I SA/Kr 407/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.) Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo WSA Urszula Zięba Protokolant: Tomasz Famulski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2018 r. spraw ze skarg R. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 stycznia 2018 r. nr [...] i [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2014 i 2015 r. - skargi oddala - I. Zaskarżonymi decyzjami z 22 stycznia 2018r., o numerach odpowiednio [...], [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań R. P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 21 marca 2017r., o numerach odpowiednio [...], [...] stwierdzających nieważność ostatecznych rozstrzygnięć Prezydenta Miasta K. z 10 czerwca 2015r., nr [...] oraz z 31 lipca 2015r. nr [...], określającego R. P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za lata 2014 -2015, utrzymało w mocy ww. decyzje SKO w K. z 21 marca 2017r. W podstawie materialnoprawnej decyzji powołano art. 9 ust. 7 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. 2014r. poz. 849 ze zm. dalej-u.p.o.l.) oraz art. 247§1 pkt 1, art. 248, art. 233§1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. 2017r. poz. 201 ze zm. dalej-O.p.). Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym spraw: Prezydent Miasta K. w ostatecznych decyzjach z 10 czerwca 2015r. i 31 lipca 2015r., określił R. P. wysokość zobowiązań w podatku od środków transportowych za lata 2014-2015. W dniu 19 października 2016r. podatnik, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta K.. Wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 9 ust. 7 u.p.o.l. polegające na wydaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2014 i 2015 przez niewłaściwy organ, co stanowi przesłankę nieważności z art. 247§1 pkt 1 O.p. Podatnik wskazał, iż zamieszkuje w miejscowości D. [...] na [...]. Według wnioskodawcy zgłoszenie emigracji stałej z 16 lutego 2015r. jedynie potwierdza stan faktyczny istniejący od końca 2008r. Jego zdaniem o powyższej okoliczności świadczy szereg słowackich dokumentów. Nadto podatnik wniósł o dopuszczenie dowodów z: dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o sygn. akt: l SA/Kr 60/16; przesłuchania strony; zeznań wskazanych świadków na okoliczność jego miejsca zamieszkania (centrum życiowego). W dniu 6 marca 2017r. podatnik dołączył do akt sprawy kserokopie słowackich dokumentów okazanych podczas przesłuchania w dniu 17 lutego 2017r. wraz z ich tłumaczeniami przysięgłymi. W dniu 13 marca 2017r. podatnik wskazał na nieprzeprowadzenie przez Kolegium wnioskowanych dowodów z zeznań świadków i wniósł o przeprowadzenie tych dowodów, chyba że Kolegium uznało za wystarczające dla wydania orzeczenia uwzględniającego wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowych przeprowadzenie innych dowodów. Decyzjami z 21 marca 2017r. nr [...] i nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta K. określających podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2014 i 2015 rok. SKO wskazało, że zgromadzone w sprawie dowody są wystarczające do wydania decyzji i niecelowe jest przesłuchiwanie wymienionych przez R. P. świadków. Ponadto odnosząc się do wniosku podatnika o dołączenie do akt przedmiotowej sprawy dokumentów znajdujących się w aktach sądowych sygn. akt: l SA/Kr 60/16, Kolegium uznało to za zbędne, gdyż zostały one poddane ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny (a stanowisko Sądu jest znane zarówno Kolegium, jak i stronie). SKO wskazało również, iż wyrokiem z 15 grudnia 2016r., sygn. akt: II FSK 2272/16, NSA uchylił wyrok WSA w Krakowie z 26 lutego 2016r., sygn. akt: l SA/Kr 60/16 i oddalił skargę R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 listopada 2015r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2014r., przyjmując, że organ podatkowy prawidłowo ustalił na podstawie zebranych dowodów, że w 2014r. miejscem zamieszkania strony był [...]. W konkluzji rozważań stwierdzono, że w 2014 i 2015 roku K. nie stanowił centrum osobistych i majątkowych interesów R. P.. Zdaniem organu, podatnik nie miał woli stałego pobytu w tej miejscowości. Powyższe zaś - zdaniem Kolegium - implikuje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta K. z 10 czerwca 2015r. i z 31 lipca 2015r. - jako wydanych z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej, tj. zawierającej wadę nieważności z art. 247§1 pkt 1 O.p. R. P. zakwestionował te decyzje w części dotyczącej uzasadnienia, wnosząc o ich zmianę poprzez wskazanie w uzasadnieniu, iż odwołujący zamieszkuje w miejscowości D. [...] ([...]).W odwołaniu zarzucono, że pomimo przedstawienia przez podatnika licznych dowodów organ błędnie przyjął, że miejscem zamieszkania skarżącego jest [...]. SKO w K. w motywach decyzji wskazało, że jedną z przesłanek dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji jest jej wydanie z naruszeniem przepisów o właściwości, stosownie do art. 247§1 pkt 1 O.p. Wyjaśniono, że właściwość miejscową organu podatkowego w sprawach dotyczących podatku od środków transportowych wyznacza art. 9 ust. 7 u.p.o.l. zgodnie z którym organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne - organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe podlegające opodatkowaniu. W przypadku współwłasności środka transportowego organem właściwym jest organ podatkowy odpowiedni dla osoby lub jednostki organizacyjnej, która została wpisana jako pierwsza w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. W sprawie zostało ustalone, że skarżący jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "A. " i "B. " R. P.. Podatnik wskazał w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako adres głównego miejsca wykonywania ww. działalności gospodarczej oraz adres do doręczeń - ul. [...], [...]. Przeważający rodzaj prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej stanowi transport drogowy towarów. W 2014r. (od listopada) R. P. był właścicielem pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] a w 2015r. był właścicielem pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] Rejestrując wymienione środki transportowe, strona podała jako adres zamieszkania ul. [...] w K.. Dlatego też, w ocenie SKO, Prezydent Miasta K., wydając decyzje obejmujące odpowiednio wyżej wskazane środki transportowe uznał się za organ właściwy do rozstrzygania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2014 i 2015. Podkreślono, że stosownie do treści art. 9 ust. 7 u.p.o.l. o właściwości miejscowej organu podatkowego w sprawach dotyczących podatku od środków transportowych należnego od osób fizycznych decyduje miejsce zamieszkania osoby fizycznej będącej właścicielem środka transportowego. W kwestii wyjaśnienia pojęcia miejsce zamieszkania SKO odniosło się do definicji tego terminu, zawartej w art. 25 Kodeksu cywilnego. Z przepisu tego wynika, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Powołując się na poglądy doktryny, Kolegium wskazało, że o zamieszkiwaniu z zamiarem stałego pobytu mówi się wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że dana miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej dorosłej osoby fizycznej. (...) Określając wzajemny stosunek pojęć zamieszkania i zameldowania, stwierdzono, że zameldowanie czyni prawdopodobnym przypuszczenie, iż w miejscowości zameldowania osoba fizyczna ma także miejsce zamieszkania. Nie można jednak przyjąć, że zameldowanie w określonej miejscowości rozstrzyga o miejscu zamieszkania. W ocenie SKO należało zatem ustalić, czy miejscowość zameldowania stanowi centrum osobistych i majątkowych interesów osoby fizycznej oraz zbadać na podstawie obiektywnych okoliczności, czy osoba fizyczna ma wolę stałego pobytu w tej miejscowości. W przypadku trudności z ustaleniem miejsca zamieszkania, należy brać pod uwagę miejscowość, w której z największym nasileniem koncentruje się aktywność życiowa, zawodowa, rodzinna danej osoby oraz wola koncentracji tych spraw w tym, a nie innym miejscu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 28 kwietnia 2015r., sygn. akt: l SA/Kr 193/15, LEX nr 1786038; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 17 lutego 2009r., sygn. akt: II SA/Bk 787/08, LEX nr 545511). Organ powołał wyjaśnienia strony (zawarte w protokole przesłuchania z 17 lutego 2017r.) z których wynika m.in., że w latach 2014-2015 podatnik mieszkał pod adresem: [...] mieszka od 2008r. Podatnik podał, iż jest właścicielem nieruchomości mieszkalnej od 1998r. położonej w T. . Ponadto strona wskazała na zarejestrowanie na terenie [...] chyba od 1998r. dwóch samochodów osobowych, o numerach rejestracyjnych [...] i [...], posiadanie rachunków bankowych w słowackich bankach. Podatnik podał także, że pracuje na podstawie umowy o pracę chyba od 2012r. w charakterze dyrektora ds. transportu w firmie A. z siedzibą w [...] Podatnik wskazał również na dysponowanie dokumentami wydanymi w 2014r. lub 2015r. przez władze [...], tj. dokumentację ubezpieczeniową i dokumentację ubezpieczenia pojazdów, a także zapewne z Urzędu Skarbowego i z tamtejszego ZUSu. W toku postępowania zostało również ustalone, że najbliższa rodzina podatnika mieszka w [...], w miejscowościach B. i N. T.. Organ zwrócił również uwagę, na to, że podczas przesłuchania strona nie potrafiła wskazać, jaki adres wpisała w dokumentach zgłoszeniowych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w deklaracjach dla podatku od towarów i usług za 2014r. i 2015r., w informacjach o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11) za 2013r. i 2014r. oraz w zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 i 2014. Tymczasem SKO z urzędu jest wiadome, iż w dokumentach zgłoszeniowych zgromadzonych w zasobach informacyjnych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Oddział w C., Inspektorat w W.) R. P. podał adres zamieszkania w [...] (ul. [...]). We wniosku do Urzędu Skarbowego w S. B. z 31 grudnia 2014r. o wydanie zaświadczenia o miejscu zamieszkania lub siedzibie dla celów podatkowych (certyfikat rezydencji) - [...] podatnik wskazał jako swój adres zamieszkania również [...]. Następnie - w dniu 13 stycznia 2015r. - skorygował podany adres na [...] (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2016r., sygn. akt: II FSK 2272/16, który zapadł w sprawie dotyczącej podatku od środków transportowych należnego od R. P. za 2014r). Dalej wskazano na oświadczenie złożone przez R. P., z którego wynika, iż przed Sylwestrem każdego roku melduje się w [...] i wymeldowuje się po Nowym Roku, w celu opłacania podatku dochodowego w [...]. Podatnik podlega pod Urząd Skarbowy w S. B.. SKO podało, że w latach 2014-2015 R. P. był członkiem zarządu i akcjonariuszem spółki akcyjnej V. z siedzibą w W., jednocześnie prowadził działalność gospodarczą w [...]. Przy czym podatnik stwierdził, że jego praca w większej części skupia się jednak na terytorium [...] w firmie "A. ", co umożliwia firmie "A. " realizację kontraktów przewozowych z firmami takimi jak I. i W. l na dostawy do [...], których to kontraktów firma "A. " i polscy przewoźnicy nie mogliby wykonać z uwagi na brak zezwoleń na wjazd polskich samochodów do [...] (Federacja Rosyjska nie reglamentuje zezwoleń na wjazd do [...] dla słowackich przewoźników). Kolegium wskazało, że R. P. w firmie "A. " jest zarządzającym transportem, do którego odnosi się ustawa z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. 2016r. poz. 1907 ze zm.) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14 listopada 2009r.). Powołano się również na zeznania podatnika, z których wynika, że na przełomie 2014 i 2015 stanął przed słowacką komisją lekarską, która następnie wydała orzeczenie przyznające mu świadczenia chorobowe. Podatnik został także poddany badaniom psychologicznym i psychiatrycznym na [...]. Jednocześnie strona przyznała, iż w latach 2014-2015 zwolnienia lekarskie wystawiał jej też lekarz w [...]. W dalszej kolejności SKO przytoczyło ustalenia poczynione w postępowaniach podatkowych dotyczących określenia R. P. wysokości zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2009-2011 (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 28 kwietnia 2015r., sygn. akt: l SA/Kr 193/15 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2017r., sygn. akt: II FSK 2995/15), za rok 2012 (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 maja 2015r. sygn. akt: l SA/Kr 205/15 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2017r. sygn. akt: II FSK 3023/15), za rok 2013 (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 czerwca 2016r. sygn. akt: l SA/Kr 763/16 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2017r. sygn. akt: II FSK 466/17) i za rok 2014 (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2016r. sygn. akt: II FSK 2272/16). Podsumowując, Kolegium zaakcentowało, że we wszystkich tych sprawach podatnik, podobnie jak w przedmiotowym postępowaniu wykazywał, iż począwszy od 2008r. jego główny ośrodek aktywności życiowej i miejsce zamieszkania znajduje się na [...] w miejscowości [...]. Jednakże stanowiska podatnika nie podzieliły jednak sądy administracyjne ostatecznie przesądzając, że jego miejscem zamieszkania-w latach 2009-2014 był [...]. Zdaniem Sądów, [...] stanowił dla skarżącego centrum interesów osobistych i rodzinnych, a także centrum interesów gospodarczych, gdyż tu prowadził działalność gospodarczą oraz posiadał majątek. Sądy odwołały się również do oświadczenia złożonego w dniu 5 grudnia 2012r. przez skarżącego, który będąc przesłuchany przez organ podatkowy w charakterze strony w sprawie dotyczącej podatku od środków transportowych za 2006 i 2007r., pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczył, że mieszka w [...] i że jest to jego centrum życiowe, poza okresami, gdy pracuje na [...]. Wskazano także na fakt, że przesyłki polecone kierowane w toku licznych postępowań administracyjnych i podatkowych na adres [...] nie były przez podatnika osobiście podejmowane (m.in. wezwanie Prezydenta Miasta K. z 28 lutego 2014r. do złożenia informacji o nieruchomościach osób fizycznych za 2014r. k. 11 akt adm. [...] i [...], postanowienie Prezydenta Miasta K. z 12 września 2014r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2013-2014 k. 16 akt adm., postanowienie Prezydenta Miasta K. z 3 grudnia 2014r. - k. 34 akt adm., decyzje Prezydenta Miasta K. z 4 marca 2015r. w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2013-2014, k. 39 akt adm., wezwanie przez Kolegium strony w celu przesłuchania z 16 stycznia 2017r. - k. 90 akt adm. [...] i [...]). Ponadto wezwanie podatnika na przesłuchanie wysłane przez Kolegium do R. P. w toku innego postępowania dotyczącego określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych wróciło do organu z adnotacją "adresat nieznany" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2016r. sygn. akt: II FSK 2272/16). SKO zwróciło również uwagę na to, że R. P. jest właścicielem kilkudziesięciu środków transportowych zarejestrowanych na terytorium RP oraz posiada znaczną część majątku na terenie [...] (nieruchomości gruntowe, budynki, lokale). Mając to wszystko na względzie, w ocenie SKO miejscowość [...] na [...] nie stanowiła głównego ośrodka jego spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych. Zdaniem Kolegium, przedłożone przez stronę dokumenty, wymienione w decyzjach Kolegium z 21 marca 2017r., w konfrontacji z przedstawionymi wyżej ustaleniami, nie świadczą o tym, iż miejsce zamieszkania R. P. znajdowało się w latach 2014 - 2015 na terenie [...]. SKO uznało również, że zgromadzone dowody są wystarczające do wydania decyzji w tej sprawie i za niecelowe należy uznać przesłuchiwanie wymienionych przez R. P. świadków. Ponadto nie zachodziła konieczność dołączenia do akt przedmiotowej sprawy dokumentów znajdujących się w aktach sądowych o sygn. akt: l SA/Kr 60/16, gdyż zostały one poddane ocenie przez NSA w wyroku z 15 grudnia 2016r., sygn. akt: II FSK 2272/16. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że R. P. zamieszkiwał poza właściwością organu wydającego decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2014 i 2015 rok. Powołując się na wyjaśnienia podatnika złożone podczas przesłuchania w dniu 17 lutego 2017r. Kolegium zaznaczyło, że stanowiące przedmiot opodatkowania pojazdy o numerach rejestracyjnych: [...] zostały nabyte w ramach kredytu "[...]". Wyjaśniono, że warunkiem finansowania zakupu pojazdów było zarejestrowanie rzeczonych środków transportowych na terytorium [...]. W ocenie SKO, strona podała adres zamieszkania w K. w celu uniknięcia konieczności zmiany urządzeń do opłat autostradowych przyporządkowanych do ww. numerów rejestracyjnych. Ponadto ww. pojazdy były przypisane do kontraktów R. P. o świadczenie usług transportowych i dlatego podatnik zdecydował się na zameldowanie w K. pod adresem ul. [...]. Jednakże Kraków-zdaniem SKO, w roku 2014 i 2015 nie stanowił centrum osobistych i majątkowych interesów R. P., gdyż nie miał on woli stałego pobytu w tej miejscowości. Kolegium stwierdziło, że skoro Prezydent Miasta K. nie był organem właściwym do wydania objętych wnioskami o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, należało rozstrzygnięcia te wyeliminować z obrotu prawnego. II. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył R. P., reprezentowanego przez pełnomocnika, zarzucając naruszenie: przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 122 w zw z art. 187§1 O.p. w zw z art. 191 O.p. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, istotnych dla jej rozstrzygnięcia, poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków wnioskowanych przez skarżącą a okoliczność jej miejsca zamieszkania w [...] oraz oparcie decyzji w sprawie na ustaleniach dokonanych w innych postępowaniach i dotyczących innych okresów czasu z rażącym naruszeniem zasady bezpośredniości w postępowaniu dowodowym, przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 187§1 O.p. w zw z art. 191 O.p. polegające na nieuwzględnieniu jednoznacznych, spójnych i zgodnych z przedstawionymi w sprawie przez skarżącego zeznań tegoż skarżącego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji i poprzedzającej je decyzji z 21 marca 2017r. w części objętej odwołaniem, tj. uzasadnienia tej decyzji w części stwierdzającej, iż skarżący w roku 2014 i 2015 zamieszkiwał w [...]. Uzasadniając skargi podniesiono, że w przedmiotowej sprawie, pomimo przedstawienia przez skarżącego licznych dowodów na okoliczności istotne dla sprawy, tj. miejsce zamieszkania, organ przyjął, że miejscem zamieszkania skarżącego jest [...]. Według autora skargi, powyższe błędne ustalenie faktyczne jest oderwane od zgromadzonego bezpośrednio w postępowaniu materiału dowodowego i dokonane zostało z rażącym naruszeniem zasady bezpośredniości, na podstawie ustaleń poczynionych w innych prowadzonych wcześniej przez SKO sprawach, lecz dotyczących innych okresów czasu. Za błędne uznano przyjęcie, iż skoro skarżący zamieszkiwał w jednej miejscowości w 2008r., i tak zeznał w roku 2012, to z tego wynika jego miejsce zamieszkania w latach 2014-2015. Zwłaszcza wobec przedstawionego w postępowaniu dokumentu potwierdzającego fakt stałej emigracji na [...]. W skardze zarzucono organowi przywiązywanie nadmiernej roli do ustaleń dokonanych na podstawie dokumentów w innych postępowaniach, pośrednio tylko dotyczących istoty sprawy. W szczególności dotyczy to deklaracji podatkowych, których przyczyny takiego, a nie innego wypełniania wynikają z przepisów prawa, a po drugie zostały przez skarżącego spójnie i logicznie wyjaśnione. Odpowiadając na skargi organ II instancji wniósł o ich oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Na rozprawie w dniu 12 czerwca 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 111§2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2017r. poz. 1369 ze zm. dalej-p.p.s.a.) postanowił sprawy o sygn. akt: I SA/Kr 407/18 i I SA/Kr 408/18 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt: I SA/Kr 407/18. Powyższy przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanych sprawach skargi ze względu na osobę skarżącego oraz stan faktyczny i istotę spornych zagadnień pozostawały ze sobą w związku w rozumieniu ww. przepisu. Uzasadnione było więc połączenie wszystkich postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1§2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa. Stosownie do treści art. 145§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanych sprawach sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skargach zarzutom, zaskarżone decyzje nie narusza prawa (wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania). Sądowej kontroli zostały poddane decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za lata 2014 -2015. Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje wbrew wywiedzionym zarzutom odpowiadają prawu. Skarżący wystąpił z wnioskami o stwierdzenie w oparciu o art. 247§1 pkt 1 O.p. decyzji Prezydenta Miasta K. ustalającymi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za lata 2014-2015 z powodu ich wydania z rażącym naruszeniem prawa poprzez nie zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 9 ust. 7 u.p.o.l W niniejszych sprawach kontroli Sądu poddane zostały decyzje wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, unormowane w rozdziale 18 Działu IV Ordynacji podatkowej. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, stanowiącym odstępstwo od zasady trwałości, określonej w art. 128 O.p. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego zasada ta uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Z uwagi na szczególny charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów określających zastosowanie tego nadzwyczajnego środka (por. wyrok WSA z 17 lutego 2010r., sygn. akt: I SA/Sz 12/10, wyrok NSA z 7 grudnia 2011r., sygn. akt: II FSK 1051/10 dostępne-CBOSA). Zatem instytucja stwierdzenia nieważności nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Co istotne, postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie to ogranicza się do zbadania, czy kwestionowane ostateczne rozstrzygnięcie jest dotknięte jedną z kwalifikowanych wad, wymienionych enumeratywnie w art. 247§1 O.p. uzasadniających stwierdzenie nieważności. W myśl art. 247§1 pkt 1 O.p. nieważna jest decyzji wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Wykładnia językowa tej normy prowadzi do konkluzji, że stwierdzenie nieważności decyzji wywołuje naruszenie każdego rodzaju właściwości (rzeczowej, miejscowej i instancyjnej) przez organ administracji przy wydawaniu decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości w przypadku decyzji ostatecznej stanowi kwalifikowaną wadę określoną w art. 247§1 pkt 1 O.p., dającą podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przepisy o właściwości mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a organy z urzędu muszą przestrzegać swej właściwości w każdym stadium postępowania, co wynika z art. 15§1 O.p. Organ niewłaściwy, to taki organ, któremu przepisy prawa nie zezwalają na prowadzenie danego postępowania. Naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej powoduje nieważność decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. W przepisach Ordynacji podatkowej ustawodawca nałożył na organy podatkowe obowiązek przestrzegania z urzędu właściwości rzeczowej i miejscowej. Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania. Jeżeli chodzi o właściwość miejscową organów podatkowych, to w Ordynacji podatkowej stwierdzono, że jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową ustala się według miejsca zamieszkania adresu lub siedziby podatnika (art. 17§1 O.p.). W celu ustalenia właściwości miejscowej organów podatkowych ustawodawca odsyła więc do przepisów ustaw podatkowych. Tylko w sytuacji gdy brak jest "przepisów odrębnych" zastosowanie znajdą regulacje Ordynacji podatkowej. W podatku od środków transportowych właściwość miejscową określa art. 9 ust. 7 u.p.o.l. Stosownie do treści tego przepisu, organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na terenie którego znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne, organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe, podlegające opodatkowaniu. Powołany wyżej przepis formułuje zasadę, w myśl której właściwym miejscowo jest organ, na którego obszarze znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika. Podkreślić jednocześnie należy, że status podatnika prawodawca powiązał z faktem bycia właścicielem lub posiadaczem środka transportowego. Pojęcie miejsca zamieszkania osoby fizycznej zostało zaś zdefiniowane w art. 25 k.c. Jest nim miejscowość, w której osoba taka przebywa z zamiarem stałego pobytu. Dla ustalenia miejsca zamieszkania istotne są dwie przesłanki, które muszą być spełnione jednocześnie: przebywanie w sensie fizycznym w danej miejscowości oraz zamiar stałego pobytu. Łączne spełnienie powyższych warunków skutkuje przyjęciem, że określona osoba ma miejsce zamieszkania w konkretnej miejscowości. Podkreślić przy tym należy, że pojęcie zamieszkania nie jest tożsame z pojęciem zameldowania. To ostatnie jest kategorią prawa administracyjnego i wynika z ciążącego na obywatelach obowiązku meldunkowego uregulowanego w ustawie z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Aby ustalić fakt miejsca zamieszkania należy stwierdzić, jaka miejscowość stanowi centrum osobistych i majątkowych interesów osoby fizycznej oraz zbadać na podstawie obiektywnych okoliczności, czy osoba fizyczna ma wolę stałego pobytu w tej miejscowości (postanowienie NSA z 11 maja 2011r., sygn. akt: II FW 1/11, LEX nr 795364). Należy przy tym zauważyć, że organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach podatku od środków transportowych dla podatników, którzy w trakcie roku podatkowego zmienili miejsce zamieszkania lub adres siedziby, wskutek czego właściwy stał się organ podatkowy inny niż dotychczasowy-jest organ podatkowy właściwy według miejsca zamieszkania lub adresu siedziby od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana miejsca zamieszkania lub adresu siedziby (zob. §14 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 sierpnia 2005r. w sprawie właściwości organów podatkowych-Dz.U. Nr 165, poz. 1371 ze zm.). Poza wyjątkiem określonym w przytoczonym przepisie § 4 rozporządzenia Ministra Finansów, istotne jest zatem miejsce zamieszkania podatnika w ciągu całego roku podatkowego, którego dotyczy dane postępowanie podatkowe. Skarżący rażącego naruszenie prawa upatrywał właśnie w tym, że decyzje ustalające podatek od środków transportowych za lata 2014-2015 wydał Prezydent Miasta K. czyli niewłaściwy organ, co stanowi przesłankę nieważności z art. 247§1 pkt 1 O.p. Podatnik wskazał, iż zamieszkuje w miejscowości [...] Interpolując powyższe uwagi teoretyczne na grunt rozpoznawanych spraw tutejszy Sąd stwierdza, że przesłanki z art. 247§1 pkt 1 O.p. zostały spełnione bowiem jak zasadnie rozstrzygnęło Kolegium, decyzje określającego R. P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za lata 2014 -2015 nie powinny być wydane przez Prezydenta Miasta K. bowiem to nie w K. lecz w [...] mieszkał skarżący. Co ważne i co wymaga zaakcentowania w tej sprawie, kwestia właściwości miejscowej Burmistrza M. J. w sprawie określenia skarżącemu wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za wcześniejsze lata była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyrokach z 15 grudnia 2016r. sygn. akt: II FSK 2272/16 (podatek za 2014r.) oraz z 20 czerwca 2017r. sygn. akt: II FSK 466/17 (podatek za 2013r.), NSA uznał że organy podatkowe w sposób wyczerpujący i szczegółowy ustaliły, że miejscem zamieszkania skarżącego był [...] w w konsekwencji, właściwym organem podatkowym w sprawie wymiaru zobowiązania za 2013 i 2014r. był Burmistrz M. J.. Ocena ustaleń organów podatkowych dokonana w w/w sprawach jest w pełni aktualna również w sprawie podatku od środków transportowych za lata 2014-2015. Wedle bowiem art. 180§1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie natomiast z art. 122 O.p. organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W ocenie Sądu wyżej wskazane okoliczności sprawy, ustalone na etapie postępowania podatkowego dawały podstawę do uznania, że miejscem zamieszkania skarżącego był [...]. Podkreślić również należy, że na podstawie art. 188 O.p. organ nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami. Skarżący w trakcie postępowania przedstawiał swoje stanowisko w sprawie, przedkładał dokumenty, a uznanie ich za wiarygodne i wystarczające dla ustalenia okoliczności istotnych w sprawie czyniło niecelowym przesłuchiwanie skarżącego oraz wskazanych przez niego świadków. Z przedstawionych wyżej względów faktycznych i prawnych należało podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że były uzasadnione podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ustalających podatek od środków transportowych za lata 2014- 2015r w oparciu o art. 247§1 pkt 1 O.p. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji.