II SA/Po 427/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dziekana Wydziału z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] w przedmiocie studiów doktoranckich postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi /-/ I. Paluszyńska Skarżąca A. G. [...] czerwca 2017r. złożyła wniosek o przedłużenie okresu odbywania studiów doktoranckich uzasadniając to potrzebą prowadzenia długotrwałych badań naukowych. Skarżąca wskazała, że dla przygotowania pracy musiała nauczyć się języka francuskiego i niemieckiego, jak również, że prowadzi długotrwałe badania naukowe polegające na krytycznej analizie źródeł zagranicznych. Podała, że jej praca ma charakter innowacyjny, gdyż dotychczas nie została sporządzona monografia dotycząca groźby jako wady oświadczenia woli. Kierownik Studiów Doktoranckich Uniwersytetu im. A. M. w P. decyzją z dnia [...] lipca 2017r. znak: [...] na podstawie art. 201 oraz art. 207 ust. 1 w zw. z art. 161 i 162 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. 2016.1842 ze zm), § 6 i § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 kwietnia 2016r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz.U. 2016.23) oraz Regulaminu studiów doktoranckich na Uniwersytecie im. A. M. w P. nie przedłużył skarżącej IV roku studiów doktoranckich. W uzasadnieniu podał, że powołane przez skarżącą działania zmierzające do napisania rozprawy doktorskiej nie dowodzą konieczności prowadzenia długotrwałych badań ale opisują standardowe działania stanowiące samodzielne prowadzenie pracy naukowej po uzyskaniu stosownych ku temu narzędzi (wystarczająca znajomość języków obcych). Brak opracowania monograficznego groźby jako wady oświadczenia woli nie stanowi o innowacyjności prowadzonych przez skarżącą badań. Badania te mogą być traktowane jedynie jako próba wypełnienia ustawowego wymogu stawianego rozprawom doktorskim, którym jest oryginalne rozwiązanie problemu naukowego. Kierownik Studiów Doktoranckich podał, że opiekun naukowy w opinii stwierdził, że nie potrafi określić jak duże jest prawdopodobieństwo ukończenia przez skarżącą badań i osiągnięcia rezultatu w postaci rozprawy doktorskiej. Z tego można wnioskować, że praca skarżącej jest na etapie na tyle mało zaawansowanym, że nie pozwala stwierdzić, czy zostanie ukończona – nie tylko w ciągu najbliższego roku ale w ogóle. Z wykazu publikacji skarżącej również nie wynika istnienie wiarygodnych faktów potwierdzających poważne zaawansowanie prac nad doktoratem. Samo uczestnictwo w projekcie badawczym opiekuna naukowego nie stanowi dowodu na zaawansowanie prac. Za brakiem zaawansowania prac nad rozprawą doktorską przemawia również fakt, że dotąd nie został wszczęty przewód doktorski skarżącej. Kierownik Studiów Doktoranckich podał, że zgodnie z § 3 Regulaminu studiów doktoranckich na [...] w P. studia doktoranckie trwają nie krócej niż 2 lata i nie dłużej niż 4 lata. Zgodnie z § 24 pkt 2 w/w regulaminu do podstawowych obowiązków doktorantów należy terminowe realizowanie planu i programu studiów doktoranckich, w tym prowadzenie badań naukowych i składanie sprawozdań z ich przebiegu, przygotowanie do egzaminów doktorskich oraz przygotowanie rozprawy doktorskiej. Brak przygotowania rozprawy doktorskiej podczas 4 lat studiów doktoranckich i brak uzasadnienia konieczności prowadzenia długotrwałych badań uzasadniało nie przedłużenie IV roku studiów doktoranckich. W odwołaniu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy przez przedłużenie jej okresu odbywania studiów doktoranckich, przy jednoczesnym zwolnieniu z obowiązku uczestniczenia w zajęciach z uwagi na konieczność prowadzenia długotrwałych badań naukowych, realizowanych w ramach tych studiów, o rok tj. do dnia 30 września 2018r. Zarzuciła: 1. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie faktyczne decyzji, 2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez nieuwzględnienie pozytywnej opinii opiekuna naukowego dotyczącej przedłużenia studiów, 3. pominięcie faktu, że prowadzona przez nią praca naukowa wymaga prowadzenia długotrwałych badań nad innymi porządkami prawnymi, a nadto skomplikowanej analizy historycznej sięgającej XVIII wieku w języku francuskim i niemieckim, co potwierdził jej opiekun naukowy w opinii. 4. odniesienie zaawansowania prac nad rozprawą doktorską jedynie do otwarcia przewodu doktorskiego, 5. niewzięcia pod uwagę, iż zrealizowała wszystkie przedmioty i praktyki wymagane programem studiów, otrzymując oceny bardzo dobre i dobre, 6. nieuwzględnienie, iż jej osiągnięcia naukowe w trakcie studiów przemawiały za przyznaniem jej stypendiów naukowych, w tym także stypendiów dla najlepszych doktorantów, 7. drastyczną i nieuzasadnioną zmianę dotychczasowej praktyki przedłużania studiów doktoranckich, której nie sposób było przewidzieć. Decyzją z dnia [...] września 2017r. znak: [...] Dziekan Wydziału Prawa i Administracji na podstawie art. 201 oraz art. 207 ust. 1 w zw. z art. 161 i 162 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. 2016.1842 z późń. zm.), § 6 i § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 kwietnia 2016r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz.U. 2016.558), art. 104 K.p.a. oraz Regulaminu studiów doktoranckich na [...] w P. utrzymał w mocy decyzję kierownika studiów doktoranckich w sprawie nieprzedłużenia skarżącej studiów doktoranckich. W uzasadnieniu podał, że przemawiał za tym brak przygotowania rozprawy doktorskiej podczas 4 lat studiów doktoranckich, brak uzasadnienia konieczności prowadzenia długotrwałych badań i nikły stopień zaawansowania przygotowania rozprawy doktorskiej. W decyzji nie zawarto pouczenia o możliwości odwołania się od tej decyzji. Dziekan Wydziału Prawa i Administracji pismem z dnia [...] października 2017r. w odpowiedzi na wniosek skarżącej o uzupełnienie decyzji o pouczenie podał, że od tej decyzji nie przysługuje odwołanie. Powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013r. sygn.I OSK 81/13., w którym wskazano, że kwestię nierozpoznania podania o przedłużenie studiów doktoranckich należy traktować jako akt wewnętrzny uczelni. W skardze skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dziekana WPiA [...] i poprzedzającej jej decyzji Kierownika Studiów Doktoranckich oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. § 7 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 kwietnia 2016r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich poprzez uznanie, iż zwrot "Kierownik studiów doktoranckich (...) może oznacza całkowitą arbitralność podejmowanych przez organ decyzji, bez należytego uzasadnienia, 2. naruszenia prawa procesowego tj. art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji przemawiające za bezrefleksyjnym pominięciu okoliczności przemawiających za przedłużeniem jej studiów doktoranckich, 3. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art.80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a więc pominięcie faktu, iż: a/ prowadzona przez nią praca naukowa wymaga prowadzenie długotrwałych badań nad innymi porządkami prawnymi, a nadto skomplikowanej analizy historycznej, sięgającej XVIII wieku w języku francuskim i niemieckim, co potwierdził jej opiekun naukowy w swojej opinii, b/ uzyskanie przez nią pozytywnej opinii opiekuna naukowego dotyczącej przedłużenia jej studiów, c/ zrealizowania przez nią wszystkich przedmiotów i praktyk wymaganych programem studiów, poprzez otrzymanie ocen bardzo dobrych i dobrych, d/ sporządzenie przez nią rozprawy doktorskiej wykraczającej poza ramy przeciętnie wymaganej dysertacji poprzez narzucenie jej konieczności nauczenia się dwóch języków obcych, wielokrotnych wyjazdów i zaangażowania nie tylko osobistego, ale także finansowego, a jej osiągnięcia naukowe w trakcie studiów przemawiały za przyznaniem jej stypendiów naukowych, w tym także stypendiów dla najlepszych doktorantów na [...] Skarżąca podała, że organ w nieprawidłowy sposób odniósł zaawansowanie prac nad rozprawą doktorską jedynie do faktu nieotwarcia przez nią przewodu doktorskiego, wskazując, mimo braku ku temu dowodów, na nikły stopień zaawansowania przygotowania rozprawy doktorskiej. W odpowiedzi na skargę Dziekan Wydziału Prawa i Administracji [...] w P. wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu podał, że zapadły w niniejszej sprawie akt ma charakter wewnątrzzakładowy, ponieważ dotyczy kwestii związanych z funkcjonowanie uczelni wyższej oraz łączących się z tym praw i obowiązków członków społeczności uniwersyteckiej. Oznaczenie go mianem decyzji nie ma w tym względzie przesądzającego znaczenia. Charakter prawny decyzji administracyjnej ma dopiero rozstrzygnięcie o skreśleniu doktoranta z listy uczestników studiów doktoranckich, które w sposób władczy i autorytatywny rozstrzyga o prawach i obowiązkach jednostki. W stosunku do skarżącej decyzja taka została wydana [...] października 2017r. Skarżąca została pouczona, że od tej decyzji przysługuje jej odwołanie a następnie skarga do sądu administracyjnego. Dziekan podał, że rozstrzygnięcie zapadłe w przedmiocie rozpoznania podania dotyczącego przedłużenia bądź nieprzedłużenia studiów doktoranckich nie ma wpływu na decyzję w sprawie skreślenia z listy doktorantów (wyrok NSA z 17 kwietnia 2013r., sygn. I OSK [...]). Wskazał również, że skarga została wniesiona z uchybieniem 30 – sto dniowego terminu, o którym stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a. W odpowiedzi na zażalenie z dnia 22 lutego 2018r. Dziekan WPiA ponownie wskazał, że przedmiotowe rozstrzygnięcie jest aktem wewnętrznym uczelni. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2018r. (sygn. I OZ 411/18) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie tut sądu z dnia 28 grudnia 2017r. odrzucające skargę z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu NSA podał, że skargę należało uznać za wniesioną w ustawowym terminie. Jednocześnie zaznaczył, że nie przesądza dopuszczalności skargi na sprecyzowaną w sentencji decyzję Dziekana WPiA [...] w P.. Zagadnienie kognicji sądu administracyjnego w sprawie nie było przedmiotem badania, więc nie podlega ocenie, która zostanie dokonana przez sąd I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Uwzględniając powyższe przedmiotem ustalenia była przede wszystkim dopuszczalność wniesienia skargi na rozstrzygnięcie w przedmiocie nieprzedłużenia studiów doktoranckich. Zdaniem sądu skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność o co słusznie wnosił Dziekan WPiA [...] w P.. O dopuszczalności skargi i uznaniu określonego rozstrzygnięcia za podlegające kognicji sądów administracyjnych nie przesądza nazwa tego aktu. Na wstępie należy podać, że jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1583/12 (wyrok dostępny jw.) - uczelnia wyższa jest zakładem administracyjnym; jest to więc jednostka organizacyjna niebędąca organem państwowym ani organem samorządu, która została powołana do wykonywania zadań publicznych i jest uprawniona do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych. Zakład administracyjny (publiczny), jako jedna z form decentralizacji, nie podlega władzy hierarchicznej organów administracji rządowej i sprawuje funkcje administracji publicznej samodzielnie, korzystając z władztwa zakładowego. W zakładzie administracyjnym proces realizacji zadań publicznych przebiega w obrębie szeroko pojętej jego organizacji, a organy szkół wyższych są uprawnione do podejmowania konkretnych decyzji na podstawie i w ramach ustaw. Takie uchwycenie specyfiki uczelni wyższych ma doniosły wpływ na ocenę zaskarżalności do sądu administracyjnego aktów wydawanych przez organy uczelni, jak również bezczynności w przedmiocie podejmowania takich aktów lub innych czynności. Przywołany już art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawa o szkolnictwie wyższym ( t.j. Dz.U. 2017.2183, dalej u.s.w.) stanowi, że do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że aby organ administracji mógł załatwić sprawę w formie decyzji administracyjnej, konieczne jest istnienie przepisu prawa powierzającego organowi załatwienie sprawy w tej właśnie formie (tak np. NSA w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 r. sygn. akt II SA 988/85, ONSA 1985/2/38 i postanowienia z dnia 18 marca 1996 r. sygn. SA/Ka 347/96). W niniejszej sprawie przepisu uzasadniającego przyznanie formy decyzji administracyjnej rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o przedłużeniu studiów doktoranckich nie ma. Zasada domniemania załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej, o ile taka forma załatwienia sprawy nie wynika z przepisu szczególnego, jest przyjmowana w orzecznictwie sądowym wyjątkowo, jedynie w określonych okolicznościach sprawy wskazujących na potrzebę takiego zagwarantowania danemu rozstrzygnięciu formy umożliwiającej kontrolę instancyjną i sądową. W niniejszej sprawie okoliczności takich brak. W odniesieniu do aktów organów uczelni wyższych zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie akty zakładowe zewnętrzne, czyli rozstrzygnięcia, które mają znaczenie dla praw i obowiązków studenta, a przesądzające o nawiązaniu, odmowie nawiązania, przekształceniu bądź rozwiązaniu stosunku zakładowego, a zatem zmieniające jego status prawny, ponieważ są one podejmowane w drodze decyzji administracyjnej. Jeżeli ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym nie przesądza o tym, że dane rozstrzygnięcie (nieobjęte odpowiednim stosowaniem procedury administracyjnej) następuje w formie decyzji administracyjnej, to rozstrzygnięcie takie jest aktem wewnątrzzakładowym, na który nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok przywołany już wyrok NSA dnia 18 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1583/12, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt I SAB/Wa 43/05, dostępny jw.). Konsekwentnie nie można go również uznać za czynność określoną w § 3 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2017.1369, dalej p.p.s.a). Przedmiotowe rozstrzygnięcie nieprzedłużające skarżącej studiów doktoranckich jest aktem wewnątrzzakładowym. Żaden przepis nie wskazuje na konieczność wydawania w tej sprawie decyzji administracyjnej. Nie istnieje również potrzeba zagwarantowania temu rozstrzygnięciu formy umożliwiającej kontrolę instancyjną i sądową. Okoliczności związane z wykonywaniem obowiązków doktoranta, które legły u podstaw nieprzedłużenia studiów doktoranckich są elementem stanu faktycznego podlegającej zaskarżeniu decyzji o skreśleniu z listy studentów. I jako takie podlegają kontroli sądowej w razie wniesienia skargi na decyzje o skreśleniu. Rozstrzygniecie w przedmiocie nieprzedłużenia studiów doktoranckich jest więc etapem postępowania w przedmiocie skreślenia z listy studentów i jako takie nie podlega odrębnej, dodatkowej kognicji sądu administracyjnego. Procedurę przedłużenia studiów doktoranckich określa Rozporządzenie MNiSW z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz.U. z 2017 r. Poz. 1696) oraz Regulaminy studiów doktoranckich. W/w rozporządzenie weszło w życie 1 października 2017r. W dniu wydawania przez organy rozstrzygnięć obowiązywało rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 kwietnia 2016r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz.U. 2016.558). które znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia Kierownik studiów doktoranckich: 1) organizuje realizację programu studiów doktoranckich; 2) dokonuje oceny realizacji programu studiów doktoranckich, w tym prowadzenia badań naukowych przez doktorantów; 3) zalicza doktorantom kolejne lata studiów doktoranckich; 4) pełni funkcję przewodniczącego komisji, o której mowa w § 12. Zgodnie z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia Kierownik studiów doktoranckich, na wniosek doktoranta, po zasięgnięciu opinii opiekuna naukowego albo promotora, może przedłużyć okres odbywania studiów doktoranckich, zwalniając jednocześnie doktoranta z obowiązku uczestniczenia w zajęciach, w przypadku konieczności prowadzenia długotrwałych badań naukowych realizowanych w ramach tych studiów, łącznie nie dłużej niż o 2 lata. Wniosek o przedłużenie ponad ściśle określony okres trwania studiów doktoranckich jest uprawnieniem doktoranta, które może ale nie musi zostać uwzględnione. Doktorant ma obowiązek wykazania, że spełnił warunki do przedłużenia tych studiów a kierownik – rozważenie tej okoliczności i wyjaśnienie swojego stanowiska. Przepis ten stanowił podstawę wniosku skarżącej i jego rozpoznania. Rozstrzygnięcia w tym przedmiocie podlegają weryfikacji. Jak wynika z § 6 rozporządzenia Kierownik jednostki organizacyjnej uczelni albo dyrektor jednostki naukowej rozpatruje zastrzeżenia doktorantów do rozstrzygnięć kierownika studiów doktoranckich w sprawach, o których mowa w § 4 pkt 2 i 3 oraz § 7. W tego typu sprawach nie przewidziano więc odwołania tylko zastrzeżenia i ich rozpoznanie przyznano kierownikowi lub dyrektorowi jednostki organizacyjnej uczelni a nie rektorowi, co wzmacnia argumentacje o wewnątrzzakładowym charakterze nieprzedłużenia studiów doktoranckich. Organizację i tok studiów doktoranckich w zakresie nieuregulowanym w ustawie oraz w odrębnych przepisach określa regulamin studiów doktoranckich. Regulamin uchwala w uczelni senat, a w jednostce naukowej - rada naukowa, co najmniej na pięć miesięcy przed rozpoczęciem zajęć. Do uchwalania regulaminu stosuje się odpowiednio przepisy art. 161 i 162. ( art. 196 ust. 6 u.s.w.) Z regulaminu studiów doktoranckich w Uniwersytecie im. A. M. w P. (uchwała nr [...] Senatu Uniwersytetu im. A. M. w P. z dnia [...] kwietnia w sprawie regulaminu studiów doktoranckich) wynika, że dla rozpoznania wniosku o przedłużenie studiów doktoranckich nie przewidziano formy decyzji administracyjnej. Zgodnie z § 14 ust. 2 regulaminu kierownik studiów doktoranckich na wniosek doktoranta po zasięgnięciu opinii opiekuna naukowego albo promotora, może przedłużyć okres odbywania studiów doktoranckich, zwalniając jednocześnie doktoranta z obowiązku uczestniczenia w zajęciach, w przypadku konieczności prowadzenia długotrwałych badań naukowych realizowanych w ramach tych studiów łącznie nie dłużej niż o 2 lata. Zasadniczo bowiem zgodnie z § 3 regulaminu studia doktoranckie trwają nie krócej niż 2 lata i nie dłużej niż 4 lata. Forma decyzji administracyjnej przewidziana została natomiast dla skreślenia doktoranta z listy uczestników studiów doktoranckich. Zgodnie z § 24 ust. 7 regulaminu decyzja ta podejmowana jest przez kierownika studiów doktoranckich . Od decyzji o skreśleniu przewidziane jest odwołanie do rektora. Decyzja rektora jest ostateczna. Decyzja o skreśleniu z listy uczestników studiów doktoranckich uzależniona jest od spełnienia określonych przesłanek. W § 24 ust. 4 wskazano, że doktorant, który nie wywiązuje się obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2 (czyli też prowadzenia badań naukowych, terminowego ukończenia studiów uwieńczonych przygotowaniem i obrona pracy doktorskiej) może zostać skreślony z listy uczestników studiów doktoranckich. Przesłanki, których wykazanie badane jest przez właściwe organy uczelni przy rozpoznaniu wniosku o przedłużenia studiów stanowią również przedmiot kontroli w sprawie dotyczącej decyzji o skreśleniu z listy doktorantów. Nie ma podstaw do powielania kontroli sądowej wydawanych rozstrzygnięć na poszczególnych jego etapach. Zasadnicze znaczenie dla dalszego utrzymywania przez skarżącą statusu doktoranta ma wydana w sprawie decyzja o skreśleniu jej z listy doktorantów i ta decyzja podlega kontroli sądowej art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. a nie niemające charakteru decyzji administracyjnej rozstrzygnięcie w przedmiocie nieprzedłużenia studiów doktoranckich, stanowiące element stanu faktycznego decyzji skreślającej doktoranta z listy uczestników studiów doktoranckich. Uwzględniając powyższe sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie podlega kognicji sądu administracyjnego i z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a skargę odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. /-/ I. Paluszyńska