II OSK 2542/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 245/18 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 2542/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Stowarzyszenia [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia w dniu 21 stycznia 2011 r. [...] sp. z o.o. wystąpiła o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii kablowej 110 kV z liniami teletransmisyjnymi (światłowodowymi) w granicach administracyjnych gminy [...], przez działki położone w obrębach geodezyjnych [...], [...], [...], [...] i [...] - poza terenami, dla których obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego i poza obszarami chronionymi. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił na rzecz [...] Spółki z o.o. z siedzibą w [...] lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie linii kablowych 110kV wraz z liniami teletransmisyjnymi (światłowodowymi) relacji [...] gmina [...] na terenie działek: nr [...] - obręb [...], nr [...] - obręb [...], nr [...] - obręb [...], [...] - obręb [...], nr [...] - obręb [...]. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Stowarzyszenie [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r., umorzyło postępowanie odwoławcze. Wyrokiem z dnia z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt. II SA/Sz 818/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] maja 2012 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. uchyliło decyzję organu I instancji w części i w tym zakresie merytorycznie orzekło co do parametrów inwestycji, a w pozostałym zakresie utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 709/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Stowarzyszenia na ww. decyzję Kolegium. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, wniesionej przez Stowarzyszenie [...] Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15 uchylił ww. wyrok oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ponownie uchyliło decyzję organu I instancji w części i w tym zakresie merytorycznie orzekło co do parametrów inwestycji, a w pozostałym zakresie utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 30/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił ww. decyzję Kolegium. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2012 r. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo zdefiniował przedmiotową inwestycję, jako inwestycję celu publicznego. Planowane przez wnioskodawcę linie energetyczne i teletechniczne będą poprowadzone poprzez tereny częściowo objęte planami miejscowymi zgodnie z zapisami tych planów, a częściowo na podstawie kwestionowanej decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Kolegium budowa kablowych linii energetycznych jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwołując się do uregulowania zawartego w art. 6 pkt 2 ww. ustawy stwierdził, że celem publicznym jest nie tylko budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, lecz także budowa i utrzymanie "innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń". Przedsięwzięcie, na potrzeby którego wnioskodawca ubiega się o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie tylko realizuje cel publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz także ma na tyle istotne znaczenie społeczne, iż można mu przypisać znaczenie na poziomie lokalnym, ponadlokalnym i krajowym w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu. Skargę na powyższą decyzję złożyło Stowarzyszenie [...]. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 2542/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji zaznaczył, że Kolegium ponownie rozpoznając sprawę związane było wskazaniami co do dalszego postępowania wynikającymi z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15 oraz z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt 30/17. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2016 r. wskazał, że nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Konieczne w tym wypadku jest ustalenie, czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie lokalnym lub ponadlokalnym, czy też służy wyłącznie interesowi prywatnemu inwestora. Przy ustalaniu znaczenia poszczególnych zwrotów występujących w art. 6 u.g.n. odwołać się należy do treści przepisów ustaw szczególnych regulujących dziedzinę, z którą związany jest dany cel publiczny, w tym wypadku do przepisów ustawy Prawo energetyczne. W uzasadnieniu wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził z kolei, że zarzuty o charakterze proceduralnym był przedmiotem rozważań NSA w wyroku z dnia 18 maja 2016 r. i ponowna ich analiza nie jest dopuszczalna. W ocenie Sądu I instancji podniesione w skardze zarzuty o charakterze procesowym były już analizowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oraz Naczelny Sąd Administracyjny i nie zostały one uznane za zasadne. Z tych względów ponowne rozpoznawanie takich samych zarzutów wobec ich bezzasadności, nie znajduje uzasadnienia. W ocenie Sądu I instancji Kolegium ponownie rozpatrując sprawę, wyjaśniło z jakich względów przedmiotowa linia energetyczna stanowi inwestycję celu publicznego. Zgodnie z treścią art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U z 2018 r., poz. 121; zwanej dalej "u.g.n.), celem publicznym w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Budowa kablowej linii energetycznej opisanej we wniosku inwestora jest inwestycją celu publicznego tak ze względu na jej funkcję, jak i podmiot, który tę inwestycję realizuje. Zdaniem Sądu I instancji odczytywanie znaczenia terminów użytych w cytowanym wyżej przepisie zgodnie z definicjami zawartymi w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2017 r., poz. 220; zwanej dalej "p.e."), tak jak nakazał to w wyroku z dnia 18 maja 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny, jakkolwiek niezbędne, to jednak na kwestię kwalifikacji przedsięwzięcia, w realiach niniejszej sprawy nie ma wpływu. Gdyby podzielić argumentację Stowarzyszenia dotyczącą wykładnia art. 9k p.e. Sprowadzającą się do przyjęcia, iż budową linii kablowych energetycznych może zajmować się jedynie operator systemu przesyłowego działający w formie spółki akcyjnej, której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa to całkowicie zbędny byłby zapis w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz.1073; zwanej dalej "u.p.z.p.), z którego wynika, że inwestycjami celu publicznego są działania opisane w tym artykule bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania. W myśl tego przepisu przez "inwestycję celu publicznego" - należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Sąd I instancji stwierdził, że Kolegium wyjaśniło z jakich względów przedsięwzięcie posiada znaczenie lokalne, ponadlokalne i krajowe. Sąd uznał, że określone we wniosku odcinki kablowych linii energetycznych łączące należące do wnioskodawcy stacje niewątpliwie stanowią część infrastruktury, za pomocą której będzie przesyłana energia elektryczna pomiędzy wskazanymi stacjami. Projektowana jest ona do przesyłu energii elektrycznej z jej źródła do odpowiedniego punktu poboru i spełnia tym samym wymagania pozwalające na zakwalifikowanie jej jako inwestycji celu publicznego. W interesie dobra publicznego - jakim jest ochrona środowiska, na poziomie wspólnotowym (europejskim) i krajowym doszło do uchwalenia stosownych przepisów prawa, które przewidują pierwszeństwo energii wytwarzanej ze źródeł odnawialnych przed energią pochodzącą z tzw. źródeł konwencjonalnych. Aby osiągnąć powyższy cel do porządku prawnego na poziomie wspólnotowym i krajowym zostały wprowadzone normy uprzywilejowujące energię ze źródeł odnawialnych, której przyznano pierwszeństwo przed energią pochodzącą ze źródeł konwencjonalnych. W związku z powyższym obecnie istnieje ogólnospołeczna potrzeba minimalizacji zużycia źródeł konwencjonalnych i zastępowania ich w miarę możliwości źródłami, które są odnawialne. Na chwilę obecną prawodawstwo wspólnotowe oraz krajowe traktuje taką potrzebę ciągle jako niezaspokojoną. Wynika to m.in. z Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady - 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE. Konieczne jest współkorzystanie przez społeczeństwo z urządzeń, które służą połączeniu jednostek wytwórczych z siecią i wyprowadzaniu do tej sieci mocy, ponieważ właśnie za pośrednictwem takich urządzeń energia odnawialna może trafić z jednostek wytwórczych do sieci (a za jej pośrednictwem do odbiorców końcowych). Z tych względów, trafnie Kolegium uznało, że urządzenia, dla których wnioskodawca ubiegał się o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie są urządzeniami, których cel budowy ogranicza się do interesu prywatnego wnioskodawcy. W związku z tym przedmiotowa inwestycja jest nie tylko inwestycją celu publicznego, ale też inwestycją o charakterze lokalnym, ponadlokalnym a także krajowym. Zdaniem Sądu, wbrew oczekiwaniom Stowarzyszenia, powyższa argumentacja Kolegium świadczy o tym, że organ ten należycie przeanalizował wniosek inwestora pod kątem tego "czy przedmiotowa inwestycja w ogóle może być zrealizowana w drodze decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego". Organ wyjaśnił przy tym - z jakich względów uważa wspomnianą inwestycję za inwestycję celu publicznego, jak również jaki jest jej charakter (lokalny, ponadlokalny i krajowy) w związku z czym jako nieuzasadniony Sąd I instancji ocenił zarzut naruszenia art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny, jak również art. 104 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i 50 ust. 1 u.p.z.p., poprzez wydanie wspomnianej decyzji pomimo, że tego rodzaju decyzja stanowi wyjątek od zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu I instancji nietrafne okazały się także zarzuty dotyczące oparcia rozstrzygnięcia na niekompletnym materiale, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, jak również "niepodania wszystkich dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia rozstrzygnięcia". Stowarzyszenie nie wskazało jednoznacznie jakie konkretnie dowody zostały - w jego ocenie - przez Kolegium pominięte wobec czego pełne odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu nie jest możliwe. Kwestie dotyczące naruszenia art. 106 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie były już przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyrokach z dnia 18 grudnia 2014 r. i 6 kwietnia 2017 r. a także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2016 r. Kwestie dotyczące ewentualnego oddziaływania inwestycji na środowisko były analizowane przez upoważniony organ - tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który w dniu 30 września 2011 r. wydał postanowienie nienakładające na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 pn. [...]. Zdaniem RDOŚ, planowana inwestycja nie znajduje się na liście zagrożeń dla gatunków i siedlisk dla ochrony których wyznaczono opisany wyżej obszar Natura 2000. Przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na siedliska oraz gatunki roślin i zwierząt, dla ochrony których wyznaczono ten obszar oraz nie naruszy jego integralności. Stowarzyszenie nie podniosło zarzutów dotyczących powyższego postanowienia, natomiast powołując się na różnego rodzaju opinie, apele i poglądy wskazała na szkodliwość turbin wiatrowych, z uwagi m.in. na wpływ dźwięków niskiej częstotliwości i infradźwięków na powstawanie nieodwracalnych neurologicznych i neuropsychiatrycznych fizjopatologii a także na obniżenie wartości nieruchomości znajdujących się w ich polu oddziaływania, niestabilność "energii z wiatraków" oraz niską opłacalność pozyskiwania energii wiatrowej. Zdaniem Sądu I instancji powyższe argumenty nie mogą być jednak brane pod uwagę w niniejszej sprawie bowiem inwestycja, której dotyczy zaskarżona decyzja w żadnym razie nie polega na budowie turbin wiatrowych. O braku negatywnego wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 jednoznacznie wypowiedział się RDOŚ i stanowisko to nie zostało przez Stowarzyszenie skutecznie podważone. Za nietrafną Sąd uznał argumentację dotyczącą braku odniesienia się do zarzutu niezweryfikowania przez organy obu instancji obszaru inwestycji, dla której ustalono warunki lokalizacji. Kwestia wskazania w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2011 r. częściowo innych działek niż we wniosku inwestora została przeanalizowana i wyjaśniona przez Kolegium. Postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska objęło wszystkie działki wymienione we wniosku inwestora oraz w decyzji dnia [...] lutego 2012 r. a dodatkowo także poszczególne działki na terenie obrębów [...]. Rozbieżności wskazane przez Stowarzyszenie są jedynie pozorne. Planowana inwestycja obejmuje bowiem zarówno działki objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego jak i tereny takimi planami nie objęte. W wypadku terenów objętych miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego wydawanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zbędne. Z tego względu wniosek inwestora o wydanie wspomnianej decyzji nie wymienia tych działek, które są objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Jednakże postanowienie RDOŚ, zważywszy na jego charakter, dotyczy całości terenów na których planowana jest inwestycją a zatem zarówno tych działek, które są objęte planami zagospodarowania przestrzennego jak i tych, których takimi planami nie objęto. W skardze kasacyjnej Stowarzyszenie [...] zarzuciło wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie: - naruszenie art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie pomimo braku podstaw do jego zastosowania; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 141 § 4 oraz art. 153 p.p.s.a.; - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n.; - naruszenie art. 1 §1 i 2 p.u.s.a. oraz naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pktl lit. c) p.p.s.a. i w zw. z art. 138 §1 pkt 1, art. 75, 77 i 107 k.p.a. polegające na tym, że WSA w Szczecinie nie rozpoznał wszystkich zarzutów wniesionych przez Stowarzyszenie, a niektóre niejako celowo pominął, niezasadnie oddalając skargę i nie uchylając zaskarżonej decyzji SKO. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenie wskazało, że przedmiotowa inwestycja nie ma w ogóle znaczenia dla społeczności lokalnej, ani nawet powiatowej, wojewódzkiej czy krajowej. W niniejszej sprawie, jak wskazało samo SKO w skarżonej decyzji, czego WSA w ogóle nie uwzględnił, energia ma być transportowana między innymi z krajowego systemu elektroenergetycznego do zespołu elektrowni wiatrowych na jej potrzeby własne. WSA nie wskazał w jaki sposób inwestycja ta zaspokoi potrzeby społeczeństwa lokalnego i w jakim zakresie będzie temu społeczeństwu służyć, a zatem nie zostały spełnione łącznie powyższe przesłanki, a to przesądza o tym, iż dane przedsięwzięcie nie spełnia wymogów by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego. Budowa linii kablowych wraz z liniami teletransmisyjnymi (światłowodowymi) jest wyłączną inwestycją podmiotu prywatnego realizującego interesy komercyjne i na potrzeby własne podmiotu prywatnego planowanego przez inwestora większego zadania, tj. farmy wiatrowej wraz z przyłączami i niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Stowarzyszenie zaznaczyło, że organ nie wskazał jaki jest charakter inwestycji, czy ma ona charakter lokalny czy ponadlokalny w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz nie odniósł się szczegółowo do art. 6 pkt 1 u.g., gdyż nie wskazał owych "celów publicznych", czego ani SKO ani WSA nie zakwestionowały. Powyższe świadczy o tym, że niniejsza decyzja rażąco narusza art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w sposób, mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Ponadto Kolegium oraz Sąd I instancji nie przeprowadziły, wbrew zaleceniom NSA, wnikliwej analizy charakterystyki planowanej inwestycji z uwzględnieniem terminologii stosowanej na gruncie ustawy Prawo energetyczne i aktów prawnych z nią związanych. Stowarzyszenie podniosło również, że Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu dotyczącego niezgodności numeracji ewidencyjnej działek gruntowych podanych we wniosku inwestora, a następnie w postanowieniu RDOŚ oraz decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zamiast dokonać wyjaśnień w tym zakresie, stwierdził tylko w uzasadnieniu decyzji, że podane rozbieżności w numeracji działek nie miały wpływu na istotę rozstrzygnięcia, gdyż Wójt Gminy wydając decyzję lokalizacyjną opierał się na danych zawartych we wniosku, którego treścią jest związany, natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał swoje postanowienie na podstawie przepisów ustawy z 3 października 2008 r., a więc "w ramach zupełnie innego postępowania". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów. Przechodząc do oceny zarzutów podniesionych w niniejszej skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Konstrukcja art. 151 p.p.s.a., dowodzi, iż przepis ten ma charakter wynikowy. Jest on formą "instrukcji" dla Sądu jak powinien postąpić (jakie wydać rozstrzygnięcie), gdy stwierdzi, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oddalenie skargi na decyzję lub postanowienie organu jest zawsze wynikiem oceny, że poddany kontroli Sądu pierwszej instancji akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. w każdym przypadku jest następstwem uchybienia innym przepisom materialnym bądź procesowym, które autor skargi powinien wyraźnie wskazać w wywiedzionym środku zaskarżenia. Autor skargi kasacyjnej chcąc powołać się na zarzut naruszenia przepisów wynikowych, jest zobowiązany bezpośrednio powiązać ten zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji. Zawsze musi wskazać na przepisy wadliwie stosowane przez organy, bo tylko przy naruszeniu prawa przez organ można trafnie zakładać, że wyrok Sądu I instancji jest wadliwy, jako że akceptuje wady postępowania administracyjnego. Podnosząc zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnie nie powołał żadnych innych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji oddalając skargę, zatem zarzut nie mógł okazać się skuteczny. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji sporządził uzasadnienie wyroku z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi wynikające z tego przepisu. Sąd I instancji należycie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że wbrew argumentacji autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji odniósł się do kwestii obszaru inwestycji oraz podnoszonej w skardze niespójności między rozstrzygnięciem RDOŚ, a decyzją organu I instancji. Przedstawione w uzasadnieniu wyroku argumenty pozwalają na odtworzenie motywów, którymi Sąd kierował się wydając zaskarżony wyrok oraz ocenę prawidłowości zajętego przez ten Sąd stanowiska. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji trafnie ocenił, że Kolegium ponownie rozpatrując sprawę podporządkowało się ocenie prawnej oraz zaleceniom co do dalszego postępowania wynikającym z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 maja 2012 r. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r. W szczególności podkreślenia wymaga, że w toku ponownie prowadzonego postępowania Kolegium wyjaśniło dlaczego przedsięwzięcie zostało uznane za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. stwierdzić należy, że zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Przepis ten ma charakter ustrojowy, normujący zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i nie może co do zasady stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być bowiem utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. Podobnie w przypadku zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 138 § 1 pkt 1 , art. 75, art. 77 i 107 k.p.a. Art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. jest przepisem regulującym zakres właściwości przedmiotowej sądów administracyjnych - do ich właściwości należy kontrola decyzji administracyjnych. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była kontrola decyzji, zatem Sąd tego przepisu nie mógł naruszyć. Zarzut niedostatecznego rozważenia zarzutów skargi nie może być podnoszony poprzez powołanie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Sąd I instancji trafnie ocenił, że decyzja Kolegium nie narusza art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 k.p.a. w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ustalenia faktyczne niezbędne do rozpoznania sprawy zostały poczynione prawidłowo. Ustalono co ma być przedmiotem inwestycji, jej parametry oraz gdzie ma być ona umiejscowiona. Materiał dowodowy był wystarczający do dokonania ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i nie wymagał uzupełnienia. To, czy inwestycja ma znaczenie lokalne bądź ponadlokalne należy do sfery oceny prawnej nie zaś do sfery ustaleń faktycznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest również podstaw do przyjęcia, że zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n.. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie wskazanych przepisów polegać miało na ich błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie linii kablowych 110kV wraz z liniami teletransmisyjnymi (światłowodowymi) może zostać uznana za inwestycję celu publicznego. Z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wynika, że przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Z kolei z art. 6 pkt 2 u.g.n. wynika, że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia, że planowana inwestycja nie ma żadnego znaczenia dla społeczności lokalnej, powiatowej, wojewódzkiej oraz krajowej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przedstawił szczegółową argumentację przemawiającą za uznaniem przedmiotowego przedsięwzięcia jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Inwestycja, której dotyczy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma znaczenie, co najmniej dla społeczności lokalnej. Inwestycja ta służyć ma funkcjonowaniu elektrowni wiatrowej. Funkcjonowanie tej elektrowni oznacza, że do systemu energetycznego dostarczana będzie energia elektryczna, produkcja której nie jest powiązana z emisją dwutlenku węgla. To z kolei spowoduje zmniejszenie emisji dwutlenku węgla do atmosfery i zmniejszy jej zanieczyszczenie. Zmniejszenie zanieczyszczenia atmosfery dwutlenkiem węgla ma znaczenie nie tylko dla społeczności lokalnej ale dla całego społeczeństwa. Okoliczność, iż w Wójt w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wskazał jaki jest charakter inwestycji, to jest czy jest to inwestycja o znaczeniu lokalnym czy ponadlokalnym nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem tej decyzji w sytuacji, gdy inwestycja posiada znaczenie co najmniej lokalne (wyrok NSA z dnia 10 października 2017 r. II OSK 2434/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie mogło odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku odwołanie się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do zarzutów podnoszonych w skardze do Sądu I instancji. O ile przedmiotem skargi do sądu wojewódzkiego jest decyzja organu administracji, o tyle przedmiotem zarzutów do sądu II instancji jest orzeczenie sądu I instancji. Dlatego też w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie jest skuteczne odwoływanie się do zarzutów zgłoszonych w skardze do Sądu I instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.