VII SA/Wa 1437/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2015 r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) - po rozpatrzeniu odwołania J. P. - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...] wydaną po wznowieniu, na wniosek J. P., postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2009 r. zmieniającą decyzję nr [...] z [...] listopada 2007 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę - rozbudowę budynku byłej szkoły zawodowej w [...] przy ul. [...] na działce nr ew. [...]: Etap I - pawilon handlowy pow. zabudowy 1377,4 m2, kubatura -10909 m3, pow. użytkowa 1228.5 m2, pow. sprzedaży 948,6 m2 wraz z wewnętrznymi i zewnętrznymi instalacjami wod-kan, deszczową, elektrycznymi, centralnego ogrzewania, gazowymi, wentylacji mechanicznej, kotłownią gazową, drogami, parkingami; Etap II - budynek byłej szkoły zawodowej z łącznikiem : szkoła - przed rozbudową: pow. zabudowy - 378,8 m2, kubatura - 4999,6 m3, pow. użytkowa - 650,97 m2, szkoła po rozbudowie - obiekt handlowo - mieszkaniowy: pow. zabudowy - 385,9 m2, kubatura - 5123,0 m3, pow. użytkowa- 653,67 m2, pow. sprzedaży - 419,42 m2, pow. użytkowa mieszkań - 186,9 m2 wraz z wewnętrznymi i zewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjnymi, deszczową, elektrycznymi, centralnego ogrzewania, gazowymi z kotłownią, wentylacji mechanicznej, drogami, parkingami. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ omówił stan faktyczny sprawy wskazując, że sprawa kilkukrotnie była badana przez organy oraz Sądy administracyjne. Ostatnim wyrokiem z 7 października 2014 r. w sprawie II OSK 769/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku z 13 września 2012 r. w sprawie VII SA/Wa 818/12, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2012 r., którą uchylono decyzję Starosty [...] z dnia [...]grudnia 2011 r., odmawiającą uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Starosta [...], po wznowieniu - na wniosek J. P. postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją nr [...] z [...] czerwca 2009 r. - wydał decyzję Nr [...] z [...] lutego 2015 r., w której orzekł, że cyt. "...ww. decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2009 r. Nr [...] została wydana ż naruszeniem prawa - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednocześnie odmawia się uchyleni decyzji ponieważ zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. nie może ono nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat". Następnie organ omówił zasady rządzące postępowaniem wznowieniowym i wskazał, że w przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czyli jak w niniejszej sprawie, bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna się w momencie, gdy strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Jak wynika z akt sprawy wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez J. P. [...] października 2009 r. z zachowaniem miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o przedmiotowej inwestycji. Starosta [...], zgodnie z procedurą, kwestię dotyczącą oceny, czy J. P. ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym sporną decyzją, rozważał w drugim etapie postępowania, a więc po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 2 k.p.a. Zgodnie z dyspozycją zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2014 r. sygn. akt II OSK 769/13, organ I instancji ustosunkował się w zaskarżonej decyzji do problematyki wskazanej przez NSA jako podlegającej szczególnej ocenie tj. czy zaprojektowanie utwardzonego zjazdu wraz z murem oporowym usytuowanym na granicy działki inwestora i działki wnioskodawcy J. P. mającym za zadanie zabezpieczenie terenu przed osuwaniem się ziemi powoduje, że J. P. winien zostać uznany za stronę postępowania administracyjnego dotyczącego budowy takiego obiektu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji uznał, że cyt. "...inwestycja może potencjalnie oddziaływać na nieruchomość sąsiednią stanowiącą własność p. J. P. i dlatego powinien mieć on zapewniony udział w tym postępowaniu". Jednak dokonana analiza projektu budowlanego w kontekście jego zgodności z przepisami Prawa budowlanego, warunków technicznych (wg stanu na dzień 25 czerwca 2009 t.) oraz decyzji o warunkach zabudowy pozwoliła organowi I instancji stwierdzić, że został spełniony art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego dot. projektowania w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Projekt zgodny jest z przepisami techniczno-budowlanymi, wymaganiami ochrony środowiska i został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Zarówno projekt budowlany, jak i projekt zamienny są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Organ I instancji słusznie zauważył, że cyt. "Wprawdzie w projekcie uległ zmianie bilans terenu i obecnie powierzchnia biologicznie czynna wynosi 20%, zgodne to jest jednak z decyzją Burmistrza Miasta [...] z [...] sierpnia 2008 r. zmieniającą decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz że cyt. "decyzja ta dopuszcza możliwość lokalizacji usług nieuciążliwych na tym terenie, w tym handlu detalicznego o pow. sprzedażowej poniżej 2000 m2. Charakter obiektu nie pozwala na przyjęcie (hipotetyczne zresztą), że będzie wytwarzał hałas ponad przeciętną miarę". Organ odwoławczy wskazał, że Starosta [...] słusznie stwierdził, że z projektu zamiennego wynika, że dostawa towarów odbywać się będzie do tzw. komory dostaw, zlokalizowanej przy zapleczu sklepu pojazdami do 3,5t. W przypadku zaistnienia sytuacji dostaw za pomocą pojazdów nie odpowiadających warunkom projektu, strona może dochodzić egzekwowania założeń projektu przed sądami powszechnymi. Organ I instancji ustosunkował się również do kwestii muru oporowego zlokalizowanego w ostrej granicy działki wnioskodawcy. Słusznie stwierdził, że J. P. nie wskazał, jaki konkretny przepis prawa materialnego został naruszony oraz że zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym m.in. z przepisów Prawa budowlanego. Inwestor spełnił wszystkie warunki wymagane przepisami prawa budowlanego. Tak więc, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust.4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powyższych rozważań dot. trybu wznowieniowego, termin określony wart. 146 § 1 k.p.a. stanowi negatywną przesłankę uchylenia decyzji. J. P. wskazał, że nieprawidłowo liczony był termin doręczenia decyzji ostatecznej. W jego ocenie termin ten winien rozpocząć swój bieg z chwilą doręczenia decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Nr [...] z [...] czerwca 2009 roku i według niego "termin pięcioletni o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. rozpoczął swój bieg [...] kwietnia 2011 r. i jego upływ nastąpi [...] kwietnia 2016 r." . Organ wskazał, że bieg pięcioletniego terminu z art. 146 § 1 k.p.a. należy liczyć od daty ostatniego doręczenia decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu. Chodzi o ostatnie doręczenie, jakie jest możliwe do ustalenia na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Tak więc w rozpatrywanej sprawie organ I instancji prawidłowo przyjął datę [...] maja 2009 r. (tj. datę odebrania przez inwestora decyzji Nr [...]) za początek pięcioletniego terminu z art. 146 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie prawidłowo organ przyjął, że skarżący legitymuje się przymiotem strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] Nr [...] z [...] czerwca 2009 r. zmieniającą decyzję nr [...] z [...] listopada 2007 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji i bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu. Tym samym zasadnie przyjął, że usprawiedliwiona jest przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie budzą również żadnych zastrzeżeń organu odwoławczego ustalenia dotyczące zachowania przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie tego postępowania określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Organ prawidłowo również wskazał istnienie przesłanki negatywnej upływu czasu od wydania spornej decyzji . Oczywiste jest, że skoro skarżącemu nie doręczono decyzji z [...] czerwca 2009 r. to przy innym rozumowaniu treść art. 146 § 1 k.p.a. byłaby martwa (niewykonalna). Dla obliczania tego terminu nie ma więc znaczenia fakt, że sporna decyzja nie została skarżącemu doręczona. Terminy przedawnienia, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a. mimo zamieszczenia ich w ustawie mają charakter materialny. Nie mogą być przywrócone i stanowią negatywną przesłankę do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym. W sytuacji przekroczenia 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. zakaz uchylenia decyzji ostatecznej jest bezwzględny. Wobec konieczności odmowy uchylenia decyzji, bez znaczenia pozostają wszelkie okoliczności, które spowodowały, że sprawy nie udało się merytorycznie zakończyć przed upływem wskazanego wyżej terminu przedawnienia. Nie ma zatem także znaczenia fakt, że postępowanie z uwagi na kilkukrotne uchylanie decyzji przez organ lub Sąd toczyło się przez kilka lat. Reasumując, organ - mając na uwadze wytyczne zawarte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego - zasadnie uznał, że zaistniała podstawa wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a jednocześnie, z uwagi na okoliczności o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a. (upływ terminu uniemożliwiający uchylenie kontrolowanej decyzji) na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. stwierdził wydanie kontrolowanej decyzji z naruszeniem prawa, jednocześnie wskazując, że decyzja nie może być uchylona z przyczyny wskazanej w art. 146 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2015 r., złożył J. P. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 146 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędnym określeniem terminu, od którego rozpoczął bieg pięcioletni termin przedawnienia możliwości uchylenia wadliwej decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu; - art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego sprawy wskutek wadliwego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W jej zakresie może mieścić się zarówno akceptacja, jak i krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie przez organ konkretnych przepisów w danym przypadku uznane zostało przez sąd administracyjny za poprawne lub za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s 219 i n.). Powołane przepisy w sposób jednoznaczny wyznaczają aktualny kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji. Ponadto, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było zatem -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni w świetle zapadłego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kierując się powyższą wykładnią przepisów i wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego - uznał, że skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa. Badając legalność zaskarżonej decyzji -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na uwagę zasługuje przede wszystkim fakt, że kontrolowana przez Sąd decyzja zapadła w postępowaniu nadzorczym - wznowieniowym. Sąd Wojewódzki orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów orzekających w sprawie niniejszej w kwestii przesłanek wznowieniowych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną (postanowieniem), jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z kolei, w myśl art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że Starosta [...], po wznowieniu - na wniosek J. P. postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją nr [...] z [...] czerwca 2009 r. - decyzją Nr [...] z [...] lutego 2015 r. prawidłowo orzekł, że decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2009 r. Nr [...] została wydana z naruszeniem prawa - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednocześnie odmawia się uchyleni decyzji ponieważ zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. nie może ono nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat". Jak wynika z akt sprawy wniosek o wznowienie postępowania J. P. złożył [...] października 2009 r. z zachowaniem miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o przedmiotowej inwestycji. Organ w decyzji z [...] lutego 2015 r. odniósł się do wytycznych zawartych w wyroku NSA z 7 października 2014 r. w sprawie II OSK 769/13, wskazując, że "zaprojektowanie utwardzonego zjazdu wraz z murem oporowym usytuowanym na granicy działki inwestora i działki wnioskodawcy J. P. mającym za zadanie zabezpieczenie terenu przed osuwaniem się ziemi powoduje, że J. P. winien zostać uznany za stronę postępowania administracyjnego dotyczącego budowy tego obiektu, inwestycja może bowiem potencjalnie oddziaływać na nieruchomość sąsiednią stanowiącą własność J. P. i dlatego powinien mieć on zapewniony udział w tym postępowaniu", jednak niezależnie od powyższego - decyzja zapadła w dniu [...] lutego 2015 r., a więc po upływie ustawowych 5 lat. Sąd podziela stanowisko doktryny oraz orzecznictwa, zgodnie z którym bieg pięcioletniego terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. należy liczyć od daty ostatniego doręczenia decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu. Chodzi o ostatnie doręczenie, jakie jest możliwe do ustalenia na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Nie chodzi tutaj zatem o doręczenie decyzji stronie pominiętej w postępowaniu administracyjnym, lecz o datę doręczenia decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu. (vide: wyrok NSA z 29 stycznia 2015 r. I OSK 1142/13, LEX nr 1646149; wyrok NSA z 8 stycznia 2014 r., II GSK 1780/12 LEX nr 1765804). Upływ omawianych terminów nie ogranicza wprawdzie dopuszczalności wznowienia, lecz ogranicza możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu co do istoty, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie przerywa biegu terminu pięcioletniego okresu przedawnienia, bowiem żaden przepis k.p.a. nie stanowi o instytucji przerwania biegu okresu przedawnienia (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2012 r., II OSK 1521/11, LEX nr 1367311). Jak słusznie zauważył organ, terminy przedawnienia, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a. mimo zamieszczenia ich w ustawie mają charakter materialny. Nie mogą być przywrócone i stanowią negatywną przesłankę do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym. W sytuacji przekroczenia 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. zakaz uchylenia decyzji ostatecznej jest bezwzględny. Prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 k.p.a. narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnej, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych pomiędzy wszystkimi uczestnikami procesu. Upływ okresu przedawnienia oznaczonego w przepisie art. 146 § 1 k.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Z kolei wobec braku możliwości uchylenia decyzji, bez znaczenia pozostają wszelkie okoliczności, które spowodowały, że sprawy nie udało się merytorycznie zakończyć przed upływem wskazanego wyżej terminu przedawnienia. Nie ma zatem także znaczenia fakt, że postępowanie z uwagi na kilkukrotne uchylanie decyzji przez organ lub Sąd toczyło się przez kilka lat. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji prawidłowo przyjął datę [...] maja 2009 r. bezspornie bowiem w tym dniu inwestor pokwitował odbiór decyzji Nr [...] ten właśnie dzień należy przyjąć za początek biegu pięcioletniego terminu z art. 146 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego, początek biegu pięcioletniego terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. należy więc liczyć w niniejszej sprawie od dnia [...] maja 2009 r., zaś jego upływ przypada na dzień [...] maja 2014 r. Decyzja po wznowieniu postępowania w I instancji zapadła w dniu [...] lutego 2015 r. zatem po upływie ustawowego pięcioletniego terminu. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostają wobec tego jakiekolwiek inne zarzuty wobec zaskarżonej decyzji. Upływ pięcioletniego terminu z art. 146 § 1 k.p.a. pozwala bowiem na stwierdzenie jedynie, że kontrolowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja nie może podlegać ocenie merytorycznej - co prawidłowo stwierdził organ, jednocześnie prawidłowo również stwierdził jedynie to na co przepisy w takiej sytuacji pozwalają, a zatem że decyzja została wydana z naruszeniem prawa - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - z uwagi na fakt, że strona –J. P.- bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Nie znajdują również uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. bowiem postępowanie zostało przeprowadzone w zgodzie z tymi przepisami, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości w kwestii prowadzenia postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.