I SA/Wr 427/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lipiec 2017 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi. Jak wynika z akt sprawy, skargę w sprawie złożył w imieniu strony skarżącej adwokat W. G.. Do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo, jak również, dokument określający obowiązujące w spółce zasady jej reprezentacji. Z uwagi na powyższe, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 23 kwietnia 2018 r., pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. Sąd wezwał podpisanego pod skargą adwokata do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez: 1) złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, 2) złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu (odpis z KRS). Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca to wezwanie i opatrzona numerem nadawczym – [...] była awizowana w dniach 30 kwietnia 2018 r. i 8 maja 2018 r. (co wynika z ogólnodostępnych informacji zamieszczonych na stronie: http://emonitoring.poczta-polska.pl), a w dniu 15 maja 2018 r. została wydana podpisanemu pod skargą adwokatowi. Braki formalne skargi zostały uzupełnione w dniu 22 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Skuteczne wniesienie skargi uwarunkowane jest m.in. oceną, że skarga została wniesiona przez podmiot do tego uprawniony. Z uwagi na to, że skargę w sprawie wniósł w imieniu skarżącej spółki fachowy pełnomocnik (adwokat), zastosowanie w sprawie znalazł przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: ppsa). W myśl tego przepisu, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z uwagi na formę prawną strony skarżącej (spółka z o.o.) zastosowanie w sprawie znalazły również przepisy art. 28 ppsa oraz art. 29 ppsa. Zgodnie z art. 28 § 1 ppsa osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei, w myśl art. 29 ppsa przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy należy wskazać, że uwagi na to, że do skargi nie został dołączony dokument pełnomocnictwa ani też dokument pozwalający ustalić osoby umocowane do działania w imieniu skarżącej spółki, pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. Sąd wezwał podpisanego pod skargą pełnomocnika do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych skargi poprzez przedłożenie, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu oraz odpisu z KRS celem oceny uprawnienia osób udzielających pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej. Jak wynika z akt sprawy, uzupełnionych o ogólnodostępne informacje ze strony http://emonitoring.poczta-polska.pl, przesyłka sądowa zawierająca to wezwanie i skierowana na adres kancelarii pełnomocnika strony skarżącej została awizowana w dniach: 30 kwietnia 2018 r. i 8 maja 2018 r. Przy czym, skutek jej doręczenia należało liczyć nie od daty faktycznego odbioru tego pisma z placówki pocztowej (co nastąpiło w dniu 15 maja 2018 r.), lecz z upływem czternastu dni licząc od daty pozostawienia pierwszego awizo. Wskazać w tej materii należy, że zgodnie z art. 73 ppsa, regulującego zasady doręczania pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Mając na uwadze reguły doręczania pism w postępowaniu sądowoadminstracyjnym, określone wskazanym powyżej przepisem, przyjąć należy, że dla przyjęcia skutku doręczenia, bez znaczenia pozostaje data faktycznego odebrania przesyłki sądowej przez adresata, która została dwukrotnie awizowana. Późniejsze wydanie pisma, tj. po upływie czternastodniowego terminu, podczas którego przesyłka oczekiwała na jej odebranie przez adresata, nie może być bowiem uznawane za doręczenie w znaczeniu prawnym, gdyż przepisy prawne regulujące tryb doręczeń, skutki prawne łączą z doręczeniem w przepisanej formie, a nie tylko z faktycznym otrzymaniem pisma przez adresata (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2016 r. sygn. akt I FZ 223/16, dostępny w internetowej bazie orzeczeń na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Odbiór przesyłki przez adresata po upływie czternastu dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest bowiem czynnością organizacyjno-techniczną, nie mającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia okresu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2018 r. sygn. akt II FZ 838/17, CBOSA). W okolicznościach faktycznych sprawy nie ulega wątpliwości, że wymóg dwukrotnego awizowania omawianej przesyłki sądowej, został spełniony. Przyjąć zatem należało, że skutek doręczenia wedle powyższych reguł, nastąpił w dniu 14 maja 2018 r., a nie w dniu 15 maja 2018 r. kiedy to placówka pocztowa wydała przesyłkę sądową podpisanemu pod skargą pełnomocnikowi. Wobec tego należało przyjąć, że wymagany przez ustawę siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi rozpoczął swój bieg w dniu 15 maja 2018 r. i upływał z dniem 21 maja 2018 r. (poniedziałek). Konsekwencją powyższego było stwierdzenie, że uzupełnienie braków formalnych skargi w dniu 22 maja 2018 r. nastąpiło już po terminie. Okoliczność ta uzasadniała odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, o czym Sąd orzekł jak w punkcie I postanowienia. Jednocześnie w pkt. II sentencji, działając na podstawie art. 247 ppsa, Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 247 ppsa znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 ppsa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14). Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) ppsa, uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 ppsa, wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy.