II SA/Łd 104/18

Dnia 2 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.), , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2018 roku sprawy ze skargi Rady Gminy Dłutów na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 1 grudnia 2017 r. nr PNIK-I.4131.951.2017 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części wsi Dłutów 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz Rady Gminy Dłutów kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Rada Gminy Dłutów uchwałą nr XXVIII/165/17 z dnia 27 października 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części wsi Dłutów, wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1875) – dalej w skrócie "u.s.g.", art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) – dalej w skrócie "u.p.z.p." oraz Uchwały Nr X/64/11 Rady Gminy Dłutów z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części wsi Dłutów, zmienionej Uchwałą Nr IV/28/15 Rady Gminy Dłutów z dnia 9 marca 2015 r. stwierdzając, iż projekt planu nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Dłutów, przyjętego Uchwała Nr XXII/221/02 Rady Gminy Dłutów z dnia 29 marca 2002 r. , zmienionego Uchwałą Nr XXXV/173/09 z dnia 29 grudnia 2009 r. oraz Uchwałą Nr XXXI/209/14 z dnia 25 marca 2014 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru części wsi Dłutów. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 1 grudnia 2017 r. znak PNIK-I.4131.951.2017 Wojewoda Łódzki na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 u.s.g. w związku z art. 28 u.p.z.p. stwierdził nieważność powyższej uchwały. W jego uzasadnieniu organ nadzoru wyjaśnił, że w dniu 27 października 2017r. Rada Gminy Dłutów podjęła przedmiotową uchwałę, a o prowadzonym postępowaniu organ gminy został powiadomiony zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia 27 listopada 2017 r. Wojewoda podniósł, że w trakcie prowadzonej procedury planistycznej Rada Gminy Dłutów podjęła uchwałę Nr IV/28/15 z dnia 9 marca 2015 r. w sprawie zmiany uchwały Nr X/64/11 Rady Gminy Dłutów z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części wsi Dłutów. Przedmiotową uchwałą zmieniono obszar objęty przedmiotowym planem, zmniejszając jego granice. W związku z powyższym należało powtórzyć czynności proceduralne, w takim zakresie by osoby zainteresowane przedmiotowym planem miały możliwość zapoznania się z nowymi granicami opracowania. W ocenie organu nadzoru nie można uwzględnić wyjaśnień Przewodniczącego Rady Gminy złożonych w tym zakresie. Nie można bowiem przyjąć, że dokonane dla pierwotnie większego obszaru czynności proceduralne uznano za aktualne i nie wymagające ponowienia w sytuacji, gdy zmieniają się granice opracowania planu, a nie zapewnia się możliwości udziału lokalnej społeczności na tym etapie procedowania planu miejscowego. Tak więc w ocenie organu nadzoru doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania przedmiotowego planu, poprzez naruszenie art. 17 u.p.z.p. Organ nadzoru stwierdził także, że dla terenów obiektów produkcyjnych, składów i magazynów z zabudową usługową o symbolach 1P/U i 2P/U nie ustalono geometrii dachu. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Przepis ten znajduje uszczegółowienie w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), na mocy którego ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. W związku z powyższym naruszono przepisy art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 ww. rozporządzenia. Wojewoda nie zgodził się również z wyjaśnieniami Przewodniczącego Rady Gminy, iż dla zabudowy produkcyjnej i usługowej zasadnym jest umożliwienie realizacji dachów o dowolnym kształcie. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że niejasne ustalenia planu bądź ich zupełny brak w powyższym zakresie skutkuje brakiem właściwej jego interpretacji na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 lit. a ww. rozporządzenia, ustalenia tekstu planu dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego wraz z parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. W przedmiotowej uchwale dla drogi o symbolu 1KD-G, znajdującej się częściowo w granicach opracowania, szerokość określono jedynie na rysunku planu poprzez zwymiarowanie. Natomiast dla dróg o symbolach 1KD-L oraz 1KD-D w Planie określono szerokość całych dróg, pomimo że jedynie ich fragmenty objęte są opracowaniem planu. Ponadto określone w planie szerokości dróg 1KDG, 1KDL i 2KDL nie uwzględniają ich miejscowych poszerzeń. Ustalenie w treści § 20 ust. 2 pkt 2 uchwały dla drogi o symbolu 2KD-L "...iż północna część pasa drogowego zlokalizowana jest poza granicami obszaru objętego planem miejscowym" jest niezgodne z rysunkiem planu, gdyż ww. droga w całości znajduje się w granicach opracowania. Stanowi to naruszenie § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym na rysunku planu stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu z tekstem planu. Ustalenia planu miejscowego jako aktu prawa miejscowego powinny być czytelne i jednoznaczne, nie budzące wątpliwości interpretacyjnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Rada Gminy Dłutów wniosła o uchylenie w całości powyższego rozstrzygnięcia nadzorczego oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia: - art. 28 ust. 1 u.p.z.p., polegające na błędnym uznaniu, że nastąpiło istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części wsi Dłutów oraz istotne naruszenie trybu jego sporządzania, które może powodować nieważność uchwały Nr XXVIII/165/17 Rady Gminy Dłutów z dnia 27 października 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części wsi Dłutów w całości, - art. 91 u.s.g., poprzez przyjęcie, że przedmiotowa uchwala Rady Gminy Dłutów jest sprzeczna z prawem. Uzasadniając podniesione w skardze zarzuty strona skarżąca stwierdziła, że Uchwała Nr XXVIII/165/17 Rady Gminy Dłutów z dnia 27 października 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części wsi Dłutów wypełnia dyspozycje zawarte w uchwale Nr X/64/l 1 Rady Gminy Dłutów z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części wsi Dłutów. W związku z występowaniem w granicach objętych uchwałą intencyjną, gruntów rolnych podlegających ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w trakcie sporządzania projektu planu wystąpiono z wnioskiem do Ministra Rolnictwa o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W dniu 11 maja 2014 r. pismem znak: GZ.tr.057-602-126/14 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klasy Illb. W związku z brakiem zgody na zmianę przeznaczenia zmieniono granicę opracowania poprzez zawężenie jego obszaru. Rada Gminy Dłutów uchwałą Nr IW28/15 z dnia 9 marca 2015 r. w sprawie zmiany uchwały Nr X/64/l 1 Rady Gminy Dłutów z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części wsi wyłączyła spod procedury planistycznej tereny, dla których nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Zmiana obszaru objętego planem, w wyniku braku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, nie spowodowała zmiany ustaleń projektu planu dla pozostałej części planu. Tym samym, dokonane dla pierwotnie większego obszaru czynności proceduralne uznano za aktualne i nie wymagające ponowienia. Zmniejszenie obszaru planu o fragment terenu, dla którego nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, nie wymagało zatem konieczności ponownego wystąpienia o uzgodnienia, a przygotowane dla większego obszaru opracowanie ekofizjograficzne nie straciło aktualności. Na potwierdzenie tego faktu, należy dodatkowo wskazać, iż w granicach objętych pierwotnie planem nie doszło do żadnych zmian w przestrzeni polegających na realizacji inwestycji, czy wydawaniu decyzji administracyjnych stanowiących podstawę rozpoczęcia inwestycji. Tym samym, wykorzystane na potrzeby planu opracowanie ekofizjograficzne, przygotowane przed przystąpieniem do jego sporządzenia, uznano za aktualne. W odniesieniu do zarzutów zawartych w skarżonym rozstrzygnięciu Wojewody Łódzkiego, dotyczących braku ustaleń geometrii dachów dla terenów 1P/U oraz 2P/U, strona skarżąca podkreśliła, że w projekcie planu przyjęto, iż dla zabudowy produkcyjnej i usługowej zasadnym jest umożliwienie realizacji dachów o dowolnym kształcie, ze względu na specyfikę zabudowy produkcyjnej i usługowej. Nie bez znaczenia jest fakt, iż rozporządzenie w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było wydane jako akt wykonawczy do pierwotnej wersji ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy miał brzmienie: "parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy". Po zmianach, obecnie norma ta posiada zmienione brzmienie: "zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów". Tym samym pierwotny zapis odnoszący się do wymaganych w planie regulacji został doprecyzowany w ustawie. Ustalenia planu zawierają wszystkie ustalenia, określone w przepisach art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Tym samym brak ustaleń odnoszących się do kształtu dachów, o których mowa w rozporządzeniu, dla terenów 1P/U i 2P/U nie stanowi istotnego naruszenia zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Strona skarżąca wskazała, iż przepis § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest przepisem wykonawczym do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który odnosi się do pierwotnego brzmienia art. 15 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy. W ślad za przeprowadzoną nowelizacją ustawy nie przeprowadzono zmiany rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, zatem pierwszeństwo w tym zakresie mają przepisy ustawy, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2017 roku, sygn. akt II OSK 2863/16, LEX nr 2240939) Odnosząc się wreszcie do zarzutu zawartego w skarżonym rozstrzygnięciu, dotyczącego terenu drogi 2KD-L, strona skarżąca stwierdziła, iż faktycznie, w odniesieniu do terenu drogi 2KD-L w ustaleniach planu znalazł się błędny zapis, z którego treści wynika, iż "północna część pasa drogowego zlokalizowana jest poza granicami obszaru objętego planem miejscowym", podczas gdy cała droga zlokalizowana jest w graniach planu. Poza granicami planu znajduje się północna część pasa drogowego drogi, oznaczonej symbolem 1KD-L. Mając jednakże na uwadze fakt, iż ustalenia planu stanowią łącznie uchwała jak i rysunek planu, strona skarżąca uznała, iż błędny zapis nie uniemożliwia wykonywania uchwały. Linie rozgraniczające dróg zostały określone dla wszystkich dróg i zwymiarowane. Wymiary umieszczone na rysunku planu stanowią ustalenie planu, co wynika z zapisów §2 ust. 1 pkt 4 uchwały. Na rysunku planu użyto oznaczenia terenów w sposób umożliwiający powiązanie treści zawartych na rysunku planu z ustaleniami zapisanymi w uchwale. Tym samym wskazane omyłki nie stanowią istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), stosując środki przewidziane ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt (art. 148 p.p.s.a.) Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego, który stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Dłutów. Kwestię podejmowania rozstrzygnięć nadzorczych normuje rozdział 10 u.s.g. zatytułowany "Nadzór nad działalnością gminną". Zgodnie z art. 85 tej ustawy, nadzór wspomniany sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 u.s.g. Rozstrzygnięcie nadzorcze winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 91 ust. 3 u.s.g.). Z mocy art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Wnioskowanie z tego ostatniego przepisu wskazuje, że rozstrzygnięcie nadzorcze o nieważności uchwały zapada w razie ustalenia, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną polegającą na tego rodzaju sprzeczności z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa (por. W.Chróścielewski, Z.Kmieciak: Postępowanie w sprawach nadzoru nad działalnością komunalną, Warszawa 1995, s.28). Rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, z racji konieczności opatrzenia go uzasadnieniem faktycznym i prawnym, musi jednoznacznie wskazywać, jaki przepis został uchwałą naruszony i na czym polega owo naruszenie. W judykaturze podkreśla się, że stosując środek nadzorczy uprawniony do tego organ jest zobowiązany w sposób niebudzący wątpliwości do wykazania sprzeczności postanowień badanej uchwały z prawem, wyjaśniając sens przepisów, które w jego ocenie zostały naruszone, oraz wypływające z nich dyrektywy tj. nakazy i zakazy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 397/2000, ONSA 2001/3/117). Jest to zrozumiałe, skoro gmina jako jednostka samorządu terytorialnego korzysta z konstytucyjnego prawa do uczestniczenia w sprawowaniu władzy publicznej (art. 16 ust. 2 Konstytucji RP), a jej samodzielność podlega ochronie sądowej (art. 165 ust. 2 Konstytucji RP i art. 2 ust. 3 u.s.g.). Rolą Sądu, rozpatrującego skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru, a więc oceniającego legalność rozstrzygnięcia nadzorczego nie jest zastępowanie organu nadzoru w ocenie legalności przedmiotu nadzoru. Jeżeli więc zakresem kontroli sądowoadministacyjnej objęte jest rozstrzygnięcie nadzorcze, stwierdzając naruszenie przez nie prawa, Sąd nie ma możliwości uznania, że przedmiot nadzoru (uchwała rady gminy) narusza prawo w innym stopniu, niż to wskazano w samym rozstrzygnięciu nadzorczym. Formułę działania Sądu w takim wypadku określa bowiem przywołany już wyżej art. 148 p.p.s.a. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności, co wynika także z przepisu art. 85 u.s.g. Stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym za istotne naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały organu gminy przyjmuje się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego, przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2015r., sygn. akt II SA/Gd 719/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Łódzki stwierdził nieważność uchwały Nr XXVIII/165/17 Rady Gminy Dłutów z dnia 27 października 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części wsi Dłutów, w całości. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 91 ust. 1 i 3 u.s.g. w zw. z art. 28 u.p.z.p. podnosząc, iż organ stanowiący gminy naruszył zasady i tryb sporządzania aktu planistycznego, określone w art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 i 10, art. 17 i art. 19 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 i 9 lit a, § 8 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Wojewody Rada Gminy Dłutów naruszyła w sposób istotny tryb sporządzania planu bowiem nie ponowiła czynności z zakresu art. 17 u.p.z.p. po podjęciu uchwały zmieniającej granice opracowania twierdząc, że skoro granice się zmniejszyły, to nie zachodzi potrzeba powtórzenia czynności określonych w art. 17 u.p.z.p, tymczasem należało powtórzyć czynności proceduralne w takim zakresie, aby osoby zainteresowane planem miały możliwość zapoznania się z nowymi granicami opracowania. Odnosząc się do podniesionego przez Wojewodę w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym zarzutu naruszenia art. 17 u.p.z.p. należy stwierdzić, że tak sformułowany zarzut dotyczący istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego nie mógł się ostać. Z dokumentacji planistycznej złożonej do akt sprawy wynika bowiem, że wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu i cała procedura związana z udziałem społeczeństwa miała miejsce po podjęciu uchwały zmniejszającej teren objęty planem. Porównanie dat podejmowanych czynności, stosowne obwieszczenia i ogłoszenia zamieszczone w aktach dokumentują powyższe. Niewątpliwie więc zarówno osoby bezpośrednio zainteresowane procedowaniem planu, jak i cała społeczność lokalna miała możliwość zarówno zapoznania się z procedowaną materią jak i składania uwag. Z przedstawionej dokumentacji wynika, że nie wpłynęły żadne uwagi do procedowanego planu, również w zakresie dotyczącym ograniczenia terenu objętego planem. Należy więc zgodzić się ze skarżącym, że w tych okolicznościach ponawianie całej procedury nie było niezbędne a niewątpliwie generowałoby czynności kosztowne i czasochłonne. W ocenie organu nadzoru w przedmiotowym planie miejscowym dla terenów o symbolu 1P/U i 2P/U przeznaczonych do zabudowy obiektami produkcyjnymi, składami, magazynami i obiektami usługowymi nie ustalono geometrii dachów, co jest naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 ww. rozporządzenia. Nadto w tekście przedmiotowej uchwały dla drogi o symbolu 1 KD-G nie określono jej szerokości, natomiast dla dróg o symbolach: 1 KDG, 1 KDL i 2 KDL nie określono, ani w tekście planu, ani na rysunku szerokości miejscowych poszerzeń dróg. Ponadto ustalenia w zakresie drogi o symbolu 2 KDL są niezgodne z rysunkiem planu. Odnośnie wskazanych zarzutów dotyczących zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, zdaniem Sądu stwierdzić należy, że nie mają one charakteru istotnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkować będzie bowiem stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 707/17, LEX nr 2435427). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, zdaniem Sądu uznać należało, że choć co do zasady rację ma Wojewoda, że postanowienia planu co do zasady powinny zawierać uregulowania w zakresie geometrii dachu, to jednak zważywszy na to, iż ustalenia planu zawierają wszystkie pozostałe ustalenia określone w przepisie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., to brak wskazań co do wymienionego parametru architektonicznego nie jest istotny z punktu widzenia możliwych do realizacji na tym terenie obiektów przemysłowych, usługowych, składów, magazynów. Tym samym brak ustaleń odnoszących się do kształtu dachów, o których mowa w rozporządzeniu, dla terenów oznaczonych symbolami: 1P/U i 2P/U i pozostawienie inwestorom dowolności w zakresie geometrii dachów na tym terenie, nie stanowi w okolicznościach sprawy istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zgodzić należało się również z argumentacją skarżącego co do kwestii dotyczących oznaczeń i określenia szerokości dróg oznaczonych wymienionymi symbolami, w szczególności co do wagi uchybienia w tym zakresie. Analiza zapisów planu w połączeniu z rysunkiem planu pozwala na zaakceptowanie stanowiska uchwałodawcy. W związku z powyższym, stwierdzić należało, że Rada Gminy Dłutów nie naruszyła procedury planistycznej przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części wsi Dłutów w stopniu istotnym w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy, tak jak stwierdził to Wojewoda w podjętym akcie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 148 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. A.B.