I SA/Gl 1358/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant st. sekretarz sądowy Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku - Białej (dalej - Kolegium lub SKO), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm. - dalej o.p.); art. 17, art. 18, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1659 z późn. zm.); art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 z późn. zm. – dalej u.p.o.l.) oraz art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 i ust. 5, art. 6 ust. 1, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1892 z późn. zm. – dalej u.p.r.), po rozpoznaniu odwołania M.H. (dalej – skarżący, strona), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Z. (dalej – organ I instancji) z dnia [...] nr [...] ustalającą M.H. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. w kwocie [...] zł. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] organ I instancji ustalił podatnikowi wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. w kwocie [...] zł. Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości organ przyjął: budowle, grunty i budynki niemieszkalne związane z działalnością gospodarczą. Natomiast do opodatkowania podatkiem rolnym przyjął grunty orne kl. IIIb o pow. [...] ha. W odwołaniu z dnia [...] podatnik zarzucił sprzeczność dokonanych ustaleń z materiałem dowodowym, a w związku z tym naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Sprzeczność ta, zdaniem strony, polega na tym, że w budynku zlokalizowanym na nieruchomości jest lokal mieszkalny i jest w nim zameldowana już jedna osoba. Tymczasem organ I instancji chce opodatkować ten budynek według stawki nieprzewidzianej dla lokali mieszkalnych. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu po przedstawieniu przebiegu postępowania oraz uregulowań prawnych znajdujących zastosowanie w sprawie stwierdzono, że spór dotyczy stawki podatku od nieruchomości, przy zastosowaniu jakiej opodatkowano budynek zlokalizowany na nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...]. Dlatego też ustalenie funkcji budynku ma zasadnicze znaczenie. Następnie przytoczono art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2101 z późn. zm. - dalej u.p.g.k.), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zauważono przy tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p. i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Podsumowując ten wątek SKO wskazało, iż informacje wynikające z ewidencji gruntów i budynków są co do zasady wiążące dla organów przy wymiarze podatków. W dalszej części zaskarżonej decyzji podniesiono, że ze znajdującego się w aktach wypisu z ewidencji budynków wynika, że budynek zlokalizowany na działce nr [...] w Z. przy ul. [...] jest budynkiem handlowo-usługowym. Dlatego też, w ocenie Kolegium, zbędne było przeprowadzanie innych dowodów poza zgromadzonymi przez organ I instancji. SKO uznało, że z zebranego materiału wynika także, iż przedmiotowy budynek nie jest przeznaczony na cele mieszkaniowe, lecz na cele związane z wykonywaną działalnością gospodarczą, tj. firmy A. Stanowisko to potwierdzają zebrane w sprawie dowody m.in.: 1. decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie pozwolenia na użytkownie budynku usługowego (hurtowania opon) z częścią socjalno-biurową zlokalizowanego w Z. przy ul. [...]; 2. decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 16 marca 2015 r. w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku usługowego (odbiór częściowy) zlokalizowanego w Z. przy ul. [...]; 3. informacja z rejestru budynków wydana przez Starostwo Powiatowe w Z. z dnia 25 stycznia 2017 r.; 4. adresem dodatkowych miejsc wykonywania działalności podatnika, zgodnie z Centralną Ewidencją i Informacją o Działalności Gospodarczej, jest Z. ul. [...]; 5. protokół z wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 22 grudnia 2016 r. wraz z dokumentacją fotograficzną; 6. kserokopia projektu zagospodarowania działki nr ewid. [...] w Z.; 7. protokół z wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 11 maja 2016 r. wraz z załącznikiem nr 1. Konkludując, SKO stwierdziło, że skoro do dnia wydania decyzji przez organ I instancji nie dokonano zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie przeznaczenia budynku, w którym według strony znajduje się lokal mieszkalny, to organ podatkowy nie miał podstaw i nie był uprawniony do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania w sprawie podatku od nieruchomości. Kolegium zauważyło także, że dla prawnopodatkowej kwalifikacji spornego budynku nie ma znaczenia okoliczność, że osoby zajmujące omawiany budynek o pow. [...] m2 są w nim zameldowane. Zgodnie z art. 26-28 ustawy z dnia 25 maja 2016 r. o ewidencji ludności, zameldowanie ma wyłącznie charakter rejestracji pobytu osoby pod oznaczonym adresem za zgodą właściciela nieruchomości. Wspomniana ustawa nie wskazuje natomiast rodzaju lokalu, w którym możliwe jest zameldowanie, a więc nie przesądza ona o prawnym charakterze lokalu. W skardze z dnia 13 listopada 2017 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik strony zarzuciły zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego wznowienie (art. 240 § 1 pkt 4 o.p.), 2) naruszenie przepisów o postępowaniu dowodowym, przez przyjęcie rzekomej niemożliwości kwestionowania przez stronę danych zawartych w dokumencie urzędowym (rejestrze gruntów), co stanowi naruszenie przepisu art. 194 § 3 o.p., 3) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 1 pkt 8 uchwały Rady Miasta w Żywcu z dnia 27 października 2016 r. nr XXVII/193/2016 w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2017. Wobec powyższych zarzutów pełnomocnik wniósł o: – uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sadowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego; – przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy prowadzonej przez Burmistrza Z. pod sygnaturą [...], na okoliczność posiadania przez sporny obiekt - przynajmniej częściowo - statusu budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że podstawowym jej zarzutem jest naruszenie prawa materialnego polegające na nieuprawnionym opodatkowaniu spornej nieruchomości stawką podatku przewidzianą dla gruntów i budynków przeznaczonych na działalność gospodarczą. Tymczasem, czego w ogóle nie wzięto pod uwagę, organ I instancji prowadzi postępowanie w sprawie zameldowania w spornym budynku osoby fizycznej na pobyt stały. Oznaczałoby to, zdaniem pełnomocnika strony, że sporny budynek może mieć również charakter mieszkalny. Na dzień sporządzenia niniejszej skargi sprawa ta wciąż jest w toku. Ze względu jednak, że ma ona charakter prejudycjalny, zdaniem pełnomocnika, konieczne było złożenie wniosku o przeprowadzenie przez Sąd uzupełniającego dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach opisanej sprawy. W dalszej części pełnomocnik podatnika zaznaczył, że dane zawarte w ewidencji gruntów są dla organu podatkowego wiążące w ten sam sposób, jak treść dokumentu urzędowego. Błędne jest zatem, zdaniem pełnomocnika skarżącego, twierdzenie o rzekomym związaniu organu treścią owych wpisów. W ocenie pełnomocnika strony, funkcja usługowa, nie wyłącza możliwości wznoszenia obiektów mieszkalnych, w szczególności dla potrzeb zatrudnianych pracowników. Również zaspokajanie potrzeb mieszkalnych może być, jak w danym przypadku, działalnością usługową. Przedstawione naruszenie prawa materialnego, jak wskazuje pełnomocnik podatnika, jest efektem wybiórczo przeprowadzonego postępowania dowodowego, gdyż organy obu instancji powinny były z urzędu uwzględnić dane wytworzone w ramach dwóch odrębnych postępowań, tj.: 1) o przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności, 2) o zameldowanie w budynku osoby na pobyt stały. W końcowej części skargi pełnomocnik strony podniósł, że Kolegium błędnie odmówiło mu dopuszczenia do sprawy w charakterze pełnomocnika podatnika, wymagając przedłożenia umocowania do reprezentacji na określonym druku. Tym samym uniemożliwiono mu zapoznanie się z aktami sprawy. Okoliczność ta, jego zdaniem, uzasadnia wznowienie postępowania administracyjnego. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Spór pomiędzy stronami koncentruje się wokół budynku posadowionego na działce nr [...] w Z. przy ul. [...], a konkretnie jego kwalifikacji do budynków innych niż mieszkalne, tj. handlowo-usługowych, które są objęte wyższą stawką podatkową niż budynki mieszkalne. Skarżący nie kwestionuje poprawności opodatkowania w pozostałym zakresie. Przystępując do rozważań przyjdzie przytoczyć uregulowania prawne, które znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Otóż zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wysokości w nim przewidzianych. Przepis ten dopuszcza różnicowanie wysokości stawek podatkowych dla gruntów oraz budynków w zależności od ich przeznaczenia. Z takiego uprawnienia skorzystała Rada Miejska w Żywcu, która podjęła uchwałę nr XXVII/193/2016 z dnia 27 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2017 (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2016 r. poz. 5432 – dalej uchwała). Natomiast w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Przy czym na mocy art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Istotne znaczenie dla rozstrzyganej sprawy ma art. 21 ust. 1 u.p.g.k., który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten wskazuje, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków wiążą organy podatkowe w procesie wymiaru podatków. Stanowisko to znajduje również oparcie w jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 1600/17, wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 2890/13, wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1840/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Przyjmuje się przy tym, że dane ewidencyjne dotyczące: przeznaczenia, funkcji, obszaru, powierzchni użytkowej budynków należy zaliczyć do bezwzględnie wiążących organ podatkowy, które nie mogą być weryfikowane przez organy podatkowe przy zastosowaniu dopuszczanych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 o.p. Oznacza to, że organy podatkowe nie mogą samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby sprzeczne z danymi w ewidencji gruntów i budynków. W tym zakresie postępowanie dowodowe doznaje istotnego ograniczenia. Przyjmuje się, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ze względu na moc wiążącą organy podatkowe dzieli się na dwie kategorie (zob. wyroki NSA: z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 2565/12, z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt II FSK 3099/12, z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 2890/13, z dnia 4 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 3935/13, z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 502/15, z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1840/14, CBOSA). Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 o.p. Do pierwszej grupy zaliczyć należy dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu, bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (zob. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, CBOSA). W grupie tej znajdują się też dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (zob. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12, CBOSA). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczących właśnie opisu nieruchomości. Księgi wieczyste, podobnie jak ewidencja gruntów i budynków, stanowią rejestr publiczny, przy czym wpisy dotyczące oznaczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości zawarte w ewidencji nie mogą podważać domniemania prawdziwości danych zawartych w dziale drugim księgi wieczystej, obejmującym wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece – t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 790 z późn. zm.). Dodać należy, że: "Dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Organy nie powinny - abstrahując od zapisów ewidencji gruntów i budynków - ustalać rzeczywistą funkcję budynku letniskowego. Organy nie mają prawa dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tj. analizować jego faktycznego wykorzystania, tylko powinny odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków" (wyrok NSA z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt II FPS 1438/17, Lex nr 2379077). Oznacza to, że nawet faktyczne wykorzystywanie budynku, które jest odmienne od tego ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków, nie pozwala organowi podatkowemu na jego opodatkowanie inną stawką jak tylko tą odpowiadającą funkcji wynikającej ze wspomnianej ewidencji. Stanowisko to jest aprobowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 356/17, Lex nr 2347564; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Po 332/17, Lex nr 2333954; wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 4050/14, Lex nr 2270040). Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy podkreślić należy, że dane dotyczące przeznaczenia oraz funkcji użytkowych budynku, które wynikają z ewidencji gruntów i budynków bezwzględnie wiążą organy podatkowe, a więc nie mogą one wyprowadzać przeciwdowodu co do tych okoliczności. Znajdująca się w aktach "Informacja z rejestru budynków" jednoznacznie wskazuje, że sporny budynek jest budynkiem handlowo-usługowym. Oznacza to, że jest to budynek niemieszkalny. Twierdzenie to uzasadnia § 63 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1034 z późn. zm.), zgodnie z którym danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku jest m.in. rodzaj budynku według KŚT oraz klasa budynku według PKOB. Sięgając do uregulowań dotyczących KŚT i PKOB wskazać przyjdzie, że w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. Nr 112 poz. 1316 z późn. zm.), a konkretnie w pkt III "Podział obiektów budowlanych na grupy" budynki handlowo-usługowe zakwalifikowano do budynków niemieszkalnych. Identycznie kwalifikowane są tego rodzaju budynki na gruncie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.U. z 2016 r. poz. 1864) – (Schemat klasyfikacji – tabela dotycząca "Budynków i lokali oraz spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego i spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego"). Końcowo wyjaśnić należy, że odpłatne zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych, np. poprzez wynajem lokali mieszkaniowych, co do zasady odbywa się w budynkach mieszkalnych. Dotychczasowe rozważania wykluczają zatem możliwość zakwalifikowania spornego budynku jako mieszkalnego. Biorąc pod uwagę, że budynek ten pozostaje w posiadaniu podatnika, który prowadzi w nim działalność gospodarczą, organ I instancji prawidłowo zastosował stawkę podatku przewidzianą dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, określoną w § 1 pkt 2 uchwały. Podkreślić w tym miejscu przyjdzie, iż dopóki skarżący nie dokona w przewidzianym prawem trybie zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków, organ nie będzie uprawniony do uznania w sensie prawnopodatkowym spornego budynku za mieszkalny. Z racji na dotychczasowe uwagi, nie zasługuje także na uwzględnienie stanowisko pełnomocnika strony o konieczności uwzględnienia w niniejszej sprawie ustaleń czynionych w innych postępowaniach. Również na aprobatę nie zasługuje pogląd o ich prejudycjalności względem rozpoznawanej sprawy. Twierdzenia te pełnomocnik strony odnosi do postępowania dotyczącego zameldowania osoby fizycznej na pobyt stały na terenie nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...], jak również dotyczącego przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności działki nr [...]. Dlatego też wynik wspomnianych postępowań pozostaje bez znaczenia dla ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. Pełnomocnik strony przystąpił do postępowania na etapie rozpoznawania odwołania od decyzji organu I instancji. Swe umocowanie do działania w imieniu podatnika udokumentował w formie zwykłego pisma. Tymczasem Ordynacja podatkowa wymaga zachowania odpowiedniej formy w zależności czy jest to: pełnomocnictwo ogólne (art. 138d § 1 o.p.), pełnomocnictwo szczególne (art. 138e o.p.), czy też pełnomocnictwo do doręczeń (art. 138f o.p.). Wobec tego Kolegium prawidłowo zakwalifikowało przedłożony dokument jako nieodpowiadający wymaganiom formalnoprawnym, a w konsekwencji uznało to za brak formalny. Wobec jego nieuzupełnienia w zakreślonym 7-dniowym terminie, Kolegium zasadnie pominęło udział pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym. Nie może być więc mowy o wystąpieniu przesłanki wznowieniowej opisanej w art. 240 § 1 pkt 4 o.p., tj. że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Mają powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.).