I SA/Bd 586/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi W. we W. na interpretację Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę Wnioskiem z dnia 08 lipca 2013 r. skarżąca wystąpiła o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie stosowania art. 2 ust. 1 i ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), regulujących podatek od nieruchomości za lata 2009-2013 z tytułu działek położonych we W. przy ul. [...]. We wniosku podatnik zawarł następujące pytania: 1. Jaki wymiar podatku od nieruchomości obowiązuje co do gruntów, na których podatnik nie prowadzi działalności gospodarczej tylko działalność oświatową związaną z organizowaniem egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami? 2. Czy zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. co do działek nr [...], które są w obrębie pasa drogowego obowiązuje zwolnienie z podatku od nieruchomości? Postanowieniem z dnia [...]r. Prezydenta Miasta W. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. W wyniku złożenia zażalenia, postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Rozpatrując skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 951/13 uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd wskazał, że organ zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w tej części, w której wniosek odnosił się do podatku od nieruchomości za lata 2009-2012, albowiem za te lata zostały wydane decyzje podatkowe, które następnie zostały poddane kontroli sądowej (sygn. akt I SA/Bd 12/13; sygn. akt I SA/Bd 13/13; sygn. akt I SA/Bd 14/13; sygn. akt I SA/Bd 279/13). Natomiast w tej części, w której wniosek odnosił się do podatku od nieruchomości za 2013 r., organ powinien był rozpatrzyć wniosek, albowiem decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. nie została wydana. Postanowieniem z dnia [...]r. Prezydent Miasta W. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w przedmiocie opodatkowania gruntów strony za lata 2009-2012. Odrębnym pismem z tego samego dnia, Prezydent Miasta W. wskazał, że działki gruntu nr [...]są faktycznie wykorzystywane jako parking i teren służący obsłudze klientów W. we W. W konsekwencji organ przyjął, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę i nie podlegają wyłączeniu z opodatkowania. Zdaniem organu, strona nie mieści się w katalogu podmiotów systemu oświaty oraz błędnie przyjmuje, iż nie jest przedsiębiorcą, a posiadane przez nią nieruchomości nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że nie można uznać wnioskodawcy za jednostkę organizacyjną, która podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. W wyniku wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 1009/14 uchylił zaskarżoną interpretację. Sąd wskazał, że zaskarżona interpretacja w ogóle nie zawiera sentencji tj. rozstrzygnięcia czy stanowisko strony organ uznaje za prawidłowe czy też jest ono nieprawidłowe. Organ ponadto wyraził stanowisko modyfikując stan faktyczny przedstawiony we wniosku, organ zatem nie odniósł się do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, który jest dla organu wiążący a ustalił własny stan faktyczny. W związku z czym, zdaniem Sądu, organ naruszył art. 14c O.p. Odnośnie natomiast pytania drugiego Sąd w pełni zaakceptował stanowisko przedstawione przez organ. Rozpatrując ponownie sprawę, Prezydent Miasta W. wydał interpretację indywidualną z dnia [...] r. Organ wskazał, że według stanowiska wnioskodawcy, zgodnie z § 3 statutu W. we W., stanowiącego załącznik do uchwały Nr XXXI 1/566/13 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 25.03.2013 r., który określa przedmiot jego działania, działalność prowadzona przez wnioskodawcę jest szeroko rozumianą działalnością oświatową. Ponadto strona twierdzi, iż zgodnie z art. 117 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, do zadań ośrodka należy m.in. organizowanie egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami, a taka działalność w ocenie strony jest działalnością oświatową. Wnioskodawca uważa, że zakres jago zadań kwalifikuje go, jako podmiot objęty systemem oświaty i jest to działalność oświatowa, co w konsekwencji uprawnia go do zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. Zdaniem organu, stanowisko wnioskodawcy w ww. kwestii jest nieprawidłowe. Według organu, W. we W. nie mieści się w katalogu podmiotów systemu oświaty oraz błędnie przyjmuje, iż nie jest przedsiębiorcą, a posiadane przez niego nieruchomości nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem organu, W. we W. jest jednostką organizacyjną prowadzącą działalność oświatową poza systemem oświaty, albowiem działalność ta jest ściśle uregulowana w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym i została podjęta na zasadach określonych w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, a taka działalność została wyłączona spod działania ustawy o systemie oświaty, na mocy art. 68a ust. 4 ustawy o systemie oświaty. Odnośnie pytania, czy zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, co do działek nr [...], które są w obrębie pasa drogowego obowiązuje zwolnienie od podatku od nieruchomości, organ stwierdził, że stanowisko strony jest prawidłowe. Organ przyjął, że skoro działki gruntu nr[...], znajdują się w pasie drogowym dróg publicznych, to nie powinny podlegać opodatkowaniu. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...]r. Prezydent Miasta W. nie stwierdził zarzucanego przez stronę naruszenia prawa. W skardze strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji zarzucając jej niezastosowanie właściwych przepisów dla udzielenia odpowiedzi na postawione pytanie dotyczące określenia wymiaru podatku od nieruchomości co do gruntów, na których W. we W. nie prowadzi działalności gospodarczej tylko działalność oświatową związaną z organizowaniem egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami. Zdaniem skarżącego, udzielona odpowiedź ograniczyła się jedynie do oceny statusu prawnego W. jako nieobjętego systemem oświaty z pominięciem prowadzonej działalności oświatowej związanej z egzaminowaniem. Strona zarzuciła ponadto naruszenie art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez brak odniesienia się do twierdzeń zawartych w skierowanym do organu podatkowego wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz niedostateczne uzasadnienie swego stanowiska zawartego w zaskarżonej interpretacji podatkowej. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przeważająca działalność W. we W. wskazana w zgłoszeniu REGON według PKD 2007 to "pozaszkolne formy edukacji z zakresu nauki jazdy i pilotażu" - 8553Z. Wskazuje to na działalność edukacyjną wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność statutową egzaminacyjną. Strona podniosła, że prowadzi samodzielną gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym oraz zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi w tym zakresie. Rodzaj prowadzonej przez W. we W. działalności określa ww. ustawa oraz Statut Ośrodka nadawany przez Sejmik Województwa [...]. Całość przychodów W. we W. przeznacza na pokrycie kosztów działalności oraz działania zmierzające do poprawy bezpieczeństwa na drogach. W związku z powyższym uzasadnionym jest stwierdzenie, iż działalność prowadzona przez W. we W. ma szczególny charakter i wiąże się z ważnym interesem publicznym. Prowadzenie działalności egzaminacyjnej kandydatów na kierowców oraz szkoleń dla kierowców są również działaniami na rzecz bezpieczeństwa na drogach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Stosownie do art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a."), Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu zaskarżoną interpretacją nie naruszono prawa. Na wstępie warto przypomnieć, że stanowisko wnioskodawcy określone w art. 14b § 3 O. p. zawiera w istocie dokonaną przez niego własną subsumpcję przedstawionego stanu faktycznego, w ramach którego odbywa się postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. W konsekwencji trafny jest pogląd wyrażony w literaturze, zgodnie z którym przedstawione stanowisko "konstytuują przepisy prawa, na podstawie których wnioskodawca kwalifikuje podatkowo znaczącą sytuację budzącą w nim wątpliwości co do uzasadnionego zakresu oraz sposobu zastosowania prawa podatkowego i w tym kontekście wymagającą zbadania w postępowaniu interpretacyjnym, by potwierdzić albo zweryfikować trafność kwalifikacji prawnej zaproponowanej przez stronę" (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 76). W dalszej kolejności należy mieć na uwadze, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres udzielonej interpretacji. W rezultacie organ interpretacyjny uprawniony jest jedynie do oceny możliwości i sposobu zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Z kolei wniosek interpretacyjny stanowi w istocie rzeczy pytanie o zasadność możliwości subsumcji stanu faktycznego interpretacji pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa, które w razie potrzeby są objęte wykładnią wnioskodawcy, a następnie są analizowane przez podatkowy organ interpretacyjny. Interpretacja indywidualna, w przeciwieństwie do interpretacji ogólnej (art. 14a Ordynacji podatkowej) ma charakter jednostkowy i konkretny w odniesieniu do podmiotu, który wystąpił o jej udzielenie. Jak wskazano powyżej, na podstawie art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej w istocie dotyczy tylko indywidualnej, określonej sprawy danego podmiotu i dla niego wyłącznie, jako adresata wydanej interpretacji, wynik postępowania będzie miał znaczenie prawne – w kontekście ochrony prawnej z tytułu zastosowania się do tej interpretacji. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Zdarzenie przyszłe musi więc być opisane w sposób konkretny i jednoznaczny. Organ podatkowy nie może ani domniemywać takich czy innych intencji (zamiarów) podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać go czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Organ, na podstawie wyczerpująco przestawionego zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, winien udzielić odpowiedzi kategorycznej, tj. z interpretacji musi wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez wnioskodawcę pytanie, a stanowisko powinno być poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym. Funkcją przypisaną interpretacji indywidualnej przez ustawodawcę jest bowiem dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego i wskazanie powodów dlaczego taki, a nie inny przepis znajdzie zastosowanie w konkretnie opisanej sytuacji. Interpretacja wydana w indywidulanej sprawie nie może natomiast stanowić ogólnych rozważań nad ewentualnymi konsekwencjami podatkowymi, jakie mogą zaistnieć na gruncie stanu faktycznego zarysowanego ogólnikowo lub w sposób niedomknięty. Podkreślić w tym miejscu należy, że indywidualna interpretacja podatkowa ma jednocześnie pełnić dwie funkcje - informacyjną oraz gwarancyjną (art. 14k O.p.). Celem ustanowienia instytucji prawa do uzyskania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego było nie tylko zapewnienie podmiotom wymienianym we wskazanym przepisie (podatnikom, płatnikom i inkasentom) poczucia pewności co do prawidłowości stosowania przez nich ściśle wskazanych przepisów podatkowych, stwarzających istotne wątpliwości interpretacyjne, lecz także pewności co do skutków zastosowania się do określonej interpretacji tych przepisów (vide np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09.10.2008 r., sygn. akt I FSK 1239/07). Nie można wydać interpretacji, która nie będzie spełniała poza funkcją interpretacyjną, funkcji gwarancyjnych, które są ściśle ze sobą związane. Jak to zasadnie stwierdził w swoim wyroku z dnia 27.06.2013 r. o sygn. akt I FSK 864/12 Naczelny Sąd Administracyjny: "(...) ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktograficznej opisanej we wniosku, jak również to że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez niego co najwyżej mogłaby bowiem zostać zrealizowana funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, ale zupełnie już nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej". Podkreślić również należy, że skoro wydanie interpretacji jest załatwieniem kwestii wynikającej z zapytania prawnego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej, to wystąpienie przez podatnika o wydanie interpretacji nie może zmierzać wyłącznie do wymuszania stanowiska zgodnego z oczekiwaniami mimo tego, że to stanowisko zostało już wielokrotnie wyrażane, tak, że podatnik ma pewność iż postulowana przez niego subsumcja zapisów prawa nie będzie chroniona. W ocenie WSA w tej sprawie nie może być wątpliwości, o co pyta podatnik i jakiej jego sytuacji faktycznej dotyczą wątpliwości. Kwestie przedstawione przez niego były już ocenione wcześniej za inne lata podatkowe, co dobitnie ostatecznie potwierdza samo pytanie, które dotyczy lat 2009-2013 oraz wyrok tut. Sądu z 28 stycznia 2014r., I SA/Bd 951/13. Na marginesie można wskazać, że wyrokami z 12 marca 2013r. o sygnaturach akt I SA/Bd 12-15/13 oraz z 13 czerwca 2013r., I SA/Bd 279/13 zajął już stanowisko co do głównych zrębów wątpliwości jakie przedstawiono we wniosku. We wniosku, który jako jedyny może być miarodajny co do zakresu problemu, Wnioskodawca zwrócił się z pierwszym pytaniem: jaki wymiar podatku od nieruchomości obowiązuje co do gruntów, na których W. we W. nie prowadzi działalności gospodarczej tylko działalność oświatową, związaną z organizowaniem egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami? Według stanowiska W. we W., zgodnie z § 3 statutu W. we W., stanowiącego załącznik do uchwały Nr XXXI 1/566/13 Sejmiku Województwa Kujawsko - Pomorskiego z dnia 25.03.2013 r., który określa przedmiot jego działania, działalność prowadzona przez Wnioskodawcę jest szeroko rozumianą działalnością oświatową. Ponadto twierdzi, iż zgodnie z art. 117 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, do zadań ośrodka należy m.in. organizowanie egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami, a taka działalność w ocenie W. we W., jest działalnością oświatową. Wnioskodawca uważa, że zakres jago zadań kwalifikuje go, jako podmiot objęty systemem oświaty i jest to działalność oświatowa, co w konsekwencji uprawnia go do zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l."). Organ w odpowiedzi uznał, że W. we W. jest jednostką organizacyjną prowadzącą działalność oświatową poza systemem oświaty, albowiem działalność ta jest ściśle uregulowana w przepisach ustawy prawo o ruchu drogowym i została podjęta na zasadach określonych w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, a taka działalność została wyłączona spod działania ustawy o systemie oświaty, na mocy art. 68a ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r., poz. 2572 j.t. ze zm, zwana dalej " u.s.o."). Takie stanowisko nie narusza prawa. Spór między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia czy W. na mocy art. 7 ust. 2 pkt u.p.o.l.) jest zwolniony z podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy, w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową. Zwolnienie ma charakter podmiotowo-przedmiotowy. Zwolnienie to obejmuje publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy oraz nieruchomości muszą być zajęte na działalność oświatową. Katalog podmiotów uprawnionych do zwolnienia ustawodawca zamieścił w art. 2 u.s.o. Z pkt 3a tego artykułu w brzmieniu obowiązującym w 2013r. wynika, że system oświaty obejmuje między innymi placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego oraz ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego, umożliwiające uzyskanie i uzupełnienie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych. Definicję legalną "kształcenia ustawicznego" zawarł ustawodawca w art. 3 pkt 16 u.s.o., zgodnie z którym należy przez to rozumieć "kształcenie w szkołach dla dorosłych, a także uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych przez osoby, które spełniły obowiązek szkolny". Stosownie do treści art. 68a ust. 4 u.s.o. ustawa nie dotyczy kształcenia ustawicznego realizowanego na podstawie art. 83a ust. 2 oraz w formach i na zasadach określonych odrębnymi przepisami, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 83a ust. 2 u.s.o. działalność oświatowa nieobejmująca wskazanych tam form, które nie mają zastosowania w sprawie, może być podejmowana na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Ponadto z treści art. 1 a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., wynika, że za działalność gospodarczą uznaje się działalność gospodarczą, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej z zastrzeżeniem ust. 2 tj. z wyłączeniem z tego pojęcia działalności rolniczej lub leśnej oraz wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się w obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5. Z powyższych regulacji wynika, że na potrzeby podatku od nieruchomości ustawodawca stworzył odrębną definicję działalności gospodarczej, która pozostaje obowiązująca w zakresie interpretacji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a więc także w przedmiotowej sprawie. Konstrukcja tej definicji opiera się jednak na wskazanym odesłaniu. Oznacza to, że pojęcie działalności gospodarczej dla potrzeb podatku od nieruchomości, pokrywa się co do zasady z pojęciem działalności gospodarczej określonym w ramach przepisów Prawa działalności gospodarczej, przy uwzględnieniu wyraźnie wskazanych przez ustawodawcę wyłączeń. Tym samym dla potrzeb podatku od nieruchomości należy przyjąć, że działalnością gospodarczą jest wszelka zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, z wyjątkiem działalności rolniczej, działalności leśnej oraz działalności polegającej na wynajmie pokoi gościnnych dla turystów. Wobec powyższego w ocenie Sądu nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że prowadzona przez W. działalność gospodarcza mieściła się w zarówno w definicji określonej w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak i stworzonej na jej podstawie przez ustawodawcę definicji, mającej zastosowanie na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem Sądu wskazana przez stronę skarżącą okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie przepisów ustawy o ruchu drogowym, w żadnym wypadku nie wyłącza możliwości stwierdzenia, iż wykonywana na tej podstawie przez W. działalność spełniała także definicję działalności gospodarczej zawartą w innych ustawach, w tym ustawie o swobodzie działalności gospodarczej oraz ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Tym bardziej, że ustawa o ruchu drogowym posługując się pojęciem działalności gospodarczej (m.in. w art. 117 zezwalającym W. na prowadzenie działalności gospodarczej), nie wprowadza odrębnej definicji tego pojęcia. Natomiast działalność taka na mocy art. 68a ust. 4 u.s.o. została wyłączona spod działania ustawy o systemie oświaty. Takie stanowisko jest już znane podatnikowi choćby z wyroku tut. Sądu z 12 marca 2013r., I SA/Bd 13/13. Sąd przyjął, że poza sporem leży odpowiedź na drugie z pytań, niemniej ocenił i uznał za poprawną, w szczególności mając na względzie treść swojego wyroku z 10 grudnia 2014r., I SA/Bd 1009/14. Co do wniosku o odroczenie rozprawy, WSA przypomina, że zgodnie z art. 99 p.p.s.a., Sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. Stosownie zaś do art. 109 p.p.s.a., rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. WSA wyjaśnia, że rozważając ewentualne odroczenie rozprawy sąd musi brać pod uwagę sformułowany w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP nakaz rozpatrywania spraw bez zbędnej zwłoki, zawartą w art. 7 p.p.s.a. zasadę szybkości postępowania, jak również z uwzględnieniem ustawowej zasady zapewnienia przez sąd możliwości obrony praw stronom postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Można przy tym wskazać na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2013r., I OZ 860/13, gdzie stwierdzono, iż nemożność ustanowienia przez fachowego pełnomocnika strony zastępcy (substytuta), aby ten mógł wziąć udział w rozprawie, nie jest przeszkodą, której nie można przezwyciężyć w rozumieniu art. 109 p.p.s.a. i nie usprawiedliwia ona odroczenia rozprawy. Dodano, że fachowego pełnomocnika winna cechować nie tylko zwykła, ale szczególna staranność w działaniach procesowych, do których m.in. należy szybkie i skuteczne reagowanie na przeszkody. W sprawie zawiadomienie o terminie rozprawy tj. o 9 września 2015r., doręczono 3 sierpnia 2015r. Pełnomocnictwo procesowe ogólne, bez ograniczeń co do substytucji podpisano 10 sierpnia tego roku. Na marginesie można dodać, że wiadomo z urzędu, iż ten sam pełnomocnik występował przed sądem już wcześniej w podobnych sprawach tegoż podatnika. W piśmie z 26 sierpnia 2015r. radca prawny wnosi o zmianę terminu rozprawy ponieważ zachodzi kolizja terminów z inną rozprawą, a mocodawca nie wyraża zgody na ustanowienie substytuta. Biorąc pod uwagę to wszystko, zdaniem Sądu wystąpienie przed Sądem profesjonalnego pełnomocnika nie napotkało przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Skoro skarżący wybiera pełnomocnika, który nie może uczestniczyć w rozprawie, to tym samym należy uznać, że sam rezygnuje z jego obecności na posiedzeniu Sądu. Mając na względzie powyższe oraz stosownie do art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. L. Kleczkowski I. Najda – Ossowska M. Łent