I OSK 2120/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. i A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 140/18 w sprawie ze sprzeciwu J. K. i A. D. od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 140/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił sprzeciw J. K. i A. D. od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] września 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 16 listopada 2016r., sygn. akt II SA/Rz 107/16, uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 18 grudnia 2015r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Łańcuckiego z dnia [...] października 2015 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta L. w odniesieniu do działek nr [...] i [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem J. K. z [...] lipca 2014 r., w którym zainteresowany wystąpił jako właściciel działki [...] o wprowadzenie w operacie ewidencyjnym zmiany danych ewidencyjnych przedmiotowych działek, zgodnie z przedłożoną mapą uzupełniającą włączoną do zasobu geodezyjnego. Następnie w piśmie z 17 września 2015 r. zainteresowany zmodyfikował swój wniosek. W ocenie Sądu stanowisko organu I i II instancji, iż J. K. nie podtrzymywał swojego wniosku było przedwczesne i istniały wszystkie niezbędne elementy do prowadzenia postępowania administracyjnego i jego merytorycznego zakończenia. Starosta Łańcucki, powołując się na zalecenia zawarte w ww. wyroku, pismem z 10 marca 2017 r. wystąpił do J. K. oraz A. D. (obecna właścicielka działki nr [...]) o jednoznaczne określenie żądania. W pismach z 20 marca 2017 r. J. K., działając także jako pełnomocnik A. D., podał, że celem dotychczas składanych wniosków było "uregulowanie spraw granic działek nr [...] i [...]". Powołał się na decyzje organu odwoławczego z [...] grudnia 2014 r. i [...] czerwca 2015 r. Wskazał, iż w celu należytego wyjaśnienia przedmiotowej sprawy należy przeprowadzić postępowanie dowodowe ze wszystkich materiałów z zasobu geodezyjnego, a w szczególności z operatu z podziału działki nr [...], a także z akt sprawy dotyczącej zmiany powierzchni działki nr [...] zakończonej decyzją Starosty Łańcuckiego z dnia [...] października 2004 r., nr [...]. Ponadto należy dokonać unieważnienia wyników prac geodezyjnych wykonanych 24 czerwca 2014 r. przez geodetę uprawnionego oraz zlecić Burmistrzowi Miasta Łańcuta "dokonanie postępowania rozgraniczeniowego z urzędu". W pismach z [...],[...] i [...] kwietnia 2017 r. zainteresowany zarzucił, że występujące nieprawidłowości dotyczące wykazanego na mapie numerycznej przebiegu granic działek nr [...] i nr [...] nie zostały wyjaśnione. Wywiódł, że na opracowanej podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków mapie numerycznej przebieg tych granic został wykazany niezgodnie z ich przebiegiem ustalonym podczas podziału pierwotnej działki nr [...]. Decyzją z [...] maja 2017 r. Starosta Łańcucki odmówił wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta L. zmiany danych ewidencyjnych przedmiotowych działek zgodnie z mapą uzupełniającą włączoną do zasobu geodezyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że w powiatowym zasobie geodezyjnym brak jest operatu z podziału działki nr [...]. W zasobie tym zalega jedynie szkic z tego podziału, a w związku z tym, że mapa uzupełniająca i operat zostały sporządzone za zgodą właścicieli sąsiednich działek, na co J. K. nie wyraził zgody, brak jest podstaw do wprowadzenia zmian. Uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podkreślił, że zasadą prowadzenia ewidencji jest jej aktualność, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 2101) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034). Podkreślił, że podczas prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, tak jak i w innych dziedzinach mogą zostać popełnione oczywiste błędy związane ze sztuką geodezyjną. W pojęciu aktualizacji ewidencji gruntów mieści się także usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów z bazy danych ewidencyjnych. Wobec podnoszonych przez J. K. zarzutów organ odwoławczy nakazał organowi I instancji ustalić w jaki sposób i w oparciu o jakie materiały geodezyjne na mapie numerycznej został wykazany przebieg granic przedmiotowych działek i dopiero po wyjaśnieniu sprawy odnieść się do postawionych zarzutów. Nakazał przeprowadzić postępowanie z udziałem stron ze wszystkich materiałów i opracowań geodezyjnych znajdujących się w zasobie geodezyjnym (materiały z założenia ewidencji gruntów, jej odnowienia i modernizacji oraz inne jednostkowe opracowania geodezyjne dot. granic przedmiotowych działek). Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedstawione przez Starostę okoliczności nie pozwalają na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty i powodują konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie. W sprzeciwie od powyższej decyzji J. K. działający osobiście i jako pełnomocnik A. D. wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniósł, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony uchylił się od merytorycznego rozpoznania sprawy. Oddalając sprzeciw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Konieczność wydania decyzji kasacyjnej zachodzi wtedy, kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, ponieważ w istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. Art. 136 k.p.a. przewiduje możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego, a nie prowadzenie tego postępowania w całości lub znacznej części. Sądowa kontrola decyzji wydanej w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. sprowadza się wyłącznie do kontroli prawidłowości zastosowania tego przepisu. W ocenie Sądu I instancji analiza akt sprawy wskazuje na to, że organ I instancji nie rozstrzygnął sprawy co do istoty, a konieczny do wyjaśnienia zakres wykracza poza granice art. 136 § 2 k.p.a. i uzasadnia wydanie przez organ odwoławczy decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Podstawą wniosku była rozbieżność pomiędzy stanem faktycznym a stanem ewidencyjnym nieruchomości. Źródłem rozbieżności wg sprzeciwiającego się były błędy organu prowadzącego ewidencję, polegające na przyjęciu jako podstawy ustalenia granic działek ewidencyjnych "sfałszowanych map". Sąd przychylił się do stanowiska organu II instancji i wskazał, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z Rozdziału 3 rozporządzenia. Postępowanie mające na celu aktualizację ewidencji gruntów ma charakter rejestrowy, czyli wtórny do zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w operacie ewidencji gruntów. W pojęciu aktualizacji ewidencji gruntów mieści się także usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów z bazy danych ewidencyjnych. Zdaniem Sądu w pierwszej kolejności należy w sprawie wyjaśnić, czy podczas prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie został popełniony oczywisty błąd związany ze sztuką geodezyjną mający wpływ na dane ewidencyjne działek nr [...] i [...], w jaki sposób i w oparciu o jakie materiały geodezyjne na mapie numerycznej został wykazany przebieg granic tych działek. Rozpoznanie wniosku nie jest bowiem możliwe bez wyjaśnienia w sposób pewny kiedy i na jakiej podstawie ujawniono poszczególne działki w ewidencji, w jakich granicach, na jakiej podstawie, a także kiedy dokonywano zmian danych ewidencyjnych tych działek, które mogły mieć wpływ na przebieg ich granic. Dopiero ustalenie tych kwestii pozwoli organowi rejestrowemu odnieść się do podnoszonych przez sprzeciwiającego się zarzutów, co do nieprawidłowości zapisów. W ocenie Sądu I instancji w sprawie takich ustaleń zabrakło. Pomimo kilkukrotnego uchylania decyzji organu I instancji do ponownego rozpoznania nadal nie zostały wykonane wytyczne z pierwszej decyzji Wojewódzkiego Inspektora z dnia [...] grudnia 2014 r. uchylającej decyzję Starosty Łańcuckiego z dnia [...] września 2014 r., w której to organ odwoławczy zwrócił uwagę na konieczność odniesienia się do podziału działki [...], z której wydzielono działki [...] i [...], a także wpływu decyzji Starosty Łańcuckiego z dnia [...] października 2004 r. o zmianie powierzchni działki [...] z 0,1420 ha na 0,1372 ha, nakazując równocześnie uzupełnienie w tym zakresie materiału dowodowego. Poza zebraniem materiału dowodowego organ I instancji nie odniósł się do niego, ograniczając się do stwierdzenia, że z uwagi na brak operatu z podziału działki [...] nie można ustalić przebiegu granic. Pomimo wytycznych organu II instancji w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego dotyczącego decyzji z dnia [...] października 2004 r. organ I instancji ograniczył się do dołączenia do akt sprawy wniosku J. K. o dokonanie zmiany powierzchni działki [...], zestawienia porównawczego powierzchni działek i samej decyzji. Brak jest natomiast informacji na jakiej podstawie dokonano zmiany, by móc ewentualnie ocenić wpływ tej zmiany na granice i powierzchnie sąsiednich działek, na co wskazywał organ odwoławczy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu w takim stanie sprawy stanowisko organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia jest jak najbardziej uzasadnione. Sąd ten podkreślił także, że w ostatecznie sprecyzowanym wniosku J. K. nie domagał się dokonania zmian zgodnie z mapą uzupełniającą i operatem, o czym orzekł organ I instancji, lecz żądał wprowadzenia zmian uwzględniających pierwotny podział działki [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. K. i A. D., reprezentowani przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżący zażądali rozpoznania sprawy na rozprawie. Wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a w szczególności: a) naruszenie art. 151a § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. i art. 136 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wniosek skarżącego wymaga przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, co nie może być uzupełnione w postępowaniu prowadzonym przez organ II instancji; b) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesienia się przez sąd do szczegółowych zarzutów zawartych w sprzeciwie a dotyczących zakresu i sposobu usunięcia błędnych wpisów w ewidencji gruntów; c) naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nawiązania do wskazań i poglądów prawnych zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 107/16, co do zaistnienia błędów w ewidencji gruntów dotyczących działek [...],[...],[...] i [...] poł. w L.; d) naruszenie art. 153 p.p.s.a. i art. 136 § 2 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesienia się konkretnie do zarzutów skarżącego a w szczególności jego żądania przyspieszenia postępowania w sprawie i wskazania przez niego sposobu usunięcia błędu w dokumentacji geodezyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek o rozstrzygnięcie wniesionej przez skarżących skargi kasacyjnej na rozprawie, zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 182 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na to, że przedmiotem niniejszej sprawy jest właśnie sprzeciw od decyzji, który Sąd I instancji oddalił, to sprawę należało rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zatem w postępowaniu prowadzonym w tym trybie wyłączono możliwość oceny przez sąd problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw ocenia, czy organ odwoławczy wydający decyzję nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd uwzględnia sprzeciw. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego prawidłowo wydał tzw. decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., czy jednak miał możliwość i powinien zastosować art. 136 § 1 k.p.a. i przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, czego domagali się skarżący kasacyjnie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z akt sprawy wynika, że organ I instancji nie rozstrzygnął sprawy co do istoty, co uzasadnia orzeczenie kasatoryjne organu II instancji. Z powyższą oceną należy się zgodzić. Przedmiotem niniejszej sprawy jest odmowa wprowadzenia zmian w operacie ewidencji i gruntów. Kwestia ta uregulowana jest w Rozdziale 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 2101) oraz w Rozdziale 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034). Z akt sprawy wynika, na co trafnie zwrócił uwagę organ II instancji, że Starosta nie przeprowadził zupełnego postępowania wyjaśniającego, tak jak to zlecił mu Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 107/16. Organ I instancji nie wyjaśnił czy podczas prowadzenia ewidencji gruntów i budynków został popełniony oczywisty błąd w sztuce geodezyjnej, który przyczynił się do określenia danych ewidencyjnych działek nr [...] i [...]. Starosta nie podał także w jaki sposób i w oparciu o jakie materiały geodezyjne na mapie numerycznej został wykazany przebieg ich granic. Do stanowiska organu II instancji prawidłowo przychylił się Wojewódzki Sąd Administracyjny, podając, że Starosta w zasadzie nie rozpoznał istoty sprawy, zatem w świetle art. 138 § 2 k.p.a. wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe, zaś zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za bezzasadne. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. art. 151a § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. i art. 136 § 2 k.p.a., bowiem w decyzji z [...] maja 2017 r. Starosta Łańcucki nie rozpoznał istoty sprawy, na co trafnie zwrócił mu uwagę Wojewódzki Inspektor oraz Sąd I instancji. Braki w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez organ I instancji oraz niedokonanie kompleksowej oceny zebranego materiału dowodowego sprawiły, że organ II instancji nie miał innej możliwości jak uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Artykuł 136 k.p.a. wprawdzie pozwala organowi odwoławczemu na przeprowadzenie na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania dowodowego, i co więcej przepis ten pozwala także na przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, ale pod warunkiem, że zażądają tego wszystkie strony postępowania w odwołaniu lub wyrażą na to zgodę po otrzymaniu odpisu odwołania, co jednak nie miało w sprawie miejsca. Organ odwoławczy jest kompetentny wyłącznie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części naruszałoby zawartą w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Każda sprawa winna być nie tylko rozstrzygnięta, ale i rozpoznana przez dwa organy administracji różnych stopni. Tylko tak rozumiana zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego stwarza gwarancje realizacji praw i interesów stron oraz uczestników postępowania (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1029/18, publ. w https://cbois.nsa.gov.pl). Odnośnie zaś pozostałych zarzutów, odnoszących się do uzasadnienia wyroku, to również one nie zasługiwały na uwzględnienie. W sprawie sądowoadministracyjnej wywołanej sprzeciwem od decyzji przedmiotem badania sądu jest zasadność uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W takim postępowaniu sąd, co do zasady, ocenia wyłącznie proceduralne naruszenia prawa i nie odnosi się merytorycznie do istoty sprawy, bowiem byłoby to przedwczesne. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W niniejszej sprawie zapadł 16 listopada 2016 r. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 107/16, w którym zostały udzielone wskazówki dla organu do dalszego postępowania. Związanie sądu w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie zawarł treści sprzecznych z prawomocnym wyrokiem z 16 listopada 2016 r. Wprawdzie nie odniósł się do niego w uzasadnieniu prawnym, ale zwrócił na niego uwagę w stanie faktycznym. Przede wszystkim jednak poprzednio wydany wyrok dotyczył umorzenia przedmiotowego postępowania, zaś istota niniejszej sprawy dotyczy proceduralnego zagadnienia uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w związku ze sprzeciwem. Z powyższych względów za bezzasadny należało uznać także zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. i art. 136 § 2 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesienia się konkretnie do zarzutów skarżącego a w szczególności jego żądania przyspieszenia postępowania w sprawie i wskazania przez niego sposobu usunięcia błędu w dokumentacji geodezyjnej. Jak już wyżej wspomniano przedmiotem badania sądu w niniejszej sprawie było jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., a więc naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania oraz fakt, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przesłanki te zostały przez organ II instancji wykazane. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z ww. przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w sprzeciwie zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia sprzeciwu. Sąd I instancji w dostateczny sposób wyjaśnił ponadto motywy podjętego rozstrzygnięcia, w szczególności biorąc pod uwagę istotę sprawy, a więc zaistnienie w sprawie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. W tej sytuacji skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.