III SA/Lu 649/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej jako "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa L. (dalej jako "organ I instancji") z [...] września 2017 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia na A. K. (dalej jako "skarżący") kary pieniężnej w wysokości 6500 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Decyzją z [...] marca 2014 r., nr [...], udzielono skarżącemu zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: K. – W. przez: P. R., G. Zezwolenie zawierało wykaz obowiązujących przystanków na trasie. Decyzją z [...] kwietnia 2017 r., [...], zezwolenie zostało zmienione poprzez zmianę rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia. Przewozy wykonywane przez skarżącego na podstawie powyższego zezwolenia poddane zostały dwukrotnie kontroli. W toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2017 r. stwierdzono następujące naruszenia: 1. zatrzymanie o godzinie 16:52 pojazdu na przystanku nieujętym w rozkładzie jazdy w P., "ul. L."; na przystanku tym wsiadła pasażerka jadąca do miejscowości R.; 2. zatrzymanie o godzinie 18:04 pojazdu na przystanku nieujętym w rozkładzie jazdy zlokalizowanym w G. wzdłuż Alei L. (przed początkiem ulicy K.); na przystanku tym wysiadł jeden pasażer; 3. zatrzymanie o godzinie 18:06 pojazdu na przystanku nieujętym w rozkładzie jazdy G.; na przystanku tym wysiadł jeden pasażer; rozkład jazdy przewiduje do odprawy pasażerów w miejscowości G. przystanki oznaczone jako "G. O. K." i "G. O. K.", na których kontrolowany pojazd się zatrzymał. 4. zmianę trasy przejazdu i pominięcie przystanku końcowego oznaczonego w rozkładzie jazdy jako "W. Al. J. P. U.". Pismem z [...] maja 2017 r. (data nadania) skarżący złożył zastrzeżenia do protokołu kontroli z dnia [...] maja 2017 r. zarzucając poświadczanie nieprawdy w zakresie czasu trwania kontroli. Wyjaśnił, że zatrzymanie pojazdu na przystanku "G. zajezdnia" było spowodowane przeoczeniem właściwego przystanku przez pasażera i niezatrzymanie pojazdu byłoby równoznaczne z bezprawnym pozbawieniem wolności pasażera. Zaprzeczył również, by pominął przystanek końcowy "Al. J. P. U.". W toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2017 r. stwierdzono następujące naruszenia: 1. przyśpieszenie realizacji kursu o 8 minut. Odjazd powinien nastąpić o godz. 9:30; 2. pominięcie przystanku początkowego ujętego w obowiązującym rozkładzie jazdy, zlokalizowanego w W. oznaczonego jako W., Al. J. P. U. z wyżej wymienionego przystanku kurs powinien rozpocząć się o godzinie 10:35, natomiast kurs rozpoczął się z przystanku pośredniego oznaczonego jako W., C., odjazd o godz. 10:45; 3. brak podanego do publicznej wiadomości rozkładu jazdy na przystanku początkowym w W. oznaczonym jako W., Al. J. P. U. Pismem z [...] czerwca 2017 r. organ I instancji wezwał skarżącego do usunięcia uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli przeprowadzonej [...] czerwca 2017 r. i złożenia w tym zakresie wyjaśnień. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący pismem z [...] czerwca 2017 r. data nadania) wyjaśnił, że brak rozkładu jazdy na przystanku "W. Al. J. P. U." został spowodowany przez chuligański wybryk i niezwłocznie po powzięciu informacji na ten temat umieścił rozkład jazdy. W odniesieniu do pozostałych naruszeń wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków kierowców wykonujących kontrolowane kursy: G. S. i Ł. T. Naruszenia wskazane w protokołach kontroli z [...] maja 2017 r. i [...] czerwca 2017 r. stanowiły podstawę nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 6500 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że za zatrzymywanie w dniu [...] maja 2017 r. pojazdu na przystankach nieujętych w rozkładzie jazdy oraz zmianę trasy przejazdu i pominięcie przystanku nałożona została kara pieniężna w wysokości 3000 zł, zgodnie z l.p. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, za zmianę w dniu [...] czerwca 2017 r. ustalonej trasy przejazdu poprzez pominięcie przystanku nałożona została kara pieniężna w wysokości 3000 zł, zgodnie z l.p. 2.2.3 załącznika nr 3, za przyspieszenie w dniu 14 czerwca 2017 r. realizacji kursu nałożona została kara pieniężna wysokości 500 zł, zgodnie z l.p. 2.2.2 załącznika nr 3. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), dalej "k.p.a." poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na protokole kontroli, oddalenie zgłoszonego przez stronę wniosku dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżący wykonywał transport drogowy osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, przyznanie rozstrzygającego znaczenia protokołowi kontroli, a co za tym idzie twierdzeniom kontrolerów, z całkowitym pominięciem zeznań świadków, podczas gdy nie sposób przypisać większego znaczenia protokołom kontroli, zwłaszcza bez wskazania powodów takiego wartościowania, dowodów co oznacza, ze dokonana ocena ma charakter dowolny i stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy powołał się na: art. 18b ust. 1 pkt 3 i 7, ust. 2 pkt 3 i 5, art. 92 ust. 1, art. 92a ust. 1 i 6, art. 92c ust. 1, art. 93 ust. 1 u.t.d. i stwierdził, że zostały spełnione przesłanki nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W ocenie organu odwoławczego naruszenia nie budzą wątpliwości i stanowią rażące naruszenie warunków udzielonego zezwolenia. Organ nie uwzględnił zastrzeżeń do protokołów kontroli, zgłoszonych przez skarżącego z uwagi na odmienne ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonej kontroli. W odniesieniu do zeznań zgłoszonych przez skarżącego świadków – kierowców G. S. i Ł. T. organ uznał, że nie można dać im wiary co do punktualności odjazdu wobec potwierdzenia uchybień w tym zakresie przez dwóch kontrolerów. W ocenie organu odwoławczego zeznania świadków nie podważają ustaleń co do naruszeń, a stanowią próbę wytłumaczenia przyczyn ich powstania. Organ podkreślił, że naruszenia w zakresie rozpoczęcia kursów i trasy przejazdu stanowią zamierzone działanie kierowców, przy tym nie wynikały z przyczyn od nich niezależnych i nie miały charakteru wyjątkowego. Następnie powołując się na art. 4 pkt 7 i art. 20 ust. 1 u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił warunki wykonywania przewozów regularnych. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie wystąpiły negatywne przesłanki wszczęcia postępowania, wobec czego nie było możliwości odstąpienia od wymierzenia kary. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji o niewystąpieniu okoliczności zwalniających skarżącego od odpowiedzialności przewidzianych w art. 92c u.t.d. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący w istocie powtórzył zarzuty stawiane w odwołaniu, uzupełniając je o zarzut naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zatrzymanie się przez kierowcę na przystanku objętym rozkładem jazdy wynika z winy kierowcy (przewoźnika), podczas gdy zatrzymanie miało miejsce z uwagi na zdarzenie nieprzewidziane, którego strona nie mogła zaplanować i mu zapobiec, tj. z uwagi na okoliczności leżące po stronie pasażera. W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka P. S. oraz ocenę wiarygodność zeznań świadków. Podniósł, że zatrzymanie pojazdu na przystanku nieujętym w rozkładzie wynikało z okoliczności nadzwyczajnych z uwagi na "zagapienie się" pasażera. Uniemożliwienie opuszczenia pojazdu pasażerowi zdaniem skarżącego naraziłoby go na odpowiedzialność karną za zmuszenie do przebywania osoby w określonym miejscu bez jej woli. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w skarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem skargi jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Materialnoprawną podstawę powyższej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 z późn. zm.; obecnie obowiązuje tekst jednolity ogłoszony w Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 z późn. zm.), w skrócie: "u.t.d". Wymieniona ustawa normuje między innymi zasady wykonywania transportu drogowego oraz odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy. Z art. 92a ust. 1 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie. Stosownie zaś do art. 92a ust. 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do ustawy zostały ustalone w sposób sztywny. Tym samym ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów, które nie mogą nałożyć kary w innej wysokości, niż określona w załączniku do ustawy. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ – co do zasady – zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 2 i 3 u.t.d. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji było stwierdzenie naruszeń określonych w załączniku nr 3 do ustawy pod poz. 2.2.2. (wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu) i poz. 2.2.3. (wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków). Naruszenia te sankcjonowane są karą pieniężną w wysokości 3 000 zł (poz. 2.2.2.) oraz 500 zł (poz. 2.2.3.). Zdaniem sądu postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo i doprowadziło do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ustalone przez organy okoliczności faktyczne znajdują w pełni potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, przede wszystkim zaś w protokołach kontroli, przeprowadzonych na podstawie art. 89 ust. 1 u.t.d. Trzeba zwrócić uwagę, że stosownie do art. 76 k.p.a. protokoły kontroli z dnia [...] maja i [...] czerwca 2017 r., jako dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone i korzystają z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Przyjmuje się, że opisany w protokole stan faktyczny jest zgodny z rzeczywistym stanem z chwili kontroli, jako że dokument ten z samego założenia ma służyć za podstawowy dowód w sprawie. Jeżeli kierowca obecny przy kontroli nie zgadza się z ustaleniami wskazanymi w protokole kontroli, może do niego wnieść zastrzeżenia. Jak wynika z protokołu kontroli dokonanej w dniu [...] maja 2017 r., kontrolujący stwierdzili trzykrotne zatrzymanie pojazdu na przystankach nieujętych w rozkładzie jazdy: 1) o godzinie 16:52 pojazdu na przystanku w P., "ul. Lu."; na przystanku tym wsiadła pasażerka jadąca do miejscowości R.; 2) o godzinie 18:04 pojazdu na przystanku w G., zlokalizowanym w Alei L. (przed początkiem ulicy K.); na przystanku tym wysiadł jeden pasażer; 3) o godzinie 18:06 na przystanku w G., "G. P. Z."; na przystanku tym wysiadł jeden pasażer. Ponadto w czasie kontroli stwierdzono zmianę trasy przejazdu i pominięcie przystanku końcowego oznaczonego w rozkładzie jazdy jako "W. Al. J. P. U.". Kontrolujący stwierdzili, że autobus powinien na ten przystanek przyjechać o godzinie 19:20. Jedna z osób kontrolowanych wsiadła do autobusu na przystanku w P. ul. L. K. i poprosiła o bilet do przystanku "W. Al. J. P. U.". Kierowca oświadczył, że kończy kurs w W. na ulicy M. W związku z powyższym osoba kontrolująca wykupiła bilet do W. na przystanek "C.". Kierowca P. S. wniósł zastrzeżenia do protokołu, wyjaśniając, że zatrzymał się na przystanku "G. P. Z." dlatego, że jeden z pasażerów nie wysiadł na przystanku "G. O. K." przez własne gapiostwo. Kierowca nie zakwestionował pozostałych ustaleń zawartych w protokole i nie wniósł żadnych zastrzeżeń do ustaleń kontrolujących w zakresie pozostałych stwierdzonych naruszeń. Nieuzasadniony jest zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania przez oddalenie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy P. S. na okoliczność faktycznej trasy przejazdu i zdarzeń opisanych w protokole. Zarówno skrócenie trasy przejazdu, jak i zatrzymywanie pojazdu na przystankach nieujętych w rozkładzie jazdy nie zostało w żaden sposób przez kierowcę zakwestionowane bezpośrednio po kontroli, mimo iż kierowca miał taką możliwość. Podkreślenia wymaga, że kierowca P. S. nie zaprzeczył, że trzykrotnie zatrzymał pojazd na przystankach nieujętych w rozkładzie jazdy, co więcej, przyznał fakt zatrzymania pojazdu na przystanku "G. Z.". Wniesione do protokołu zastrzeżenia kontrolowanego kierowcy stanowią w istocie nie zastrzeżenia do ustaleń, lecz wyjaśnienie, dlaczego do zatrzymania pojazdu doszło i stanowią próbę usprawiedliwienia oczywistego naruszenia warunków zezwolenia. Wyjaśnić należy, że szeroki zakres środków dowodowych możliwych do przeprowadzenia w sprawie na podstawie art. 75 k.p.a. nie powoduje konieczności ich przeprowadzenia, jeśli dana okoliczność została już wyjaśniona w oparciu o inny dowód i nie został on podważony (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2611/16). Co prawda strona, zgodnie z art. 78 k.p.a., posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, jednakże uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń. Jeżeli więc strona zgłasza dowód, to w świetle art. 78 k.p.a., wedle którego żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, organ administracji może nie uwzględnić jej wniosku dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt II OSK 182/16). Naruszenia stwierdzone w czasie kontroli w dniu [...] maja 2017 r. zostały szczegółowo opisane w protokole, potwierdzone przez kontrolujących i jak wskazano wyżej nie zostały w żaden sposób zakwestionowane przez kierowcę, który podpisał protokół kontroli. Nie ma też podstaw do kwestionowania prawdziwości zawartego w protokole stwierdzenia, że na prośbę pasażera (będącego kontrolującym) o sprzedaż biletu do przystanku końcowego w W., wynikającego z rozkładu jazdy, czyli przystanku "W. Al. J. P. U.", kierowca oświadczył, że kończy kurs w W. na ulicy M., w związku z czym kontrolujący nabył bilet do przystanku przy ulicy M., oznaczonego jako "W. C.". Prawdziwość ustaleń w tym zakresie potwierdza wydruk ze strony internetowej przewoźnika, wykonany w dniu [...] maja 2017 r. (k. 8 - 9 akt adm.). Z wydruku tego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że ostatni przystanek wskazany w rozkładzie jazdy podanym przez skarżącego do publicznej wiadomości to przystanek "W., ul. M., C." (przy sklepie R.), mimo że w obowiązującym rozkładzie jazdy jest to przystanek przedostatni. Bilet sprzedany do tego przystanku dołączony został do akt sprawy (k. 7 akt adm.). Organ dokonał ponadto w dniu [...] czerwca 2017 r. kolejnego wydruku ze strony internetowej przewoźnika, z którego to wydruku wynika, że skarżący informuje o przystanku początkowym w W. przy ul. M. (przystanek "C."), czyli również z pominięciem wskazanego w rozkładzie jazdy przystanku "W. Al. J. P. U.". Nie sposób również nie zauważyć, że jak wynika z wydruku ze strony internetowej przewoźnika, wykonanego w dniu [...] czerwca 2017 r. (k. 23 - 24 akt adm.), a więc na dzień przed kolejną kontrolą zaplanowaną na [...] czerwca 2017 r. (k. 22 akt adm.), na stronie internetowej udostępniony został rozkład jazdy, uwzględniający przystanek "P. U. Al. J.". Okoliczność skrócenia trasy przejazdu w dniu [...] maja 2017 r. została zatem stwierdzona wystarczająco innymi dowodami. Oddalenie wniosku o przesłuchanie świadka P. S. nie narusza więc art. 78 k.p.a. Nie stanowi także naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 78 k.p.a. pominięcie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka L. Z., którego oświadczenie z dnia [...] maja 2017 r. dołączone zostało przez skarżącego w toku postępowania przed organem I instancji (k. 29 akt adm.). Z oświadczenia tego wynika jedynie, że pracownik parkingu – L. Z. ogólnikowo potwierdza fakt parkowania w dniu [...] maja 2017 r. bliżej nieokreślonych pojazdów skarżącego na parkingu przy Al. J. w W. Fakt parkowania pojazdów w dacie kontroli na wymienionym wyżej parkingu nie jest równoznaczny z zakończeniem kursu, wskazanego w protokole z [...] maja 2017 r., na przystanku "W. Al. J. P. U.". Kurs, który powinien na tym przystanku zakończyć się o godz. 19:20, w rzeczywistości zakończył się na przystanku "W. C.", co jednoznacznie stwierdzili kontrolujący. Oświadczenie pracownika parkingu ustalenia tego podważyć nie może, skoro nie dotyczy trasy przejazdu, lecz jedynie faktu parkowania. Okoliczności parkowania pojazdów we wskazanym miejscu nie można utożsamiać z wykonywaniem z tego miejsca przewozów regularnych osób, jak próbuje to wywieść skarżący. Dalsze naruszanie przez skarżącego warunków zezwolenia potwierdzone zostało przez kontrolujących w dniu [...] czerwca 2017 r. (k. 26 - 27 akt adm.). Z ustaleń zawartych w protokole kontroli wynika, że w tym dniu przewoźnik ponownie pominął przystanek ujęty w obowiązującym rozkładzie jazdy, zlokalizowany w W. oznaczony jako "W., Al. J. P. U.". Z ustaleń organu wynika, że z wyżej wymienionego przystanku kurs powinien rozpocząć się o godzinie 10:35, natomiast kurs rozpoczął się z przystanku pośredniego oznaczonego jako "W. C.", o godzinie 10:45. Kontrolujący stwierdzili także przyspieszenie realizacji jednego z kursów o 8 minut. Odjazd powinien nastąpić o godz. 9:30, tymczasem kierowca rozpoczął kurs na przystanku "W., Al. J. P. U." o godzinie 9:22. Ustalenia organu w zakresie naruszeń stwierdzonych w dniu [...] czerwca 2017 r. nie zostały podważone przez skarżącego. Organ przesłuchał w charakterze świadków, na wniosek skarżącego, kierowców wykonujących kontrolowane kursy: G. S. i Ł. T. Z zeznań przesłuchanego w dniu [...] sierpnia 2017 r. G. S. (k. 45 - 46 akt adm.) wynika, że w dniu [...] czerwca 2017 r. wykonywał kurs z W. do K. o godzinie 9:30. Świadek nie potwierdził jednak jednoznacznie, że kurs rozpoczął rzeczywiście o 9:30. Zeznał bowiem, że kurs rozpoczął "mniej więcej" o 9:30, według swojego zegarka. Nie pamiętał także, o której godzinie przyjechał na następny przystanek "W. C.". Zeznał, że było to "mniej więcej o czasie", a odjechał zgodnie z rozkładem. Zeznania świadka G. S., który nie pamięta dokładnie, o której godzinie rozpoczął kurs, nie dają zatem podstaw do podważenia ustalenia organu o przyspieszeniu kursu o 8 minut, co dokładnie i jednoznacznie stwierdził kontrolujący, znajdujący się na tym przystanku. Natomiast przesłuchany w dniu [...] sierpnia 2017 r. świadek Ł. T. przyznał (k. 47 - 48), że w dniu [...] czerwca 2017 r. rozpoczął o godz. 10:45 kurs z przystanku "W. C." przy ul. M., mimo że powinien rozpocząć kurs o 10:30 z przystanku "W. Al. J. P. U.". Świadek wyjaśnił przy tym, że pominął przystanek początkowy, ponieważ nie miał żadnej rezerwacji z tego przystanku. Zeznania tego świadka nie podważają zatem ustaleń organu, co więcej potwierdzają naruszenie polegające na zmianie trasy przez pominięcie jednego przystanku. Zgodnie z art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.t.d., wykonywanie przewozów regularnych wymaga uzyskania zezwolenia, w którym określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, a także miejscowości w których znajdują się przystanki. Załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1a u.t.d.). Według zaś art. 18b ust. 1 u.t.d., przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości, przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych (pkt 2), wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (pkt 3), zgodnie z warunkami przewozu osób, określonymi w zezwoleniu (pkt 7). Stosownie zaś do treści art. 18b ust. 2 u.t.d., podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy, zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów (pkt 2), a także zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy (pkt 3) oraz naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu (pkt 5). Z treści przytoczonych przepisów wynika przede wszystkim, że pojazd wykonujący transport regularny osób może zatrzymywać się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy. W zezwoleniu na wykonywanie transportu drogowego określa się bowiem miejscowości, w których znajdują się przystanki (art. 20 ust. 1 pkt 3 u.t.d.). Przystanki to przeznaczone do wsiadania i wysiadania pasażerów i określone w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 3 u.t.d.) miejsca zatrzymania się uprawnionego pojazdu transportu publicznego, oznaczone odpowiednimi znakami drogowymi (art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm.), z informacją o rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 1 u.t.d.), w tym - między innymi - o godzinach odjazdów środków transportowych. Wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się zatem, stosownie do art. 18b ust. 1 pkt 3 u.t.d., na tak oznaczonych i wyposażonych przystankach. Poza wyznaczonymi przystankami obowiązuje określony w art. 18b ust. 2 pkt 3 u.t.d. zakaz zabierania i wysiadania pasażerów. Określenie w zezwoleniu miejscowości, w których znajdują się przystanki oznacza więc, że przewoźnik jest uprawniony do zabierania i umożliwienia pasażerom opuszczania pojazdu wyłącznie na oznaczonych i wyposażonych we wskazany sposób przystankach. Obowiązuje go natomiast zakaz zatrzymywania się w innych miejscach w celu umożliwienia pasażerom wsiadania lub wysiadania. Wszystkie omówione wyżej dowody stanowiły wystarczającą podstawę do ustalenia, że skarżący dopuścił się naruszeń art. 18b ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 7, art. 18b ust. 2 pkt 2, pkt 3 i pkt 5 w z zw. z l.p. 2.2.3 i l.p. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, dających podstawę do nałożenia kary pieniężnej w łącznej kwocie 6500 zł (trzykrotne zatrzymanie pojazdu w dniu [...] maja 2017 r. na przystankach nieujętych w zezwoleniu i pominięcie jednego z przystanków, wcześniejszy odjazd z przystanku początkowego i zmianę trasy przez pominięcie jednego z przystanków w dniu [...] czerwca 2017 r.). Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Wykazanie należytej staranności, zarówno przy organizowaniu pracy kierowców, jak i przy prowadzeniu późniejszego nadzoru nad nią, należy do przewoźnika bez względu na podstawę zatrudnienia kierowcy. To nie organ, lecz przedsiębiorca winien udowodnić, przedstawiając odpowiednie przewidziane prawem dowody, że pomimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którymi prawo wiąże naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy słusznie zauważył, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności zwalniające z odpowiedzialności skarżącego określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę należy stwierdzić, że skarżący nie udowodnił istnienia przesłanek określonych w ustawie o transporcie drogowym, które pomimo stwierdzonych naruszeń mogłyby zwolnić go z odpowiedzialności za te naruszenia, co w konsekwencji uzasadniało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym należało zatem przyjąć, że w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia przez organy żadnego ze wskazanych w skardze przepisów, ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania. W ocenie sądu organ odwoławczy nie naruszył wskazanych w skardze zasad postepowania administracyjnego. Postępowanie prowadzone było zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., na podstawie obowiązujących przepisów prawa. W toku postępowania wyjaśnione zostały należycie wszystkie istotne okoliczności sprawy i prawidłowo ustalony został stan faktyczny (art. 7 k.p.a.). Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana została zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Dokonana ocena jest spójna, logiczna, zgodna z wiedzą i zasadami doświadczenia życiowego. W rozstrzygnięciu organ odwoławczy szczegółowo określił, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a z jakich przyczyn odmówił wiarygodności innym dowodom. Sądu nie stwierdził również naruszenia zasady pogłębiania zaufania do obywateli (art. 8 k.p.a.) i zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.). Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych w kontekście realizacji art. 8 k.p.a., doniosłą rolę pełni uzasadnienie decyzji. Nie może ono być sformułowane ogólnikowo. Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to, że przyczyną tego są istotne powody. Podkreślić należy, że obowiązek należytego oraz wyczerpującego informowania stron przez organ administracji o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących wpływać na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, nie zwalnia przedsiębiorcy prowadzącego profesjonalną działalność gospodarczą z obowiązku znajomości przepisów prawnych i dołożenia należytej staranności w zakresie jej prowadzenia (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1746/13). Strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej dysponując już określonym materiałem dowodowym pozwalającym na ustalenie okoliczności istotnych w sprawie, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zebranego materiału dowodowego. O ile na organie ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 756/16). Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i może swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie, ustalić stan faktyczny. Zapatrywanie organu nie może być przy tym dowolne, arbitralne, przeczące regułom logiki, zweryfikowanym prawom naukowym lub przeprowadzonym już w danej sprawie dowodom (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt I OSK 2790/14). W odniesieniu zaś do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 wyjaśnić należy, że obowiązkowym elementem decyzji administracyjnej jest jej faktyczne i prawne uzasadnienie. Prawidłowe uzasadnienie decyzji administracyjnej stanowi jeden z elementarnych warunków zgodnego z prawem działania organu administracji publicznej, do czego jest on zobowiązany z mocy konstytucyjnej zasady legalizmu. Do cech prawidłowego uzasadnienia decyzji zalicza się: logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość oraz prostota ujęcia oraz kompletność motywów. Uzasadnienie prawne decyzji to wywód prawniczy odzwierciedlający proces myślowy ustalenia konsekwencji stosowanej normy prawa administracyjnego w związku z określoną sytuacją faktyczną i prawną. Zasadniczym jego celem powinno być wykazanie, że przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej jest wynikiem poprawnego logicznie stosowania normy prawa administracyjnego przy równoczesnym przestrzeganiu norm procesowych, skutkiem czego treść rozstrzygnięcia należy uznać za zgodną z prawem (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 2900/15). W ocenie sądu uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera wszystkie przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a. elementy i wyczerpująco odnosi się do wszystkich elementów stanu faktycznego, przeprowadzonych dowodów oraz zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. jest więc nieuzasadniony Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.).