III SA/Wa 1026/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi małoletniego A. S. zastępowanego przez opiekunów prawnych A. P. i L. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 8 marca 2018 r. małoletni A. S., zastępowany przez opiekunów prawnych A. P. i L. P. (dalej: "Skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Skarżącemu, a wskutek powyższego pozbawienie Skarżącego i jego opiekunów prawnych środków do życia. W uzasadnieniu wniosku wskazano również, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla Skarżącego i opiekunów prawnych nieodwracalne skutki, albowiem egzekucja należności podatkowej w kwocie [...] zł – która jest niezasadna – może sprawić, że Skarżący wraz z opiekunami prawnymi będzie pozbawiony środków do samodzielnej egzystencji. Aktualnie Skarżący nie posiada środków umożliwiających mu jednorazową spłatę zaległości podatkowej. Wskazano, że nawet późniejsze uwzględnienie skargi przez Sąd – co zdaniem strony jest uzasadnione z uwagi na argumentację wskazaną w skardze – może nie pozwolić na przywrócenie obecnego stanu. Skarżący będzie zmuszony wyzbyć się majątku przynoszącego dochód, a zatem po jego wyzbyciu Skarżący nie będzie miał środków do życia, albowiem jest osobą małoletnią i nie może jeszcze osiągać dochodów. Również opiekunowie prawni małoletniego nie posiadają zasobów finansowych lub majątku umożliwiającego jednorazową spłatę zaległości finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, wszystkie powołane orzeczenia dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia, tj. "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki", wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienia NSA: z dnia 13 maja 2010 r., II FZ 182/10; z dnia 15 września 2010 r., II FZ 417/10; z dnia 9 grudnia 2010 r., II FSK 1836/10). Samo powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również znajdujących się w aktach sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd rozpatrujący wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi posiąść informację o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tychże informacji. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Tymczasem Skarżący w żaden sposób nie wykazał zasadności ogólnikowego stwierdzenia, że "egzekucja należności podatkowej (...) może sprawić, iż skarżący wraz z opiekunami prawnymi będzie pozbawiony środków do samodzielnej egzystencji". Okoliczność, że Skarżący oraz jego opiekunowie prawni nie posiadają środków umożliwiających jednorazową spłatę zaległości podatkowej nie została w żaden sposób wykazana. Również wskazywanie przez stronę, że będzie musiała wyzbyć się majątku przynoszącego dochód, a po jego wyzbyciu Skarżący nie będzie miał środków do życia, nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sądowi nie zostały bowiem przedstawione żadne dokumenty potwierdzające powyższe okoliczności, które świadczyłyby o aktualnej sytuacji finansowej zarówno Skarżącego jak i jego opiekunów prawnych. Tym samym Sąd nie był w stanie zweryfikować, czy istotnie przymusowa zapłata egzekwowanego zobowiązania podatkowego przekracza zdolności płatnicze Skarżącego w stopniu uprawdopodabniającym wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sama zaś wysokość tego zobowiązania nie może przesądzać – jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 lutego 2015 r. (I FSK 2069/14) – o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że kwestia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.