowany przez organ administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, ma treść identyczną z treścią przypisaną przez tenże organ i do wyjaśnienia, że do stosunku prawnego będącego przedmiotem postępowania nie ma zastosowania dany przepis, lecz przepis inny, którego organ administracji nie uwzględnił. Związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a., oznacza także, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 983/18; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również zwrócić uwagę, że skutkiem prawomocnego wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę jest powrót sprawy do właściwego organu administracyjnego, który obowiązany jest rozpoznać sprawę ponownie, stosując się do wyrażonej w tym wyroku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Przy czym związanie to dotyczy zarówno organu administracji publicznej, jak i sądu, który rozpoznaje skargę strony od ponownego orzeczenia organu administracyjnego. Z kolei, sąd administracyjny po to wyraża swoją ocenę, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem rozpoznania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 274/06). Natomiast pominięcie przez wojewódzki sąd administracyjny związania oceną prawną w danej sprawie na mocy art. 153 P.p.s.a. stanowi naruszenie prawa, w szczególności zasady demokratycznego państwa prawnego zawartej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 153/09). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania stwierdzić należy, że zarzut skargi kasacyjnej mógłby być uznany za trafny tylko wówczas, gdyby Sąd I instancji, pomimo związania oceną prawną, dokonałby innej interpretacji danego przepisu niż zawarta w wiążącym go w tej sprawie wyroku, jak i nie dostrzegł niezastosowania się przez organ do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w prawomocnym wyroku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a. należy zatem odwołać się do treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2788/15, w którym wskazano jakie okoliczności powinien uwzględnić organ rozpoznając wniosek E. sp. z o.o. w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie oceny naruszenia przepisów rozporządzenia nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów. W ww. wyroku Sąd podkreślił, że wypłata odszkodowania na rzecz skarżącego przed wydaniem decyzji ostatecznej winna skutkować brakiem możliwości po stronie organu orzekającego w drugiej instancji do stwierdzenia naruszeń art. 7, art. 8 ust. 1 lit. a lub art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004/WE. W konsekwencji, zdaniem Sądu, nie było również podstaw do nałożenia na przewoźnika lotniczego kary wymienionej w art. 209b ust. 1 ustawy Prawo lotnicze. Wobec tego należało zbadać, czy rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego uwzględnił powyższe wskazania, jak również czy Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję uwzględnił treść wyroku wydanego w sprawie VII SA/Wa 2788/14. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji kontrolując decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r., miał na uwadze treść art. 153 P.p.s.a. oraz kierował się oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku w sprawie VII SA/Wa 2788/14. Tym samym zarzut dotyczący naruszenia art. 153 P.p.s.a. jest niezasadny. Na uwzględnienie nie zasługują przy tym podnoszone przez skarżącego kasacyjnie argumenty, że w analogicznej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2955/12 oddalił skargę E. sp. z o.o. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie naruszenia przez przewoźnika lotniczego postanowień rozporządzenia, a z uwagi na tożsamość lotu zachodzą wszelkie przesłania do zastosowania art. 170 P.p.s.a. Zaznaczenia wymaga, że art. 153 i art. 170 P.p.s.a. to dwa odrębne przepisy, których funkcja i zakres oddziaływania nie są tożsame. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter doniosły i bezwzględnie obowiązujący. Oznacza bowiem, jak wskazano we wcześniejszych rozważaniach, że ani organy administracji publicznej, ani sądy, orzekające ponownie w tej samej sprawie, nie mogły nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż były nimi związane. Z okoliczności, że w innej sprawie, dotyczącego tego samego lotu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uznał za uzasadnionej argumentacji o naruszeniu przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia nie można wywodzić, w sytuacji zastosowania się do oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2015 r., obowiązku wydania przez organ takich samych decyzji. Nie istniała zatem możliwość skutecznego zakwestionowania rozstrzygnięcia poprzez powołanie się na odmienny wynik postępowania w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2955/12. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. Przypomnieć należy, że zgodnie z powołanym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, zgodnie zaś z § 5 do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Z powyższego przepisu wynika, że sąd administracyjny może prowadzić postępowanie dowodowe w bardzo ograniczonym zakresie. Po pierwsze może to być tylko dowód z dokumentu i tylko wtedy gdy dowód ten ma charakter dowodu uzupełniającego, a nadto jest niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Taka sytuacja o której mowa we wskazanych wyżej przepisach nie zachodziła w niniejszej sprawie, nie pojawił się bowiem, ani nie został zgłoszony przez skarżącego żaden nowy dokument, tym samym nie było podstaw do przeprowadzenia przez sąd postępowania dowodowego, a w konsekwencji nie mogło dojść do naruszenia wskazanego art. 106 § 3 P.p.s.a. Ponadto Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. bowiem uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę orzeczenia, szczegółowo wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz dokonał w tej kwestii prawidłowej wykładni przepisów materialnoprawnych. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę skarżącego nie oznacza natomiast wadliwości uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, a dokonana przez Sąd I instancji kontrola zaskarżonego wyroku jest prawidłowa. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.