I SA/Go 99/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi W.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. oddala skargę. 1. Decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS albo organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej NUS albo organ I instancji) z dnia [...] września 2017 r. określająca wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok w kwocie 6.691,00 zł. Decyzję wydano m.in. na podstawie art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 9 ust. 1, ust. 1a i ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, pkt 6, art. 14 ust. 1, ust. 1c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych(Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) Z uzasadnienia decyzji DIAS wynikał następujący stan sprawy: 1.1. W wymienionej decyzji z [...] września 2017 r. organ I instancji ustalił, że skarżący w 2012 r. uzyskał niezadeklarowany dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 39.075,93 zł oraz z tytułu najmu w wysokości 1.184,13 zł. Na tej podstawie organ I instancji określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 6.691 zł. Powziąwszy informację, iż Skarżący prowadził działalność handlową za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...], NUS przeprowadził kontrolę podatkową u skarżącego w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okres [...].01.2012 r. - [...].12.2013 r. Organ ustalił, iż W.B. od [...] lipca 2013 r. formalnie był przedsiębiorcą i zgłosił działalność w zakresie sprzedaży detalicznej prowadzonej przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet. Sam utrzymywał jednak, że w 2012 nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej. W toku kontroli organ I instancji otrzymał z [...] S.A. informację o posiadanych w okresie od [...] stycznia 2012 r. do [...] grudnia 2013 r. przez podatnika rachunkach bankowych wraz z ich historią i stanem obrotów. Mimo wielokrotnych prób pisemnych kontaktu ze strony organu, skarżący nie przedłożył żadnej dokumentacji księgowej. Księgowa prowadząca księgi skarżącego, poinformowała organ o zarchiwizowaniu dokumentacji i przekazaniu jej skarżącemu. W zastrzeżeniach do protokołu kontroli Skarżący powołał się na przebytą przez skarżącego chorobę, która uniemożliwiła mu czynne uczestnictwo w postępowaniu. Stwierdził też, że określenie przychodu a podstawie szczątkowych informacji jest niepełne i nie może stanowić ustaleń faktycznych i prawnych w sprawie. Ponadto pełnomocnik skarżącego zawnioskował o ponowne przeanalizowanie sprawy i wyliczenie proporcjonalnie do wartości przychodów wartości kosztów jego uzyskania przyjmując w tym zakresie wartości od 5% do 10% marży stosowanej przy tego rodzaju sprzedaży. Organ I instancji wskazał, że po wszczęciu postępowania podatkowego podatnik nie ustanowił już pełnomocnika do reprezentowania go w sprawie. W toku postępowania podatkowego organ I instancji uzyskał informacje od właściciela portalu - G Sp. z o.o., z której wynikało że skarżący był użytkownikiem kont zatytułowanych: "b." (od [...] września 2006 r.), "g." (konto nie zostało aktywowane) i "ga." (od [...] czerwca 2013 r.). Korzystając z systemu informatycznego [...] i dostępu do [...], organ I instancji uzyskał informacje dotyczące transakcji zawartych przez skarżącego. Na podstawie uzyskanych informacji organ I instancji ustalił, że skarżący od lipca 2012 r. do [...] grudnia 2012 r. przeprowadził co najmniej 118 transakcji sprzedaży maszynek do cięcia tytoniu oraz części zamiennych do nich. Skarżący oferował przedmioty prezentując się jako profesjonalny podmiot Organ I instancji ustalił, że skarżący oferty sprzedaży maszynek do cięcia tytoniu oraz części zamiennych do nich zamieszczał również w sieci Internet na portalu agrofarma.pl. Ostatecznie organ przyjął, iż począwszy od lipca 2012 r. skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą, na co wskazywały skala i częstotliwość dokonywanych transakcji, ich systematyczność, jak też mało zróżnicowany asortyment sprzedawanych przedmiotów. W ocenie organu I instancji nie były to transakcje przypadkowe i jednostkowe, a systematyczne i ciągłe. Wykonywane przez stronę czynności tj. oferowanie przedmiotów do sprzedaży, przyjmowanie zamówień i należności, dostarczanie towaru, dokonywane w długim okresie czasu, w ocenie organu I instancji bezspornie potwierdzają częstotliwy i ciągły charakter działalności i dowodzą, że skarżący realizował ciągłą i zorganizowaną działalność handlową, która wypełniała znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.; powoływana dalej jako u.p.d.o.f.). Ponieważ skarżący nie prowadził w 2012 r. księgi przychodów i rozchodów, co uniemożliwiło ustalenie dochodu w oparciu o art. 24a ust. 1, art. 24 ust.2 i art. 26 ust. 1 u.p.d.o.f., NUS ustalił dochód w drodze oszacowania w oparciu o art. 24b ust. 1 u.p.d.o.f. przy wykorzystaniu danych z rachunków bankowych skarżącego oraz informacji z systemu [...] oraz portalu [...] i [...]. Dane te pozwoliły na oszacowanie podstawy opodatkowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistej. Organ ustalił na tej podstawie, że skarżący uzyskał przychody w wysokości 43.700 zł. Do kosztów uzyskania przychodów organ I instancji zaliczył uiszczone w 2012 r. prowizje na portalu [...] w wysokości 2.218,27 zł. Organ I instancji wskazał, że innych bezpośrednich dowodów potwierdzających dokonanie wydatków związanych z prowadzoną działalnością organ podatkowy nie zebrał mimo, że wystąpił do kontrahentów z którymi podatnik zawarł transakcje. Podkreślił jednocześnie bierną postawę skarżącego i nie przedstawienie żadnych dowodów w tym potwierdzających nabycia w 2012 r. Szacując koszty wysyłki w oparciu o opisy aukcji organ wyliczył, że wyniosły one łącznie 2.405,80 zł. Dodatkowo organ I instancji ustalił w toku postępowania podatkowego prowadzonego wobec żony Skarżącego – G.B. za 2012 r., że od października 2009 r. uzyskiwała ona przychody z najmu lokalu mieszkalnego położonego w [...]. Na podstawie danych organ I instancji stwierdził, że G.B. i W.B. od [...] października 2008 r. są właścicielami w częściach równych tego lokalu. Nadto organ I instancji ustalił, że lokal ten został wynajęty w zamian za czynsz, który w 2012 r. wyniósł 4.125,93 zł. Organ ustalił również, że w 2012r. właściciele wynajmowanego lokalu ponieśli koszty w łącznej wysokości 1.757,68 zł. Jako że lokal, był współwłasnością G.B. i W.B., organ I instancji na podstawie art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f. przyjął, że skarżący w 2012 r. powinien również opodatkować uzyskane dochody z tytułu najmu lokalu mieszkalnego, którego jest współwłaścicielem w udziale wynoszącym 1/2 części. 1.2. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i ponowne rozstrzygnięcie sprawy. Zarzucił organowi I instancji, że oszacował jedynie część kosztów uzyskania przychodów dotyczących wysyłki, a pominął koszty zakupu towaru. Wyraził pogląd, że organ podatkowy szacując dochód z działalności gospodarczej miał obowiązek wyliczyć w odpowiedniej proporcji koszty uzyskania przychodów. Organ nie wziął pod uwagę faktu zakupu towarów pomimo, że kwestia ta jest bezsprzeczna. 1.3. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2017 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W całości podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I instancji. Nie podzielił przy tym zarzutów odwołania. Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie nieoszacowania wydatków na nabycie towarów handlowych organ odwoławczy wskazał, że wbrew wywodom pełnomocnika skarżącego szacowanie kosztów związanych z wysyłką towarów handlowych nie potwierdza konieczności szacowania wszystkich kosztów uzyskania przychodów w tym kosztów zakupu towarów handlowych. W ocenie organu II instancji w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do oszacowania wydatków na nabycie towarów handlowych. Organ odwoławczy wyraził pogląd, że oszacowanie podstawy opodatkowania lub jednego z jej elementów mających wpływ na jej wysokość jest instytucją wyjątkową i nie może być traktowane jako środek prowadzący do uprawdopodobnienia poniesienia kosztów nabycia towarów. W sytuacji, gdyż nie zostały wskazane strony transakcji brak było obiektywnych możliwości zweryfikowania wydatków tj. sprawdzenia, czy rzeczywiście zostały poniesione. 2.1. Pismem z [...] grudnia 2017 r. Skarżący, reprezentowany przez doradcę podatkowego S.C. wniósł skargę na decyzję DIAS. Zarzucił naruszenie art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych i nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył sformułowany odwołaniu zarzut pominięcia przez organy kosztów zakupu towaru. 2.2. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie., podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Zgodnie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który jednak dotyczy kognicji sądu w sprawach ze skarg na interpretacje podatkowe, a zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach kognicji, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa. 3..2. Rozstrzygnięcie w sprawie zależy od odpowiedzi na pytanie, czy Skarżący od lipca 2012 faktycznie prowadził działalność gospodarczą za pośrednictwem internetowego portalu aukcyjnego oraz w sieci Internet, a jeżeli tak, to czy dokonane przez organy szacowanie osiągniętego dochodu zostało dokonane prawidłowo. W odwołaniu jak i skardze do sądu, strona nie kwestionowała samego faktu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej przez skarżącego, a jedynie metodologię dokonanego oszacowania przez organ podatkowy. Skarżący nie kwestionował natomiast metodologii wyliczenia przez organ osiągniętego dochodu z tytułu najmu. 3.3. Zakreślając ramy prawne sprawy wpierw należy zwrócić uwagę, że jednym ze źródeł przychodów określonym w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych jest pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.). Legalna definicja działalności gospodarczej została zawarta w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej, oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych,- prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Przybliżając cechy prawnie wyróżniające daną aktywność jako działalność gospodarczą, należy wskazać, że dana działalność jest zarobkowa, jeżeli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu rozumianego jako nadwyżka przychodów nad nakładami (kosztami). Na zorganizowany i ciągły charakter danej działalności wskazuje natomiast planowa realizacja określonych zadań oraz podejmowanie ich w sposób systematyczny, powtarzalny i uporządkowany. Należy przy tym podkreślić, że w przypadku osoby fizycznej o zorganizowanym charakterze działalności nie przesądza jej formalny status jako przedsiębiorcy. Jednym z elementów pozwalającym odróżnić działalność gospodarczą od innych form aktywności i zarobkowania osób fizycznych jest też jej ciągłość, a więc prowadzenie działalności sposób stały, a nie okazjonalny. Wreszcie jest to działalność prowadzona we własnym imieniu, co oznacza, że prowadzący działalność występuje jako podmiot prawnie niezależny, a podejmowane przez niego czynności rodzą bezpośrednio dla niego określone prawa i obowiązki (por. np. wyroki NSA: z 16.06.2009 r. II FSK 246/08, z 05.04.2016 r. II FSK 379/14, z 27.02.2018 r., II FSK 395/16; wyrok WSA z 20.07.2015 r., I SA/Bd 472/15, wszystkie orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny, czy w konkretnym wypadku podatnik uzyskuje przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, konieczna jest ocena całokształtu przedstawionych okoliczności, a nie ich poszczególnych elementów (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2014 r., II FSK 1344/12). 3.4. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, bezsprzecznie ustalone okoliczności aktywności Skarżącego polegającej na sprzedaży przedmiotów za pośrednictwem portali internetowych, nakazywały zakwalifikować ją jako działalność gospodarczą, o której mowa w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.. Po pierwsze bowiem nie ulega wątpliwości, że prowadzona przez skarżącego działalność przynosiła dochód i miała charakter zarobkowy. Z niewątpliwych co do ich zgodności z prawną ustaleń organów wynikało jasno, że przychód Skarżącego ze sprzedaży wyniósł w analizowanym okresie 43.700 zł. Skarżący oferował do sprzedaży urządzenia do cięcia tytoniu, a cena jednostkowa pojedynczej maszynki przekraczała 200 zł, zaś kwoty były przelewane na konta bankowe skarżącego. Prowadzona przez skarżącego działalność niewątpliwe również nosiła znamiona działalności zorganizowanej. Skarżący oferował do sprzedaży maszynki do cięcia tytoniu oraz części zamienne do nich nie tylko na portalu [...], ale również na portalu agrofarma.pl. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści zamieszczanych ofert, do których organ I instancji dotarł między innymi poprzez analizę ogłoszeń w archiwum portalu [...]. W toku postępowania, organ ustalił, iż Skarżący [...] października 2012 r. na portalu [...], zamieścił ofertę sprzedaży maszynek do cięcia tytoniu w cenie 240 zł, a w danych kontaktowych zamieszczono informacje: [...]. Dane te potwierdzały, że zamieszczającym ogłoszenie był skarżący. Z akt wynika również, że od lipca 2012 r. do [...] grudnia 2012 r. Skarżący za pośrednictwem aukcji internetowych zawarł 118 transakcji sprzedaży maszynek do cięcia tytoniu oraz części zamiennych do nich. O zorganizowanym charakterze świadczą wreszcie opisy zamieszczone na aukcjach z których wynika, że strona jest w stanie zrealizować każde zamówienie z różnymi parametrami wałków i obudowy. Posiada stały dostęp do części zamiennych. Również takie okoliczności jak szata graficzna oferty (w nagłówku oferty wizerunek liści tytoniu) również sugerowała sprzedaż artykułów związanych z tytoniem. Powyższe jednoznacznie wskazuje w ocenie Sądu o zorganizowanym charakterze działań podatnika, które były działaniami zaplanowanymi, uporządkowanymi i powtarzalnymi. Nie ulega też wątpliwości, że była to działalność o charakterze ciągłym i systematycznym. Z uwagi na ilość transakcji i łączną kwotę przychodu, nie można uznać, by były to działania o charakterze okazjonalnym, czy też jednorazowym. Była to też działalność, którą skarżący prowadził we własnym imieniu i na własnym rachunek. 3.5. Za trafne uznał zatem Sąd przypisanie przychodów ze sprzedaży do źródła przychodów jakim była pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.) 3.6.Sąd uznał za prawidłowe również ustalenie podstawy opodatkowania. Zasadnie i w zgodzie z art. 24b ust. 1 u.p.d.o.f. dochód z działalności gospodarczej Skarżącego ustalono w drodze szacowania, ponieważ Skarżący, pomimo, iż był do tego zobowiązany, nie prowadził ksiąg podatkowych. Niewątpliwe były ustalenia dotyczące kwoty przychodów z działalności gospodarczej. Ich kwoty wynikały bowiem wprost ze zgromadzonych dowodów z wyciągów z rachunków bankowych oraz danych udostępnionych przez administratora portalu [...]. W kwestii kosztów uzyskania przychodów czyli kosztów nabycia bądź wyprodukowania sprzedawanych przedmiotów, Sąd również w całości podzielił stanowisko organów podatkowych. Istotnie bowiem pomimo wielokrotnych wezwań, organ nie uzyskał informacji co do wielkości poniesionych przez stronę wydatków na nabycie zbywanych następnie za pośrednictwem portalu internetowego rzeczy. Podkreślenia również wymaga, że organ podatkowy dążąc do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, mimo biernej postawy podatnika, podejmował czynności zmierzające do ustalenia kosztów. W tym celu wystosował zapytania do podmiotów, od których skarżący nabywał przedmioty w 2013 r. Jednakże żaden z tych podmiotów nie zawierał w 2012 r. transakcji ze skarżącym. Sam Skarżący natomiast nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wysokość wydatków związanych z nabyciem lub wyprodukowaniem towarów handlowych. Tym samym organy nie miały żadnych podstaw do uwzględnienia w tej sytuacji niepopartego jakimkolwiek dowodem oraz ogólnikowego oświadczenia Skarżącego o wysokości marży handlowej. Należy też podkreślić, iż oszacowanie, o którym mowa w art. 23 o.p., nie może być zastosowane w celu ominięcia wymogu wykazania, że określony wydatek został faktycznie poniesiony, a ponadto został poniesiony w celu uzyskania przychodów. Zarówno z przepisów Ordynacji podatkowej, jak i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie da się wywieść twierdzenia, że organ podatkowy jest zobowiązany do oszacowania kosztów uzyskania przychodów w sytuacji, gdy podatnik zaniedbuje swoje obowiązki w zakresie rzetelnego dokumentowania zdarzeń gospodarczych. Wskazuje się wręcz kategorycznie, iż to podatnik jest zobowiązany posiadać, względnie wskazać przekonywujące dowody pozwalające ustalić, na rzecz jakich podmiotów i w jakiej wysokości poniósł wydatki (zob. np. wyrok NSA z 22.09.2017 r. II FSK 2529/15, wyrok WSA z 19.09.2017 r. I SA/Kr 429/17). Za prawidłowe i korzystne dla skarżącego natomiast uznać zaliczenie po stronie kosztów wydatków poniesionych przez stronę z tytułu wysyłki towarów. Uprawnione było oparcie się w tym zakresie na analizie aukcji (opisów transakcji) w powiązaniu z opisami księgowań na wyciągach bankowych oraz cenach Poczty Polskiej aktualnych w 2012 r. Właściwe było również oszacowanie dochodu przy wykorzystaniu danych z rachunków bankowych skarżącej powiązania z danymi uzyskanymi od [...], jako, że brak było możliwości jego ustalenia w oparciu o art. 24 updof. – brak wystarczających dowodów. 3.7. Sąd za nietrafiony uznaje ponadto zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy podatkowej musi być dominującym celem postępowania podatkowego, a zwłaszcza tej jego części, która nazywana jest postępowaniem dowodowym (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2004, s. 236 i n.). Wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek organów podatkowych wyjaśnienia wszystkich prawnie relewantnych faktów i zebrania całego materiału dowodowego obejmuje dążenie wszelkimi prawnie dopuszczalnymi sposobami, za pomocą wszystkich dopuszczonych prawem dowodów do ustalenia stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl.). Podkreślić także należy, że w postępowaniu podatkowym przyjęto również jako obowiązującą zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej). Zasada ta doznaje niekiedy ograniczenia - w pewnych wypadkach ustawodawca wprowadza bowiem pewne elementy legalnej oceny dowodów, wskazując w konkretnej normie walor określonego środka dowodowego. Wyłączenie zasady swobodnej oceny dowodów zawsze jednak wynikać musi z konkretnego, obowiązującego przepisu prawa i dotyczyć może konkretnej okoliczności. W myśl zasady określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nakłada ona też na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnym ich związku. W przypadku dowodów przeciwstawnych organy mogą jednym z nich dać wiarę, a innym tej wiarygodności odmówić. Kierować się muszą jednak zasadą racji dostatecznej, wyrażającej się w postulacie aby za udowodnione uznawać tylko te fakty, które zostały uzasadnione według określonych, rozsądnych dyrektyw poznawczych (por. wyrok NSA z 18.09 2014 r., I FSK 1360/13, Z. Ziembiński - Logiczne podstawy prawoznawstwa - Warszawa 1966, s. 174 i nast.). Skuteczne zarzucenie naruszenia przez organy podatkowe zasady swobodnej oceny dowodów zgromadzonym w postępowaniu podatkowym wymaga wykazania, że organy podatkowe uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, jedynie to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy podatkowe. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego może być bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. W judykaturze podkreśla się, że zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w art. 191 Ordynacji podatkowej zakłada, iż organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie ocenić wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Powinien m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny (por. wyrok NSA z 12.12.2014 r., II FSK 2660/14 i powołane tam orzecznictwo). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że opisane powyżej wymogi stawiane postępowaniu jak również decyzji zostały spełnione. Organy podatkowe przeprowadziły wnikliwe postępowanie, dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych oraz ich oceny słusznie wywodząc, że Skarżący od lipca 2012 r. prowadził za pośrednictwem internetowego portalu aukcyjnego oraz w sieci Internet pozarolniczą działalność gospodarczą, którą należało opodatkować podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, postępowanie było prowadzone w sposób, który budzi zaufanie do organów (art. 121 Ordynacji podatkowej), w przeciwieństwie do stanowiska jego samego, które w toku postępowania, było co najmniej niejednoznaczne. Z tych wszystkich powodów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) skargę oddalił.