II SA/Bd 1065/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę. P. z dnia [...] października 2016r., spółka [...] S. E. S.A. z siedzibą w K. J., na podstawie art. 124 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., wniosła o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [...] o pow. 2.58 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym K. , gmina N., dla której Sąd Rejonowy w Ś. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] [...], stanowiącą zgodnie z wpisem w księdze wieczystej własność R. S., poprzez zezwolenie spółce [...] S. E. S.A. na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej (napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji G. – P. - G. P. ). W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż właściciel przedmiotowej nieruchomości nie wyraża zgody na jej zajęcie. Zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2016 r., Starosta Ś. poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z ww. nieruchomości. Następnie pismem z dnia [...] listopada 2016 r. Starosta Ś. wezwał strony na rozprawę administracyjną, która została wyznaczona na dzień [...] grudnia 2016 r. Z protokołu rozprawy administracyjnej z dnia [...] grudnia 2016 r. wynika, że właściciel nieruchomości uzależnił zgodę na zajęcie jego nieruchomości od zwiększenia kwoty odszkodowania proponowanej przez inwestora do wysokości [...] zł, na co inwestor się nie zgodził. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] Starosta Ś. po rozpatrzeniu wniosku spółki [...] S. E. S.A., na podstawie art. 124 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...] o pow. 2.58 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina N., dla której Sąd Rejonowy w Ś. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], stanowiącej własność R. S. poprzez zezwolenie spółce [...] S. E. S.A. na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej w postaci sześciu przewodów roboczych w wiązkach trójprzewodowyvh i dwóch przewodów odgromowych w przedziale wysokości ich zawieszenia od 9,5 m do 100 m nad gruntem, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 148 m˛, wyznaczonej pasem technologicznym o szerokości 70 m (2 x 35 metrów od osi linii). W tej też decyzji, w pkt 2 Starosta orzekł, że ograniczenie ww. nieruchomości polega na uprawnieniu spółki [...] S. E. S.A. do wstępu na nieruchomość w celu: wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano - montażowych związanych z budową napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji G.-P.-G. [...] w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy oraz eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych oraz wykonania czynności związanych z konserwacją i usuwaniem awarii linii elektroenergetycznej. W uzasadnieniu decyzji Starosta Ś. wskazał, że wniosek spółki [...] S. E. S.A o ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości był zasadny, bowiem w sprawie zostały spełnione przesłanki do jego złożenia. Organ I instancji stwierdził, że w sprawie prowadzone byty rokowania zainicjowane przez inwestora, w wyniku których właściciel nieruchomości zażądał kwoty wyższej od zaoferowanej w zamian za wyrażenie zgody na wykonanie prac na ww. nieruchomości. W dniu [...] sierpnia 2016 r. inwestor przesłał właścicielowi propozycję wynagrodzenia w wysokości [...] zł, później zwiększonego do kwoty [...]zł. ,co nie spotkało się z akceptacją drugiej strony. Uzasadniając swoją decyzję Starosta Ś. wskazał, że zezwolenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N., który został uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] marca 2016 r. Zgodnie z ww. planem nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku jako 41 EE, gdzie przeznaczenie EE to tereny infrastruktury elektroenergetycznej. Nadto zgodnie z § 7 ww. uchwały w granicach obszaru objętego planem ustala się lokalizacje celu publicznego infrastruktury elektroenergetycznej na terenach EE oraz w granicach pasa technologicznego (inwestycja celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, polegająca na budowie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji G.-P.-G. [...]. Przywołany wyżej plan zagospodarowania przestrzennego określa dokładny przebieg inwestycji na nieruchomości, także w zakresie szerokości pasa technologicznego o szerokości 70 m (2x 35 metrów od osi linii elektroenergetycznej 400 kV relacji G.-P.-G. [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji R. S. zarzucił błędną interpretację co do wykonawstwa inwestycji, bowiem [...] Sieci Energetyczne nie kontaktowały się z nim, a tylko firma S. E. dwukrotnie proponowała kwotę [...]zł tytułem odszkodowania, natomiast działka zdaniem odwołującego się posiada dużą wartość ze względu na jej przeznaczenie jako działka budowlana, a przez budowę linii, utraci ten inwestycyjny charakter. Odwołujący zarzucił też nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy ze względu na fakt, że operat szacunkowy przedstawiony przez inwestora był dla niego niezrozumiały. Wojewoda K. – P. po rozpoznaniu odwołania, decyzja z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji, że ze zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego, a w szczególności korespondencji prowadzonej przez inwestora ze skarżącym przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości wynika, iż w sprawie były prowadzone rokowania. Inwestor zgodził się na zapłatę określonej kwoty w zamian za zgodę na przeprowadzenie robót związanych z ww. inwestycją. W tym celu właścicielowi zaproponowano wynagrodzenie, którego jednak ten nie zaakceptował. Wojewoda podzielił pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym z którego wynika, że jeżeli mimo prowadzonych rokowań, nie doszło do umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonywanie prac. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na budowę na niej napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji G.-P.-G. [...], bowiem nie doszło do zawarcia umowy, dlatego w ocenie organu II instancji zarzut odwołania o braku przeprowadzenia rokowań nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto zwrócono uwagę, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż inwestycja w postaci budowy napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji G.-P.-G. [...] została przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nieruchomość, której dotyczy wniosek, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N. uchwalonego uchwałą NR [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] marca 2016 r. znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku jako 41 EE, gdzie przeznaczenie EE to tereny infrastruktury elektroenergetycznej. Nadto zgodnie z § 7 ww. uchwały w granicach obszaru objętego planem ustala się lokalizację celu publicznego infrastruktury elektroenergetycznej na terenach EE oraz w granicach pasa technologicznego (inwestycja celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, polegająca na budowie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji G.-P.-G. [...]. Ww. plan zagospodarowania przestrzennego określa dokładny przebieg inwestycji na nieruchomości, także w zakresie szerokości pasa technologicznego o szerokości 70 m (2x 35 metrów od osi linii elektroenergetycznej 400 kV relacji G.-P.-G. [...]. Z powyższego zdaniem Wojewody wynika, że decyzja Starosty Ś. z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...] o pow. 2.58 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina N., dla której Sąd Rejonowy w Ś. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N. uchwalonego uchwałą NR [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] marca 2016 r. i w tej sytuacji, w świetle zebranego materiału dowodowego, należy uznać, że dopuszczalne było ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości. Dokonując oceny spełnienia pozostałych wymaganych prawem przesłanek do wydania przedmiotowej decyzji Wojewoda zauważył, iż postępowanie wszczęte zostało na wniosek inwestora - [...] S. E. S.A. o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., a więc z wnioskiem wystąpił podmiot uprawniony, o którym mowa w art. 124 ust. 2 u.g.n. Nadto wniosek został złożony w związku z realizacją inwestycji polegającej na założeniu i przeprowadzeniu urządzeń i przewodów służących do przesyłu energii elektrycznej. Wobec powyższego, zdaniem Wojewody organ I instancji słusznie uznał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki niezbędne do ograniczenia w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości. Przechodząc do zarzutów poniesionych w odwołaniu Wojewoda wskazał, że Starosta Ś. prawidłowo interpretuje wykonawstwo inwestycji, bowiem S. E. jest pełnomocnikiem inwestora, tj. [...] S. E. S.A, dlatego właśnie jego przedstawiciel kontaktował się z właścicielem nieruchomości celem przeprowadzenia rokowań. Jednocześnie organ odwoławczy nie zgodził się z właścicielem nieruchomości, który zarzuca nieczytelność operatu szacunkowego, gdyż w ramach rozprawy administracyjnej pełnomocnik inwestora proponował wyjaśnienie spornych okoliczności, w tym dotyczących operatu szacunkowego, z czego odwołujący nie skorzystał. Jak wynika z odwołania, właściciel nieruchomości rozumie potrzebę wybudowania przedmiotowej linii napowietrznej, jednak nie wyraża zgody na zajęcie części swojej nieruchomości ze względu na możliwość powstania po jego stronie szkody, co zdaniem Wojewody wyjaśnić należy w ten sposób, iż zgodnie z art. 128 ust. 4 u.g.n., odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126 i powinno ono odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Na mocy art. 129 ust. 5 u.g.n. starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu m.in. w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126. Ustalenie wysokości odszkodowania wykracza poza ramy niniejszego postępowania, dlatego zdaniem Wojewody, zarzut dotyczący nieczytelności operatu szacunkowego nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowym postępowaniu. W skardze do sądu R. S. zarzucił, że w wydanej przez Wojewodę decyzji, nie odniesiono się do istoty odwołania, czyli kwestii finansowych, bowiem został on pozbawiany potencjalnych korzyści. Skarżący stwierdził, że wartość jego nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem określona została na ok. [...] zł, natomiast po odliczeniach wartości rolnej mógłby się spodziewać za przedmiotową nieruchomość ok. [...] zł, tymczasem w zamian za to otrzymuje kwotę [...]zł. Zdaniem skarżącego Wojewoda K. - P. uzasadniając swoją decyzję nie zauważył przedstawionego wyżej problemu, dlatego skarżący zwrócił się do Wojewody o rozpatrzenie pisma pod kątem utraconych korzyści. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Pismem procesowym z dnia [...] lutego 2018 r. [...] S. E. S.A. z siedzibą w Konstancinie – Jeziornej podniosła, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki przewidziane w art. 124 u.g.n., od których uzależnione jest uzyskanie przez inwestora decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, dlatego wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie powyższego zezwolenia następuje z urzędu lub na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej i powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac inwestycyjnych. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 2 i 3 u.g.n). Zważyć zatem należy, że jedynymi przesłankami wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela, jest zgodność inwestycji publicznej z planem miejscowym, a w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak zgody właściciela na wykonanie prac, która to okoliczność musi wynikać z przeprowadzonych przed wydaniem decyzji rokowań. W takim wypadku zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tym samym stwarza warunki do wystąpienia o pozwolenie na budowę, tj. zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża zgody, jak również dowód o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, tj. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por: wyrok NSA z dnia 7 września 2016r., sygn. akt I OSK 1903/15, publ. w Internecie). Należy także podkreślić, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013r., sygn. akt II SA/Bk 692/12, dostępny w Internecie). W związku z tym, iż decyzje wydawane na podstawie art. 124 u.g.n. naruszają interes właściciela nieruchomości poprzez ograniczenie prawa własności, ustawodawca dopuścił możliwość ich wydawania jedynie w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Ke 567/10,dostępny w Internecie). Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09, dostępne w Internecie). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie wymienione powyżej przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, w trybie art. 124 u.g.n. Bezsporny jest bowiem fakt, iż przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy, polega bowiem na budowie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji G. – P. - G. [...], przy czym mamy tutaj do czynienia zarówno z ważnym interesem społecznym, jak i ważnym interesem gospodarczym, gdyż budowa sieci ma zapewnić stały dopływ energii do licznych gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw na znacznym obszarze, a więc ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu. Wybudowanie linii i jej eksploatacja jest konieczna dla poprawy niezawodności i sprawności operacyjnej funkcjonowania systemu elektroenergetycznego oraz niezawodności zasilania w energię elektryczną województwa pomorskiego, a niezrealizowanie przedmiotowej inwestycji grozi przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych, czego skutkiem będzie zahamowanie rozwoju regionu. Wyjaśnić także należy, że inwestycja jest zgodna z zapisami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy N. dla lokalizacji inwestycji celu publicznego, jaką jest dwutorowa napowietrzna linia elektroenergetyczna 400 kV G.-P.-G. [...], uchwalonego uchwałą NR [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] marca 2016 r., zgodnie z którym działka numer [...], położona w obrębie K., w miejscu lokalizacji projektowanych przewodów i urządzeń, znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu jako 41EE, a częściowo jako 5MWU. Zgodnie zaś z treścią § 6 ust. 1 Uchwały dla terenów EE ustala się przeznaczenie: tereny infrastruktury elektroenergetycznej, zaś dla terenów MWU ustala się przeznaczenie: tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami. Z kolei zgodnie z § 7 uchwały w granicach obszaru objętego planem ustala się lokalizację inwestycji celu publicznego infrastruktury elektroenergetycznej na terenach EE oraz w granicach pasa technologicznego (inwestycja celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, polegająca na budowie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV G.-P.-G. [...]. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa dokładny przebieg inwestycji na nieruchomości, także w zakresie szerokości pasa technologicznego, który zgodnie zapisami § 5 pkt 14 miejscowego planu wynosi 70,0 m, po 35,0 m w obie strony od osi linii elektroenergetycznej 400 kV, to brak jest na obecnym etapie możliwości odstąpienia od postanowień tego planu i ewentualnego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez usytuowanie przedmiotowej linii w innym miejscu, gdyż ewentualne wnioski w tym zakresie mogły być składane wyłącznie w toku uchwalania planu, który to stanowi, iż przedsięwzięcie zostanie zrealizowane na danym obszarze. Plan ten, stanowiąc akt prawa miejscowego, wywołując skutki prawne, uwzględnił optymalną trasę tej inwestycji. Jedynie w toku postępowania poprzedzającego uchwalenie planu mogły być rozważane inne lokalizacje przedmiotowej inwestycji. To na etapie jego uchwalania lokalny prawodawca ważył, aby przebieg przedmiotowej inwestycji był jak najmniej uciążliwy dla właścicieli nieruchomości i optymalny dla inwestora (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 286/14, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 154/14). Podnieść należy, że plan miejscowy stanowi akt prawa miejscowego, którego normy mają moc bezwzględnie obowiązującą erga omnes, czyli są wiążące dla wszystkich uczestników procesu budowlanego, w tym szczególnie muszą być przestrzegane przez organy administracji publicznej. Podkreślenia wymaga, na co szczególnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2016r. (sygn. akt I OSK 3304/14, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), że kwestia oceny zgodności z prawem regulacji stanowiącej akt prawa miejscowego nie jest rzeczą organu prowadzącego postępowanie administracyjne w trybie przepisów art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. również wyrok NSA z dnia 16 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 221/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zarówno organ administracyjny w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości z art. 124 ust. 1 u.g.n., jak i sąd administracyjny kontrolujący taką decyzję, nie bada zgodności zapisów planu miejscowego z ogólnie obowiązującymi przepisami prawa, jak też nie kontroluje trybu podejmowania uchwały organu gminnego w tym przedmiocie. Należy też podnieść, że został spełniony również warunek przeprowadzenia rokowań między inwestorem, a właścicielami nieruchomości. Wyjaśnić przy tym należy, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa żadnych reguł prowadzenia rokowań, a spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy. Nie przewidziano bowiem w treści wskazanej normy prawnej jakiejś szczególnej formy zakończenia takich rokowań. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 357/11, dostępny w Internecie). Niemożność uzyskania zgody właściciela nieruchomości oznacza zaś stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 września 2014r., sygn. akt II SA/Rz 542/14, LEX nr 1510484). Z akt administracyjnych wynika, że skarżący nie wyraził zgody na przeprowadzenie inwestycji, bowiem prowadził negocjacje z inwestorem, ale ostatecznie nie doszło między stronami do porozumienia. Inwestor zgodził się na zapłatę określonej kwoty w zamian za zgodę na przeprowadzenie robót związanych z projektowaną inwestycją i w tym celu właścicielowi została przesłana propozycja wynagrodzenia, której jednak skarżący nie zaakceptował. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego potencjalnej utraty wartości nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem, zwrócić należy uwagę na art. 124 § 5 u.g.n., zgodnie z którym jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów przewodów i urządzeń, o którym mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 ustawy, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. Wyjaśnić należy, że treść tego przepisu wskazuje jasno, że nabycie nieruchomości w sytuacji uregulowanej tym przepisem następuje w drodze umowy. Z przepisu tego nie wynika, aby w takiej sprawie miała być wydana jakakolwiek decyzja administracyjna, zatem roszczenie to ma charakter cywilnoprawny i pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy. Ponadto wskazać należy, że stosownie do art. 124 ust. 4 u.g.n. na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonanych pracach inwestycyjnych objętym zgodą na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Natomiast w przypadku, gdy przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 u.g.n., zgodnie z którym przysługuje odszkodowanie za powstałe szkody, przy czym roszczenie odszkodowawcze może być dochodzone dopiero po wybudowaniu przewodów lub urządzeń i nie można go określić w decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości. Podnoszona zatem przez skarżącego ewentualna kwestia spadku wartości nieruchomości nie może odnieść skutku na tym etapie postępowania. Starosta wydający decyzję w sprawie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie rozstrzyga w tej decyzji o kwestii odszkodowania, gdyż to na jednostce organizacyjnej, która otrzymała zezwolenie na dokonanie określonych czynności, stosownie do powołanych przepisów ustawy, ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Jeżeli zaś przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności, czy znaczne koszty, to wtedy służy odszkodowanie stosownie do art. 128 ust. 4 u.g.n. (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2007r., sygn. akt I OSK 1398/06, LEX nr 427507). W świetle powyższych okoliczności należy zatem stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa, a tym samym nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.