II SA/Sz 709/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Barbara Gebel, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz.267) dalej Kpa, art. 50 - 58 w związku z art.4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j, Dz. U. ż 2012r. poz.647) dalej u.p.z.p., art. 1, art.2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 Nr 79, poz. 856 z późn. zmian.), po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia, od decyzji Wójta Gminy [...]r. ustalającej na rzecz Spółki A, warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii kablowych 110kV wraz z limami tele-transmisyjnymi(światłowodowymi) relacji [...], na części działek w obrębie [...] - nr [...]; w obrębie [...] - nr [...]; w obrębie [...] - nr [...]; w obrębie [...] nr [....]; w obrębie [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło: 1. uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej: - pkt 3 .1) warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego - nie dotyczy i w tym zakresie orzec : - warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego - długość odcinka linii objętej wnioskiem - 9,4 km, - kanalizacja teletechniczna na głębokości 0,6m-1,0m; - głębokość ułożenia linii od 1,0 do 1,5m ppt - kabel energetyczny 110kV- materiał z żyłami aluminiowymi XRUHAKXS i żyłą powrotną z drutów miedzianych lub aluminiowych, dopuszcza się też stosowanie kabla z żyłami miedzianymi; - kable z włóknami światłowodowymi zostaną wciągnięte w kanalizacje teletechniczną. 2. w pozostałej części decyzję utrzymać w mocy W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania, wskazując, iż wnioskiem z dnia [...]. Spółka A zwróciła się do Wójta Gminy o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wyżej opisanej inwestycji. Do wniosku załączono m.in. wykaz działek i ich właścicieli, komplet map zasadniczych w skali 1:1000 obejmujących teren, którego wniosek dotyczy oraz projekt trasy przebiegu linii na kserokopiach map w skali 1:1000. Charakteryzując planowaną inwestycję wskazano, iż długość linii objętej wnioskiem wynosi 9,4 km, zaś całkowita długość to ok.18,3 km , czy czym w obszarach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ok.8,9 km; głębokość ułożenia linii- 1,0 do 1,5m ppt, kanalizacja teletechniczna na głębokości 0,6m-1,0m; kabel energetyczny 110kV - materiał z żyłami aluminiowymi XRUHAKXS i żyłą powrotną z drutów miedzianych lub aluminiowych, dopuszcza się też stosowanie kabla z żyłami miedzianymi; kable z włóknami światłowodowymi zostaną wciągnięte w kanalizacje teletechniczną. Decyzją z dnia [...]. Wójt Gminy ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji. W wyniku odwołania Stowarzyszenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], nie uznając Stowarzyszenia stroną postępowania, umorzyło postępowanie odwoławcze. Stowarzyszenie zaskarżyło powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 28 listopada 2012r. sygn. akt. II SA/Sz 818/12 uchylił tą decyzję. Wyrok ten, jako prawomocny, został doręczony Kolegium w dniu 21 marca 2014r. W tej sytuacji Kolegium, zobligowane do rozpatrzenia odwołania Stowarzyszenia od decyzji organu I instancji z dnia [...]. przeanalizowało, zarzuty odwołującego się, podnoszące naruszenie następujących przepisów: 1/ art. 28 i art. 29 w związku z art. 107 §1 Kpa poprzez błędne ustalenie i oznaczenie stron postępowania; w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania i w rozdzielniku do decyzji wskazano zamiennie trzy różne podmioty, jako strony postępowania: [...]; 2/ art. 39, 40§1, art. 42§ 1, art.43, art. 44§ 2, §3,§4 i art. 45 Kpa, poprzez błędne doręczenie decyzji osobie fizycznej, tj. Prezesowi Stowarzyszenia w miejscu jego zamieszkania, a nie w siedzibie organizacji w [...] i doręczenia jej za pośrednictwem firmy kurierskiej, zamiast za pośrednictwem operatora publicznego Poczta Polska; 3/ art.53 ust. 1 u.p.z.p., nakazującego informowanie właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości o czynnościach organu na piśmie, zaś pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczenia oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości; Stowarzyszenie zostało nieprawidłowo zawiadomione o wydaniu decyzji, gdyż decyzję doręczono Prezesowi Stowarzyszenia a nie Stowarzyszeniu jako organizacji społecznej w jej siedzibie; nadto podniesiono, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie były podawane do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu i na stronie BIP Urzędu, albo podawano je po upływie zbyt długiego okresu, który wykluczał możliwości wniesienia jakichkolwiek wyjaśnień czy zarzutów na danym etapie postępowania; 4/ art. 1 pkt 1 Kpa, poprzez błędne ustalenie i oznaczenie przedmiotu postępowania oraz art. 7, 10, 11, 77 w związku z art. 84 Kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nie przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie zlokalizowania planowanej inwestycji, w tym numerów działek, przez które ma przebiegać planowana inwestycja, albowiem - w ocenie Stowarzyszenia - istnieją rozbieżności w numeracji i obrębach ewidencyjnych działek wskazanych we wniosku inwestora i wymienionych w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r.; 5/ art. 49, art. 76 § 1 i § 2, w związku z art. 6, 7, 8 i 9 Kpa, poprzez wydanie decyzji kończącej postępowanie administracyjne, o wszczęciu którego społeczeństwo zostało poinformowane na podstawie dwóch różnych zawiadomień, z których wynikały różne okoliczności dotyczące sposobu podania do publicznej wiadomości i terminu jego opublikowania; na zawiadomieniu z dnia 2 lutego 2011r. o podaniu do publicznej wiadomości nie wskazano w jakich dniach(od kiedy do kiedy) zostało ono wywieszone aby określić datę 14-dniowego terminu do złożenia wniosków i zastrzeżeń; 6/ art. 96 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 77 Kpa, poprzez sprzeczne ze zgromadzonym materiałem stwierdzenie, iż planowana inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na obszar [..] i nie naruszy integralności tego obszaru. Ponadto w odwołaniu Stowarzyszenie zaskarżyło postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. w sprawie opinii o stwierdzeniu braku obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko podnosząc, iż postanowienie to nie zostało doręczone Stowarzyszeniu jako stronie w tym postępowaniu. 7/ art. 106 Kpa, poprzez pozbawienie możliwości wniesienia ewentualnych środków zaskarżenia w odniesieniu do wydanych postanowień uzgadniających; ponadto strony nie otrzymały postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r., a ponieważ nie służy od niego środek zaskarżenia, strona może zaskarżyć go tylko w odwołaniu od decyzji. Na mocy art. 25 Kpa Stowarzyszenie wniosło też o wyłączenie Wójta Gminy z niniejszego postępowania, gdyż właścicielem działek o numerach: [...] obr. [...]; [...] obr.[...] i nr [...] obr. [...] jest Gmina [...]. Jednocześnie w odwołaniu Stowarzyszenie na podstawie art. 142 Kpa zaskarżyło postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony środowiska z dnia [...] orzekające o nie nakładaniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar "[...]", wskazując iż w postanowieniu RDOŚ zawarto pouczenie, iż nie służy na nie zażalenie. Po analizie ww. wyroku WSA oraz po rozpatrzeniu powyższych zarzutów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt. II SA/Sz 818/12 wskazał, iż Stowarzyszenie już w postępowaniu organu I instancji pismem z dnia [...] r. zgłosiło się do udziału w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony, a okoliczność, że Wójt Gminy nie przeprowadził formalnie postępowania w trybie przepisów art. 31 Kpa w sprawie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w tym postępowaniu, lecz doręczał mu wszelkie pisma, postanowienia i decyzję, oznacza, że Stowarzyszenie to jako organizacja zostało dopuszczane do udziału na prawach strony w wyżej opisanym postępowaniu organu I instancji z wniosku Spółki A. W ocenie Sądu stanowisko Kolegium w zaskarżonej decyzji było błędne, gdyż żadną miarą nie odnosi się do statusu Stowarzyszenia, jaki podmiot ten uzyskałby w wyniku prawidłowego potraktowania jego wniosku z dnia [...] r. Sąd podkreślił, iż celami statutowymi Stowarzyszenia wymienionymi w § 3 Statutu jest działanie na rzecz ekologii, ochrony dziedzictwa przyrodniczego i zapewnienie bezpieczeństwa ekologicznego obywateli, a cele te realizuje m.in. przez wspieranie i propagowanie inicjatyw mających na celu rozwój na terenie Gminy technologii opartych na energii ze źródeł odnawialnych , a wiec skoro w statutowej jego działalności mieszczą się w/w sprawy to niepodobna odmówić takiej organizacji przymiotu podmiotu na prawach strony. Dalej SKO stwierdza, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przepisach art. 50 - art. 56 określa ściśle czynności, które organ winien przeprowadzić w ramach postępowania prowadzącego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, do których w szczególności zaliczyć należy: 1/ ocena czy wniosek inwestora spełnia wymogi art. 52, a w razie stwierdzenia jego braków, wezwanie inwestora w trybie art. 64 § 2 Kpa do jego uzupełnienia; 2/ zawiadomienie stron postępowania o wszczęciu postępowania, przy czym właścicieli nieruchomości, po których przebiegać będzie linia energetyczna zawiadamia się na piśmie, zaś pozostałe strony w drodze obwieszczenia a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (art. 53 ust. 1); 3/zgodnie z art. 53 ust. 3 dokonanie analizy stanu faktycznego i prawnego terenu oraz warunków i zasad jego zagospodarowania oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, w tym głównie: Prawo ochrony środowiska, Prawo wodne, ustawa o ochronie przyrody, ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ustawa o gospodarce nieruchomościami, ustawa o drogach publicznych .... itp.), której wyniki stanowić będą podstawę do sporządzenia projektu decyzji; 4/ sporządzenie na podstawie art. 50 ust.4 projektu decyzji przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów na podstawie wyników sporządzonej analizy, 5/ dokonanie uzgodnień z właściwymi organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 ustawy wraz z zawiadomieniem stron postępowania o wydanych postanowieniach, z poinformowaniem, że środek odwoławczy przysługuje jedynie inwestorowi (53 ust. 1 i ust. 5), 6/ skorygować projekt decyzji o ustalenia postanowień wydanych przez organy uzgadniające, 7/ na podstawie art. 10 Kpa zawiadomić strony postępowania o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, celem odniesienia się do niego: właścicieli nieruchomości po których przebiegać będzie linia energetyczna na piśmie, pozostałe strony w drodze obwieszczenia a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości; 8/ wydanie decyzji spełniającej wymogi art. 54; 9/ zawiadomienie stron postępowania o wydanej decyzji: właścicieli nieruchomości po których przebiegać będzie linia energetyczna - na piśmie, pozostałe strony w drodze obwieszczenia a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Mając na uwadze powyższe przepisy, Kolegium po zbadaniu akt sprawy przedłożonych przez organ I instancji, stwierdziło, iż złożony w dniu [...] r. wniosek spełniał ustawowe wymogi: zawierał niezbędne dane charakteryzujące planowaną inwestycję; zawierał informację, iż inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć oddziaływujących ani do mogących zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; do wniosku dołączono niezbędne kopie map w skali 1:1000, obrazujące trasę przebiegu planowanej linii kablowej oraz wypisy z ewidencji gruntów działek, po których planowana linia będzie przebiegać. Wykonując dyspozycję art. 53 ust. 1 u.i.p.z.p. organ zawiadomieniem z dnia 2 lutego 2011 r. poinformował strony postępowania w drodze obwieszczenia wywieszonego na okres 14 dni (10-02-2011 r. do 25-02-2011 r.) w siedzibie organu oraz na tablicy ogłoszeń sołectw: [...]. W taki sam sposób organ zawiadomieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r. wywieszonym w okresie od 24-04-2011 r. do 09-05-2011 r. poinformował ustalony krąg stron postępowania, iż zgodnie z art. 10 K.p.a. mogą zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, oraz o wydanej w dniu [...] r. decyzji , tj. poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń poszczególnych sołectw i w siedzibie organu w okresie od 2-03-2012 r do 19-03-2012 r. Wywieszenie w/w zawiadomień zostało potwierdzone podpisami sołtysów poszczególnych sołectw. W/w zawiadomienia zostały również opublikowane na stronie BIP Urzędu Gminy, czego dowodem są zawarte w aktach wydruki ze strony BIP. Natomiast władający nieruchomościami, po których przebiegać będzie linia kablowa (lista obejmuje 23 strony), informowani byli przez organ indywidualnie poprzez doręczanie im zawiadomień: o wszczęciu postępowania (pismo z dnia [...] r.); o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (pismo z dnia [...] r.) i o wydaniu zaskarżonej decyzji poprzez doręczenie stronom decyzji, czego dowodem są znajdujące się w aktach sprawy zwrotne poświadczenia odbioru. W myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p. dokonano analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Z analizy tej wynika, iż granice obszaru inwestycji w granicach Gminy obejmuje 19 arkuszy kopii map zasadniczych w skali 1:1000; inwestycja projektowana w granicach administracyjnych Gminy, przebiegać będzie po gruntach rolnych z przejściami pod rzeką [...], pod drogami publicznymi: krajową, powiatową i gminną oraz gazociągiem wysokiego ciśnienia; w części przebiegać będzie przez obszary objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. W analizie wskazano stan prawny poszczególnych działek (właścicieli), po których linia będzie przebiegać, oraz wskazano, iż działki te są wyłączone z użytkowania rolniczego (obszar przez który przebiegać będzie inwestycja nie wymaga zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne).Odnosząc się do przepisów odrębnych wskazano organy, z którymi należy dokonać uzgodnień oraz podkreślono, iż nie występuje sprzeczność inwestycji z przepisami odrębnymi. Po dokonaniu w/w analizy został sporządzony projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przez osobę uprawnioną, o której mowa w art. 50 ust. 4 u.p.z.p., który to projekt ,na podstawie art. 54 ust. 4 ustawy został poddany uzgodnieniom z: 1/ Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych -postanowienie z dnia [...]; 2/ Generalną Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] - postanowienie z dnia [...]/Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, Delegatura w K. - postanowienie z dnia [...]; Jednocześnie organ w oparciu o art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska o ocenach oddziaływania na środowisko, mając na uwadze znajdujący się w sąsiedztwie inwestycji obszar [...] nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia wniosku wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, celem zasięgnięcia jego stanowiska co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na obszar [...]", zawieszając postępowanie do czasu uzyskania stanowiska w tym zakresie (postanowienie z dnia [...] r.). Po otrzymaniu postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...], nie nakładającego na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na ww. obszar [...], organ podjął zawieszone postępowanie (postanowienie z dnia [...] r.) informując o tym ustalony krąg stron postępowania jako właścicieli nieruchomości, po których przebiegać będzie linia kablowa W dniu [...] r. do udziału w postępowania zgłosiło się Stowarzyszenie. Organ I instancji w odniesieniu do Stowarzyszenia nie zastosował przepisów art. 31 § 2 Kpa, niemniej jednak wystosował do niego pismo z dnia [...]r. informujące, iż będzie ono zawiadamiane o wszystkich czynnościach organu. Zaskarżona decyzja w znacznej jej części spełnia w pełni wymogi art. 54 u.p.z.p. W pkt 1 i 2 wskazano rodzaj inwestycji, oraz jej teren, wyszczególniając poszczególne działki, przez które linia kablowa będzie przebiegać, wskazując na zlokalizowane tam cieki wodne oraz drogi publiczne; w pkt 3 decyzji jako warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, wskazano, m.in na uwarunkowania wynikające z przepisów dotyczących projektowania tego rodzaju budowli; wskazano warunki zabudowy wynikające z dokonanych uzgodnień; określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji szeroko opisał dokonane wszystkie czynności prawem przewidziane, o których zawiadamiane każdorazowo były strony postępowania oraz wspomniał o piśmie Stowarzyszenia z dnia [...]. wnioskującego o czynny udział w przedmiotowym postępowaniu. Załącznikiem do decyzji jest kopia mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 w 19 arkuszach, na których wskazano linie rozgraniczające teren inwestycji Decyzja i załączniki podpisane są przez osobę uprawnioną do wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, posiadają pieczęć organu, zaś na załączniku określono jakiej decyzji on dotyczy. Skład orzekający SKO uznał jednak, iż decyzja określająca w swej sentencji rodzaj inwestycji winna zawierać dokładniejszą jej charakterystykę. W związku z tym Kolegium korzystając ze swych uprawnień wynikających z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa dokonało rozstrzygnięcia merytoryczno-reformacyjnego w tym zakresie, w części decyzji dotyczącej jej pkt 3.1. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium uznało je za niezasadne i niemające wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Z rozdzielnika decyzji wynika, iż wymieniono tam tylko jedną gminną jednostkę, tj. Gminne Służby" Techniczne i Komunalne, natomiast wymienienie innych jednostek organizacyjnych gm. [...] w rozdzielnikach do zawiadomień o czynnościach organu, może wynikać z potrzeb organizacyjnych organu, np. opublikowanie przez właściwą osobę zawiadomień na stronie BIP czy też ich wywieszenie na tablicach ogłoszeń sołectw. Natomiast doręczenie decyzji i zawiadomień Prezesowi Stowarzyszenia w jego miejscu zamieszkania nie świadczy o wadliwości decyzji. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 49, art. 76 § 1 i § 2, w związku z art. 6, 7, 8 i 9 Kpa, poprzez nie wskazanie na zawiadomieniu z dnia 2 lutego 2011 r. o podaniu do publicznej wiadomości wszczętego postępowania od kiedy do kiedy zostało ono wywieszone. Każde z zawiadomień wywieszonych na tablicy ogłoszeń poszczególnych sołectw zawiera adnotację sołtysa o terminie jego wywieszenia. Materiał dowodowy zawarty w aktach niniejszej sprawy świadczy jednoznacznie, iż te strony postępowania, które są właścicielami nieruchomości, po których będzie przebiegać przedmiotowa linia kablowa, byli informowani o czynnościach organu w drodze indywidualnych pism, oraz doręczono im decyzję, czego dowodem są ich zwrotne poświadczenia odbioru. Pozostałe strony postępowania były zawiadamiane w drodze obwieszczeń oraz przez opublikowanie zawiadomień na stronie BIP Urzędu Gminy. Wskazane rozbieżności w numeracji i obrębach ewidencyjnych działek wskazanych we wniosku inwestora i wymienionych w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. nie mając wpływu na istotę rozstrzygnięcia, gdyż Wójt Gminy w swoim postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o wydanie decyzji ustalającej warunki lokalizacji przedmiotowej inwestycji opierał się na danych zawartych we wniosku inwestora, gdyż organ związany jest jego treścią, co wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska swoje postanowienie oparł na przepisach ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, które zostało wydane w ramach zupełnie innego postępowania. Kolegium nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do RDOŚ, dlatego też nie posiada kompetencji do rozpatrywania zażalenia na jego postanowienie z dnia [...] r. Organem wyższego stopnia jest Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Natomiast odnosząc się do zarzutu o naruszeniu art. 106 Kpa poprzez pozbawienie stron możliwości wniesienia ewentualnych środków zaskarżenia w odniesieniu do wydanych postanowień uzgadniających Kolegium informuje, iż w myśl przepisów art. 53 ust. 5 u.p.z.p., uzgodnień co prawda dokonuje się w trybie art. 106 Kpa, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia o wyłączenie na mocy art. 25 K.p.a. Wójta Gminy z niniejszego postępowania, jako reprezentanta właściciela, tj. Gminy, działek o numerach: [...] obręb [...]; [...] obr. [...] i nr [...] obr. [...], SKO stwierdziło, iż w sprawie tej nie zachodzą przesłanki powodujące wyłączenie, o których mowa w art. 25 Kpa. Powyższą decyzję ostateczną SKO Stowarzyszenie (zwane dalej Stowarzyszeniem) zaskarżyło skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie: 1) art. 7 i 77 § 1 oraz 107 § 3 Kpa, poprzez brak działania ze strony organu zmierzającego do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy 2) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy -art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 oraz 80 Kpa, poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący 3) naruszenie art. 107 § 3 Kpa, poprzez nie podanie wszystkich dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia rozstrzygnięcia 4) art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, w sposób, mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. w związku z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny, bez podania art. 2 ust. 5 cyt. ustawy jako podstawy prawnej decyzji, co stanowi, iż decyzja została wydana z pogwałceniem art. 156 § 1 pkt 2 Kpa 5) art. 28 i art. 29 w związku z art. 107 §1 Kpa poprzez błędne ustalenie i oznaczenie stron wszczętego postępowania administracyjnego 6) art., 39, 40 §1, 42 § 1, 43, 44 § 1 pkt 1 i 2, 44 § 2, 44 §3, 44 § 4, art. 45 Kpa poprzez błędne doręczenie decyzji osobie fizycznej, tj. Prezesowi Stowarzyszenia w miejscu jego zamieszkania, zamiast organizacji społecznej oraz wadliwe doręczenie decyzji za pośrednictwem Firmy kurierskiej [...], zamiast za pośrednictwem operatora publicznego Poczta Polska 7) art. 1 pkt 1 Kpa, poprzez błędne ustalenie i oznaczenie przedmiotu wszczętego postępowania administracyjnego oraz art. 7, 10, 11, 77 Kpa w związku z art. 84 Kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nie przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie zlokalizowania planowanej inwestycji, w tym numerów działek, przez które ma przebiegać planowana inwestycja 8) art. 49, art. 76 § 1 i § 2 w związku z art. 6, 7, 8 i 9 Kpa, poprzez wydanie decyzji kończącej postępowanie administracyjne, o wszczęciu którego społeczeństwo zostało poinformowane na podstawie dwóch różnych zawiadomień, z których wynikały różne okoliczności dotyczące sposobu podania do publicznej wiadomości i terminu jego opublikowania 9) art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 77 Kpa, poprzez sprzeczne ze zgromadzonym materiałem stwierdzenie, iż planowana inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na obszar [...] i nie naruszy integralności tego obszaru, pomimo iż obszar oddziaływania i realizacji inwestycji będzie pokrywał się z granicami obszaru chronionego 10) art. 106 kpa, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wynikające z faktu, że w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. stanowi się, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, co tym samym oznacza że do trybu wyrażania stanowiska przez inny organ, jak również zawiadamiania stron o rozstrzygnięciach zapadłych w następstwie zajęcia stanowiska przez właściwe organy winna mieć zastosowanie forma pisemna, co z kolei oznacza, że decyzja Wójta Gminy z dnia [...] r. wydana została z naruszeniem art. 10 w związku z 106 K.p.a. poprzez pozbawienie stron prawa zajęcia stanowiska w sprawie, w tym w szczególności możliwości wniesienia ewentualnych środków zaskarżenia bądź wypowiedzenia się w sprawie w stosunku do wydanych w procedurze wyrażania stanowiska postanowień 11) przepisów Kpa, poprzez stwierdzenie, że nie zachodzą przesłanki z art. 25 K.p.a. wyłączenia Wójta Gminy od wydawania decyzji w sprawie, w której Gmina jest jedną ze stron postępowania administracyjnego 12) art. 65 § 1 K.p.a., poprzez nie przekazanie do organu właściwego zażalenia wniesionego przez Stowarzyszenie na podstawie art. 142 K.p.a. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] dotyczące wydania opinii o stwierdzeniu obowiązku, lub jego braku, przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar [...] planowanego przedsięwzięcia sytuacji kiedy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż nie posiada kompetencji do rozpatrywania zażalenia na postanowienie RDOŚ, ani nie wskazanie wójtowi gminy, w stosunku do którego SKO jest organem wyższego stopnia, sposobu załatwienia sprawy oraz nie powiadomienie skarżącego Stowarzyszenia o przekazaniu zażalenia na postanowienie RDOŚ do organu właściwego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżące Stowarzyszenie wniosło o: - uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z ewentualnym wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy - zasądzenie na rzecz skarżącego Stowarzyszenia od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi stowarzyszenie wywodzi, iż inwestycja, objęta decyzją wójta gminy z dnia [...] r. ustalającą lokalizację dla budowy linii kablowych 110 kV wraz z liniami teletransmisyjnymi (światłowodowymi) relacji nie mieści się w zakresie celu publicznego, ale jest wyłączną inwestycją podmiotu prywatnego realizującego interesy komercyjne. Nie wskazano jaki jest charakter planowanej inwestycji, czy ma on charakter lokalny, czy ponadlokalny w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu przestrzennym, oraz nie odniesiono się do art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż nie wskazano "celów publicznych". Powyższe świadczy o tym, że niniejsza decyzja rażąco narusza art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w sposób, mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotowa inwestycja nie ma zatem charakteru inwestycji celu publicznego. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 2 pkt 5 ustala definicję inwestycji celu publicznego - odsyłając do art.6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiącym, iż inwestycją celu publicznego stanowi każde działanie o zasięgu lokalnym i ponadlokalnym, który realizuje cele publiczne, wymienione jako takie w katalogu zawartym w art. 6 pkt. 1-9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bądź wprost zakwalifikowane jako cele publiczne w odrębnych ustawach, do których odsyła pkt. 10 art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Niewątpliwie elektrownia wiatrowa nie jest celem publicznym o jakim mowa w art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Celem publicznym zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami jest min. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W tak określonej definicji inwestycji celu publicznego należy zwrócić szczególną uwagę na dwa istotne zwroty, tj.: działanie o znaczeniu lokalnym i budowa przewodów służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, którymi ustawodawca wskazuje dokładnie przeznaczenie tego typu inwestycji. Inwestycja celu publicznego musi mieć znaczenie (niekoniecznie zasięg) lokalne, ponadlokalne lub krajowe. Po drugie lokalizowane w trybie inwestycji celu publicznego przewody muszą służyć do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Poprzez użycie słów "przesyłanie" i "dystrybucja" ustawodawca wskazał szczególny rodzaj działalności, której mają służyć przewody. Poprzez przesyłanie energii elektrycznej należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, transport energii elektrycznej sieciami przesyłowymi w celu jej dostarczania do sieci dystrybucyjnych lub odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci przesyłowych. Natomiast poprzez dystrybucję energii elektrycznej należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, transport energii elektrycznej sieciami dystrybucyjnymi w celu jej dostarczania odbiorcom. W tym przypadku ustawodawca użył dwóch istotnych zwrotów tj.: sieć przesyłowa, sieć dystrybucyjna, dostarczanie do sieci dystrybucyjnych i dostarczanie odbiorcom, które wskazują czym powinny być i jakie funkcje powinny realizować przewody służące do przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej. Ponadto bardzo istotne znaczenie ma użycie zwrotu "transport energii elektrycznej", który jest pojęciem pierwotnym w stosunku do przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej. Poprzez sieć przesyłową należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, sieć elektroenergetyczną najwyższych lub wysokich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu przesyłowego. Natomiast poprzez sieć dystrybucyjną należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 11b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, sieć elektroenergetyczną wysokich, średnich i niskich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego. W tym przypadku ustawodawca użył dwóch istotnych zwrotów, tj. operator systemu przesyłowego i operator systemu dystrybucyjnego, które wskazują kto może zarządzać przewodami służącymi do przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej. Poprzez operatora systemu przesyłowego należy zaś rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 24 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem energii elektrycznej, odpowiedzialne za ruch sieciowy w systemie przesyłowym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci przesyłowej, w tym połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi. Ponadto, zgodnie z art. 9k ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, operator systemu przesyłowego działa w formie spółki akcyjnej, której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa. Natomiast poprzez operatora systemu dystrybucyjnego należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się dystrybucją energii elektrycznej, odpowiedzialne za ruch sieciowy w. systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi. Mając na względzie wymienione powyżej uregulowania zawarte w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne należy uznać, że planowana do wybudowania przez Spółkę A kablowa linia energetyczna 110 kV wraz z liniami teletransmisyjnymi (światłowodowymi) nie jest inwestycją celu publicznego. Inwestycją celu publicznego może być tylko taka inwestycja, która jest technicznie niezbędna do realizacji celu publicznego, a nie taka, która ma mu tylko sprzyjać. Ubiegając się o decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wnioskodawca powinien udowodnić, że realizacja planowanej przez niego inwestycji nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego lub grupowego. Takie wymagania zostały potwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 24 marca 2010 r. sygn. II SA/Bd 33/10. W przypadku inwestycji planowanej przez Spółkę A próżno szukać uzasadnienia, które i spełniałoby powyższe przesłanki. Zgodnie z informacjami o podmiotach ubiegających się o przyłączenie do sieci energetycznej, które są publikowane przez POLSKIE SIECI ELEKTROENERGETYCZNE S.A., Spółka A, wprawdzie posiada zawartą umowę o przyłączenie do publicznej sieci energetycznej (zawartą w dniu [...] r.) i określone warunki przyłączenia, jednakże warunki przyłączenia farmy wiatrowej zostały określone w dniu 26.11.2008 r., zaś ich ważność określono na 2 lata. Tak więc Spółka A nie posiada ważnych warunków przyłączenia przedmiotowej inwestycji do publicznej sieci energetycznej, co podaje w wątpliwość zasadność i legalność dalszej realizacji procedury, gdyż bez takich dokumentów planowana przez Spółkę A linia kablowa 110 kV w ogóle nie będzie mogła służyć do przesyłania energii elektrycznej, a tym bardziej do przesyłania energii elektrycznej do publicznej sieci energetycznej, w której mogłaby być ona dobrem wykorzystywanym publicznie. W związku z powyższym obciążanie prywatnych nieruchomości gruntowych nakazem lokalizacji planowanej przez Spółkę A linii kablowej 110 kV jest w chwili obecnej bezzasadne i być może bezprawne. Mając zaś na względzie to, że niektóre nieruchomości gruntowe, na których Spółka A planuje budowę kablowej linii energetycznej 110 kV, są własnością publiczną szczególnego znaczenia nabiera ochrona tych nieruchomości przed utratą ich funkcjonalności bądź wartości. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. O oddalenie skargi wniósł także uczestnik postępowania Spółka A wskazując, że podniesione w niej zarzuty są całkowicie nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu prawa oraz trafności jego wykładni. Uwzględnienie skargi, skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, jak również, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania(art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Dodać należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, a także podniesienie w skardze zarzuty i ich argumentację, Sąd doszedł do przekonania, iż nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Najistotniejszym z podnoszonych w skardze zarzutów jest kwestionowanie przez skarżącego stanowiska inwestora i organu, iż będąca przedmiotem niniejszego postępowania o ustalenie lokalizacji celu publicznego linia energetyczna o opisanej w zaskarżonej decyzji charakterystyce jest inwestycją celu publicznego tak ze względu na jej funkcję, jak i podmiot, który tę inwestycję realizuje. Stanowisko to jest oczywiście niezasadne. Odnosząc się do podnoszonej w tym zakresie w skardze argumentacji stwierdzić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym niekwestionowane jest stanowisko, że podmiot prywatny również może być adresatem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego tj. może być podmiotem realizującym inwestycję celu publicznego. Nawet w pełni komercyjny charakter tej działalność nie stoi temu na przeszkodzie. W wyroku NSA z dnia 3 września 2008 r., II OSK 989/07 jednoznacznie stwierdzono, iż "dla rozstrzygnięcia, czy zamierzenie budowlane wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bez znaczenia pozostaje to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy też publiczny. Nie ma także znaczenia okoliczność, iż inwestor jest zainteresowany w realizacji inwestycji z powodów czysto merkantylnych (dla osiągnięcia własnego zysku). O tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego w istocie decyduje normatywne uregulowanie, a więc czy mieści się ona - stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) lub ponadlokalnym /powiatowym, wojewódzkim i krajowym/, stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami". Podobne tezy zawarte były także w innych wyrokach sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki NSA z dnia 4 sierpnia 2011 r., II OSK 1133/11; z dnia 19 kwietnia 2011 r., II OSK 1/11;z dnia 28 listopada 2007 r., II OSK 1583/06; z dnia 9 kwietnia 2009 r., II OSK 521/08; z dnia 23 listopada 2010 r., II OSK 1723/09 oraz licznych wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych). Przywołany wyżej art. 2 ust. 5 u.p.z.p. został znowelizowany na podstawie art. 70 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675), i uzyskał obecne brzmienie, definiując inwestycje celu publicznego jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i regionalnym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.) dalej : u.g.n. Z brzmienia powyższego przepisu wynika zatem, że podmiotowa kwalifikacja inwestora (tj. czy jest to podmiot publiczny czy też prywatny) oraz źródeł finansowania (środki publiczne lub środki prywatne) jest bez znaczenia, jeżeli tylko mamy do czynienia z inwestycją, którą można przypisać do jednego z celów publicznych wymienionych w art. 6 u.g.n. Art. 6 pkt 2) u.g.n. stanowi, iż celem publicznym jest m.in. "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Tym samym budowa linii elektroenergetycznej, która służy do przesyłu (przenoszenia, transportu) energii elektrycznej z jej źródła do odpowiedniego punktu poboru spełnia wymagania umożliwiające zakwalifikowanie jej do katalogu celu publicznego, a tym samym w pełni dopuszczalne było wydanie w stosunku do takiej Inwestycji decyzji o ustalenia lokalizacji celu publicznego. Istotna jest tu funkcja realizowanej inwestycji w tym wypadku przesył energii. Za chybione i bezprzedmiotowe uznać zatem należy wywody skargi odnoszące się do analizy pojęć sieci przemysłowej i dystrybucyjnej i odmawianie przedmiotowej inwestycji charakteru elementu sieci dystrybucyjnej/przesyłowej. Linia elektroenergetyczna, która objęta została zaskarżoną decyzją, jest elementem sieci łączącej zespół elektrowni wiatrowych z siecią elektroenergetyczną przez którą energia elektryczna ma być przesyłana w dwóch kierunkach tj. z krajowego systemu elektroenergetycznego do zespołu elektrowni wiatrowych na jej potrzeby własne oraz z zespołu elektrowni wiatrowych do krajowego systemu elektroenergetycznego. Taka jej funkcja w pełni odpowiada warunkom definicji zawartej w art. 6 pkt 2 u.g.n., gdyż służy do przesyłania energii elektrycznej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, iż jakkolwiek organ I Instancji nie wydał formalnego postanowienia o dopuszczeniu skarżącego Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu, to jednak Stowarzyszenie uczestniczyło w przedmiotowym postępowaniu w charakterze uczestnika na prawach strony, na co wskazuje całość akt sprawy i zgromadzonego w nich materiału dowodowego. Wskazanie w rozdzielniku tej decyzji jako strony postępowania Prezesa Stowarzyszenia zamiast samego Stowarzyszenia było błędne ale uchybienie to nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik postępowania. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż powyższy sposób doręczenia spowodowany był działaniem samego Stowarzyszenia, którego Prezes Zarządu zwrócił się o kierowanie korespondencji na swój adres zamieszkania. W świetle akt sprawy nie ma zatem wątpliwości, że Stowarzyszenie uczestniczyło w postępowaniu zarówno przed organem I i II instancji jako uczestnik na prawach strony, a jego odwołanie zostało merytorycznie rozpoznane. Okoliczność, że organ I instancji nie wydał w tej kwestii formalnego postanowienia w oparciu o art. 31 § 2 Kpa nie miała w tym wypadku pływu na wynik sprawy. Kwestia ta została zresztą przesądzona w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. II SA/Sz 818/12. W odniesieniu do podnoszonego w skardze zarzutu wadliwego doręczenia decyzji (przez kuriera)stwierdzić należy, iż stosownie do art. 39 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia przedmiotowego postępowania, organ I Instancji uprawniony był do doręczania pism za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W świetle powyższego przepisu organ administracyjny ma swobodę w wyborze podmiotu dokonującego doręczeń, zaś z punktu widzenia adresata wybór określonego podmiotu doręczającego jest kwestią wtórną (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 listopada 2008 roku, sygn. akt II SA/Wa 1034/08), zatem zarzut naruszenia art. 39 K.p.a. jest całkowicie nietrafny. Niezależnie od powyższego, w niniejszej sprawie zastosowanie miał art. 49 K.p.a., stanowiący, iż strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Przepisem takim jest niewątpliwie art. 53 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Jedynie inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego (do których nie należy Stowarzyszenie), winni być zawiadamiani na piśmie. Stosownie zatem do treści art. 49 K.p.a., organ I Instancji w ogóle nie miał obowiązku pisemnego powiadomienia Stowarzyszenia o treści decyzji, zaś oceny prawidłowości doręczenia Stowarzyszeniu przedmiotowej decyzji należy dokonywać przez pryzmat spełnienia wymogu obwieszczenia oraz zawiadomienia w sposób zwyczajowo przyjęty. Jeżeli zachodzą okoliczności przewidziane w przepisach szczególnych, zawiadomienie w trybie art. 49 K.p.a. jest równoważne zawiadomieniom przewidzianym w art. 39 K.p.a., W stanie faktycznym niniejszej sprawy pisemne doręczenie Stowarzyszeniu przedmiotowej decyzji przez organ I Instancji było zatem fakultatywne i można uznać, iż stanowiło ono wyraz dbałości organu I Instancji o należyte i jak najpełniejsze zawiadomienie wszystkich stron postępowania administracyjnego, w tym w szczególności skarżącego Stowarzyszenia. Jeżeli zaś chodzi o zarzut wadliwego informowania społeczeństwa o postępowaniu, poprzez stosowanie dwóch równoległych trybów doręczeń, tj. z art. 39 i art. 49 K.p.a., mimo iż w przedmiotowym stanie faktycznym wyłącznie właściwy był tryb publicznego obwieszczenia, oraz brak wskazania na jaki okres i w jakim terminie zawiadomienia zostały podane do publicznej wiadomości na tablicy ogłoszeń BIP Urzędu Gminy, stwierdzić należy, iż żaden przepis nie zabrania organowi dokonywania, mimo zaistnienia przesłanek stosowania art. 49 K.p.a., innych sposobów doręczenia na rzecz niektórych adresatów. Takie fakultatywne doręczenie wpływa wyłącznie na bieg terminów do podjęcia określonych działań przez adresata (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2010 roku, sygn. akt II OSK 938/09, postanowienie NSA z dnia 26 października 2011 roku, sygn. akt II OSK 2204/11, wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2009 roku, sygn. akt II OSK 1871/08). Przyjęta przez organ I Instancji praktyka równoległych doręczeń nie była więc sprzeczna z dyspozycją art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Wbrew stanowisku Stowarzyszenia art. 49 K.p.a. nie nakłada na organ administracji obowiązku wskazania na obwieszczeniu okresu, na który zostało ono wywieszone. Przepisy nie nakładają na organy administracji państwowej żadnych wymogów co do treści obwieszczenia, o którym mowa w art. 49 K.p.a. Jak podkreślił WSA w Warszawie w wyroku z dnia 22 czerwca 2007 roku (I SA/Wa 334/06) ustawodawca nie sprecyzował i nie nałożył na organ stosujący formę zawiadamiania stron przez obwieszczenie o podejmowanych czynnościach żadnych szczególnych wymogów, jakim powinno to obwieszczenie odpowiadać. Termin, z upływem którego obwieszczenie wywiera dla stron skutki doręczenia, wynika bezpośrednio z art. 49 K.p.a. Z obwieszczenia nie musi zatem wynikać, w jakim terminie ogłoszenie będzie wywieszone. Na obwieszczeniu znajduje się natomiast data jego sporządzenia, która może wskazywać na datę jego wywieszenia. Tym samym nie można uznać, by w przedmiotowym stanie faktycznym doszło do nieprawidłowości w tym zakresie, w szczególności mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Bezpodstawny jest też zarzut braku wskazania umocowania urzędnika Urzędu Gminy do podpisu publicznych zawiadomień z upoważnienia wójta gminy. Art. 107 ust. 1 K.p.a., konstytuujący obligatoryjne składniki decyzji administracyjnej, wskazuje, iż decyzja musi zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Przepis ten nie stanowi, by upoważnienie takie musiało być każdorazowo w decyzji administracyjnej wskazane. Regułę tę należy stosować także do ww. powiadomień. Podobnie chybiony jest zarzut skargi, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 106 k.p.a. z uwagi na brak pisemnego uzgodnienia treści decyzji przez organy opiniujące oraz brak pisemnego zawiadomienia stron o ich treści, przez co pozbawiono Stowarzyszenie prawa do wniesienia środków zaskarżenia lub zajęcia stanowiska wobec postanowień wydanych w procedurze uzgodnieniowej. Stanowisko to jest całkowicie błędne już choćby z tego powodu, iż uzgodnienie przyjmuje formę postanowienia jedynie pod warunkiem, iż organ uzgadniający przedstawi swoje stanowisko w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. Po upływie tego terminu, stosownie do art. 53 ust. 5 zd. 2 u.p.z.p. przyjmuje się tzw. fikcję uzgodnienia. Forma pisemna nie jest zatem jedyną możliwą formą uzgodnienia, bowiem dopuszczalna jest także "milcząca" forma takiego uzgodnienia. Poza tym z art. 53 ust. 5 zd. 1 u.p.z.p. wynika, że zażalenie na postanowienia wydane w ramach uzgodnienia przysługuje jedynie inwestorowi. Pozostałym stronom taki środek nie przysługuje, stąd postanowienia te nie są im doręczane, co wynika bezpośrednio z art. 125 K.p.a. W związku z tym ewentualna wiedza o wydaniu postanowienia uzgadniającego lub jej brak pozostaje bez wpływu na działania stron. Za chybiony uznać także należy zarzut dotyczący braku rozstrzygnięcia w przedmiocie zawartego w odwołaniu wniosku Stowarzyszenia o wyłączenie Wójta Gminy od wydawania decyzji w przedmiotowej sprawie. Wniosek ten był oczywiście bezprzedmiotowy, choćby z tego względu, że organ odwoławczy nie może wyłączyć organu I instancji, który nie prowadzi już postępowania. Poza tym przedmiotowa sprawa nie dotyczy interesów majątkowych podmiotów wskazanych w art. 25 K.p.a., wobec czego dyspozycja tego przepisu nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. W obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do wyłączenia wójta, burmistrza czy prezydenta miasta od załatwienia sprawy, w której stroną jest gmina. Podstawy takiej nie mogą stanowić przepisy art. 24 i 25 K.p.a., które odnoszą się do pracownika organu i do organu, ale tylko wtedy, gdy sprawa dotyczy jego (a nie gminnych) interesów majątkowych. Należy też zwrócić uwagę, iż ustawodawca, w żadnym z przepisów u.p.z.p. nie wprowadził ogólnej zasady wyłączenia wójta w sprawach, w których stroną stosunku materialnoprawnego jest gmina. Wręcz przeciwnie - ustawodawca w niektórych sprawach przekazał organom gminy upoważnienie do załatwiania takich spraw, czego przykładem jest kompetencja prezydenta miasta lub wójta do wydawania decyzji w zakresie inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy stroną jest gmina. Tak wynika np. z treści art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 u.g.n. Żaden z pozostałych zarzutów skargi nie wskazuje takich naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy dotyczącej opisanego na wstępie wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego. W tym stanie rzeczy skarga, jako nieznajdująca uzasadnionych podstaw, podlega zgodnie z dyspozycją art. 151 P.p.s.a. – oddaleniu.