III SA/Gd 242/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 3 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2018 r. Sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło, że odwołanie M. F. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia 24 listopada 2017 r. nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja została odebrana przez skarżącą w dniu 27 listopada 2017 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych zgromadzonych przez organ I instancji. Tym samym termin 14 dni do wniesienia odwołania upłynął z dniem 11 grudnia 2017 r. Odwołanie zostało zaś wniesione przez skarżącą w dniu 13 grudnia 2017 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej). Wnosząc odwołanie strona nie wystąpiła jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu. Ustalenie, że wniesienie środka odwoławczego nastąpiło po terminie, wyłączyło możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez organ II instancji. M. F. zaskarżyła opisane wyżej postanowienie w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. podnosząc zarzuty: 1. naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że decyzja Wójta Gminy S. z dnia 24 listopada 2017 r. nr [...] została odebrana przez skarżącą w dniu 27 listopada 2017 r., podczas gdy została ona pozostawiona w drzwiach mieszkania skarżącej w dniu 29 listopada 2017 r. 2. naruszenia art. 134 w zw. z art. 129 § 2 w zw. z art. 39, art. 40 § 2, art. 42 § 1, art. 43, art. 44 § 1-4 oraz art. 46 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, pomimo, że decyzja ta nie została nigdy skarżącej skutecznie doręczona (zgodnie z przepisami prawa), a zatem termin ten w ogóle nie rozpoczął biegu, ewentualnie doręczenie nastąpiło w dniu 29 listopada 2017 r., a zatem ustawowy termin do wniesienia odwołania został zachowany. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ przyjął, iż doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 27 listopada 2017 r. pomimo tego, że istniały co do tego istotne wątpliwości, zważywszy, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach sprawy brak jest kuponu z kodem kreskowym i numerem przesyłki pozwalającym na identyfikację tego dokumentu i powiązanie go z konkretną przesyłką poleconą. Kupon przeznaczony do naklejenia na potwierdzeniu odbioru przesyłki pozostawiony został na kopercie zawierającej tę decyzję. W rzeczywistości przesyłka zawierająca decyzję została pozostawiona w drzwiach mieszkania skarżącej, w czasie kiedy ani skarżąca, ani też żaden inny domownik nie przebywał w mieszkaniu. Osoba doręczająca przesyłkę - I. K., pracownik Poczty Polskiej [...] własnoręcznie nakreśliła na zwrotnym potwierdzeniu odbioru błędną datę tj. 27 listopada 2017 r. (zamiast 29 listopada 2017 r.). Skarżąca nie potwierdziła własnoręcznym podpisem faktu otrzymania przesyłki. Następnie skarżąca, zlecając pełnomocnikowi sporządzenie odwołania wskazała, że decyzja została jej doręczona w dniu 29 listopada 2017 r., nie wyjaśniając jednocześnie, że nastąpiło to w sposób opisany powyżej. Pełnomocnik zaś przekonany o prawidłowości doręczenia, nadał odwołanie w placówce pocztowej w dniu 13 grudnia 2017 r.. Na potwierdzenie opisanych wyżej okoliczności do skargi dołączono oświadczenie M. F. i R. Z., że przesyłka pozostawiona została w drzwiach mieszkania w dniu 29 listopada 2017 r. oraz oświadczenie I. K., która przyznała, że przesyłkę poleconą do M. F. o numerze [...] dostarczyła 29 listopada 2017r., a nie jak napisała na zwrotce, a błąd ten powstał z jej winy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Kolegium podkreśliło, ze w dacie wydania zaskarżonego postanowienia brak było podstaw do podważenia faktu właściwego doręczenia decyzji Wójta Gminy S. w dacie wskazanej na duplikacie zwrotnego potwierdzenia odbioru, który jako dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Twierdzenia strony, jak i mające je potwierdzić oświadczenia są w ocenie organu niewiarygodne i niewystarczające do podważenia zgodności dokumentu urzędowego ze stanem faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie z dnia 3 stycznia 2018 r. (nr[...] ) Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G., którym organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ w podstawie prawnej wskazał art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwane dalej k.p.a. Organ odwoławczy uznał, że nastąpiło uchybienie terminu, gdyż termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 11 grudnia 2017 r., zaś strona odwołała się od decyzji w dniu 13 grudnia 2017 r. Organ stwierdził również, że decyzja została doręczona stronie w dniu 27 listopada 2017 r. co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach I instancji Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania - art. 134 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 129 § 2 k.p.a. termin do wniesienia odwołania od decyzji wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Istotną zatem dla prawidłowego rozstrzygnięcia była data skutecznego doręczenia decyzji stronie, albowiem od tego momentu rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia odwołania. Według ustaleń organu poczynionych w sprawie niniejszej decyzja Wójta Gminy S. z dnia 24 listopada 2017 r., nr [...] została doręczona M. F. w dniu 27 listopada 2017 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki listowej. Odwołanie od tej decyzji zostało złożone za pośrednictwem poczty w dniu 13 grudnia 2017 r., a zatem z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania, który upłynął w dniu 11 grudnia 2017 r. W skardze zakwestionowano ustalenia organu dotyczące daty doręczenia skarżącej decyzji twierdząc, że przesyłka zawierająca decyzję została pozostawiona w drzwiach mieszkania skarżącej i miało to miejsce w dniu 29 listopada 2017r. Skarżąca nie potwierdziła własnoręcznie odbioru decyzji, z kolei doręczyciel zakreślił na zwrotnym potwierdzeniu odbioru błędną datę doręczenia. Odnosząc się do wyższego Sąd stwierdza, że w aktach administracyjnych znajduje się duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji. Zgodnie z jego treścią Poczta Polska – Urząd Pocztowy S. potwierdziła z urzędu, że M. F. w dniu 27 listopada 2017 r. odebrała przesyłkę poleconą. Wskazany został – wbrew twierdzeniom skargi - numer przesyłki ([...]), jak również określony został numer pisma, który zawierała przesyłka tj. [...]i jest to numer decyzji organu I instancji. Duplikat zawiera podpis urzędnika poczty potwierdzającego z urzędu doręczenie przesyłki, a także został opatrzony dwukrotnie pieczęcią Urzędu Pocztowego S.. Brak przesłanek do uznania, że dokument ten nie stanowi dowodu potwierdzenia odbioru w dniu 27 listopada 2017 r. przedmiotowej przesyłki przez M. F.. Zauważenia wymaga, że w sytuacji sporządzenia duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki dokument ten wystawiany jest na podstawie posiadanych dokumentów potwierdzających dokonanie doręczenia przesyłki, w tym karty doręczeń. W orzecznictwie Sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru jest dokumentem urzędowym ( np. przykładowo – prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7.9.2015 r. IV SA/Wa 1776/16, na które to postanowienie zażalenie oddalił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 25.10.2016 r.; postanowienie NSA z: 11.4.2011r. II FSK 2174/09; 9.3.2016 r. I FZ 6/16; 25.10.2016 r. II OZ 1217/16, cbosa). Zarówno pismo Poczty Polskiej [...] w postępowaniu reklamacyjnym, jak i duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru mają charakter dokumentu urzędowego, bowiem stanowią wynik rozpatrzenia reklamacji pocztowej w sposób przewidziany prawem i w zakresie działania podmiotu, który wyjaśnień udzielił, poświadczając tym samym zaistnienie określonych faktów. W związku z tym dokumenty te stanowią dowody stwierdzające w sposób wystarczający i jednoznaczny doręczenie przesyłki adresatowi w konkretnym dniu (art. 76 § 1 k.p.a.). Nadto, na co zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę, dodatkowym potwierdzeniem, że przesyłka została doręczona skarżącej w dniu 27 listopada 2017 r. jest informacja znajdująca się na stronie internetowej Poczty Polskiej Tracking – śledzenie przesyłek. Jakkolwiek wydruk z takiej informacji nie ma waloru dokumentu urzędowego, jednak usługa "śledzenie przesyłek" umożliwia podmiotowi dysponującemu numerem przesyłki ustalenie jaki w procesie doręczenia jest jej status i gdzie się znajduje. Odnosząc się do treści skargi Sąd stoi na stanowisku, że twierdzenia w niej zawarte, jak również przedłożone na etapie skargi oświadczenia M. F., R. Z. i I. K. nie obalają domniemania prawdziwości duplikatu znajdującego się w aktach sprawy. Należy w tym miejscu zauważyć, że oświadczenia te są dokumentami prywatnymi, które nie są objęte domniemaniem prawdziwości przedstawionych w nim oświadczeń. Nadto ich moc dowodowa jest mniejsza od wyjaśnień czy zeznań, które są składane przed urzędnikiem państwowym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Oceniając je należało mieć na uwadze ich całokształt, a więc analizować, czy są spójne, czy też wykluczają się nawzajem. Z oświadczenia M. F. i R. Z. wynika, że przesyłka została pozostawiona w dniu 29 listopada 2017 r. w drzwiach mieszkania ( z datą 27 listopada 2017 r.), gdyż w tym czasie nie było nikogo w domu. Z kolei I. K. oświadczyła, że przesyłkę do M. F. dostarczyła 29 listopada 2017r., a nie jak napisała na zwrotce i był to błąd z jej strony. Z oświadczenia doręczyciela wynika zatem, że przesyłka została doręczona skarżącej, wbrew twierdzeniu zawartemu w oświadczeniu M. F. i R. Z.. Oświadczenia dołączone do skargi nie są zatem spójne. Nadto skarżąca twierdzi, że nie potwierdziła własnoręcznym podpisem odbioru przesyłki, tymczasem z duplikatu wynika, że taki podpis został przez nią złożony. Nadto pozostaje to w sprzeczności z oświadczeniem doręczyciela, w którym I. K. stwierdziła tylko, że omyłkowo wpisała datę odbioru decyzji. Na koniec Sąd zauważa, że skarżąca próbuje podważyć moc dokumentu urzędowego powołując się jedynie na ww. oświadczenia. Zdaniem Sądu musi budzić zdziwienie, że w sytuacji, gdy skarżąca twierdziła, iż doręczenie przesyłki nastąpiło w innym dniu niż to wynika z duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru doręczenia decyzji, nie zwróciła się z reklamacją do właściwego pocztowego urzędu oddawczego. Jak wskazano wcześniej pismo Poczty Polskiej [...] w postępowaniu reklamacyjnym ma moc dokumentu urzędowego. W posumowaniu powyższego Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie miał podstaw by odrzucić istnienie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, nie miał także obowiązku poszukiwać dalszych dowodów potwierdzających fakt doręczenia przesyłki adresatowi w miejscu jego zamieszkania, skutecznie udowodniony duplikatem. Wydając zaskarżone postanowienie organ odwoławczy nie naruszył tym samym wskazanych w zarzutach skargi przepisów postępowania administracyjnego. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że zaskarżone postanowienie narusza prawo (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.