III SA/Gl 1076/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r. nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. nr [...] oraz stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania organ wyjaśnił, że decyzją z [...] r. nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. określił Spółce "A" sp. z o.o. za styczeń 2014 r. kwotę podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. W dniu [...] r. decyzja ta została nadana na adres siedziby "A" sp. z o.o. wskazany w KRS [...], tj. ul. [...], [...] K., za pośrednictwem operatora pocztowego, za potwierdzeniem odbioru przesyłki poleconej numer [...]. Poczta Polska S.A. 6 maja 2016 r. zwróciła organowi podatkowemu w.w. przesyłkę bez zwrotnego potwierdzenia odbioru, co spowodowało konieczność złożenia reklamacji. Jak wynika z pisma operatora z [...] r, stanowiącego odpowiedź na reklamację w sprawie doręczenia korespondencji, przesyłkę awizowano: I awizo - 18 kwietnia 2016 r. i II awizo - 26 kwietnia 2016 r. Po upływie terminu przewidzianego do odbioru pisma z Urzędu Pocztowego, 4 maja 2016 r. przesyłka została zwrócona do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Przedstawiając powyższe okoliczności Poczta Polska S.A. nie uznała złożonej reklamacji za zasadną. Pismem z [...] r. Spółka "A" złożyła bezpośrednio do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, dołączając jednocześnie podanie o przywrócenie terminu do jego wniesienia (data nadania w UP: 3 sierpnia 2017 r., data wpływu do Izby Administracji Skarbowej: 4 sierpnia 2017 r.). W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu strona podniosła, iż 31 lipca 2017 r. w siedzibie [...] Urzędu Skarbowego w K. dowiedziała się o wydanej przez ten organ decyzji z [...] r. nr [...] oraz o uznaniu przez organ pierwszej instancji tej decyzji za prawidłowo doręczoną podatnikowi. Zdaniem wnioskodawcy, winę za zaistniałą sytuację ponosi wyłącznie firma "B", która wynajmowała stronie część powierzchni lokalu i nie dotrzymała warunków określonych pomiędzy stronami w umowie najmu z [...] r. w zakresie sposobu doręczania korespondencji. Jako dowód wskazano print screen korespondencji przychodzącej na adres; "A"@op.pl w okresie od 4.04.2016 r. do 7.05.2016 r., kopię umowy najmu wraz z regulaminem. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po rozpatrzeniu wniosku odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. [...] r. nr [...], stwierdzając jednocześnie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ przywołał treść art. 162 § 1 i art. 163 § 1 i § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r. poz. 201, ze zm., zwanej dalej O.p.) i podkreślił, że przesłanki do przywrócenia terminu opisane w tym przepisie nie wystąpiły. Organ zauważył, że wcześniejsza korespondencja kierowana do Spółki w toku postępowania podatkowego na adres: ul. [...] została przez stronę odebrana. Okolicznością wskazywaną przez stronę wyjaśniającą brak winy było zaniechanie przez wynajmującego lokal, obowiązku poinformowania o korespondencji z urzędu skarbowego. Zdaniem organu, co do zasady okoliczność ta nie może stanowić o braku winy ze strony adresata. W toku prowadzonego postępowania strona nie zgłaszała żadnych problemów z odbiorem korespondencji. Ostatnie przed wydaniem decyzji pismo kierowane do strony informowało o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do [...] r. (doręczone zostało stronie 10 marca 2016 r.). Po tej dacie należało zatem oczekiwać doręczenia kolejnego przedłużenia terminu lub decyzji kończącej postępowanie. Strona ujawniła swoje zainteresowanie brakiem korespondencji podatkowej, dopiero po 16 miesiącach od ww. przedłużenia terminu załatwienia przez organ podatkowy sprawy, mimo że brak kolejnego zawiadomienia lub decyzji organu winien był zmotywować stronę do ustaleń odnośnie dalszego przebiegu postępowania. W tej sytuacji w ocenie organu, strona nie do zachowała szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Organ podkreślił, że nie mogą stanowić o braku winy wszelkie takie sytuacje, w których zainteresowany powołując przyczynienie się osoby trzeciej do powstania zwłoki, podejmuje działania dopiero po 16 miesiącach od wydania przez organ podatkowy decyzji. Co więcej stosunki cywilno-prawne, które strona układa sobie z innymi podmiotami w zakresie wynajmu powierzchni biurowej w tzw. wirtualnym biurze nie mogą usprawiedliwiać zaniechania działań Spółki. Wiedząc o prowadzonym postępowaniu, biorąc w nim czynny udział np. poprzez zapoznanie z aktami sprawy (w następstwie odebrania postanowienia z [...] r. - doręczonego Spółce 10 marca 2016r., wyznaczającego w trybie art. 200 O.p., 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego), mogła już wtedy przypuszczać, że niebawem nastąpi zakończenie postępowania prowadzonego przez organ podatkowy pierwszej instancji. Przesłanka braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania wynikająca z zaniedbań wynajmującego biuro, mogłaby być ewentualnie uwzględniona, jedynie w sytuacji, gdyby czasookres od wydania decyzji do złożenia odwołania był zdecydowanie krótszy, a Spółka przedłożyłaby przekonujący dowód, że wynajmujący ponosi winę za zaistniałą sytuację (nieodebranie przesyłki). Sama umowa łącząca strony, reklamacja z [...] r. skierowana do wynajmującego, kopia korespondencji mailowa (co do której nie ma pewności, że przesądzają o braku winy, nie wiadomo także czy strona otrzymała powiadomienie sms-em o korespondencji z urzędu skarbowego - w formie zastrzeżonej w umowie "B"). W tej sytuacji wobec wniesienia odwołania po upływie ustawowego terminu, organ odwoławczy przywołując treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p., stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając naruszenie przepisów art. 162 § 1 O.p. oraz uznała rozstrzygnięcie za niesłuszne. W uzasadnieniu skargi, odnosząc się do argumentów organu odwoławczego zawartych w skarżonym postanowieniu, strona stwierdziła, iż informację o wydaniu przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. decyzji z [...] r. i nadaniu jako przesyłki poleconej na adres Spółki, tj. ul. [...], [...] K., powzięła 31 lipca 2017r. podczas wizyty wspólnika Spółki w siedzibie tegoż organu. Skarżąca winą, za niepodjęcie korespondencji z Urzędu Skarbowego obarcza wynajmującego część lokalu. Firma ta nie dotrzymała bowiem warunków umowy między stronami w zakresie podnajmu lokalu, a w szczególności co do informowania o korespondencji przychodzącej. Według skarżącej, zgodnie z ustaleniami informacje o przychodzącej korespondencji są przekazywane na adres poczty elektronicznej Spółki. Pomimo ciążących na wynajmującym obowiązków wynikających z umowy, Spółka nie została poinformowana o przedmiotowej korespondencji przychodzącej, stąd też nie mogła jej podjąć. Spółka złożyła reklamację do wynajmującego, który stwierdził, że w omawianym okresie nie otrzymał dla Spółki żadnej przesyłki poleconej ani awiza oraz powtórnego powiadomienia. S.T. i H.T. - wspólnicy Spółki "A", wskazali dodatkowo, że są małżeństwem, które zainwestowało pożyczone pieniądze w uruchomienie rodzinnej firmy. Zostali oszukani i nieświadomie wciągnięci w tzw. karuzelę podatkową. Braku swojej winy w zaistniałej sytuacji, upatrują także w problemach rodzinnych i zdrowotnych oraz przygotowywaniu się do rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym przeciwko, ich zdaniem, niesłusznie wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za inny okres rozliczeniowy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2016, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przywołany przepis nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując sądowej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze art. 134 p.p.s.a. (sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną). Ustalenia faktyczne dokonane przez organ Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, albowiem nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że stwierdzenie uchybienia terminowi wyklucza merytoryczne rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym i rozstrzygnięcie co do jej istoty. Stosownie do treści art. 223 § 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (§ 2 pkt 1). Zatem organ podatkowy, działając zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 O.p., jest zobowiązany w pierwszej kolejności stwierdzić, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Okoliczność ta stanowi kategorię obiektywną i nie jest zależna od uznania organu. Stwierdzenie bowiem wniesienia odwołania z przekroczeniem terminu, zobowiązuje organ do wydania postanowienia w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W konsekwencji organ nie rozpoznaje sprawy merytorycznie. Dalej wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 151 § 1 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi, przy czym przepisy m.in. art. 150 O.p. stosuje się odpowiednio. W myśl art. 150 § 1 pkt 1 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2 ww. przepisu). Z kolei art. 150 § 4 O.p. stanowi, że w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy podzielić należy stanowisko organu II instancji, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. nr [...] została skutecznie doręczona. Rozstrzygnięcie to organ pierwszej instancji wysłał [...] r. za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres skarżącej uwidoczniony w Krajowym Rejestrze Sądowym. W aktach sprawy znajduje się pismo Poczty Polskiej z [...] r., stanowiące uznanie reklamacji przesyłki za nieuzasadniona, z którego wynika, że po nieudanej próbie doręczenia decyzji, w dniu 18 kwietnia 2016 r. korespondencję awizowano po raz pierwszy, a po raz drugi - w dniu 26 kwietnia 2016 r. Wynika to także z zapisów dokonanych przez operatora na kopercie zawierającej decyzję. W ocenie Sądu, z akt sprawy wynika w sposób niewątpliwy, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Zaskarżona decyzji doręczona bowiem została 2 maja 2016 r., co oznacza, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 16 maja 2016 r. Natomiast ze stempla wynika, że odwołanie wniesione zostało 3 sierpnia 2017 r. W konsekwencji organ dokonując w pierwszej kolejności sprawdzenia spełnienia warunków formalnych i zachowania terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p., zobowiązany był orzec jak w sentencji zaskarżonego postanowienia. Zgodnie bowiem z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Rozstrzygnięcie to powinno być poprzedzone ustaleniem, w sposób nie budzący wątpliwości, zarówno daty doręczenia decyzji jak też daty wniesienia odwołania, co też organ uczynił. Odnosząc się do kwestii odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania stwierdzić przyjdzie, że zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Z treści powołanego przepisu wynikają cztery przesłanki, które muszą wystąpić łącznie (kumulatywnie): (1) dochowanie 7-dniowego (nieprzywracalnego) terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, (2) wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, (3) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, (4) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin. Rozważając spełnienie powyższych przesłanek Sąd stwierdza, że strona dochowała 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Skoro, jak podnosi strona, a organ odwoławczy stwierdzenia tego nie zakwestionował, że dowiedziała się o decyzji 31 lipca 2017 r. podczas wizyty w Urzędzie Skarbowym, to 7-dniowy termin upłynął w dniu 7 sierpnia 2017r. W dniu 3 sierpnia 2017 r. strona złożyła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W ocenie Sądu strona nie uprawdopodobniła jednak, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Podkreślić należy, że to strona powinna uprawdopodobnić brak winy (por. wyrok WSA w Opolu z 27 stycznia 2016 r., I SA/Op 623/15, LEX nr 1998634). Uprawdopodobnienie oznacza, iż uwiarygodnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny. Uprawdopodobnienie stanowi bowiem złagodzenie rygorów dowodowych odnośnie okoliczności usprawiedliwiających niedopełnienie czynności procesowej w terminie. Z uwagi na fakt, iż art. 162 § 1 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (wyrok WSA w Opolu z dnia 25 kwietnia 2016r., II SA/Op 462/15). Przy ocenie przesłanki braku winy należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok WSA w Łodzi z 25 lutego 2016r., III SA/Łd 1274/15, LEX nr 2012488, por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 21 stycznia 2016r., I SA/Go 509/15, LEX nr 1987486). Sąd podziela pogląd organu II instancji, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I FSK 2000/09, wyrok z 20 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 647/08, wyrok z 3 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 500/11, wyrok z 3 czerwca 20011 r. sygn. akt III SA/GI 2284/10, wyrok WSA w Krakowie z 19 stycznia 2016r., I SA/Kr 1549/15, LEX nr 1995615), podkreśla się, że o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, iż dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 328-329; B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2008, Wrocław 2008, s. 674-678, P. Pietrasz, Komentarz do art.162 ustawy - Ordynacja podatkowa, LEX nr 145249). Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy wskazać przyjdzie, że organ II instancji ocenił wskazaną przez stronę we wniosku o przywrócenie terminu argumentację. Doprowadziło to, zdaniem Sądu, do trafnej konkluzji, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Powołane we wniosku okoliczności, iż skarżący nie miał świadomości faktu wydania decyzji, gdyż wynajmujący mu część powierzchni biurowej, nie zastosował się do warunków zawartej umowy najmu i nie powiadomił go o odbiorze przesyłki z Urzędu Skarbowego, nie stanowią przesłanki do przywrócenia terminu. Od strony postępowania należy bowiem oczekiwać i wymagać należytej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw i w tym też kontekście przesłanka braku winy w uchybieniu terminu nie została uprawdopodobniona. Po pierwsze: ewentualne zaniechania wynajmującego, który został upoważniony do odbioru przesyłki, obciążają stronę. Po drugie: zwrócić należy uwagę, że strona wiedziała o toczącym się wobec niej postępowaniu w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. wcześniejsza korespondencja kierowana do Spółki w toku postępowania podatkowego została przez stronę odebrana. W toku prowadzonego postępowania strona nie zgłaszała żadnych problemów z odbiorem korespondencji. Ostatnie przed wydaniem decyzji pismo kierowane do strony informowało o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do [...] r. (doręczone stronie 10 marca 2016 r.). Słusznie zatem wywiódł organ, że po tej dacie należało oczekiwać doręczenia kolejnego przedłużenia terminu lub decyzji kończącej postępowanie. Tymczasem strona dopiero po 16 miesiącach od przedłużenia terminu załatwienia przez organ podatkowy sprawy, zainteresowała się dalszym przebiegiem postępowania. A przecież Spółka wiedziała, że jest stroną postępowania, w związku z czym powinna liczyć się z otrzymywaniem korespondencji zawierającej urzędowe dokumenty jak również z koniecznością dokonywania czynności w tym postępowaniu, dla których przepisy przewidują określone wymogi prawne, w tym dotyczące terminów ich dokonywania i podjąć takie działania, które umożliwiłyby wypełnienie obowiązków procesowych. W tym stanie rzeczy nie można skutecznie zarzucić organowi naruszenia art. 162 § 1 O.p. Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił