I SA/Ol 245/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski,, sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018r. sprawy ze skargi B. W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 30 listopada 2017 r. B.W. zwrócił się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ze wspólnym wnioskiem o wydanie, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sprzedaży nieruchomości. Przedstawiając we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe poniósł, że wspólnie z małżonką D.W. nabył od Skarbu Państwa w dniu "[...]" do wspólności ustawowej gospodarstwo rolne o powierzchni 8,6326 ha. Dla nieruchomości nie był ustalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W ewidencji gruntów została ona oznaczona jako: grunty orne (R), łąki trwałe (Ł), pastwiska trwałe (ps) i lasy (Ls). Cena nieruchomości osiągnięta w przetargu wyniosła 148.100 zł. Z tytułu zakupu zainteresowani nie płacili podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 26a ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Zakupiona nieruchomość stanowi gospodarstwo rolne małżonków, przy czym rolnikiem zgłoszonym w KRUS jest B.W., natomiast małżonka prowadzi jednoosobowo pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie baru i sklepu. Grunty gospodarstwa rolnego małżonkowie podzielili na las o powierzchni ok. 4 ha i pozostałą nieruchomość gruntową, również o powierzchni ok. 4 ha. Grunty nadające się do uprawy są wykorzystywane typowo rolniczo. Nie przynoszą żadnych zysków, wobec czego zainteresowani postanowili je sprzedać. Aby uzyskać satysfakcjonującą cenę, podzielili nieruchomość na 11 działek, z o powierzchni od 0,3002 do 0,3501 ha. Z uwagi na zmianę przepisów dotyczących nabywania nieruchomości rolnych zainteresowani mogli zbyć nieruchomość tylko na rzecz rolnika, lecz takiego nabywcy nie było. W związku z tym, zamówili u geodety kolejny projekt podziału nieruchomości na jeszcze mniejsze działki (z wyjątkiem działki leśnej i jednej działki rolnej, której nie planują sprzedawać). W dniu 18 maja 2017 r. geodeta sporządził plan-projekt podziału, a wójt gminy wydał decyzję zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości na mniejsze działki mające obszar od ok. 0,1240 ha do ok. 0,2600 ha. W wyniku nowego podziału, z 10 pierwotnych działek powstało 21 działek. Ponadto zainteresowani otrzymali decyzje z "[...]" o warunkach zabudowy dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Wystawili ofertę sprzedaży działek w biurze nieruchomości. Nie uzbrajali ich w infrastrukturę techniczną. Od 2009 r., tj. od daty zakupu, działki były użytkowane rolniczo. Zasiewano kukurydzę albo trawę i dokonywano regularnych zbiorów. Bezpośrednio zasiewem i zbiorem zajmował się sąsiedni rolnik, od którego nie pobierano żadnej opłaty za użytkowanie nieruchomości. Wnioskodawca jest rolnikiem ubezpieczonym w KRUS, jednak gospodarstwo jest zbyt małe, aby prowadzić produkcję rolną typu mleko, bydło hodowlane lub zboża. Nie mając szans rozwoju gospodarstwa zainteresowani uznali, że wydzielą część możliwą do sprzedaży i sprzedadzą. W chwili składania wniosku sprzedali 3 działki, w tym jedną za kwotę 20 000 zł oraz 2 inne dla tego samego nabywcy za 40.000 zł. Transakcje te musieli opodatkować podatkiem VAT, zgodnie z otrzymaną interpretacją. Wnioskodawca podniósł, że zakupione nieruchomości rolne powiększyły gospodarstwo rolne i nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej. Zainteresowani nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. W momencie zakupu i obecnie, nieruchomość nie ma ogrodzenia, utwardzonej drogi, wodociągu, kanalizacji itp.. Była użytkowana rolniczo (poza działką leśną), zarówno przed zakupem w 2009 r., jak i obecnie. Nie podjęto czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych, żeby podnieść wartość gruntu np. ogrodzenie, uzbrojenie, przyłącze energetyczne, utwardzenie dróg. Zachowywano ją tylko we właściwej kulturze rolnej, aby miała wartość gruntu rolnego do upraw polowych. Nabycia dokonano do majątku prywatnego, celem osiągnięcia zysków z gospodarstwa albo ostatecznie jako lokatę oszczędności, która w przyszłości może stanowić zaplecze finansowe rodziny. Przed sprzedażą działek nie podejmowano aktywnych działań marketingowych i reklamowych. Nie zamieszczano ogłoszeń. Zawarta została umowa z biurem nieruchomości w celu poinformowania o działkach do sprzedaży. W chwili obecnej, po sprzedaży 3 działek, planowana jest sprzedaż następnych działek. Przychód z tego tytułu ma zostać przeznaczony na własne cele prywatne. Od momentu zakupu do sprzedaży upłynęło 8 lat, więc zainteresowany nie planuje rozliczać sprzedaży w podatku dochodowym. W związku z powyższym opisem zadano pytanie, czy uzyskane ze sprzedaży działek przychody podlegają opodatkowaniu stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i z uwagi na upływ 8 lat od nabycia istnieje obowiązek zapłaty podatku dochodowego? Zdaniem wnioskodawcy, uzyskane ze sprzedaży działek przychody stanowią przychód, o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tzn. nie jest to przychód uzyskany z działalności gospodarczej i z uwagi na upływ 8 lat od zakupu nie ma obowiązku zapłaty podatku dochodowego, składania jakichkolwiek deklaracji podatkowych i prowadzenia ksiąg podatkowych z zapisami przychodu uzyskanego ze sprzedaży działek. Naliczeniu podlega jedynie podatek VAT. Nieruchomości nie były, nie są i nie będą wykorzystywane w działalności gospodarczej. Nie będą ponoszone i nie są planowane jakichkolwiek koszty w celu przygotowania działek do sprzedaży, ani podejmowane działania marketingowe w związku ze sprzedażą nieruchomości. Działki stanowią majątek prywatny małżonków, a sprzedaż jest realizacją prawa do swobodnego rozporządzania własnym majątkiem i stanowi przychody z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" uznał powyższe stanowisko strony za nieprawidłowe. W uzasadnieniu swego stanowiska organ powołał brzmienie przepisów art. 5a pkt 6, art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.), dalej jako: "u.p.d.o.f.". Wskazał, że pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej użyte w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. opiera się na trzech przesłankach: zarobkowym celu działalności, wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek. Ocena, czy dana osoba fizyczna, sprzedając działki, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich kontynuacji) i wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W ocenie organu, analiza przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego prowadzi do stwierdzenia, że dokonana, jak i planowana, sprzedaż nieruchomości nastąpiła w wykonaniu pozarolniczej działalności gospodarczej. W przedstawionym stanie faktycznym spełnione zostały wszystkie przesłanki pozarolniczej działalności gospodarczej, tj. działalność wykonywana jest i będzie we własnym imieniu i na własny rachunek, w sposób zorganizowany i ciągły oraz w celu zarobkowym. Bez znaczenia pozostaje fakt nie prowadzenia profesjonalnych działań marketingowych, skoro z opisu zdarzenia wynika, że nabywcy są skutecznie znajdowani w inny sposób. Zdaniem organu, dla oceny, czy dokonywane czynności spełniają kryteria działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. rozstrzygające znaczenie mają okoliczności, w jakich są wykonywane. O prowadzeniu działalności gospodarczej przesądzają obiektywne i zewnętrzne jej przejawy, a nie przekonanie podatnika. Dla uzyskiwania przychodów z działalności gospodarczej nie jest również konieczne, aby podatnik miał formalnie status przedsiębiorcy. Podjęte transakcje sprzedaży, jak i zamiar zawarcia dużej ilości transakcji sprzedaży działek, nie może mieć ze swej istoty charakteru przypadkowego, incydentalnego. Opisane we wniosku czynności mają i będą miały charakter profesjonalny i zorganizowany. Wymagały one podjęcia szeregu zaplanowanych i przemyślanych czynności i nakierowane były na osiągnięcie określonego dochodu. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że sprzedaż jest realizacją prawa do swobodnego rozporządzania własnym majątkiem. Całokształt czynności świadczy bezsprzecznie o celowym działaniu, które ujawnia zamiar zbycia nieruchomości. Zainteresowani sami wskazali, że zakup nieruchomości stanowił lokatę oszczędności i kapitału jako zaplecze finansowe rodziny. W okresie posiadania nieruchomości nie prowadzili na niej działalności rolniczej, stąd trudno się zgodzić, że wyłącznym celem zakupu było osiąganie zysków z włączenia nieruchomości do gospodarstwa rolnego, a nie dalsza jej odsprzedaż z zyskiem. Zatem dochód osiągnięty z dokonanej i planowanej sprzedaży gruntu będzie podlegał opodatkowaniu, jako pochodzący ze źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie B.W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zarzucił jej: 1) naruszenie przepisów postępowania: - art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie korzystnych dla wnioskodawcy elementów stanu faktycznego w postaci rzeczywistego celu zakupu gospodarstwa rolnego, jakim było zapewnienie rodzinie dochodów z produkcji rolnej, rzeczywistych powodów sprzedaży, jakimi była zmiana planów życiowych spowodowana brakiem dochodowości produkcji rolnej, brakiem inwestycji w działki nakierowanych na wzrost ich wartości i poprzestanie wyłącznie na ich geodezyjnym wydzieleniu jako minimalnego warunku sprzedaży tych części gospodarstwa rolnego, przeznaczenie pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży na zaspokojenie bieżących potrzeb rodziny, a nie na kolejne inwestycje w nieruchomości oraz eksponowanie okoliczności drugorzędnych i pobocznych, jak ewentualny wzrost wartości gospodarstwa rolnego, z pominięciem możliwości spadku wartości gospodarstwa i konieczności nakładów na utrzymanie gospodarstwa w kulturze rolnej; - art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe uznanie jego stanowiska za nieprawidłowe oraz dokonanie oceny prawnej z naruszeniem prawa materialnego; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że sprzedaż działek wchodzących wcześniej w skład gospodarstwa rolnego była wykonywania jako działalność gospodarcza, w szczególności poprzez przypisanie handlowego charakteru celowi zakupu gospodarstwa rolnego; - art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c) u.p.d.o.f., poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że dochód ze sprzedaży działek wydzielonych z gospodarstwa rolnego podlega opodatkowaniu jako dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej; - art. 2 i art. 21 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie przejawiające się w przyjęciu wykładni art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c)w zw. z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. w sposób wymagający od podatników postaw nieracjonalnych i nielogicznych oraz sprzecznych z ich własnym interesem, wyrażającym się zarządem własnym majątkiem w sposób niegospodarny. Skarżący podniósł, że rzeczywistym celem zakupu gospodarstwa rolnego nie była jego sprzedaż z zyskiem, lecz zabezpieczenie rodzinie dochodów w postaci dochodów z działalności rolniczej. Cel ten był realizowany poprzez prowadzenie produkcji rolnej, jednak z uwagi na uwarunkowanie rynkowe okazało się, że produkcja ta nie przynosi oczekiwanych dochodów. Podejmowane były działania mające na celu poprawienie wyników finansowych gospodarstwa rolnego, co się ostatecznie nie udało. Zakup gospodarstwa rolnego był też formą lokaty wolnych środków, jednak głównym celem ulokowania wolnych środków było osiąganie dochodów z produkcji rolnej. W okresie poprzedzającym zakup gospodarstwa rolnego, jak i po tym zakupie, skarżący był ubezpieczony w KRUS i spełniał wszystkie warunki, by uznać go rolnikiem. W tych konkretnych okolicznościach sprawy wydzielanie działek z gospodarstwa, celem jego sukcesywnego zbycia, nie może świadczyć o handlowym charakterze zakupu. W przypadku gdyby zainteresowani znaleźli nabywcę na całe gospodarstwo, zostałoby one sprzedane w całości. W tym stanie rzeczy, wydzielenie działek było czynnością podyktowaną rozsądkiem oraz zasadą prawidłowego zarządu majątkiem prywatnym. Przy czym podział wcześniej wydzielonych działek na mniejsze został wymuszony przez czynniki zewnętrzne, jakimi była niespodziewana zmiana regulacji prawnych dotyczących sprzedaży nieruchomości rolnych. Zdaniem skarżącego, skutkiem błędów w ustalaniu stanu faktycznego jest nieprawidłowe zastosowanie przepisu prawa materialnego art. 5a pkt 6 oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.. Organ podatkowy powinien dokonywać oceny stanu faktycznego przy zastosowaniu wzorców obiektywnych. Sprzedaż działek nie stanowiła działań mających na celu osiągnięcie zysku, lecz była następstwem niezrealizowania zasadniczego celu zakupu, jakim było osiąganie dochodów z produkcji rolnej. Samo wydzielenie i sprzedaż działek nastąpiła jako czynność zarządcza podyktowana nieopłacalnością produkcji rolnej. Od daty zakupu zmieniły się plany życiowe i to ta zmiana planów życiowych, a nie chęć osiągnięcia zysków, podyktowała konieczność sprzedaży gospodarstwa rolnego. Sprzedaż nie miała charakteru zorganizowanego i profesjonalnego. Nie były podejmowanie szczególne czynności celem podniesienia wartości działek i maksymalizacji zysku. Czynności te ograniczyły się jedynie do geodezyjnego wydzielania działek, co było niezbędnym minimum, aby zbyć gospodarstwo w częściach, na które stać byłoby potencjalnego nabywcę. Działki nie były wyposażane w jakąkolwiek infrastrukturę czy media, nie dokonywano żadnych ulepszeń dróg i dojazdów, jak również zmiany przeznaczenia gruntów, a działki nie straciły rolnego charakteru. Zlecenie sprzedaży działek agencji nieruchomości było racjonalnie uzasadnione właśnie tym, że działalność ma niehandlowy charakter. Środków uzyskanych ze sprzedaży nie reinwestowano w nabywanie nowych gruntów, które byłyby sprzedane w dalszej kolejności, lecz wykorzystywano na bieżące potrzeby rodziny. Organy podatkowe nie mogą oczekiwać od podatników zachowań nieracjonalnych, nielogicznych i szkodzących ich własnym interesom, gdyż byłoby nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), jak i zasadą ochrony własności (art. 21 Konstytucji RP). W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący odwołał się ponadto do wyroków NSA z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3426/15, z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 773/13, z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 855/14 i z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 70/13. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. W niniejszej sprawie zasadniczy przedmiot sporu, sprowadzał się do oceny zgodności z prawem stanowiska organu w zakresie tego, czy w przedstawionych we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej okolicznościach skarżący posiada status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w związku tym, czy dalsze zbycie przez niego działek, po dokonaniu planowanych, opisanych we wniosku czynności, będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. We wniosku o interpretację, a następnie wniesionej skardze skarżący konsekwentnie podnosił, że zakupione nieruchomości rolne powiększyły gospodarstwo rolne i nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej. Ich nabycia dokonano do majątku prywatnego, a sprzedaż jest realizacją prawa do swobodnego rozporządzania własnym majątkiem i stanowi przychody z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Natomiast zdaniem organu, opisane we wniosku o interpretację czynności spełniają kryteria działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.. O prowadzeniu działalności gospodarczej przesądzają bowiem obiektywne i zewnętrzne jej przejawy, a nie przekonanie podatnika. Dochód z dokonanej i planowanej sprzedaży gruntu będzie zatem podlegał opodatkowaniu, jako pochodzący ze źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.. Na tle tak zarysowanej kwestii spornej podkreślenia na wstępie wymaga, że postępowanie interpretacyjne jest postępowaniem autonomicznym, do którego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Specyfika tego postępowania polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 O.p.). Celem tego postępowania jest ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy wydał interpretację, w której nie dokonał urzędowej interpretacji przepisów prawa w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego, jak i sformułowanego na jego tle pytania prawnego, lecz prezentowane stanowisko oparł na własnej ocenie wiarygodności przedstawionych we wniosku danych. Zauważenia wymaga, że w opisie stanu faktycznego skarżący wskazał m.in. na fakt powiększenia, poprzez zakup nieruchomości rolnych, jego gospodarstwa rolnego i to, że nie były one wykorzystywane do działalności gospodarczej. Stwierdził również, że zainteresowani nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Nabyte w 2009 r. działki nie były, nie są i nie będą wykorzystywane w działalności gospodarczej i stanowią majątek prywatny małżonków. Ich sprzedaż jest zaś realizacją prawa do swobodnego rozporządzania własnym majątkiem. Wbrew temu co skarżący podał we wniosku o interpretację, organ stwierdził natomiast, że opisane czynności mają i będą miały charakter profesjonalny i zorganizowany. Ocenił również, że całokształt tych czynności świadczy bezsprzecznie o celowym działaniu, które ujawnia zamiar zbycia nieruchomości. Jeżeli bowiem zainteresowani sami wskazali, że zakup nieruchomości stanowił lokatę oszczędności i kapitału jako zaplecze finansowe rodziny, a w okresie posiadania nieruchomości nie prowadzili na niej działalności rolniczej, to trudno zgodzić się zdaniem organu z tym, że wyłącznym celem zakupu było osiąganie zysków z włączenia nieruchomości do gospodarstwa rolnego, a nie dalsza jej odsprzedaż z zyskiem. Jak już wskazano, wydając interpretację organ powinien ograniczyć się do analizy okoliczności faktycznych podanych we wniosku i wyrazić swoje stanowisko tylko odnośnie tych okoliczności. W postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie można toczyć sporu o stan faktyczny (p. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r., II FSK 726/11, LEX nr 992305). Przy czym podkreślenia wymaga, że w razie gdy stan faktyczny ustalony przez organy w postępowaniu podatkowym prowadzonym zgodnie z regułami rządzącymi tym postępowaniem będzie różnił się od stanu przedstawionego we wniosku o interpretację, a różnica ta będzie na tyle istotna, że będzie wywierała wpływ na jego kwalifikację prawną, wnioskodawca nie będzie mógł skorzystać z uprawnień wynikających z art. 14k i n. o.p. (wyrok z dnia 27 stycznia 2010 r., I FSK 1852/08, LEX nr 593738). Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Na gruncie przepisów art. 14b § 1 i art. 14c § 1 o.p., to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ podatkowy wydał urzędową interpretację prawa, nie na podstawie hipotetycznego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, jak i sformułowanego na jego tle pytania prawnego, ale w istocie, na podstawie własnych ustaleń i oceny stanu faktycznego, po czym przedstawił wnioski prawne. Stwierdził mianowicie - pomimo jasno określonych przez wnioskodawcę okoliczności nabycia i sprzedaży gruntów, jako związanych z zarządzaniem majątkiem prywatnym i niezrealizowaniem celu zakupu, którym było osiąganie dochodów z produkcji rolnej - że opisane we wniosku czynności miały charakter zorganizowany i profesjonalny i zostały podjęte w celu maksymalizacji zysku. Dokonana, jak i planowana, sprzedaż nieruchomości nastąpiła zatem zdaniem organu, w wykonaniu pozarolniczej działalności gospodarczej, spełniającej wszystkie przesłanki z art. art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., a więc wykonywana jest i będzie we własnym imieniu i na własny rachunek, w sposób zorganizowany i ciągły oraz w celu zarobkowym. Organ zmodyfikował tym samym stan faktyczny przedstawiony przez podatnika, który konsekwentnie wskazywał, iż zakupił grunty w celu powiększenia gospodarstwa rolnego i nie wykorzystywał ich do działalności gospodarczej. Ich sprzedaży dokonał zaś w ramach swobodnego rozporządzania majątkiem prywatnym. W postępowaniu z wniosku o interpretację stan faktyczny brany pod uwagę przy wydawaniu interpretacji nie może być zatem przez organ "dopowiadany". Reasumując, obowiązkiem organu wydającego na podstawie art. 14b § 1 w zw. z art. 14j O.p. interpretację indywidualną, była ocena stanowiska wnioskodawcy oparta na przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 120 O.p., przy czym wskazać należy, że z uwagi na to naruszenie, nie jest kompetencją Sądu badającego zaskarżoną interpretację z punktu widzenia jej zgodności z prawem, merytoryczna ocena przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i stanowiska, a co za tym idzie, zastępowanie organu w dokonaniu interpretacji. Z tych względów, zarzuty skargi odnoszące się do stosowania przepisów prawa materialnego (art. 5a pkt 6 i art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c) u.p.d.o.f.), jak również naruszenia przepisów Konstytucji RP, Sąd pozostawił poza dalszymi rozważaniami. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zaliczając do kosztów niezbędnych dla celowego dochodzenia praw, uiszczony w sprawie wpis sądowy (200zł), opłatę skarbową (17zł) od pełnomocnictwa procesowego i wynagrodzenie radcy prawnego (480zł), określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).