VII SA/Wa 1862/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie przebudowy drogi I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Gminy Miasta [...] kwotę 500 zł (słownie pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] o wniesieniu sprzeciwu dotyczącego zgłoszenia - przebudowy drogi gminnej ul. [...] w P. na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w P.. Rozstrzygnięcie to wydane zostało w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 14 marca 2017 r. Burmistrz Miasta [...] zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie drogi gminnej ul. [...] w P.na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w P.. Wobec stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż budowa drogi o nawierzchni twardej z drogi gruntowej nie stanowi przebudowy w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 10994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. [...] Starosta [...] wniósł sprzeciw dotyczący przedmiotowego zgłoszenia. Decyzje tę, w wyniku rozpoznania odwołania Burmistrza Miasta [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzją własną z dnia [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. Wojewoda [...] stwierdził brak podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji organu I instancji. Organ wyjaśnił, że rozpoczęcie robót budowlanych, poza określonymi ustawą wyjątkami, wymaga pozwolenia na budowę (art. 28 Prawa budowlanego). Wyłączone spod działania zasady zawartej w art. 28 ustawy Prawo budowlane są obiekty budowlane i roboty budowlane enumeratywnie wyliczone w art. 29 Prawa budowlanego, m.in. roboty budowlane polegające na przebudowie dróg, torów i urządzeń kolejowych (art. 29 ust. 2 pkt 12), których wykonanie wymaga zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Przebudowa drogi, stosownie do treści art. 3 pkt 7a ww. ustawy, to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych drogi, w tym również charakterystycznych parametrów, lecz jedynie w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Definicja ta koresponduje z definicją zawartą w art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.), zgodnie z którą przebudową drogi jest wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego. Pasem drogowym, zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, jest zaś wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Organ odwoławczy stwierdził, że Burmistrz Miasta [...] zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie drogi gminnej - ulicy [...] w P.. Z taką kwalifikacją prawną planowanych robót budowlanych organ odwoławczy się nie zgodził uznając, że ma w tej sprawie do czynienia z budową nowego obiektu budowlanego wymagającego pozwolenia na budowę. W ocenie Wojewody, przebudowa drogi wymagałaby przyjęcia, że istniejąca droga gruntowa stanowi obiekt budowlany, w którym doszło do zmiany charakterystycznych parametrów. Zmiana nawierzchni na wcześniej istniejącej drodze w granicach pasa drogowego stanowi przebudowę podlegającą obowiązkowi zgłoszenia wykonania robót budowlanych. Jeżeli jednak dopiero na skutek wykonania robót budowlanych dojdzie do utwardzenia działki, to roboty te kwalifikować należy jako budowę drogi podlegającą obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego, wykonanie przy użyciu wyrobów budowlanych nowej nawierzchni drogi o większej twardości, mającej charakter niepodzielny i trwały (np. wylanie warstwy kamienno-żużlowej związanej betonem lub ułożenie kostki brukowej) należy traktować jako budowę nowego obiektu budowlanego (drogi - w rozumieniu Prawa budowlanego) wymagającej pozwolenia na budowę. Wojewoda wskazał, że prawidłowa kwalifikacja robót objętych zgłoszeniem jako przebudowy wymaga stwierdzenia, że uprzednio istniejący obiekt służący do komunikacji był wykonany, a nie powstał w sposób naturalny, wskutek użytkowania (przechodzenia, przejeżdżania) określonego pasa gruntu, bez uprzedniego prowadzenia na nim robót budowlanych, w wyniku których zostałby wykonany obiekt budowlany, tj. budowla określana mianem drogi, którą co do zasady może być nawet budowla ziemna. Zawarta w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego definicja budowy przewiduje bowiem wyraźnie wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Regulacji prawa budowlanego podlega powstawanie dróg jako obiektów budowlanych w wyniku przeprowadzania robót budowlanych. Pojęcie przebudowy może odnosić się wyłącznie do drogi powstałej uprzednio wskutek robót budowlanych, a nie do drogi powstałej wskutek samego, choćby nawet długotrwałego użytkowania (wyrok WSA w Gdańsku z 25 marca 2009 r., sygn. II SA/Gd 923/08), i to nawet połączonego z ewentualnymi - w szczególności spontanicznymi lub tymczasowymi (prowizorycznymi) - zabiegami konserwacyjnymi jej użytkowników lub właściciela gruntu, niemającymi jednak charakteru robót budowlanych, tj. działaniami typu okresowe wyrównywanie i utwardzanie nawierzchni, zwłaszcza przez wysypanie gruzu, szlaki, żużlu, żwiru itp. Ciąg komunikacyjny powstały w taki samorzutny sposób jest drogą (drogą gruntową) wyłącznie w znaczeniu potocznym, a nie w rozumieniu łącznie interpretowanych przepisów ustawy o drogach publicznych i Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe, w odniesieniu do definicji przebudowy, organ odwoławczy konkludując stwierdził, że przebudowa drogi ma miejsce wówczas, gdy następuje wykonywanie robót skutkujących podwyższeniem parametrów technicznych oraz eksploatacyjnych "istniejącej drogi" w rozumieniu faktycznym i techniczno-prawnym (z zastrzeżeniem, że nie wymagają one zmiany granic pasa drogowego). Skoro przebudowa dotyczy "istniejącej drogi", to oznacza, że musi odnosić się do "istniejącej budowli drogowej", której parametry techniczne są podwyższane. Przebudowa ma bowiem miejsce tylko wtedy, gdy w tym pasie drogowym konkretna budowla drogowa już istnieje i jest ona ulepszana, a nie zastępowana nową. W innych przypadkach będziemy mieli do czynienia z budową drogi, a zatem z wykonywaniem połączenia drogowego między określonymi miejscami lub miejscowościami, a także jego odbudową i rozbudową, przy czym to połączenie drogowe będzie stanowiło budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową (wyrok WSA w Poznaniu z 22 kwietnia 2015 r., sygn. II SA/Po 36/15). W odniesieniu do tych rozważań oraz ustalonych okoliczności sprawy organ odwoławczy stwierdził, że w pasie drogowym ul. [...] przed realizacją przedmiotowej inwestycji drogowej istniała jedynie droga gruntowa, której nawierzchnia nie powstała w wyniku zrealizowania określonych robót powodujących powstanie budowli drogowej (obiektu budowlanego), a w szczególności jezdni. Takiej oceny nie zmieniłby nawet fakt prowadzenia w granicach tej ulicy sporadycznych czy nawet okresowych działań konserwacyjnych, zgodnie bowiem z art. 4 pkt 20 ustawy o drogach publicznych "wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym także odśnieżanie i zwalczanie śliskości zimowej" stanowi utrzymanie drogi i nie ma związku z realizacją drogi. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] przez Gminę Miasto [...] – Burmistrza Miasta [...], skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: a) art. 29 ust. 2 pkt 12 ustawy Prawo budowlane w związku z i art. 4 pkt 2 ustawy z dnia marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez ich niewłaściwą interpretację i w konsekwencji niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, co skutkowało uznaniem przez organ, że dla planowanej inwestycji wymagane jest uzyskania pozwolenia na budowę, a nie jedynie zgłoszenia wykonywania robót budowlanych, b) art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane w związku z art. 4 pkt 18 ustawy o drogach publicznych poprzez ich błędną interpretację i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkującą uznaniem, przez organ, że zgłoszona do przebudowy droga położona przy ul. [...] nie jest istniejąca drogą – obiektem budowlanym i w związku z tym planowane prace budowlane mające podwyższyć jej parametry techniczne i eksploatacyjne (niewymagające zmiany granic pasa drogowego) nie stanowią przebudowy; c) art. 3 pkt 3 w związku z art. 3 pkt 1 i 3a i w związku z art. 3 pkt 7 i 7a Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwą interpretację prowadzącą do uznania, że droga przy ul. [...] nie jest obiektem budowlanym pomimo posiadania przez nią całej infrastruktury i wykonywania na wcześniej robót budowlanych; d) art. 7. art. 10 § i w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez: - oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę skarżąca, co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, ergo nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji; - brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie a konsekwencji tego, wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, co doprowadziło Wojewodę do przyjęcia dowolnych ustaleń faktycznych i zinterpretowania wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej tj. uznania, że droga przy ul. [...] nie jest istniejącą drogą, a wiec nie może zostać przebudowana na zasadzie zgłoszenia wykonania robót budowlanych; e) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu, a w rezultacie ustosunkowania się do nich w rzeczowy wyczerpujący sposób przez skarżącego. Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji , a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, wydanie powyższej wskazanej decyzji nie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, które pozwalałoby przyjąć, że poprawnie zinterpretowane przez Wojewodę przepisy prawa materialnego (art. 29 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 oraz w zw. z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego oraz art. 4 pkt 18 ustawy o drogach publicznych) zostały w tej sprawie prawidłowo zastosowane. Ocena prawidłowości stanowiska organu dotycząca zasadności wyrażenia sprzeciwu wobec zgłoszenia przez skarżącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie drogi gminnej ul. [...] w P.na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w P.wymaga w pierwszym rzędzie wskazania, iż istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy ul. [...] w P. stanowi obiekt budowlany, na którym przeprowadzenie planowanych robót budowlanych wymagało dokonania zgłoszenia, czy też uzasadnione było zakwalifikowanie jej jako pasa gruntu niestanowiącego obiektu budowlanego, konsekwencją czego musiałoby być uznanie, że przeprowadzenie zamierzonych robót budowlanych wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, czyniąc wniesiony przez organ I instancji sprzeciw od zgłoszenia zasadnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z aprobatą odnosi się do stanowiska organów, w świetle którego o przebudowie drogi, przeprowadzanej w oparciu o zgłoszenie zamiaru wykonywania robót budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 12 Prawa budowlanego) można mówić w przypadkach, gdy w tym pasie drogowym konkretna budowla drogowa już istnieje i jest ona ulepszana, a nie zastępowana nową. Stanowisko Wojewody odpowiada bowiem poglądom wyrażanym w orzecznictwie, iż warunkiem przebudowy drogi rozumianej jako budowla wraz drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym (art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych) jest jej wcześniejsze istnienie w granicach tego samego pasa drogowego (por. wyrok NSA z 14 listopada 2017 r., sygn. II OSK 458/16; z 18 października 2016 r., sygn. II OSK 3370/14). Orzecznictwo odnoszące się do zagadnienia kwalifikacji drogi jako obiektu budowlanego w aspekcie stwierdzenia, czy zamierzone roboty budowlane mogą być przeprowadzone po ich zgłoszeniu (jako przebudowa) bądź uzyskaniu pozwolenia na budowę (jako budowa drogi) poprawność tego rodzaju oceny wiąże z wymogiem ustalenia, czy droga ta została wcześniej utwardzona. Utwardzenie drogi gruntowej gruzem (płytami betonowymi, tłuczniem, żużlem, żwirem) w taki sposób, że wykonana nawierzchnia umożliwia wykorzystanie jej jako szlaku komunikacyjnego dla samochodów stanowi wykonanie obiektu spełniającego funkcję drogi, a więc stanowi drogę w rozumieniu art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego (por. wyroki NSA: z 18 października 2016 r., sygn. II OSK 3370/14, z 28 listopada 2014 r. sygn. II OSK 1147/13; z 13 listopada 2015 r. sygn. II OSK 577/14). W rozpoznawanej sprawie działaniom inwestora organy przypisały zamiar wykonania nowego obiektu budowlanego – drogi, negując istnienie tej drogi jako obiektu budowlanego w dacie dokonania zgłoszenia w oparciu o ustalenie, że droga przebiegająca ulicą [...] posiada nawierzchnię gruntową ulepszoną kruszywem, żużlem i gruzem, powstałą w wyniku bieżącej konserwacji (uzasadnienie decyzji organu I instancji z 3 kwietnia 2017 r.). Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika zaś, że za "całokształt ustalonych okoliczności sprawy" Wojewoda uznał ustalenie, że "w pasie drogowym ul. [...] przed realizacją tam przedmiotowej inwestycji drogowej istniała jedynie droga gruntowa, której nawierzchnia nie powstała w wyniku zrealizowania określonych robót budowlanych" (str. 4 decyzji z 30 czerwca 2017 r.). W świetle tak lakonicznej wypowiedzi organu odwoławczego odnoszącej się do budzącej zasadnicze wątpliwości w tej sprawie kwestii istnienia ul. [...] jako utwardzonego szlaku komunikacyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjmuje, że organ odwoławczy nie wywiązał się w sposób prawidłowy z obowiązku wskazania argumentów, które nadaną przez organy ulicy [...] kwalifikację prawną (budowa obiektu budowlanego) nakazywałyby uznać za prawidłową. Należy zauważyć, że ze znajdującego się w aktach sprawy opisu technicznego do projektu budowlanego przebudowy ulicy [...] w P.autorstwa dr. inż. R. C. oraz mgr. inż. M. K. wynika, że stan istniejący ul. [...] (na odcinku od ul. [...] do ul. [...]) autorzy opracowania opisali jako "nawierzchnię wykonaną z kruszywa mineralnego stabilizowanego mechanicznie, wzmocnionego pospółką, żużlem i gruzem". W przedmiotowym opracowaniu wskazano ponadto, że w strefie drogi objętej opracowaniem istnieje pionowe oznakowanie drogowe organizujące ruch kołowy i pieszy, co uwidocznione zostało również na zdjęciach znajdujących się w aktach sprawy. Dostrzec ponadto należy i to, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podnosił, że inwestycja objęta zgłoszeniem jest budowlą wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno - użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Na okoliczność istniejącego w przebiegu ulicy [...] i urządzonego od wielu lat szlaku komunikacyjnego skarżący przedstawił liczne materiały źródłowe, obejmujące m.in. część opisową sprawozdania z badań geotechnicznych wykonanych w pasie jezdni ulicy [...], plany i mapy P.z 1928, 1934, 1961 oraz 1989 r., zaznaczając, że na mapie z 1934 r. wskazano, że ulica [...] jest traktem lub drogą wzmocnioną, co zdaniem strony oznacza, że już w tym okresie prowadzono na niej prace związane z utwardzeniem jej powierzchni. Z załączonego do odwołania sprawozdania z badań geotechnicznych wykonanych w osi ul. [...] w dniu 19 kwietnia 2017 r. wynika, że na wszystkich badanych partiach jezdni ul. [...] stwierdzono występowanie starych nasypów antropogenicznych, powstałych na przestrzeni kilkunastu dziesięcioleci w wyniku przeprowadzanych robót budowlanych, mających na celu utwardzenie jezdni dla prowadzenia swobodnego ruchu kołowego. Podobne wnioski wywiedziono z załączonej do skargi opinii geotechnicznej. W odpowiedzi na zarzut organu I instancji dotyczący nieodnalezienia żadnej dokumentacji wskazującej na wykonywanie robót budowlanych na przedmiotowej ulicy skarżący podniósł zaś w odwołaniu, że brak tej dokumentacji w funkcjonującym od 2000 r. starostwie w G. nie stanowi kluczowej okoliczności w sprawie w sytuacji, gdy ul. [...] powstała w latach 20 minionego wieku i od tego czasu podlegała pracom związanym z budową infrastruktury, zaś skarżący przedstawił na te okoliczności obszerny materiał dowodowy. Do tego stanowiska procesowego skarżącego, uzupełnionego materiałem dowodowym, organ odwoławczy w żaden sposób się nie odniósł, co zasadnymi czyni skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji zarzuty naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że dokumenty planistyczne pochodzące z lat wcześniejszych niż zgłoszenie zamiaru wykonywania robót budowlanych mogą stanowić wystarczające potwierdzenie istnienia od wielu lat połączenia drogowego w przebiegu danej ulicy (por. wyrok NSA z 14 listopada 2014 r. II OSK 458/16), zaś ustalenia organów w sprawie tego rodzaju, co sprawa będąca przedmiotem niniejszego postępowania sądowego, powinny określać, czy istniejąca pierwotnie droga gruntowa była budowlą z ewentualnie towarzyszącą jej infrastrukturą (art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych), czy też stanowiła jedynie fragment powierzchni ziemi (wyrok NSA z 18 października 2016 r., II OSK 3370/14). Prowadzi to do stwierdzenia, że w związku z brakiem odniesienia się przez organ odwoławczy do wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę (inwestora), uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych decyzji wydawanej na skutek odwołania. Nie budzi wątpliwości, że odniesienie się do treści odwołania jest zasadniczym obowiązkiem procesowym organu odwoławczego, którego źródłem jest nie tylko ogólny wymóg przestrzegania zasad ogólnych postępowania (art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a.), ale również sama potrzeba zamieszczenia w decyzji administracyjnej wszystkich jej obligatoryjnych elementów, w szczególności uczynienia zadość wymogowi, by uzasadnienie faktyczne obejmowało "wskazanie [...] przyczyn, z powodu których [określonym] dowodom odmawia się wiarygodności i mocy dowodowej" (art. 107 § 3 k.p.a.). Brak wystarczających ustaleń dotyczących stanu faktycznego drogi przebiegającej ulicą [...] w P.stanowisko Wojewody [...] podtrzymującego stanowisko Starosty [...] o zasadności zgłoszenia sprzeciwu dotyczącego zgłoszenia robót budowlanych każe na obecnym etapie postępowania uznać za co najmniej przedwczesne. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji organ nie wykazał w sposób przekonujący, że przedmiot postępowania dotyczy robót budowlanych niezwiązanych z istniejącym obiektem budowlanym – drogą, lecz wymaga zastosowania zasady ogólnej nakazującej roboty budowlane przy tej drodze polegające m.in. na wykonaniu jej nowej nawierzchni przeprowadzić w oparciu o uzyskane pozwolenie na budowę. Stwierdzona wadliwość postępowania odwoławczego uzasadniała uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] jako wydanej w warunkach naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 k.p.a.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ zobowiązany będzie odnieść się do stanowiska skarżącego zaprezentowanego w odwołaniu oraz dokonać wszelkich ustaleń faktycznych niezbędnych dla dokonania prawidłowej kwalifikacji prawnej drogi gminnej ul. [...] w P. na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w P.oraz kwalifikacji prawnej planowanych na tej drodze robót budowlanych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2017, poz. 1369) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a