IV SA/Wa 2989/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2017 r. nr [...] Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2017r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej organ) po rozpoznaniu zażalenia M. K. (dalej skarżący) na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2017r. znak [...], którym odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, garażu i bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe o poj. do 10 m3 oraz budowie zjazdu indywidualnego na rzecz E. i T. O., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Stan sprawy był następujący: Wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2011 r. E. i T. O. zwrócili się do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości [...], dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, garażu i bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe o poj. do 10 m3 oraz budowie zjazdu indywidualnego. Decyzją administracyjną z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. M. K. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, gdyż w jego ocenie winien on być uznany za stronę przedmiotowego postępowania. Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] Kolegium, działając w oparciu o treść art. 65 § 1 k.p.a., przekazało ww. wniosek zgodnie z właściwością Wójtowi Gminy [...]. Pismem z dnia 3 marca 2017 r. organ I instancji wezwał M. K. do złożenia wyjaśnień w jakiej dacie powziął wiadomość o wydanej przez Wójta Gminy [...] decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W odpowiedzi na ww. wezwanie M. K. w piśmie z dnia 13 marca 2017 r. wskazał, iż wiedzę o ww. decyzji powziął po przeczytaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], którą otrzymał w dniu 8 grudnia 2016 r. W decyzji tej Kolegium uznało E. i T. O. za strony postępowania w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wniosku złożonego przez M. K. Na tej podstawie doszedł do wniosku, iż został pominięty i winien być uznany jako strona przy decyzji ww. W dniu 17 marca 2017 r. do akt sprawy wpłynęło pismo T. i E. O., w treści którego wskazali, iż M. K. o decyzji ustalającej warunki zabudowy wiedział już w 2011 roku. Skarżacy w 2011 roku pomagał ww. w postawionym już domu przy awarii prądu. Organ I instancji dołączył do akt sprawy wydruk protokołu Nr [...] z sesji Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2015 roku oraz kopię pisma M. K. z dnia 1 grudnia 2015 r., adresowanego do Wojewody [...], w treści którego to pisma ww. opisuje prowadzone postępowanie administracyjne w przedmiocie wniosku o ustalenia warunków zabudowy na wniosek Państwa O. Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 roku, znak [...], Wójt Gminy [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, garażu i bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe o poj. do 10 m3 oraz budowie zjazdu indywidualnego na rzecz E. i T. O. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ I instancji wskazał, iż nie dał wiary twierdzeniom M. K. z pisma z dnia 13 marca 2017 r. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], nie wymienia w swojej treści decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej E. i T. O. W ocenie organu I instancji wiadomość o wydaniu rzeczonej decyzji M. K. powziął znacznie wcześniej, bowiem kwestia wydania tej decyzji byłą omawiana na sesji Rady Gminy [...] w dniu [...] grudnia 2015 r., w obecności A. i M. K. W ocenie organu I instancji nie został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, z uwagi na co organ postanowił odmówić wznowienia postępowania. Zażalenie na ww. postanowienie złożył M. K.. W treści zażalenia wskazał, iż w związku z tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. uznało E. i T. O. jako stronę w toczącym się wobec niego postępowaniu, to uznał, iż należy mu się przymiot strony w postępowaniu przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy dla Państwa O. Ma w tym interes prawny, gdyż Państwo O. przeszkadzają mu w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Nie dysponował faktyczną wiedzą na temat decyzji wójta gminy z dnia [...] lipca 2011 r., która pozwoliłaby rozeznać się w treści rozstrzygnięcia w tej sprawie. M. K. wskazał, iż o treści decyzji tak naprawdę dowiedział się z pisma [...] Urzędu Gminy z dnia [...] stycznia 2017 do SKO w [...]. To w tym piśmie były informacje dla kogo jest ta decyzja, czego dotyczy i jakie było faktycznie rozstrzygnięcie sprawy. Do końca był przekonany, iż właścicielem jest I. C., że dom i garaż nie są własnością Państwa O. W dalszej części uzasadnienia zażalenia M. K. wskazał, iż warunki ustalone w treści decyzji znacznie odbiegają o istniejącej w sąsiedztwie zabudowy, co stanowi naruszenie przepisu art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ww. zażalenie, wraz z aktami sprawy, Wójt Gminy [...] przekazał do tutejszego Kolegium przy piśmie z dnia 18 kwietnia 2017 r. (data pływu - 21 kwietnia 2017 r.), podtrzymując stanowisko wyrażone w treści zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], tutejsze Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi i instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na uchybienia proceduralne organu I instancji, a mianowicie pominięcie stron postępowania tj. P. L. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., znak [...], Wójt Gminy [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, garażu i bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe o poj. do 10 m3 oraz budowie zjazdu indywidualnego na rzecz E. i T. O. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, iż M. K. nie zachował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem o decyzji organu i instancji dowiedział się już znaczenie wcześniej, niż wskazuje to we wniosku. Zażalenie na ww. postanowienie złożył M. K., podnosząc, iż argumenty organu I instancji są wyrwane z kontekstu, bowiem cytowane przez organ wypowiedzi były wypowiadane w trakcie wydawania przez organ decyzji środowiskowej na wniosek M. K. Ponownie wskazał, iż po lekturze decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2016 r. zaistniały przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2017r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ zwrócił uwagę na treść art. 148 § 1 Kpa, z którego wynika, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ wskazał, że z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, iż pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. M. K. zwrócił się o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011r., gdyż w jego ocenie winien on być uznany za stronę przedmiotowego postępowania. Wniosek uzasadnił tym, że wiedzę o ww. decyzji powziął dopiero po przeczytaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], którą otrzymał w dniu 8 grudnia 2016 r. W decyzji tej Kolegium uznało E. i T. O. za strony postępowania w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wniosku złożonego przez M. K. Na tej podstawie skarżący doszedł do wniosku, iż został pominięty w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011r. Organ odwoławczy wskazał, iż w jego ocenie M. K. wiedzę o decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na rzecz T. i E. O. posiadał już przynajmniej od dnia 1 grudnia 2015 r., to jest daty którą opatrzone jest jego pismo kierowane do Wojewody [...]. O ile z treści protokołu nr [...] z sesji Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nie do końca można wywnioskować, czy w posiedzeniu tym brał udział M. K. i czy on podnosił argumenty dotyczące decyzji wydanej na rzez T. i E. O., to jednak - w ocenie Kolegium - z treści ww. pisma M. K. wynika wprost, iż w dacie jego sporządzenia wiedział on, iż decyzją administracyjną Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla ww. osób. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, iż zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" - o jakim mowa w art. 148 § 2 Kpa - należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Taka informacja była w posiadaniu M. K. w dniu formułowania pisma adresowanego do Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Organ odwoławczy nie jest w stanie stwierdzić, w jakiej dacie pismo to zostało napisane przez M. K., jednakże bezsporną datą posiadania tego typu informacji przez ww. jest data wpłynięcia przedmiotowego pisma do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], to jest dzień 11 grudnia 2015r. Stąd też nie można przyjąć, iż bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania winien być liczony od dnia 8 grudnia 2016 r., jak podaje Pan M. K. Zatem wniosek złożony przez skarżącego w dniu 30 grudnia 2016r. należy uznać za spóźniony. Z takim stanowiskiem nie zgodził się skarżący, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jego ocenie szansa na wznowienie postępowania pojawiła się dopiero po tym jak Państwo O. uznani zostali za stronę, w zainicjowanym przez niego postępowaniu o warunki zabudowy dla budowy obory, zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2016 r. nr [...]. Skarżący kwestionuje uznanie przez Kolegium Odwoławcze w [...] za zdarzenie - o jakim mowa w art. 148 § 2 Kpa pismo do Wojewody [...]. Wojewody [...] bowiem zostało ono przekazane do Urzędu Gminy w [...], jako organu właściwego do rozpatrzenia sprawy, a Urząd ten nie odniósł się do pisma i nie dał żadnej odpowiedzi. Dlatego też dla skarżącego jedyną okolicznością, z której czerpał wiedzę stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania była decyzja SKO z [...] grudnia 2016 r., po przeczytaniu której skarżący zrozumiał, że należy mu się przymiot strony i że zostałem pominięty w postępowaniu toczącym się z wniosku Państwa O. Organ I instancji pozbawił skarżącego możliwości wypowiedzenia się w tej sprawie, a ustalone warunki zabudowy dla działki [...] znacznie odbiegają od istniejącej zabudowy w sąsiedztwie i najbliższym otoczeniu, co stanowi naruszenie przepisów określonych w art.61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art.5 ustawy Prawo budowlane. Zabudowa jednorodzinna wprowadzona na działce [...] ogranicza skarżącemu rozwój jako rolnika, a także zakłóca kontynuację dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu i wywołuje niepotrzebne konflikty sąsiedzkie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dnia 6 marca 2018 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, pełnomocnik skarżącego A. K. potwierdziła, że o decyzji wydanej na rzecz państwa O. dowiedzieli się wraz z mężem z uzasadnienia decyzji SKO w [...] z [...] grudnia 2016 r., w którym SKO uznało państwa E. i T. O. za strony postępowania. Oświadczyła, że o decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nie wiedzieli. Nie wiedzieli też, że rodzice państwa E. i T. O. przekazali im nieruchomość, na której budowali dom. Byli przekonani, że jest to inwestycja rodziców. Różnica kto jest inwestorem polegała na tym, że rodzice E. O. byli rolnikami, a ona nie. Okoliczność, że to nie rodzice są inwestorami uświadomił skarżącemu fakt, że Wójt Gminy uznał nie ich – lecz E. i T. O. - za uczestników postępowania w sprawie o wydanie decyzji środowiskowej na budowę obory. E. i T. O. pobudowali dom mieszkalny mimo że na tym terenie dopuszczona jest jedynie zabudowa zagrodowa i tym samym uniemożliwili skarżącemu rozwój gospodarstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzja ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8 ) decyzja została wydana w oparciu o inna decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Art. 145 § 1 pkt 4 kpa stanowi gwarancję zawartej w art. 10 § 1 kpa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Przez udział strony w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć udział w całym ciągu czynności procesowych. Strona nie będzie brać udziału w postępowaniu zarówno wówczas, gdy nie brała udziału w postępowaniu jako takim, jak i wówczas, gdy nie brała udziału w czynnościach istotnych dla postępowania. Brak należytego powiadomienia strony o posiedzeniu organu administracji lub uniemożliwienie stronie czynnego w nim udziału oznacza, że rozstrzygnięcie, które na posiedzeniu zapadło i dotyczy sytuacji prawnej tego podmiotu, jest wadliwe. Przyczyny odstąpienia od powiadomienia strony powinny być utrwalone w aktach sprawy. Zarzut pozbawienia strony możliwości udziału w postępowaniu może być postawiony wówczas, gdy danemu podmiotowi przysługiwał status strony. W kontrolowanej sprawie skarżącemu, właścicielowi nieruchomości sąsiedniej wobec której prowadzone było postępowanie, bezspornie status ten przysługiwał. Na marginesie należy już tylko zauważyć, że ustalając krąg stron kontrolowanego postępowania organy uczyniły to inaczej – szerzej – niż w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011r. W starszym orzecznictwie stwierdzano, że sam fakt niebrania udziału przez stronę bez jej winy w postępowaniu stanowi podstawę do wznowienia postępowania – jest bez znaczenia, czy nieuczestnictwo strony miało wpływ na treść decyzji oraz czy brak udziału spowodował szkodę dla strony (teza trzecia wyroku NSA z 25 marca 1998 r., IV SA 1053/96, LEX nr 45676; wyrok NSA z 13 maja 1998 r., I SA 2189/97, LEX nr 45705; teza druga wyroku NSA z 1 lipca 1999 r., IV SA 595/99, LEX nr 47888; teza pierwsza wyroku NSA z 23 lipca 1999 r., IV SA 1149/97, LEX nr 47807; wyrok WSA w Warszawie z 12 lutego 2007 r., VI SA/Wa 2173/06, LEX nr 318041). W nowszym orzecznictwie sądów administracyjnych twierdzi się natomiast, przywołując zasadę rozporządzalności prawami procesowymi przez stronę, że jeżeli w decyzji rozstrzygnięto sprawę zgodnie z żądaniem strony, to nie ma podstawy do postawienia zarzutu naruszenia prawa tej strony do czynnego udziału w postępowaniu, naruszenie to bowiem nie miało wpływu na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2006 r., I OSK 911/05, LEX nr 266267; wyrok NSA z 3 lipca 2008 r., II OSK 754/07, LEX nr 477404). W kontrolowanej sprawie nie ma wątpliwości, że decyzją ostateczną Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011r. nie rozstrzygnięto sprawy zgodnie z żądaniem skarżącego. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z brzmienia powołanego przepisu wynika wprost, że termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania jest liczony od dnia, w którym strona faktycznie dowiedziała się o możliwości wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym miała możliwość dowiedzenia się. Okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości, jest z punktu widzenia zachowania terminu bez znaczenia. W tym względzie Sąd całkowicie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 14 października 1999r., sygn. akt. IV SA 1662/97 (LEX nr 48730). Strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze względu na konieczność ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. W ocenie Sądu okoliczności, na które powoływał się skarżący w toku postępowania oraz na rozprawie przed sądem administracyjnym należycie uprawdopodobniają, że termin zastrzeżony w art. 148 § 1 k.p.a należy liczyć od dnia 8 grudnia 2016r. tj. od dnia otrzymania przez skarżącego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016r. Z żadnego z ocenianych przez organy w toku kontrolowanego postępowania materiału dowodowego, a w szczególności pisma z dnia 1 grudnia 2015r. skierowanego przez skarżącego do Wojewody [...], nie wynika wprost, że dowiedział się on o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania wcześniej niż to wskazywał. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W kontrolowanym postępowaniu organy uchybiły temu obowiązkowi, nie wyjaśniając tak istotnych okoliczności, jak te które wyszły na jaw dopiero na rozprawie sądowoadministracyjnej tj. że skarżący nie miał wiedzy o tym, że rodzice państwa E. i T. O. przekazali im nieruchomość, na której budowali dom. Różnica kto jest inwestorem polegała na tym, że rodzice E. O. – w przeciwieństwie do córki - byli rolnikami i skarżący miał prawo oczekiwać, że nie będą sprzeciwiać się jego planom zmodernizowania gospodarstwa. Nadto, organy - wbrew powołanej zasadzie prawdy obiektywnej i obowiązkowi uwzględnienia słusznego interesu obywatela - wszelkie niejasności rozpoznały na niekorzyść skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło je do wniosku, że termin wskazany w art. 148 § 1 k.p.a nie został dochowany. Ponieważ wydane rozstrzygnięcie organu stoi w sprzeczności z zasadą praworządności, zgodnie z którą organy administracji powinny działać na podstawie i w granicach prawa, a także zasadą prawdy obiektywnej, nakazującej organom administracji aby dokonywana przez nie ocena okoliczności sprawy oparta była na przekonywających podstawach i odzwierciedlenie tego w uzasadnieniu decyzji, zaskarżona decyzja narusza także zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 6 kpa (zasada praworządności) oraz art. 8 kpa (zasada pogłębiania zaufania do organów administracji). W przedstawionych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Ponownie rozpatrując sprawę, organ zastosuje przepisy art. 145 § 1 pkt. 4 w zw. z art. 148 kodeksu postępowania administracyjnego, w sposób wskazany przez Sąd.