IV SA/Wa 1126/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę - Postanowieniem znak [...] z dnia [...] października 2014 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (zwany dalej: "RDOŚ", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, ze zm., zwana dalej: "u.p.z.p."), art. 106 § 5 oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), art. 16 oraz art. 91 pkt 2a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627, ze zm., zwana dalej: "u.o.p.") oraz rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], zwane dalej: "rozporządzeniem"), orzekł o odmowie uzgodnienia inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie budynku usług oświaty-[...] na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości L., gmina S. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji podał, że pismem znak [...] z dnia [...] września 2014 r. Wójt Gminy S. (zwany dalej: "Wójt") zwrócił się o uzgodnienie inwestycji celu publicznego polegającej na budowie ww. budynku, zamierzonej przez M. W. (dalej: "skarżący", "inwestor"), ponieważ przedmiotowa działka jest zlokalizowana w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], na terenie którego aktualnie obowiązują przepisy regulowane rozporządzeniem. W toku rozpatrywania wniosku, RDOŚ zwrócił się do inwestora oraz Wójta o przedłożenie zezwolenia Wójta, które jest wymagane na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., poz. 256, poz. 2572, ze zm., zwana dalej: "u.s.o."), aktu założycielskiego określającego typ, nazwę i siedzibę [...], projektu organizacji [...] oraz numeru z krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej. Ponadto wezwano do wskazania, czy realizacja [...] ma na celu zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.), a także wskazanie, jakimi przesłankami kierował się inwestor przy wyborze lokalizacji planowanej inwestycji. Po uzyskaniu odpowiedzi na powyższe wezwanie RDOŚ ocenił, że planowane zamierzenie inwestycyjne stoi w sprzeczności z zakazem zawartym w treści § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, na terenie obszaru chronionego krajobrazu zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Od tego zakazu § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia przewiduje wyjątki, co do których organ I instancji stwierdził, że na analizowanym obszarze muszą wystąpić kumulatywnie wszystkie przesłanki zawarte w tym przepisie, tj. musi istnieć zarówno zwarta zabudowa miasta lub wsi (określona w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin lub w równorzędnych dokumentach planistycznych), jak również realizacja planowanej inwestycji musi stanowić uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów rzek, jezior innych zbiorników wodnych zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Jak wynika z mapy, stanowiącej załącznik graficzny do projektu decyzji, tylko jedna z działek przyległych stanowi działkę zabudowaną, w związku z czym ustalono, że wrysowana nieprzekraczalna linia zabudowy od linii brzegowej jeziora nie została wyznaczona zgodnie z metodą określoną w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Wobec powyższego, nie została spełniona także druga przesłanka do zastosowania odstępstwa. Skoro przesłanki odstępstwa winny wystąpić łącznie, organ I instancji odstąpił od badania, czy została spełniona pierwsza część odstępstwa, ponieważ i tak nie może zostać ono zastosowane. Organ I instancji uznał, że w sprawie nie znajduje zastosowania również przesłanka z § 4 ust. 6 rozporządzenia. Określone tym przepisem okoliczności zwalniające od zakazu z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia mają zastosowanie m.in. do obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ww. odstępstwo nie ma zastosowania w tej sprawie, której przedmiotem jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, którą uzyskuje się w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto kolejne odstępstwo od reguły określonej w § 4 ust. 6 dotyczy tylko i wyłącznie projektów planów miejscowych, których zawiadomiono o terminie wyłożenia do publicznego wglądu. Przyjęto, że brak jest projektu planu, o którym traktuje analizowane odstępstwo, a więc brak jest również okoliczności zwalniających z zakazu. Ze względu na zakwalifikowanie planowanego przedsięwzięcia jako inwestycji celu publicznego, RDOŚ dokonał szczegółowej analizy możliwości zastosowania odstępstwa zawartego w treści § 4 ust. 2 rozporządzenia. Wskazał w tym zakresie, że zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518, ze zm., zwana dalej: "u.g.n."), za inwestycję celu publicznego uznaje się budowę i utrzymanie publicznych [...]. Ustawa o systemie oświaty umożliwia zakładanie i prowadzenie placówek [...] przez jednostki samorządu terytorialnego, osoby prawne i osoby fizyczne. Samorządy mogą prowadzić tylko placówki publiczne, natomiast pozostałe podmioty mogą zakładać zarówno [...] oraz inne formy [...] publicznie, jak i niepublicznie. W przypadku tworzenia publicznego [...] osoba fizyczna musi uzyskać zezwolenie gminy właściwej ze względu na miejsce prowadzenia tej formy. Zgodnie z art. 58 ust. 4 ww. ustawy, wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa powyżej, składa się wraz z projektem aktu założycielskiego i statutu. Wniosek zawiera także dane niezbędne do wpisania szkoły lub placówki do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej. Z uzyskanych na tę okoliczność wyjaśnień inwestora wynika, że realizacja planowanego [...] ma na celu zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty. Wskazał on nadto, że wyjaśnienie sprawy w zakresie zezwoleń wymaganych na podstawie przepisów o systemie oświaty nie mieści się w kompetencjach RDOŚ, zatem bezprzedmiotowym jest wezwanie do przedłożenia określonych w piśmie z dnia 10 października 2014 r. dokumentów. W dalszej części uzasadnienia postanowienia RDOŚ odniósł się szczegółowo do wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia [...] października 2014 r. W zażaleniu złożonym na powołane postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ewentualnie o uchylenie zażalonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1/ art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. przez błędne przyjęcie, że: - RDOŚ ma prawo dokonywać oceny i kwalifikacji danej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, podczas gdy stanowi to przekroczenie jego kompetencji, - inwestor musi wykazywać przed RDOŚ, że jego inwestycja jest inwestycją celu publicznego i w związku z powyższym przedkładać subiektywnie wybrane przez niniejszy organ dokumenty, podczas gdy kwalifikacja inwestycji wynika już ze stanowiska gminy i inwestor nie ma takich obowiązków; 2/ art. 52 u.p.z.p. przez wymaganie od inwestora dokumentów nieprzewidzianych przepisami dotyczącymi planowania i zagospodarowania przestrzennego, ani (względem przedmiotowego, dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postępowania) żadnej innej ustawy; 3/ art. 83a ust. 1 u.s.o. przez uznanie, że zakładanie i prowadzenie [...] stanowi działalność gospodarczą, podczas gdy przedmiotowych czynności nie można zakwalifikować jako działalności gospodarczej; 4/ art. 6 k.p.a. przez działanie poza przepisami prawa, polegające na obciążaniu wnioskodawcy obowiązkami, które w żaden sposób nie zostały przewidziane ani przepisami dotyczącymi planowania i zagospodarowania przestrzennego, ani żadnymi innymi przepisami; 5/ art. 7 w związku z art. 8 k.p.a. przez niedokładne przeanalizowanie sprawy i obciążanie inwestora obowiązkami, których faktycznie nie jest on w stanie zrealizować; 6/ art. 11 k.p.a. przez brak pełnego, wyczerpującego uzasadnienia stanowiska organu (zarówno prawnego, jak i faktycznego); 7/ art. 7 w związku z art. 11 k.p.a. przez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego, podczas gdy w rzeczywistości w pełni spełnia wszystkie kryteria właściwe dla takich inwestycji. Postanowieniem znak [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (zwany dalej: "GDOŚ", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 50 ust. 1 w związku art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego postanowił o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy podał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w toku postępowania uzgodnieniowego toczącego się w trybie art. 106 k.p.a., na podstawie art. 50 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Przedmiotowe postępowanie uzgodnieniowe ma na celu ustalenie, czy planowana inwestycja jest dopuszczalna ze względu na położenie ww. działki w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Zgodnie z art. 23 u.o.p., obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Rozporządzeniem wprowadzono na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] m.in. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. RDOŚ badał, czy w świetle powyższego zakazu planowane zamierzenie inwestycyjne może zostać zrealizowane.  GDOŚ wskazał, że jak wynika z projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nieprzekraczalna linia zabudowy dopuszcza realizację planowanego zamierzenia inwestycyjnego w pasie 100 m od linii brzegowej [...]. Powyższego skarżący nie neguje. Właściwe zatem jest stanowisko organu I instancji, że planowane zamierzenie inwestycyjne narusza zakaz wynikający z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W opinii GDOŚ, kluczowe znaczenie dla rozpoznania sprawy ma rozstrzygnięcie, czy zamierzenie inwestycyjne mieści się w zakresie odstępstw od ww. zakazu. Organ odwoławczy podał, że wnioskowana inwestycja, budynek usług oświaty - [...] nie będzie urządzeniem wodnym, ani obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej (§ 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia). Niewątpliwie inwestycja ta nie stanowi siedliska rolniczego- w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego (§ 4 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia), a na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (§ 4 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia). Wskazane odstępstwa od zakazu nie będą miały zatem zastosowania w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie nie znajdą również zastosowania odstępstwa określone w § 4 ust. 6 oraz w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, jak to ustalił organ I instancji. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. w ogóle nie wyznacza obszarów "zwartej zabudowy wsi", a teren objęty wnioskiem położony jest na terenach możliwości rozwoju funkcji zainwestowania turystycznego miejscowości L. Obszar planowanej inwestycji nie jest zatem określony w ww. Studium jako obszar zwartej zabudowy miast i wsi. Inwestycja nie spełnia więc przesłanki do zastosowania odstępstwa z § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Druga, bardziej restrykcyjna przesłanka wymieniona w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia dotyczy "uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych". Zakłada więc możliwość uzupełnienia istniejącej już zabudowy, czyli realizuje cel skupienia zabudowy (jak ma to miejsce w przypadku zwartej zabudowy). Przepis posługuje się stwierdzeniem "na działkach przyległych" co oznacza, że nie jest wystarczające, aby była zabudowana jedynie jedna przyległa działka. Przynajmniej dwie z nich muszą być zainwestowane poprzez zabudowę, aby istniała możliwość uzupełnienia. Z mapy sytuacyjno-wysokościowej stanowiącej załącznik do projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji wynika, że tylko jedna z przyległych działek jest zabudowana (nr [...]), w związku z czym nie jest możliwe wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od linii brzegu jeziora, stosownie do § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Powyższe oznacza, iż nie została spełniona żadna z przesłanek wymienionych w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia i tym samym nie można zastosować odstępstwa przewidzianego we wspomnianym przepisie. W ocenie GDOŚ, planowana inwestycja nie dotyczy także realizacji inwestycji celu publicznego (por. art. 24 ust. 2 u.o.p.). W celu określenia, czy deklarowana przez inwestora inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego organ odwoławczy za konieczne uznał ustalenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym, a także ustalenie, czy dane zamierzenie stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Dopiero łączne spełnienie tych przesłanek przesądza o tym, że dane przedsięwzięcie można zaliczyć do inwestycji celu publicznego. Wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 6 u.g.n., celem publicznym w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymanie [...]. Przy czym pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o zasięgu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. Nie ma również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana równie dobrze w całości ze środków prywatnych jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele zawarte w zamkniętym katalogu przepisu art. 6 u.g.n. GDOŚ nie zgodził się z zarzutami skarżącego, że ocena i kwalifikacja danej inwestycji jako inwestycji celu publicznego jest przekroczeniem kompetencji organu. Organ uzgadniający może (wręcz powinien) weryfikować ustalenia organu prowadzącego postępowanie główne dotyczące charakteru zamierzenia inwestycyjnego, w szczególności czy stanowi ono cel publiczny w rozumieniu przepisów u.p.z.p., w przypadkach, gdy od tego ustalenia zależeć będzie możliwość realizacji zamierzenia z punktu widzenia przepisów prawa materialnego należącego do właściwości oraz kompetencji organu współdziałającego. Zdaniem GDOŚ, w przedmiotowej sprawie nie wykazano, że zamierzenie inwestycyjne, w stosunku do którego złożono wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia warunki, które umożliwiają zaliczenie do tego typu przedsięwzięć. Z projektu ww. decyzji nie wynika, że inwestycja, w stosunku do której wnioskodawca ubiega się o wydanie takiej decyzji, nakierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, co pozwoliłoby na zaliczenie jej do działań o znaczeniu lokalnym (gminnym). W przedmiotowym projekcie decyzji dla omawianej inwestycji Wójt ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że planowane zamierzenie inwestycyjne "stanowi uzupełnienie funkcji w zakresie usług oświaty dla miejscowości [...]". Takie sformułowanie w żaden sposób nie potwierdza, że inwestycja ta stanowi "inwestycję celu publicznego" w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Inwestycja ma bowiem znaczenie lokalne lub ponadlokalne, gdy realizuje potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek, którego nie można domniemywać. Sam zamiar inwestora realizacji celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., nie przesądza, że dane zamierzenie spełnia warunki, by zaliczyć je do inwestycji celu publicznego. Konieczne jest również ustalenie, czy decyzja ta ma być działaniem o znaczeniu lokalnym. Organ odwoławczy za uprawnione uznał zarzuty inwestora w zakresie przekroczenia przez organ I instancji swoich kompetencji przez wezwanie do przedłożenia dokumentów wskazanych w zaskarżonym postanowieniu, a potwierdzających charakter danej inwestycji, tym bardziej, że na obecnym etapie inwestor nie ma możliwości ich zgromadzenia. Uznał jednak, że w przedmiotowej sprawie niemożliwym jest ustalenie, czy wnioskowany przez inwestora jako osobę fizyczną budynek usług oświaty - [...] w rzeczywistości będzie pełnił funkcję inwestycji celu publicznego. Nie ma bowiem gwarancji, że w efekcie końcowym w przedmiotowym budynku będzie prowadzone [...]. O publicznym charakterze przedmiotowego budynku [...] będzie można mówić dopiero po uzyskaniu stosownych zezwoleń i spełnieniu kryteriów określonych przepisami szczegółowymi dotyczącym zakładania takich placówek. Dlatego też uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie sposób przyjąć, że przyszłą inwestycję można zaliczyć do inwestycji celu publicznego. W sytuacji, gdyby z takim wnioskiem wystąpiła jednostka samorządu terytorialnego, publiczny cel inwestycji nie budziłby wątpliwości. Natomiast gdy taka placówka zakładana jest przez osobę fizyczną istnieje znaczne ryzyko, że po jej wybudowaniu zostanie zmieniony sposób użytkowania obiektu budowalnego. W takiej sytuacji nagminne byłoby obchodzenie zakazów obowiązujących w danej formie ochrony przyrody (w tym przypadku rozporządzenia). Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że uzyskanie statusu inwestycji celu publicznego (szczególnie na terenach pozbawionych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) ułatwia inwestorom skorzystanie z przywilejów, jakie mają tego typu przedsięwzięcia przy załatwianiu formalności budowlanych. Jak zauważył sam skarżący, w sytuacji, gdy inwestycja realizowana jest na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie obowiązuje zasada "dobrego sąsiedztwa". GDOŚ zauważył, że planowana inwestycja ma być zrealizowana w pasie szerokości 100 m od brzegu Jeziora Lemańskiego, a tym samym koliduje z zakazem przewidzianym w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W przypadku przyjęcia, że planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego, zastosowanie miałoby odstępstwo od powyższego zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 2 u.o.p. Zdaniem organu odwoławczego, w pojęciu inwestycji celu publicznego mieszczą się takie inwestycje, których lokalizacja - ze względu na charakter i cele, którym obiekt budowlany ma służyć - jest możliwa i uzasadniona na działce znajdującej się w pasie 100 m od linii brzegowej jeziora. Takie rozumienie tego pojęcia pozwala także na zachowanie celu ustawy o ochronie przyrody, którym jest ochrona danego obszaru chronionego. Niezrozumiała zatem jest konieczność lokalizacji planowanego budynku w miejscu, które akurat znajduje się w pasie szerokości 100 m od brzegu [...] i narusza zakaz § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Uznał, że do prowadzenia [...] nie jest konieczne istnienie budynku w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora, bowiem równie dobrze budynek ten może znajdować się poza tym pasem. Zdaniem GDOŚ, nie sposób podzielić opinii, że określenie we wniosku o wydanie decyzji dotyczącej budowy budynku usług oświaty - [...] jest jednoznaczne z uznaniem, że będzie on stanowił [...], a tym samym inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Odnosząc się do uchybienia RDOŚ dotyczącego konieczności przedstawienia dokumentów potwierdzających chęć założenia [...] oraz pozostałych zarzutów skarżącego, organ odwoławczy wskazał, że uchybienia te nie stanowią wystarczającej i uzasadnionej podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Uchybienie polegające na wadliwości uzasadnienia zostało usunięte przez organ odwoławczy. Wyjaśnił nadto, że rozpatrując niniejszą sprawę pominął przedstawioną przez RDOŚ informację, że wnioskiem z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], Wójt zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy budynku oświaty - [...] na działce nr [...] w obrębie [...], gmina S. Kwestia ta nie mogła mieć bowiem wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Odnosząc się do dywagacji skarżącego w zakresie niemożliwości uzgadniania negatywnych projektów decyzji o warunkach zabudowy wskazał, że każdy projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, który dotyczy kwestii znajdujących się w kompetencji organu uzgadniającego, podlega uzgodnieniu przez organ ochrony przyrody. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył skarżący, wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący wniósł nadto o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w postaci pisma Wójta z dnia 28 listopada 2014 r., stanowiącego odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej. Wydanemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1/ art. 6 u.g.n. w związku z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez błędne przyjęcie, że przedsięwzięcie na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi inwestycję celu publicznego jedynie w sytuacji, gdy jest ona realizowana przez podmiot publiczny oraz że inwestycja celu publicznego ma znaczenie "lokalne" tylko w sytuacji, gdy jest skierowana do wszystkich członków lokalnej wspólnoty samorządowej, podczas gdy znaczenia "lokalnego" inwestycji nie można rozumieć dosłownie i inwestycja taka, aby spełnić przesłanki "lokalnej" nie musi być zaadresowana do każdego członka danej społeczności; 2/ art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. przez błędne przyjęcie, że RDOŚ w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma prawo dokonywać oceny i kwalifikacji danej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, podczas gdy stanowi to przekroczenie jego kompetencji; 3/ art. 7 oraz art. 8 k.p.a. przez niepełne odniesienie się do zgromadzonych w sprawie dowodów i ustalonych faktów oraz wyraźne preferowanie stanowiska organu I instancji, pomimo przyznania popełnienia przez ten organ znaczących błędów proceduralnych. Uzasadniając złożony środek zaskarżenia skarżący podniósł, że w orzecznictwie ugruntowane są poglądy, zgodnie z którymi przy ocenie konkretnej inwestycji (jako potencjalnej inwestycji celu publicznego) należy brać pod uwagę zamiar inwestora. Jeżeli więc z wniosku i projektu decyzji określony zamiar inwestora wynika, należy go uwzględnić i uznać, że został wyrażony. Skarżący zarzucił, że organ nie wskazał w żaden sposób, co rozumie przez "zakres lokalny" i jak należy go wykazać. W jego ocenie, żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani ustawy o gospodarce nieruchomościami nie uprawnia do twierdzeń, iż inwestycja celu publicznego musi służyć ogółowi zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym, w znaczeniu bycia zawsze, koniecznie wykorzystywaną przez ten ogół społeczności. Inwestycja celu publicznego nie może służyć ogółowi zbiorowości w znaczeniu dosłownym (wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r., II OSK 1/11. LEX nr 1081737). Skarżący podał, że z okoliczności przedstawionych w niniejszej sprawie jednoznacznie wynika, że w gminie S. nie wszystkie [...] mają dostęp do [...]. Zwłaszcza w przypadku [...] z mniejszych miejscowości, takich jak: [...] wiąże się to z koniecznością [...] do innych miejscowości, gdyż w tych miejscowościach nie jest spełniony wymóg z art. 14a ust. 2 u.s.o., zgodnie z którym [...] do najbliższego [...] w celu spełnienia obowiązku [...] nie powinna przekraczać 3 km. Ponadto z odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej przez Wójta wynika, że [...] w gminie S. jest znacznie wyższa, aniżeli liczba przeznaczonych dla nich miejsc w [...] w gminie. Skarżący za błędną uznał tezę organu, że tylko wniosek jednostki samorządu terytorialnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego gwarantuje, że rzeczywiście mamy do czynienia z celem publicznym. W orzecznictwie i doktrynie bezsporne jest, że cel publiczny może być realizowany zarówno przez podmioty publiczne, jak i prywatne. Z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wynika, że przy kwalifikacji inwestycji celu publicznego nie można brać pod uwagę statusu inwestora, ani źródeł finansowania inwestycji. W konsekwencji stwierdził, że stanowisko organu doprowadza do zablokowania realizacji każdej inwestycji celu publicznego, w której inwestorem jest podmiot prywatny. Wskazał, iż dla rozstrzygnięcia, czy zamierzenie budowlane wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny (wyrok NSA z dnia 3 września 2008 r., II OSK 989/07, LEX nr 519007). Przy założeniu organu, podmiot prywatny, chcący założyć [...], nie mógłby nigdy wznieść budynku przeznaczonego na te cele, w przeciwieństwie do jednostek samorządu terytorialnego, które mogłyby to czynić. Co do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. inwestor wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko prezentowane na etapie postępowania zażaleniowego. Wskazując natomiast na naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. zarzucił, iż organ nie odniósł się do przedłożonych w sprawie dowodów arbitralnie uznając, że nie mają one żadnego znaczenia. Tymczasem, w opinii skarżącego, w pełni potwierdzają one publiczny i lokalny charakter inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Skarżący dodatkowo rozwinął zarzuty skargi oraz ustosunkował się do odpowiedzi na skargę w pismach procesowych z dnia 6 maja 2015 r. oraz z dnia 18 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art.134 p.p.s.a.). Przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa wymienia art. 145 p.p.s.a. Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. Działka ewidencyjna nr [...], położona w miejscowości L., gmina S., objęta projektem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego znajduje się na terenie formy ochrony przyrody, jaką jest obszar chronionego krajobrazu. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. stanowi, że decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 u.o.p. przewiduje formę ochrony przyrody w postaci obszaru chronionego krajobrazu. Stąd dla wszelkiej działalności inwestycyjnej na działkach położonych w obszarze chronionego krajobrazu konieczne jest wyrażenie zgody przez właściwego regionalnego dyrektora ochrony przyrody. Podstawę negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy powołanego na wstępie rozporządzenia w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], gdyż akt ten, jako zawierający przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym, ustanawia zasady postępowania na obszarze objętym ochroną. Stosownie do art. 24 ust. 1 u.o.p., na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone zakazy enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Jeśli zakazy takie znalazły się w akcie wyznaczającym ten obszar, stają się prawem obowiązującym, które musi być respektowane, w szczególności przez organ mający na celu ochronę walorów przyrodniczych naszego kraju. Rozporządzenie wojewody, wydane na podstawie art. 23 ust. 2 u.o.p., jako akt prawa miejscowego, zawiera przepisy odrębne, przez pryzmat których dokonuje się oceny warunków do wydania zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jak i o lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., II OSK 943/06, publ. Lex nr 3401250). Powyższe rozporządzenie wprowadziło w § 4 ust. 1 pkt 8 zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Według zapisu § 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, ww. zakaz nie dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast z regulacji § 4 ust. 5 rozporządzenia wynika, że zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 nie dotyczy: 1) obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych; 2) siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu; 3) wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych - w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O. Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 nie dotyczy ustaleń obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz sporządzonych projektów planów, w stosunku do których zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (§ 4 ust. 6). Oceniając zaskarżone postanowienie w kontekście przytoczonej wyżej regulacji Sąd stwierdza, iż dokonując odmowy uzgodnienia projektu decyzji GDOŚ prawidłowo powołał się na zakaz wymieniony w powołanym rozporządzeniu. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy oczywistym jest, że planowana inwestycja w żaden sposób nie stanowi urządzenia wodnego lub obiektu, które służyłoby prowadzeniu gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Istotną zatem dla rozpoznania sprawy jest ocena prawna, czy w jej stanie faktycznym zastosowanie ma § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, który przewiduje odstępstwa od zakazu wynikającego z § 4 ust. 1 pkt 8. W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że odstępstwo od zakazu jest dozwolone, jeżeli jednocześnie wystąpi sytuacja, w której teren inwestycji jest projektowany na obszarze zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz kiedy planowana inwestycja ma stanowić uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Jak wynika z ustaleń organów, powyższa przesłanka nie jest w niniejszym postępowaniu spełniona. Z treści ww. przepisu rozporządzenia wynika, że przynajmniej obydwie przyległe działki muszą być zabudowane oraz istnieje możliwość wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z linią występującą na działkach przyległych, tj. bezpośrednio graniczących. Z mapy stanowiącej załącznik graficzny do projektu decyzji wynika, że tylko jedna z działek przyległych o numerze [...] stanowi działkę zabudowaną, w związku z czym nie jest możliwe wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od linii brzegu jeziora, stosownie do § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Ponadto według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S., teren objęty wnioskiem położony jest na terenach możliwości rozwoju funkcji zainwestowania turystycznego miejscowości L. Obszar planowanej inwestycji nie jest zatem określony w tym studium jako obszar zwartej zabudowy miast i wsi; inwestycja nie spełnia więc przesłanki do zastosowania ww. odstępstwa od zakazu. Niewątpliwie planowana inwestycja nie dotyczy również zwolnienia od zakazu lokalizowania obiektów w pasie szerokości 100 m od linii [...], przewidzianego w § 4 ust. 2 pkt 1 i 2, ani w § 4 ust. 6 rozporządzenia. Sporną kwestią jest natomiast ustalenie, czy przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Wówczas na podstawie art. 24 ust. 2 u.o.p. w związku z § 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia można byłoby zastosować odstępstwo od zakazu z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, organ uzgodnieniowy, wbrew zarzutom skargi, jest kompetentny do oceny, czy planowane przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć inwestycji celu publicznego. Kwestia ta, z uwagi na użycie tego pojęcia w przepisach normatywnych, regulujących zakres zakazów (w u.o.p. oraz w rozporządzeniu), należy do kompetencji organu uzgadniającego nie pod kątem weryfikacji działań organu prowadzącego postępowanie główne, lecz w celu oceny w ramach własnych kompetencji, czy proponowane działania są dopuszczalne z punktu widzenia istniejących zakazów. Przyjęcie wykładni, jakoby w tym zakresie organ uzgadniający był związany jedynie wnioskiem inwestora odnośnie kwalifikacji przedsięwzięcia, byłoby całkowicie nieracjonalne, ponieważ organ ten musi ocenić merytorycznie, czy dane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego, aby można do niego zastosować odstępstwo od zakazów wynikających z ochrony przyrody (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2009 r., IV Sa/Wa 513/09, publ. CBOSA). W ocenie Sądu, a wbrew zarzutom skargi, organ zasadnie przyjął, iż inwestycją celu publicznego jest każde działalnie o zasięgu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. To stanowisko jest już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i nie podlega dyskusji (por. wyroki NSA z dnia: 3 września 2008 r., II OSK 989/07, Lex nr 519007, z dnia 15 maja 2008 r., II OSK 548/07, Lex nr 503449, z dnia 13 marca 2008 r., II OSK 222/07, Lex nr 401751). O tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a więc czy mieści się ona, stosownie do art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiącym realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Jednak określenie rodzaju planowanej inwestycji w oparciu o katalog zawarty w art. 6 u.g.n. (pkt 6 tego artykułu wskazuje, że celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymanie [...]) nie stanowi automatycznie o dążeniu inwestora do realizacji celu publicznego w rozumieniu u.p.z.p., jeżeli realizacja przedsięwzięcia nie zmierza do zaspokojenia zbiorowej potrzeby danej społeczności. Jeżeli zatem inwestor nie jest w stanie wykazać dążenia do zaspokojenia istniejącej i niezaspokojonej jeszcze potrzeby, to pomimo że jego wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego będzie zmierzał do realizacji jednej z inwestycji z art. 6 u.g.n., nie będzie ona inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. (por. artykuł Z. Czarnik "Potrzeba społeczna istotną cechą pojęcia łączności publicznej jako celu publicznego." Admin. 2011/3/5-23). Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał w postępowaniu, że realizacja przedsięwzięcia ([...]) zmierza do zaspokojenia zbiorowej potrzeby danej społeczności, czy w ogóle istnieje potrzeba realizacji takiej inwestycji. Sam fakt, że inwestor chce wznieść budynek przeznaczony na [...], skierowane do ogółu społeczności, nie stanowi jeszcze o lokalnym charakterze inwestycji. Jak wynika z pisma Wójta Gminy S. z dnia [...] października 2014 r., nie posiadał on żadnych informacji na ten temat, czy realizacja [...] ma na celu zaspokojenie potrzeb wspólnoty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.s.g. (edukacja publiczna należy do zadań własnych gminy), jak również jakimi przesłankami kierował się inwestor przy wyborze lokalizacji planowanej inwestycji. Wynika z tego, że inwestor przed rozpoczęciem starań o lokalizację inwestycji celu publicznego nie zbadał potrzeby powstania [...] w środowisku gminy S. Samo stwierdzenie na stronie 3 w analizie urbanistycznej, dołączonej do projektu pozytywnej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, iż planowana inwestycja stanowi uzupełnienie funkcji w zakresie usług oświaty dla miejscowości L. i Z., nie stanowi uzasadnienia celowości i potrzeby budowy [...], które służyłoby interesowi publicznemu na poziomie lokalnym (gminnym). Takie sformułowanie w żaden sposób nie potwierdza, że przedmiotowa inwestycja stanowi "inwestycję celu publicznego" w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Inwestycja ma bowiem znaczenie lokalne lub ponadlokalne, gdy realizuje potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Zresztą co znamienne w tej sprawie, w aktach sprawy znajduje się również projekt decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, co nie przemawia bynajmniej za potwierdzeniem, że istnieje w gminie niezaspokojona potrzeba realizacji inwestycji [...]. Skarżący dopiero do zażalenia wniesionego od postanowienia organu I instancji załączył pismo Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2014 r., będące odpowiedzią na wniosek inwestora o udzielenie informacji publicznej, na okoliczność uzasadnienia potrzeby budowy w miejscowości L. [...]. Dowód ten został, zdaniem Sądu, prawidłowo oceniony w zaskarżonym postanowieniu przez organ odwoławczy w ten sposób, że zestawienie przedstawione przez skarżącego w żaden sposób nie wskazuje, iż planowana inwestycja będzie spełniała przesłanki umożliwiające uznanie ją za inwestycję celu publicznego. Sąd oddalił wnioskowane przez skarżącego w skardze i w piśmie procesowym z dnia 6 maja 2015 r. dowody w postaci podobnych zestawień z dnia 28 listopada 2014 r. oraz z dnia 16 marca 2015 r., obejmujących dane w ramach udzielonej mu informacji publicznej celem wykazania konieczności i celowości budowy [...] na terenie miejscowości L., jako nie wnoszące do sprawy nowych istotnych okoliczności. Pismo z dnia 28 listopada 2014 r. jest w swej formie podobne do pisma z dnia 5 listopada 2014 r., które było przedmiotem oceny organu odwoławczego, natomiast pismo z dnia 16 marca 2015 r. obejmuje okres po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Pisma te zawierają "suche" dane, z których nie wynika, aby przedmiotowe przedsięwzięcie było niezbędne z punktu widzenia realizacji celów wskazanych w art. 6 pkt 6 u.g.n. Nie sposób w tej sprawie podzielić opinii skarżącego, że w przypadku, gdy przedmiotem decyzji jest budynek usług oświaty - [...], jest to jednoznaczne z uznaniem, że będzie on stanowił [...], a tym samym inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Sąd podziela ocenę organów, że w takim przypadku należało przeanalizować wszelkie wątpliwości dotyczące danego zamierzenia inwestycyjnego, ponieważ budynek [...] miał powstać w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej [...], w którym to obszarze jest wyraźny zakaz lokalizacji obiektów budowlanych. Z zasady uzyskanie decyzji lokalizacyjnej jest prostsze niż decyzji o warunkach zabudowy, a [...], którego budowa i utrzymanie stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 6 u.g.n., zdefiniowane zostało dopiero w art. 6 ust. 1 u.s.o. jako [...], które realizuje programy [...], uwzględniające podstawę [...], zapewnia bezpłatne nauczanie, wychowanie i opiekę w czasie ustalonym przez organ prowadzący, nie krótszym niż 5 godzin dziennie, przeprowadza rekrutację [...] na podstawie zasady powszechnej dostępności oraz zatrudnia nauczycieli posiadających kwalifikacje określone w odrębnych przepisach. Tak więc powstanie samego budynku (z deklaracją inwestora we wniosku lokalizacyjnym o jego przeznaczeniu na [...]) nie jest wystarczające dla uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego, co więcej, nie ma gwarancji, że w efekcie końcowym w budynku wybudowanym w drodze wyjątku od zakazu, wynikającego z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, będzie w przyszłości prowadzone [...], tj. powstanie inwestycja celu publicznego. Analizując zarzuty skargi należy skarżącemu przyznać rację w tym zakresie, że organ I instancji przekroczył swoje kompetencje, zobowiązując inwestora do złożenia takich dokumentów, których strona na ówczesnym etapie postępowania administracyjnego nie miała możliwości ich zgromadzenia. Jednak to uchybienie nie było istotne i nie wpłynęło na wynik sprawy, bowiem organ odwoławczy ponownie dokonał merytorycznej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz prawidłowo uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu, podniesione przez skarżącego w skardze zarzuty naruszenia przez GDOŚ w zaskarżonym postanowieniu przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, nie znajdują uzasadnienia. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się innych, aniżeli wskazane w skardze, naruszeń przepisów prawa, które skutkowałyby stwierdzeniem nieważności lub uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.