II SA/Sz 245/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy B. ustalił na rzecz [...] lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie linii kablowych 110kV wraz z liniami teletransmisyjnymi (światłowodowymi) relacji [...] D. - [...] Ś. – [...] W. i [...] L. K. gmina B. na terenie działek: nr [...], [...], [...], [...],[...], [...]- obręb Ś., nr [...], [...], [...], [...] - obręb K. K. , nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] – obręb B., nr [...], [...], [...]- obręb K., nr [...], [...], [...] – obręb L. K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że [...] wystąpiła w dniu 21 stycznia 2011 r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii kablowej 110 kV z liniami teletransmisyjnymi (światłowodowymi) w granicach administracyjnych gminy B. , przez działki położone w obrębach geodezyjnych Ś. , K. K. , B. , K. i l. K. – poza terenami, dla których obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego i poza obszarami chronionymi. Zdaniem organu, na podstawie art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji celu publicznego. Tereny gruntów rolnych i leśnych objęte przebiegiem planowanej inwestycji nie wymagają zgody organów na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Stosownie do obowiązujących przepisów, informacja o prowadzonym postępowaniu została ogłoszona na sołeckich tablicach ogłoszeń oraz w Urzędzie Gminy w B. , a inwestora i właścicieli nieruchomości, których dotyczy projektowana inwestycja zawiadomiono na piśmie. Na każdym etapie postępowania zapewniono stronom możliwość czynnego udziału. W wyniku przeprowadzonego postępowania, strony uwag i wniosków nie zgłosiły. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nie uznając Stowarzyszenia stroną postępowania, umorzyło postępowanie odwoławcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt. II SA/Sz 818/12, uchylił decyzję z dnia [...] r. Mając na uwadze treść wspomnianego wyroku, Kolegium przeanalizowało, zarzuty odwołującego się i decyzją z dnia [...] r. postanowiło: "1. uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej: - pkt 3 .1) warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego - nie dotyczy i w tym zakresie orzec : - warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego; - długość odcinka linii objętej wnioskiem - 9,4 km; - kanalizacja teletechniczna na głębokości 0,6 m - 1,0 m; - głębokość ułożenia linii od 1,0 do 1,5 m ppt; - kabel energetyczny 110 kV - materiał z żyłami aluminiowymi XRUHAKXS i żyłą powrotną z drutów miedzianych lub aluminiowych, dopuszcza się też stosowanie kabla z żyłami miedzianymi; - kable z włóknami światłowodowymi zostaną wciągnięte w kanalizację teletechniczną. 2. w pozostałej części decyzję utrzymać w mocy". Kolegium stwierdziło, że złożony wniosek spełnia wymogi ustawowe: zawiera niezbędne dane charakteryzujące planowaną inwestycję; zawiera informację, iż inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć oddziaływujących ani do mogących zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; do wniosku dołączono niezbędne kopie map w skali 1:1000, obrazujące trasę przebiegu planowanej linii kablowej oraz wypisy z ewidencji gruntów działek, po których planowana linia będzie przebiegać. W myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p. dokonano analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Z analizy tej wynika, że granice obszaru inwestycji w granicach Gminy B. obejmują 19 arkuszy kopii map zasadniczych w skali 1:1000; inwestycja projektowana w granicach administracyjnych Gminy B. , przebiegać będzie po gruntach rolnych z przejściami pod rzeką [...], pod drogami publicznymi: krajową, powiatową i gminną oraz gazociągiem wysokiego ciśnienia; w części przebiegać będzie przez obszary objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. W analizie wskazano stan prawny poszczególnych działek (właścicieli), po których linia będzie przebiegać, oraz podano, że działki te są wyłączone z użytkowania rolniczego (obszar przez który przebiegać będzie inwestycja nie wymaga zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne). Po dokonaniu ww. analizy został sporządzony projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przez osobę uprawnioną, o której mowa w art. 50 ust. 4 u.p.z.p., który to projekt, na podstawie art. 54 ust. 4 u.p.z.p. został poddany uzgodnieniom z: 1/ Z. Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w S. - postanowienie z dnia [...] r.; 2/ Generalną Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. - postanowienie z dnia [...] r. 3/ Z. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w S., Delegatura w K. - postanowienie z dnia [...] r.; Jednocześnie organ w oparciu o art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, mając na uwadze znajdujący się w sąsiedztwie inwestycji obszar Natura 2000 nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia wniosku wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w S., celem uzyskania jego stanowiska co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na obszar "NATURA 2000 [...]", zawieszając postępowanie do czasu uzyskania stanowiska w tym zakresie (postanowienie z dnia [...] r.). Po otrzymaniu postanowienia RDOŚ w S. z dnia [...] r., nie nakładającego na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na ww. obszar NATURA 2000, organ podjął zawieszone postępowanie (postanowienie z dnia [...] r.) informując o tym ustalony krąg stron postępowania jako właścicieli nieruchomości, po których przebiegać będzie linia kablowa. Kolegium uznało, że zaskarżone rozstrzygnięcie w znacznej części spełnia wymogi art. 54 u.p.z.p. jednakże decyzja określająca w swej sentencji rodzaj inwestycji winna zawierać dokładniejszą jej charakterystykę. W związku z tym Kolegium, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., dokonało rozstrzygnięcia merytoryczno-reformacyjnego w tym zakresie, w części decyzji dotyczącej jej pkt 3.1. Pozostałe zarzuty odwołania Kolegium uznało za niezasadne i niemające wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Stowarzyszenie "[...]". Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz 709/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Stowarzyszenia. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, wniesionej przez Stowarzyszenie "[...]" – wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r. (sygn. akt II OSK 1529/15) uchylił wspomniany wyrok oraz zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Sąd ten stwierdził, że skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte okazały się trafne. Za usprawiedliwiony uznał zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n., przez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji wadliwe zastosowanie w niniejszej sprawie. NSA zgodził się ze stroną skarżącą, że wnioskowanie Sądu co do tego, że linia energetyczna o charakterystyce opisanej w zaskarżonej decyzji odpowiada definicji zawartej w art. 6 pkt 2 u.g.n., a tym samym dla jej budowy dopuszczalne było wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - nie uwzględnia wszystkich uwarunkowań prawnych wynikających z regulacji zawartej w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n. NSA podkreślił, że zasadniczo określenie sposobów i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a wydawanie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek i obejmuje węższy zakres inwestycji spełniających kwalifikowane przesłanki prawne. Ustalając status prawny danej inwestycji należy mieć na uwadze, że zamierzenia publiczne są uprzywilejowane względem pozostałych inwestycji, co znajduje wyraz m.in. w ułatwieniach proceduralnych, zmniejszonych wymaganiach dotyczących kształtowania ładu przestrzennego, podwyższonej ochronie trwałości decyzji lokalizacyjnej, a zwłaszcza możliwości wywłaszczenia terenów na cele publiczne bądź ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez ich właścicieli. Z tych względów wskazane jest, aby w sposób zawężający interpretowany był katalog sytuacji, w których wydawane są decyzje o lokalizacji celu publicznego. (por. Aspekty prawne planowania i zagospodarowania przestrzennego pod red. W. Szwajdlera Wyd. Lex a Wolters Kluwer business Warszawa 2013 str. 89). Powołując się na orzecznictwo, NSA stwierdził, że samo zakwalifikowanie określonej inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Jest to bowiem dopiero wypełnienie pierwszej przesłanki prowadzącej do określenia takiego charakteru inwestycji. Koniecznym jest natomiast również ustalenie, czy inwestycja ta wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie lokalnym lub ponadlokalnym (v. wyrok NSA z 27 kwietnia 2010 r. II OSK 648/09, wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r. II OSK 907/14, wyrok WSA z 8 czerwca 2015 r. IV SA/Wa 1126/15, wyrok WSA z 19 lipca 2012 r. II SA/Wr 272/12). Powyższe uwarunkowania prawne nie zostały- w ocenie NSA- uwzględnione przez Sąd Wojewódzki, który zaakceptował kwalifikację prawną przedmiotowej inwestycji mimo, że organy obydwu instancji nie poczyniły żadnych ustaleń, czy planowane przedsięwzięcie realizować będzie potrzeby wspólnoty lokalnej lub ponadlokalnej, czy też służy wyłącznie interesowi prywatnemu inwestora. Wobec powyższego NSA zgodził się z zarzutami kasacyjnymi, że w zaskarżonym wyroku brak jest wystarczającej analizy obu przesłanek, które w myśl art. 2 pkt 5 u.p.z.p. determinują kwalifikację danej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Po pierwsze, nie wykazano doniosłości przedmiotowej inwestycji z punktu widzenia zbiorowości lokalnej lub ponadlokalnej. Po drugie, przyporządkowanie przedmiotowej inwestycji do celu publicznego określonego w art. 6 pkt 2 u.g.n. nastąpiło przy niewłaściwej interpretacji tego przepisu oraz bez dokonania wymaganych ustaleń faktycznych. Mianowicie Sąd Wojewódzki przyjął, że w sprawie mamy do czynienia z budową linii energetycznej służącej do przesyłu energii elektrycznej i będącej elementem krajowego systemu elektroenergetycznego, przy czym dokonując takiej kwalifikacji inwestycji kierował się potocznym rozumieniem takich pojęć jak "przesył energii", "sieć elektroenergetyczna" lub "krajowy system elektroenergetyczny". Tymczasem słusznie – zdaniem NSA - strona skarżąca wskazała w skardze, a następnie w skardze kasacyjnej na związek pomiędzy pojęciami użytymi w wyliczeniu celów publicznych z art. 6 pkt 2 u.g.n. a terminologią stosowaną na gruncie ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne i aktów prawnych z nią związanych. W ocenie NSA, przy ustalaniu znaczenia poszczególnych zwrotów występujących w art. 6 u.g.n. odwołać się należy do treści przepisów ustaw szczególnych, regulujących dziedzinę z którą związany jest dany cel publiczny. W szczególności podstawowe znacznie mają zamieszczone w art. 3 pkt 4, 5, 11, 11a i 11b definicje następujących określeń: "przesyłanie", "dystrybucja", "sieć", "sieć przesyłowa", "sieć dystrybucyjna". NSA wskazał również, że w niniejszej sprawie, rzeczą inwestora będzie udowodnienie, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie służy wyłącznie interesowi prywatnemu, lecz ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne. Organ zaś przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokona niezbędnych ustaleń co do charakterystyki technicznej oraz kwalifikacji prawnej zarówno linii kablowej energetycznej, jak też linii teletransmisyjnej objętej wnioskiem. Niedokonanie tego w dotychczasowym postępowaniu warunkowało uchylenie kontrolowanych decyzji. Za uzasadniony NSA uznał także zarzut dotyczący nieodniesienia się przez Sąd Wojewódzki do zarzutu niezweryfikowania przez organy obu instancji obszaru inwestycji, dla której ustalono warunki lokalizacji. W odwołaniu sformułowano szczegółowe zarzuty co do niezgodności numeracji ewidencyjnej działek gruntowych podanych we wniosku inwestora, a następnie w postanowieniu RDOŚ z [...] r. oraz decyzji organu pierwszej instancji z [...] r. Niewątpliwie zweryfikowanie przebiegu przewodów linii energetycznej i teletransmisyjnej było konieczne dla stwierdzenia dopuszczalności inwestycji oraz warunków jej lokalizacji. Odpowiednich ustaleń wymagało też określenie zasięgu inwestycji przez RDOŚ, który postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W takiej sytuacji oczywista jest potrzeba zbadania zgodności przebiegu inwestycji liniowej opiniowanej przez RDOŚ, a tą która ma być objęta decyzją lokalizacyjną czego żaden z organów orzekających w sprawie nie dokonał. NSA odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdził, że Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił przebieg postępowania i odniósł się w uzasadnieniu wyroku do istotnych kwestii proceduralnych dochodząc do trafnych wniosków co do niezasadności zarzutów zawartych w skardze. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. wydało rozstrzygniecie tożsame z tym, które zawierała decyzja tego organu z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło stan faktyczny i prawny sprawy oraz odniosło się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 18 maja 2016 r. II OSK 1529/15. Stowarzyszenie "[...]" wniosło skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Sz 30/17) uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd ten uznał, że wniesiona skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. Kontrolując legalność rozstrzygnięcia w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Sąd stwierdził, że SKO w K. nie podporządkowało się wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej w wyroku NSA z dnia 18 maja 2016 r. II OSK 1529/15, a jest to główne kryterium oceny poprawności nowo wydanej decyzji. Organ odwoławczy nie poczynił w postępowaniu odwoławczym ustaleń, co później znalazło wyraz w treści zaskarżonej decyzji, w kwestii zaliczenia inwestycji objętej wnioskiem [...] do inwestycji celu publicznego. Kolegium ponownie, bez głębszej analizy, uznało fakt dostarczania energii do i z [...], należącej do przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się lokalną dystrybucją energii elektrycznej i odpowiedzialnego za ruch sieciowy, bezpieczeństwo funkcjonowania systemu eksploatację, konserwacje remonty i rozbudowę sieci, w tym połączenia z innymi dystrybutorami, za wystarczający do uznania, że objęte wnioskiem inwestora linie kablowe należy zakwalifikować do inwestycji celu publicznego. Wbrew wytycznym NSA Kolegium nie dokonało oceny przedsięwzięcia w oparciu o przepisy ustawy Prawo energetyczne oraz definicje w niej zawarte, dotyczące pojęć: przesyłanie, dystrybucja, sieć przesyłowa, sieć dystrybucyjna. Kolegium nie wykazało również, że inwestycja planowana przez [...] ma charakter lokalny lub ponadlokalny oraz z czego wynika publiczny charakter przedsięwzięcia. Nie dokonało nadto oceny, czy linia kablowa ma służyć inwestorowi na potrzeby farmy wiatrowej, czy też ma zaspokoić potrzeby społeczności lokalnej. Kolegium miało obowiązek dokonania ustaleń co do charakterystyki technicznej oraz kwalifikacji prawnej zarówno linii kablowej energetycznej, jak też linii teletransmisyjnej objętej wnioskiem, jednakże ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji są nadmiernie lakoniczne, nie poparte głębszą analizą co powoduje, że kwestia, czy wnioskowane przez inwestora przedsięwzięcie spełnia przesłanki do zaliczenia go do inwestycji celu publicznego nie została przez organ wyjaśniona. Odnosząc się do zarzutów skargi o charakterze proceduralnym, tożsamych z zarzutami opisanymi w skardze do WSA w Szczecinie na decyzję SKO w K. z dnia [...] r., Sąd rozpoznający sprawę stwierdził, że do zarzutów tych Sąd odniósł się w wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r. II SA/Sz 709/14, zaś NSA w wyroku z dnia 18 maja 2016 r. Między innymi Sąd ten stwierdził, że "Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił przebieg postępowania i odniósł się w uzasadnieniu wyroku do istotnych kwestii proceduralnych dochodząc do trafnych wniosków co do niezasadności zarzutów zawartych w skardze". W tym stanie rzeczy, w sytuacji związania zarówno Sądu jak i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu z dnia 18 maja 2016 r., ponowne rozpoznawanie takich samych zarzutów - wobec ich bezzasadności - nie znajduje uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że Kolegium ponownie rozpoznając sprawę dokona analizy wytycznych zawartych w wyroku NSA z dnia 18 maja 2016 r., dotyczących merytorycznej oceny sprawy zainicjowanej wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, dokona kwalifikacji inwestycji i jej charakterystyki technicznej w kontekście przesłanek zawartych w art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz art. 5 pkt 2 u.p.z.p. a następnie - w zależności od poczynionych ustaleń - wyda rozstrzygnięcie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 50 – 58 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo zdefiniował przedmiotową inwestycję, jako inwestycję celu publicznego, dla zamierzenia polegającego na budowie linii kablowych 110 kV wraz z liniami teletransmisyjnymi (światłowodowymi) relacji [...] – [...] – [...] i [...]. Stanowi ona bowiem część całej instalacji przyłączeniowej, która ma służyć przyłączeniu i połączeniu ww. jednostek. Planowane przez wnioskodawcę linie energetyczne i teletechniczne będą poprowadzone poprzez tereny częściowo objęte planami miejscowymi zgodnie z zapisami tych planów, a częściowo na podstawie kwestionowanej decyzji z dnia [...] r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium podzieliło poglądy zawarte w wyrokach sądów administracyjnych, zgodnie z którymi budowa kablowych linii energetycznych – takich jak we wniosku inwestora – jest inwestycją celu publicznego tak ze względu na jej funkcję, jak i podmiot który tę inwestycję realizuje. Zdaniem Kolegium, wskazane we wniosku inwestora zamierzenie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwołując się do uregulowania zawartego w art. 6 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził, że celem publicznym jest nie tylko budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, lecz także budowa i utrzymanie "innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń". Przedsięwzięcie, dla którego wydano niniejszą decyzję, posiada również znaczenie, o którym mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. znaczenie lokalne, ponadlokalne i krajowe. Jest ono bowiem infrastrukturą stanowiącą połączenie sieciowe. Określone we wniosku odcinki kablowych linii energetycznych łączące należące do wnioskodawcy stacje niewątpliwie stanowią część infrastruktury sieciowej, za pomocą której będzie przesyłana energia elektryczna pomiędzy wskazanymi stacjami – projektowana jest do przesyłu (transportu) energii elektrycznej z jej źródła do odpowiedniego punktu poboru i spełnia tym samym wymagania umożliwiające zakwalifikowanie jej do katalogu celu publicznego. Istotna jest tu funkcja realizowanej inwestycji w tym wypadku przesył energii. Powołując się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/09, organ stwierdził, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Tak, więc z treści art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu, wynika, że warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że winien być to cel, o jakim mowa w art.6 o gospodarce nieruchomościami. Inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (art. 2 pkt 5 ustawy planistycznej) może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2011 r. II OSK 672/11, ONSAiWSA 2012/4/75, LEX 1212795). Zdaniem Kolegium, należało uwzględnić, że w interesie dobra publicznego, doszło do uchwalenia stosownych przepisów prawa, które przewidują pierwszeństwo energii wytwarzanej ze źródeł odnawialnych przed energią pochodzącą z tzw. źródeł konwencjonalnych. Wprowadzone zostały normy uprzywilejowujące energię ze źródeł odnawialnych, której przyznano pierwszeństwo przed energią pochodzącą ze źródeł konwencjonalnych. W Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady - 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE, ustalono, że do 2020 r. 20% całkowitego zużycia energii w UE musi obowiązkowo pochodzić ze źródeł odnawialnych, przy czym cel ten rozbito na wiążące na szczeblu krajowym cele cząstkowe z uwzględnieniem różnych pozycji wyjściowych poszczególnych państw członkowskich. Cel wyznaczony powyższą Dyrektywą dla Polski (osiągnięcie wzrostu udziału odnawialnych źródeł energii w finalnym zużyciu energii co najmniej do poziomu 15 % w 2020 r.) nie został dotychczas zaspokojony. Aby zaspokajać sposób korzystania z sieci z uwzględnieniem zasady pierwszeństwa "zielonej" energii, nie można nie uwzględnić konieczności współkorzystania przez społeczeństwo z urządzeń, które służą połączeniu jednostek wytwórczych z siecią i wyprowadzaniu do tej sieci mocy, ponieważ to przecież za pośrednictwem takich urządzeń energia "zielona" może w ogóle trafić z jednostek wytwórczych do sieci (a za jej pośrednictwem do odbiorców końcowych). W związku z powyższym w niniejszej sprawie należało uznać, że urządzenia, dla których wnioskodawca ubiegał się o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie są urządzeniami, których cel budowy ogranicza się do interesu prywatnego wnioskodawcy. Zdaniem Kolegium, nie powinno budzić jakiejkolwiek wątpliwości, że przedsięwzięcie, na potrzeby którego wnioskodawca ubiega się o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie tylko realizuje cel publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz także ma na tyle istotne znaczenie społeczne, iż można mu przypisać znaczenie na poziomie lokalnym, ponadlokalnym i krajowym w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu, zatem Wójt Gminy B. prawidłowo uznał, że planowane przedsięwzięcie ma znaczenie lokalne i służyć będzie mieszkańcom lokalnej społeczności. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, który kwestie te zbadał i uznał, że spełnione są obie wymienione wyżej przesłanki. Tym samym jest oczywiste, że planowana przez wnioskodawcę infrastruktura jest niezbędna do korzystania przez wnioskodawcę z sieci przesyłowej i dystrybucyjnej, ponieważ bez tej infrastruktury energia wytworzona przez farmy wiatrowe nie będzie mogła trafić do tej sieci, a za jej pośrednictwem do odbiorców końcowych. Wybudowana w tym przedsięwzięciu sieć elektroenergetyczna będzie mogła w przyszłości być wykorzystana również do innych celów, np. budowa oświetlenia. Sieć elektroenergetyczna na danym obszarze to zespół "naczyń połączonych" stanowiących pewien zwarty system, składający się z indywidualnych odbiorców energii elektrycznej, co jednak nie oznacza, że każdy z nich ma doprowadzoną z elektrowni indywidualnie energię, niezależnie od inny odbiorców. Powyższe uwarunkowania wskazują na oddziaływanie o znaczeniu lokalnym inwestycji. Odnosząc się do wskazywanych przez stronę skarżącą rozbieżności w numeracji i obrębach ewidencyjnych działek wymienionych we wniosku inwestora i w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r., organ odwoławczy stwierdził, że nie mają one wpływu na istotę rozstrzygnięcia, gdyż organ I instancji w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o wydanie decyzji ustalającej warunki lokalizacji przedmiotowej inwestycji opierał się na danych zawartych we wniosku inwestora, ponieważ związany jest jego treścią. Na marginesie, Kolegium dodało, że RDOŚ w S. swoje postanowienie oparł na przepisach ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zostało ono wydane w ramach zupełnie innego postępowania i dotyczyło także działek objętych ustaleniami miejscowego planu. W niniejszym postępowaniu wniosek dotyczy jedynie działek usytuowanych na obszarach dla których nie uchwalono miejscowego planu. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Stowarzyszenie "[...]" wniosło o uchylenie w całości decyzji organu II instancji z ewentualnym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także uchylenie w całości decyzji organu I instancji z ewentualnym wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło: 1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez brak działania ze strony organu zmierzającego do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 2) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, 3) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez podanie nie wszystkich dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia rozstrzygnięcia, 4) naruszenie art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w sposób, mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy w związku z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny, bez podania art. 2 ust. 5 cyt. ustawy jako podstawy prawnej decyzji, co stanowi, iż decyzja została wydana z pogwałceniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stowarzyszenie podniosło ponadto, że wadliwość działania organu II instancji miała istotny wpływ na wynik sprawy i podjęte rozstrzygnięcie, gdyż w dotychczas prowadzonym postępowaniu organy administracji publicznej nie ustosunkowały się rzetelnie i wyczerpująco do okoliczności: 1) naruszenia art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 138 k.p.a., poprzez "naruszenie przez organ II instancji przepisów zobowiązujących go do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia", 2) obrazy przepisów postępowania mającej istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, 3) naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., poprzez podanie nie wszystkich dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia rozstrzygnięcia, 4) art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w sposób, mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy w związku z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 5) art. 7 i 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 50 ust. 4 u.p.z.p., poprzez brak działania ze strony organu zmierzającego do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 6) obrazy przepisów postępowania mającej istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, 7) naruszenia art. 104 k.p.a. w związku z art. 59 ust. 1 i art. 50 ust. 1 u.p.z.p., "z którego wynika, że wydawanie przez organ decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego - obejmującej ściśle wyliczony (zamknięty) katalog inwestycji o znaczeniu publicznym określony w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który stanowi wyjątek od zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy, poprzez wydanie dla tej inwestycji decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego", 8) naruszenia art. 2 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny, 9) naruszenia art. 28 i art. 29 w związku z art. 107 §1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie i oznaczenie stron wszczętego postępowania administracyjnego, 10) naruszenia art. 39, 40 § 1, 42 § 1, 43, 44 § 1 pkt 1 i 2, 44 § 2, 44 § 3, 44 § 4, art. 45 k.p.a. poprzez błędne doręczenie decyzji osobie fizycznej, tj. Prezesowi Stowarzyszenia "[...]" w miejscu jego zamieszkania, zamiast organizacji społecznej oraz wadliwe doręczenie decyzji za pośrednictwem Firmy kurierskiej [...], zamiast za pośrednictwem operatora publicznego Poczta Polska, 11) naruszenia art. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie i oznaczenie przedmiotu wszczętego postępowania administracyjnego oraz art. 7, 10, 11, 77 k.p.a. w związku z art. 84 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie zlokalizowania planowanej inwestycji, w tym numerów działek, przez które ma przebiegać planowana inwestycja, 12) naruszenia art. 49, art. 76 § 1 i § 2 w związku z art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kończącej postępowanie administracyjne, o wszczęciu którego społeczeństwo zostało poinformowane na podstawie dwóch różnych zawiadomień, z których wynikały różne okoliczności dotyczące sposobu podania do publicznej wiadomości i terminu jego opublikowania, 13) naruszenia art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 77 k.p.a. poprzez sprzeczne ze zgromadzonym materiałem stwierdzenie, że planowana inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie naruszy integralności tego obszaru, pomimo iż obszar oddziaływania i realizacji inwestycji będzie pokrywał się z granicami obszaru chronionego, 14) naruszenia art. 106 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wynikające z faktu, że w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi się, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, co tym samym oznacza że do trybu wyrażania stanowiska przez inny organ, jak również zawiadamiania stron o rozstrzygnięciach zapadłych w następstwie zajęcia stanowiska przez właściwe organy winna mieć zastosowanie forma pisemna, co w konsekwencji oznacza, że decyzja wójta gminy B. z dnia [...] r. wydana została z naruszeniem art. 10 w związku z 106 k.p.a. poprzez pozbawienie stron prawa zajęcia stanowiska w sprawie, w tym w szczególności możliwości wniesienia ewentualnych środków zaskarżenia bądź wypowiedzenia się w sprawie w stosunku do wydanych w procedurze wyrażania stanowiska postanowień, 15) naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez stwierdzenie, że nie zachodzą przesłanki z art. 25 k.p.a. wyłączenia wójta gminy B. od wydawania decyzji w sprawie, w której Gmina B. jest jedną ze stron postępowania administracyjnego, 16) naruszenia art. 65 § 1 k.p.a. poprzez nieprzekazanie do organu właściwego zażalenia wniesionego przez Stowarzyszenie "[...]" na podstawie art. 142 k.p.a. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r. znak: [...] dotyczące wydania opinii o stwierdzeniu obowiązku lub jego braku - przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie linii kablowych 110 kV wraz z liniami teletransmisyjnymi (światłowodowymi) relacji [...] - [...] - [...] i [...] w gminie B. , w sytuacji kiedy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż nie posiada kompetencji do rozpatrywania zażalenia na postanowienie RDOŚ w S., ani niewskazanie Wójtowi Gminy B., w stosunku, do którego SKO w K. jest organem wyższego stopnia, sposobu załatwienia sprawy oraz niepowiadomienie skarżącego Stowarzyszenia o przekazaniu zażalenia na postanowienie RDOŚ do organu właściwego. Zdaniem Stowarzyszenia przedmiotowa kablowa linia energetyczna 110 kV nie spełnia przesłanek do tego aby można było ją uznać za sieć przesyłową, a więc nie może służyć do przesyłania energii elektrycznej. Powołując się na definicję celu publicznego zawartą w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także definicje: przesyłu energii elektrycznej, sieci przesyłowej oraz operatora systemu przesyłowego zawarte w art. 3 pkt 4, 11a, 24 ustawy prawo energetyczne strona podniosła, że za rozbudowę sieci przesyłowej odpowiada operator systemu przesyłowego, który działa w formie spółki akcyjnej należącej do Skarbu Państwa. Tymczasem [...] Sp. z o.o. nie jest spółką akcyjną, ani nie należy do Skarbu Państwa. Przedmiotowa linia energetyczna nie spełnia także przesłanek do tego by nazwać ją siecią dystrybucyjną bowiem ta służy do dostarczania energii elektrycznej do odbiorców, zaś wymieniona Spółka planuje tą linią transportować energię elektryczną ze źródła energii elektrycznej do krajowego systemu elektroenergetycznego, który nie jest odbiorcą energii elektrycznej. Ponadto, zdaniem Stowarzyszenia, przedmiotowa inwestycja jest wyłączną inwestycją podmiotu prywatnego realizującego interesy komercyjne. Organy obu instancji nie zastosowały się do wytycznych NSA i nie rozpoznały sprawy zgodnie z oceną oraz wytycznymi tego Sądu. Organy nie poczyniły żadnych ustaleń, czy planowane przedsięwzięcie realizować będzie potrzeby wspólnoty lokalnej lub ponadlokalnej, czy też służy ono wyłącznie interesowi prywatnemu inwestora. Strona nie zgodziła się z poglądem Kolegium dotyczącym pierwszeństwa wykorzystywania energii ze źródeł odnawialnych i zastępowania nimi źródeł konwencjonalnych bowiem jest bezpodstawny, gołosłowny a wręcz absurdalny. W jej ocenie, lokowanie elektrowni wiatrowych wpłynie na wartość nieruchomości znajdujących się w ich polu oddziaływania, ponadto energia z wiatraków jest niestabilna, a przy tym równolegle do wiatraków muszą pracować konwencjonalne elektrownie, emitując przy tym znacznie więcej gazów i pyłów, co powoduje znaczny wzrost kosztów wytwarzania prądu. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryterium kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy B. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy linii kablowych 110 kV wraz z liniami teletransmisyjnymi (światłowodowymi) relacji [...] – [...] – [...] i [...], nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego. Należy podkreślić, że decyzje Kolegium w omawianym przedmiocie były już dwukrotnie zaskarżane przez Stowarzyszenie "[...]" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, przy czym pierwszym z wyroków – z dnia 18 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz 709/14) skargę oddalono, jednak Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r. uchylił zarówno wspomniany wyrok jak i decyzję Kolegium z dnia [...] r., natomiast kolejnym wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2017 r. zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] r. uchylono. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a.- ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu, w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. Wskazania dla Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie wynikały zarówno z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r. (sygn. akt II OSK 1529/15) jak i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 kwietnia 2017 r. (sygn. akt 30/17). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2016 r. II OSK 1529/15 jednoznacznie wskazał, że zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n. ze względu na niewłaściwą wykładnię tych przepisów oraz ich zastosowanie. Zdaniem NSA, nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Konieczne w tym wypadku jest ustalenie, czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie lokalnym lub ponadlokalnym, czy też służy wyłącznie interesowi prywatnemu inwestora. W niniejszej sprawie, w ocenie NSA, takich ustaleń nie poczyniono. Błędnie też, dokonując kwalifikacji linii jako służącej do przesyłu energii elektrycznej i będącej elementem krajowego systemu elektroenergetycznego, Sąd Wojewódzki kierował się potocznym rozumieniem takich pojęć jak "przesył energii, "sieć elektroenergetyczna", "krajowy system elektroenergetyczny". NSA wskazał, że przy ustalaniu znaczenia poszczególnych zwrotów występujących w art. 6 u.g.n. odwołać się należy do treści przepisów ustaw szczególnych regulujących dziedzinę, z którą związany jest dany cel publiczny, w tym wypadku do przepisów ustawy Prawo energetyczne. Dodatkowo, NSA zwrócił uwagę, że Sąd Wojewódzki nie odniósł się do zarzutu niezweryfikowania przez organy obu instancji obszaru inwestycji, dla której ustalono warunki lokalizacji. Tymczasem już w odwołaniu sformułowano szczegółowe zarzuty co do niezgodności numeracji ewidencyjnej działek gruntowych podanych we wniosku inwestora, a następnie w postanowieniu RDOŚ z [...] r. oraz decyzji organu I instancji z [...] r. Natomiast za nietrafne NSA uznał pozostałe zarzuty objęte podstawą z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd Wojewódzki prawidłowo bowiem ocenił przebieg postępowania i odniósł się w uzasadnieniu wyroku do istotnych kwestii proceduralnych dochodząc do trafnych wniosków co do niezasadności zarzutów zawartych w skardze. Z kolei w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że w rozstrzygnięciu wydanym po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium nie podporządkowało się wytycznym i ocenie prawnej, wyrażonej w wyroku NSA z dnia 18 maja 2016 r. Organ nie poczynił ustaleń w kwestii zaliczenia inwestycji objętej wnioskiem [...] do inwestycji celu publicznego. Kolegium nie wykazało, że inwestycja planowana przez ten podmiot ma charakter lokalny lub ponadlokalny oraz z czego wynika publiczny charakter przedsięwzięcia. Nie dokonało także oceny czy linia kablowa ma służyć inwestorowi na potrzeby farmy wiatrowej, czy też ma zaspokoić potrzeby społeczności lokalnej. Organ odwoławczy nie dokonał także oceny przedsięwzięcia w oparciu o przepisy ustawy Prawo energetyczne oraz definicje w niej zawarte, dotyczące pojęć: przesyłanie, dystrybucja, sieć przesyłowa, sieć dystrybucyjna. Odnosząc się do zarzutów skargi o charakterze proceduralnym, tożsamych z zarzutami opisanymi w skardze do WSA w Szczecinie na decyzję SKO w K. z dnia [...] r., Sąd stwierdził, że do zarzutów tych odniesiono się już w wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r. (II SA/Sz 709/14), zaś NSA w wyroku z dnia 18 maja 2016 r. uznał dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenę przebiegu postępowania za prawidłową, a wnioski co do niezasadności zarzutów zawartych w skardze za trafne. W tym stanie rzeczy, w sytuacji związania zarówno sądu jak i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu z dnia 18 maja 2016 r., ponowne rozpoznawanie takich samych zarzutów wobec ich bezzasadności – nie znajduje uzasadnienia. Analizując treść skargi Stowarzyszenia, wniesionej na decyzję Kolegium z dnia [...] r. (wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy), należy stwierdzić, że w przeważającej części jest ona analogiczna do treści skarg na poprzednie decyzje Kolegium z dnia [...] r. oraz [...] r. Przede wszystkim powielone zostały zarzuty o charakterze proceduralnym dotyczące: - błędnego ustalenia i oznaczenia stron postępowania, - błędnego doręczenia odpisu decyzji Prezesowi Stowarzyszenia zamiast Stowarzyszeniu oraz wadliwego doręczenie decyzji za pośrednictwem firmy kurierskiej zamiast za pośrednictwem operatora publicznego Poczta Polska, - wydania decyzji kończącej postępowanie administracyjne, o wszczęciu którego społeczeństwo zostało poinformowane na podstawie dwóch różnych zawiadomień, z których wynikały różne okoliczności dotyczące sposobu podania do publicznej wiadomości i terminu jego opublikowania, - niewłaściwego zastosowania art. 106 k.p.a. wynikającego z faktu, że zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się s trybie art. 106 k.p.a., co tym samym oznacza, że do trybu wyrażania stanowiska przez inny organ, jak również zawiadamiania stron o rozstrzygnięciach zapadłych w następstwie zajęcia stanowiska przez właściwe organy winna mieć zastosowanie forma pisemna, co w konsekwencji oznacza, że decyzja wójta gminy B. z dnia [...] r. wydana została z naruszeniem art. 10 w zw. z art. 106 k.p.a. poprzez pozbawienie stron prawa do zajęcia stanowiska w sprawie, w tym w szczególności możliwości wniesienia ewentualnych środków zaskarżenia bądź wypowiedzenia się w sprawie w stosunku do wydanych w procedurze wyrażania stanowiska postanowień, - naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez stwierdzenie, że nie zachodzą przesłanki z art. 25 k.p.a. wyłączenia wójta gminy B. od wydawania decyzji w sprawie, w której Gmina B. jest jedną ze stron postępowania administracyjnego, - naruszenia art. 65 § 1 k.p.a. poprzez nieprzekazanie do organu właściwego zażalenia wniesionego przez Stowarzyszenie "[...]" na podstawie art. 142 k.p.a. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r. dotyczące wydania opinii o stwierdzeniu obowiązku lub jego braku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie linii kablowych 110 kV wraz z liniami teletransmisyjnymi relacji [...] – [...] – [...] i [...] w sytuacji gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie posiada kompetencji do rozpatrywania zażalenia na postanowienie RDOŚ w S., ani niewskazanie Wójtowi Gminy B., w stosunku, do którego SKO jest organem wyższego stopnia, sposobu załatwienia sprawy oraz niepowiadomienie skarżącego Stowarzyszenia o przekazaniu zażalenia na postanowienie RDOŚ do organu właściwego. Wszystkie te zarzuty były już analizowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oraz Naczelny Sąd Administracyjny i żaden z nich nie podzielił argumentacji skarżącego Stowarzyszenia. Raz jeszcze należy podkreślić, że NSA w wyroku z dnia 18 maja 2016 r. uznał dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenę przebiegu postępowania za prawidłową, a wnioski co do niezasadności zarzutów zawartych w skardze za trafne. Z tych względów należy podzielić stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 kwietnia 2017 r., że w sytuacji związania zarówno sądu jak i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu z dnia 18 maja 2016 r., ponowne rozpoznawanie takich samych zarzutów wobec ich bezzasadności – nie znajduje uzasadnienia. Natomiast odnosząc się do zarzutu niewykonania przez Kolegium oraz Wójta Gminy B. wytycznych NSA, w tym w szczególności "niepoczynienia żadnych ustaleń, czy planowane przedsięwzięcie realizować będzie potrzeby wspólnoty lokalnej lub ponadlokalnej, czy też służy ono wyłącznie interesowi prywatnemu inwestora", należy uznać go za nietrafny. W pierwszym rzędzie zaznaczenia wymaga, że organ I instancji nie miał możliwości zrealizowania wspomnianych wytycznych bowiem od czasu wydania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r. sprawa nie trafiła do rozpatrzenia przez ten organ. Naczelny Sąd Administracyjny wspomnianym wyrokiem uchylił jedynie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zaś Kolegium po ponownym rozpatrzeniu sprawy – decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję wyłącznie w części dotyczącej pkt 3.1. warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy, nie przekazując jej do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2017 r. uchylił wyłącznie decyzję Kolegium, które po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W tej sytuacji, obowiązek realizacji wskazań zawartych w wyroku NSA z 18 maja 2016 r. nie mógł dotyczyć organu I instancji a jedynie Kolegium, które zdaniem Sądu, z obowiązku tego wywiązało się w wystarczającym stopniu. W szczególności, wyjaśniło ono z jakich względów przedmiotowa linia energetyczna stanowi inwestycję celu publicznego. Zgodnie z treścią art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U z 2018 r., poz. 121), celem publicznym w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Nalży zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że budowa kablowej linii energetycznej opisanej we wniosku inwestora jest inwestycją celu publicznego tak ze względu na jej funkcję, jak i podmiot, który tę inwestycję realizuje. Odczytywanie znaczenia terminów użytych w cytowanym wyżej przepisie zgodnie z definicjami zawartymi w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2017 r., poz. 220), tak jak nakazał to w wyroku z dnia 18 maja 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny, jakkolwiek niezbędne, to jednak na powyższą kwestię, w realiach niniejszej sprawy nie ma wpływu. W myśl art. 3 pkt 4 cytowanej wyżej ustawy przesyłanie energii oznacza – transport energii elektrycznej sieciami przesyłowymi w celu ich dostarczania do sieci dystrybucyjnych lub odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci przesyłowych, zaś sieć przesyłowa jest to (zgodnie z art. 3 pkt 11a) sieć elektroenergetyczna najwyższych lub wysokich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu przesyłowego. Nie ulega też wątpliwości, że zgodnie z art. 9k ustawy Prawo energetyczne, operator systemu przesyłowego działa w formie spółki akcyjnej, której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa, przy czym operator ten odpowiada m.in. za niezbędną rozbudowę sieci. Powyższe nie przesądza jednak, zdaniem Sądu, że tylko wspomniany operator uprawniony jest do budowy linii kablowych energetycznych. Pomijając okoliczność, że jak już wspomniano inwestycją celu publicznego jest nie tylko budowa przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej ale także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń to w tym wypadku nie można rozpatrywać omawianych zagadnień z pominięciem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Gdyby uznać, tak jak oczekuje tego Stowarzyszenie, że budową linii kablowych energetycznych może zajmować się jedynie operator systemu przesyłowego działający w formie spółki akcyjnej, której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa to całkowicie zbędny byłby zapis w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz.1073), z którego wynika, że inwestycjami celu publicznego są działania opisane w tym artykule bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania. W myśl tego przepisu przez "inwestycję celu publicznego" - należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820). Gdyby odczytywać przepisy w sposób proponowany przez stronę, należałoby uznać, że podmioty niebędące opisaną wyżej spółką akcyjną, której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa są pozbawione możliwości tego typu działań o jakich mowa w cytowanym art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (w zakresie m.in. budowy przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej). Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że budowa linii kablowej energetycznej np. takiej jak określona we wniosku inwestora oraz odpowiedzialność za niezbędną rozbudowę sieci przesyłowej są różnymi zagadnieniami i wbrew sugestiom strony nie mogą być ze sobą utożsamiane. Inaczej mówiąc, fakt, że linia kablowa energetyczna służy do przesyłu energii elektrycznej np. w celu jej dostarczenia do sieci dystrybucyjnej nie oznacza, że może być budowana wyłącznie przez spółką akcyjną, której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa. Słusznie też wskazało Kolegium, że podmiotowa kwalifikacja inwestora oraz źródeł finansowania, w świetle przepisu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest bez znaczenia jeżeli tylko mamy do czynienia z inwestycją, którą można przypisać do jednego z celów publicznych wymienionych w tym przepisie. Kolegium wyjaśniło przy tym, z jakich względów, w jego ocenie, przedsięwzięcie, dla którego wydano przedmiotową decyzję posiada znaczenie, o którym mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , tj. znaczenie lokalne, ponadlokalne i krajowe. Należy zgodzić się z tym organem, że określone we wniosku odcinki kablowych linii energetycznych łączące należące do wnioskodawcy stacje niewątpliwie stanowią część infrastruktury, za pomocą której będzie przesyłana energia elektryczna pomiędzy wskazanymi stacjami. Projektowana jest ona do przesyłu energii elektrycznej z jej źródła do odpowiedniego punktu poboru i spełnia tym samym wymagania pozwalające na zakwalifikowanie jej jako inwestycji celu publicznego. Podzielając argumentację Kolegium, należy wskazać, że w interesie dobra publicznego – jakim jest ochrona środowiska, na poziomie wspólnotowym (europejskim) i krajowym doszło do uchwalenia stosownych przepisów prawa, które przewidują pierwszeństwo energii wytwarzanej ze źródeł odnawialnych przed energią pochodzącą z tzw. źródeł konwencjonalnych. Aby osiągnąć powyższy cel do porządku prawnego na poziomie wspólnotowym i krajowym zostały wprowadzone normy uprzywilejowujące energię ze źródeł odnawialnych, której przyznano pierwszeństwo przed energią pochodzącą ze źródeł konwencjonalnych. W związku z powyższym obecnie istnieje ogólnospołeczna potrzeba minimalizacji zużycia źródeł konwencjonalnych i zastępowania ich w miarę możliwości źródłami, które są odnawialne. Na chwilę obecną prawodawstwo wspólnotowe oraz krajowe traktuje taką potrzebę ciągle jako niezaspokojoną. Wynika to m.in. z Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady - 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE. Powołując się na wspomnianą dyrektywę, Kolegium zwróciło uwagę, iż ustalono w niej, że do 2020 r. 20% całkowitego zużycia energii w UE musi obowiązkowo pochodzić ze źródeł odnawialnych, przy czym cel ten rozbito na wiążące na szczeblu krajowym cele cząstkowe z uwzględnieniem różnych pozycji wyjściowych poszczególnych państw członkowskich. Cel wyznaczony powyższą Dyrektywą dla Polski nie został dotychczas zaspokojony. Z tego względu jednym z głównych celów polityki energetycznej Rzeczypospolitej Polskiej jest osiągnięcie wzrostu udziału odnawialnych źródeł energii w finalnym zużyciu energii co najmniej do poziomu 15% w 2020 roku oraz dalszy wzrost tego wskaźnika w latach następnych. Zgodnie z przygotowanym przez Ministerstwo Gospodarki dokumentem pod nazwą "Polityka Energetyczna Polski do 2030 Roku" (por. Obwieszczenie Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2009 r. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy Prawo energetyczne, Monitor Polski z 2009 r., Nr. 2, poz. 11), rozwój wykorzystania odnawialnych źródeł energii jest jednym z podstawowych kierunków polityki energetycznej Rzeczypospolitej Polskiej. W tej sytuacji konieczne jest współkorzystanie przez społeczeństwo z urządzeń, które służą połączeniu jednostek wytwórczych z siecią i wyprowadzaniu do tej sieci mocy, ponieważ właśnie za pośrednictwem takich urządzeń energia odnawialna może trafić z jednostek wytwórczych do sieci (a za jej pośrednictwem do odbiorców końcowych). Z tych względów, trafnie Kolegium uznało, że urządzenia, dla których wnioskodawca ubiegał się o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie są urządzeniami, których cel budowy ogranicza się do interesu prywatnego wnioskodawcy. W związku z tym przedmiotowa inwestycja jest nie tylko inwestycją celu publicznego, ale też inwestycją o charakterze lokalnym, ponadlokalnym a także krajowym. Planowana inwestycja jest istotna w aspekcie ogólnospołecznym, gdyż realizuje ogólnospołeczną potrzebę korzystania z sieci w sposób uwzględniający zasadę pierwszeństwa energii pochodzącej ze źródła odnawialnego (w tym przypadku z wiatru). Realizacji powyższego służą m.in. zapisy art. 7 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne, zgodnie z którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Ponadto, w myśl art. 9c ust. 6 ustawy Prawo energetyczne, operator systemu elektroenergetycznego, w obszarze swojego działania, jest obowiązany zapewnić wszystkim podmiotom pierwszeństwo w świadczeniu usług przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej wytworzonej w instalacjach odnawialnego źródła energii oraz w wysokosprawnej kogeneracji, z zachowaniem niezawodności i bezpieczeństwa krajowego systemu elektroenergetycznego. Zdaniem Sądu, wbrew oczekiwaniom Stowarzyszenia, powyższa argumentacja Kolegium świadczy o tym, że organ ten należycie przeanalizował wniosek inwestora pod kątem tego "czy przedmiotowa inwestycja w ogóle może być zrealizowana w drodze decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego". Organ wyjaśnił przy tym – o czym była mowa powyżej - z jakich względów uważa wspomnianą inwestycję za inwestycję celu publicznego, jak również jaki jest jej charakter (lokalny, ponadlokalny i krajowy) w związku z czym nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 156 § 1 pkt 2 poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny, jak również art. 104 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie wspomnianej decyzji pomimo, że tego rodzaju decyzja stanowi wyjątek od zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Powyższego nie zmienia okoliczność, że w podstawie prawnej decyzji nie podano wymienionego wyżej art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ treść uzasadnienia wskazuje jednoznacznie, że ten właśnie przepis miał w tym wypadku zastosowanie. Należy podkreślić, że czym innym jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej (która nie istnieje), a czym innym jej niewskazanie, w sytuacji gdy przepisy taką podstawę przewidują, a przy tym wynika ona także jednoznacznie z uzasadnienia rozstrzygnięcia. W omawianym zakresie nietrafne okazały się także zarzuty dotyczące oparcia rozstrzygnięcia na niekompletnym materiale, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, jak również "niepodania wszystkich dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia rozstrzygnięcia". Należy dodać, że skarżące Stowarzyszenie nie wskazało jednoznacznie jakie konkretnie dowody zostały – w jego ocenie - przez Kolegium pominięte wobec czego pełne odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu nie jest możliwe. Jak już wcześniej wskazano kwestie dotyczące naruszenia art. 106 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wynikające z faktu, że art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, iż uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., co tym samym oznacza, że do trybu wyrażania stanowiska przez inny organ, winna mieć zastosowanie forma pisemna – były już przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyrokach z dnia 18 grudnia 2014 r. i 6 kwietnia 2017 r. a także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2016 r. i żaden z tych sądów nie podzielił argumentacji strony i nie dopatrzył się w tym względzie uchybień wskazywanych przez Stowarzyszenie. W tej sytuacji, należy stwierdzić, że kwestie dotyczące ewentualnego oddziaływania inwestycji na środowisko były analizowane przez upoważniony organ – tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który w dniu [...] r. wydał postanowienie nienakładające na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 pn. "[...]". Zdaniem RDOŚ, planowana inwestycja nie znajduje się na liście zagrożeń dla gatunków i siedlisk dla ochrony których wyznaczono opisany wyżej obszar Natura 2000. Przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na siedliska oraz gatunki roślin i zwierząt, dla ochrony których wyznaczono ten obszar oraz nie naruszy jego integralności. Strona nie podniosła zarzutów dotyczących powyższego postanowienia, natomiast powołując się na różnego rodzaju opinie, apele i poglądy wskazała na szkodliwość turbin wiatrowych, z uwagi m.in. na wpływ dźwięków niskiej częstotliwości i infradźwięków na powstawanie nieodwracalnych neurologicznych i neuropsychiatrycznych fizjopatologii a także na obniżenie wartości nieruchomości znajdujących się w ich polu oddziaływania, niestabilność "energii z wiatraków" oraz niską opłacalność pozyskiwania energii wiatrowej. Zdaniem Sądu powyższe argumenty nie mogą być jednak brane pod uwagę w niniejszej sprawie bowiem inwestycja, której dotyczy zaskarżona decyzja w żadnym razie nie polega na budowie turbin wiatrowych. Przytoczona argumentacja mogłaby być rozważana jedynie w wypadku takiego właśnie przedsięwzięcia gdy tymczasem inwestycja objęta zaskarżoną decyzją polega na budowie linii kablowych 110 kV wraz z liniami teletransmisyjnymi. Należy zaznaczyć, że strona wskazując na naruszenie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 77 k.p.a. (poprzez sprzeczne ze zgromadzonym materiałem stwierdzenie, ze planowana inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie naruszy integralności tego obszaru pomimo, że obszar oddziaływania i realizacji inwestycji będzie pokrywał się z granicami obszaru chronionego) – nie skonkretyzowała jakiego rodzaju oddziaływanie ma na myśli i na jaki konkretnie obszar (w ramach obszaru Natura 2000) inwestycja będzie negatywnie oddziaływać. W tej sytuacji nie sposób jednoznacznie ustosunkować się do powyższej argumentacji. Na podkreślenie zasługuje jednak, że stwierdzenie o braku znaczącego oddziaływania na wspomniany obszar w żadnym razie nie jest sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym. O braku negatywnego wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 jednoznacznie wypowiedział się RDOŚ i stanowisko to nie zostało przez stronę skutecznie podważone. Za nietrafny należy także uznać argument dotyczący braku odniesienia się do zarzutu niezweryfikowania przez organy obu instancji obszaru inwestycji, dla której ustalono warunki lokalizacji. Zdaniem Stowarzyszenia, we wniosku inwestora z dnia [...] r. wskazane zostały częściowo inne działki niż w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r. Należy podkreślić, że wbrew wywodom strony, kwestia ta została przeanalizowana i wyjaśniona przez Kolegium. Wyjaśnienia te potwierdza także zgromadzona dokumentacja, z której jednoznacznie wynika, że wskazane w decyzji z dnia [...] r. a wynikające z wniosku inwestora działki obejmujące teren inwestycji to działki o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] – obręb Ś., [...], [...], [...], [...] – obręb K. K. , [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]/ [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] – obręb B., [...], [...], [...] – obręb K., [...], [...], [...] – obręb L. K.. Natomiast w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. jako działki przez które przebiega trasa linii kablowych 110 kV i linii teletransmisyjnych wymieniono działki o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] – obręb Ś., [...] – obręb P., [...], [...], [...], [...], [...] – obręb W., [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] – obręb K. K. , [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]/ [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] – obręb B., [...], [...], [...], [...] – obręb K., [...], [...], [...], [...] – obręb L. K.. Jak wynika z powyższego, postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska objęło wszystkie działki wymienione we wniosku inwestora oraz w decyzji dnia [...] r. a dodatkowo także poszczególne działki na terenie obrębów Ś. , P. , W. , K. K. , B. , K. i L. K.. Mając na uwadze dokumentację dołączoną do akt administracyjnych w tym w szczególności załączniki mapowe do decyzji z dnia [...] r. należy stwierdzić, że rozbieżności te są jedynie pozorne. Planowana inwestycja obejmuje bowiem zarówno działki objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego jak i tereny takimi planami nie objęte. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że w wypadku terenów objętych miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego wydawanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zbędne. Z tego względu wniosek inwestora o wydanie wspomnianej decyzji nie wymienia tych działek, które są objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Jednakże postanowienie RDOŚ, zważywszy na jego charakter, dotyczy całości terenów na których planowana jest inwestycją a zatem zarówno tych działek, które są objęte planami zagospodarowania przestrzennego jak i tych, których takimi planami nie objęto. Powyższe zostało szczegółowo wyjaśnione przez Kolegium w decyzji z dnia [...] r. wobec czego podnoszony przez Stowarzyszenie zarzut braku odniesienia się do powyższej kwestii przez ten organ należy uznać za nietrafny. Na marginesie jedynie należy dodać, że w analogicznej sprawie – ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. (sygn. akt II SA/Sz 1484/15) utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej elektroenergetycznej średniego napięcia oraz teletechnicznej światłowodowej, położonej w granicach działek nr [...], [...], [...] obręb P. gmina B. , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Sz 1484/15) oddalił skargę wymienionego Stowarzyszenia, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 października 2017 r. (sygn. akt II OSK 2434/16) oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez to Stowarzyszenie od wspomnianego wyroku z dnia 28 kwietnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że funkcjonowanie elektrowni wiatrowej oznacza, że do systemu energetycznego dostarczana będzie energia elektryczna produkcja, której nie jest powiązana z emisją dwutlenku węgla. To z kolei spowoduje zmniejszenie emisji dwutlenku węgla do atmosfery i zmniejszy jej zanieczyszczenie. Zmniejszenie zanieczyszczenia atmosfery dwutlenkiem węgla ma znaczenie nie tylko dla społeczności lokalnej ale dla całego społeczeństwa. Dodatkowo Sąd ten stwierdził, że linia energetyczna ma być układana wraz z rurociągiem światłowodowym (analogicznie jak w niniejszej sprawie). Linie energetyczna i światłowodowa są w tym przypadku technicznie ze sobą powiązane. Linia energetyczna jest zasadniczą inwestycją, zaś linia światłowodowa ma charakter inwestycji dodatkowej realizowanej przy wykorzystaniu rurociągu przeznaczonego dla linii energetycznej. W tej sytuacji rozpatrywanie tych linii oddzielnie, to jest wydawanie w sprawie linii energetycznej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego zaś w sprawie linii światłowodowej decyzji o warunkach zabudowy byłoby sztucznym dzieleniem całej inwestycji. Okoliczność ta uzasadniała wydanie w stosunku do obydwu tych linii decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podzielając w pełni powyższy pogląd należy stwierdzić, że znajduje on zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem także i w tym wypadku linia światłowodowa ma być układana wraz z linią energetyczną. Mając powyższe na uwadze, należy uznać skargę za niezasadną. Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy w sposób prawidłowyi wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.