VII SA/Wa 2219/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jaroszewicz-Jędrzejewska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego oddala skargę VII SA/Wa 2219/17 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016r.,znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu GINB zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania przed organem I instancji, tj. wskazał, że decyzją z [...] grudnia 2016 r.t znak: [...], Wojewoda [...] umorzył wszczęte, na wniosek [...] i [...], postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2015r., Nr [...], [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z parkingami, chodnikami, kanalizacją teletechniczną, oświetleniem terenu, kanalizacją sanitarną i deszczową, na działkach nr ew. [...], obręb [...], położonych przy ul. [...][...] w [...]. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego odwołanie wniosła [...]. Po rozpatrzeniu odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że stosownie do treści przepisu art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ wyjaśnił, że interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Na podstawie analizy akt sprawy GINB stwierdził, że [...] oraz [...] swój interes prawny w kwestionowaniu ww. decyzji o pozwoleniu na budowę wywodzą z prawa współwłasności działki nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...], bezpośrednio sąsiadującej z działkami inwestycyjnymi. Udział [...] we własności działki jest prawem związanym z jej własnością lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...]. Powyższe ustalenie znajduje potwierdzenie w treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...]. Z kolei [...] jest wg księgi wieczystej nr [...] właścicielką lokalu nr [...] położonego w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...]. Zdaniem organu, analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że skarżona inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości 12,24 m (karta 6 projektu architektoniczno-budowlanego), z parkingami, chodnikami, oraz kanalizacją eletechniczną, oświetleniem terenu, kanalizacją sanitarną i deszczową, na działkach ir ew. [...], obręb [...], położonych przy ul. [...], [...] w [...]. Sporny budynek, zaprojektowany został w odległości 22,35 m od budynku nr [...] usytuowanego na działce o nr ewid. [...] (część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu). Natomiast budynek nr [...], w którym znajduje się lokal nr [...] usytuowany jest w odległości ok. 32,5 m. Oba wyżej opisane lokale - zarówno lokal nr [...] w budynku nr [...] należący do Pani [...] jak i lokal nr [...] w budynku nr [...] - przy ul. [...] w [...] znajdują się w budynkach, które stanowią część nieruchomości pozostającej w zarządzie [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] ([...]). W niniejszym postępowaniu ocenie GINB poddane zostało oddziaływanie (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) obiektu, w jego zaprojektowanym kształcie. Organ przywołał przepis art. 27 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r. poz. 1222 z późn. zm.) który, stanowi w ustępach 1 i 2, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do prawa odrębnej własności lokalu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o własności lokali z tym między innymi zastrzeżeniem, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni - co ma miejsce w przedmiotowym przypadku - jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni. Z powyższego zdaniem organu wynika, że na gruncie omawianej sprawy zarząd nieruchomością wspólną (działka o numerze ewid. [...]) sprawuje [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...]. Wynika to z brzmienia przywołanych wyżej unormowań ustawowych. Tym samym uprawnienia związane ze współwłasnością nieruchomości wspólnej są wykonywane przez Spółdzielnię, nie zaś przez poszczególnych współwłaścicieli. Wobec powyższego GINB stwierdził, że warunkiem uznania podmiotu, uprawnionego do nieruchomości wspólnej z tytułu posiadania prawa odrębnej własności danego lokalu, za stronę postępowania jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie wpływać na ten konkretny lokal oraz godzić w uprawnienia dotyczące korzystania z niego. Podmiot ten musi, więc wykazać posiadanie swego indywidualnego interesu prawnego, którego nie wywodzi się jednak z samego faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości wspólnej. Analiza materiału dowodowego wykazała zdaniem GIMB, że lokal stanowiący własność [...] jak i lokal stanowiący własność [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Organ podkreślił, że projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem okien ww. lokali. Wywiódł, że powyższą kwestię normuje wyczerpująco przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., stanowiący, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. W myśl § 13 ust. 4 wysokość przesłaniania liczy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej krawędzi obiektu lub jego przesłaniającej części. Uwzględniając zatem wysokość projektowanego obiektu (tj. 12,24 m) i wskazaną odległość (tj. 22,35 m i 32,5 m) dzielącą go odpowiednio od budynków nr [...] i [...] stojących na działce nr ew. [...] organ ocenił, że niezależnie od tego jak położone są w budynku ww. lokale, ich okna nie będą przesłaniane w myśl ww. przepisów techniczno - budowlanych (§ 13 ust. 1 i § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.). Odległość między budynkami jest bowiem większa niż wysokość projektowanego budynku przesłaniającego. Nadto podkreślił, iż z analizy nasłonecznienia zawartej w projekcie zagospodarowania terenu (karta 9) wynika, że lokale obu wnioskujących mają zapewniony czas nasłonecznienia w rozumieniu § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Podsumowując powyższe rozważania, GIMB stwierdził, że lokal nr [...] znajdujący się w budynku przy ul. [...] stojącym na działce nr ewid. [...] a stanowiący własność [...] jak i stanowiący własność [...] lokal nr [...] przy ul. [...] w [...], nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Tym samym [...] jak też [...] nie posiadają legitymacji prawnej w kwestionowaniu ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], [...], znak: [...]. O posiadaniu przymiotu strony nie stanowi również okoliczność sąsiedztwa lokali stanowiących własność [...] i [...] ze sporną inwestycją. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] wywiodła [...], zaskarżając ww. decyzję w całości. Skarżąca zarzuciła ww. decyzji naruszenie przepisów z art. 156 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego , co miało wpływ na wydanie skarżonej decyzji, poprzez przyjęcie, że skarżącej – [...] - nie można przypisać przymiotu strony niniejszego postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] października 2015 roku; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej ([...]SM) przy ul. [...] w [...], pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z parkingami, chodnikami, kanalizacją teletechniczną, oświetleniem terenu, kanalizacją sanitarną i deszczową na terenie przy ul. [...][...] w [...], stanowiącym działki geo. nr [...] obręb [...], i na tej postawie uznanie, że wydana przez Wojewodę [...] decyzja z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...] odpowiada prawu (gdzie bezspornym jest, że skarżąca ma interes prawny w tym, aby być informowaną i nie tylko, o toczącym się postępowaniu administracyjnym, o czym szerzej poniżej; ma Ona interes prawny by sprzeciwiać się skutecznie projektowanej przez [...]SM w [...] inwestycji). Z uwagi na ww. zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji GINB w [...] w całości oraz zasądzenie od organu II inst. na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania (w tym zwłaszcza wpisu sądowego, zastępstwa adwokackiego i opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa - 17,00 zł). W odpowiedzi na wniesioną skargę organ wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi na wniesioną skargę uczestnik postępowania [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła o jej oddalenie . W ocenie uczestnika postępowania skarga jest swoistą formą polemiki strony skarżącej z rozstrzygnięciem organu administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga [...] nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017r. jak i decyzja ją poprzedzająca , zostały wydane zgodnie z prawem. Kwestionowane przez Skarżącą decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Wojewody [...] zostały wydane w postępowaniu nadzorczym, w którym to postępowaniu organy obu instancji rozpoznawały wniosek m.in. [...], jako właścicielki lokalu nr [...] w budynku nr [...] , przy ul. [...] w [...] oraz współwłaścicielki działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z działkami inwestycyjnymi, o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2015r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą , przy ul. [...][...], na działkach [...] w obrębie [...] w [...]. W niniejszej sprawie uznać należy, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz organ I instancji prawidłowo oceniły interes prawny Skarżącej. Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną w sprawie jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Prawidłowo organ przywołał normę szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a., tj. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i podkreślił, że przepis ten ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zdaniem Sądu podmiotem uprawnionym do występowania w postępowaniu administracyjnym - w tym w postępowaniu o pozwolenie na budowę - za swoich członków jest Spółdzielnia Mieszkaniowa. Zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jako zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 24 i art. 26. W związku z powyższym uznać należy, że interesy właścicieli lokali wyodrębnionych w stosunku do nieruchomości wspólnej – w tym także Skarżącej – reprezentuje Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...]. W tym zakresie Sąd w pełni podziela pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 14 maja 2013r. sygn.II OSK 55/12, w którym to orzeczeniu Sąd ten podkreślił, iż co do zasady interesy właścicieli lokali wyodrębnionych reprezentuje Spółdzielnia Mieszkaniowa, warunkiem uznania współwłaściciela części wspólnej nieruchomości za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jest wykazanie, , że planowana inwestycja będzie wpływać bezpośrednio na wyodrębniony lokal. Przy czym podmiot ten musi wykazać posiadanie swego indywidualnego interesu prawnego, nie zaś interesu prawnego ogółu właścicieli nieruchomości wspólnej. Podkreślenia wymaga, że w judykaturze ukształtował się pogląd, iż w pewnych wypadkach możliwe jest odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów o charakterze zbiorowym takich jak spółdzielnia mieszkaniowa. Nie we wszystkich więc wypadkach za członka spółdzielni będzie działał jej zarząd . Jak słusznie stwierdził organ – możliwe więc są odstępstwa od zasady legitymacji procesowej spółdzielni mieszkaniowej i uznanie za stronę określonego członka. Jednakże wyjątki te będą miały miejsce w sytuacjach szczególnych, gdy z całokształtu okoliczności wynikać będzie bezspornie, iż określona osoba – inaczej niż cała spółdzielnia mieszkaniowa - może mieć interes prawny wywiedziony z prawa materialnego do występowania jako strona postępowania administracyjnego. Przy tym interes prawny strony postępowania administracyjnego powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę. W doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego strony postępowania administracyjnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Przy tym interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania podmiotu o jego naruszeniu, czy wreszcie jego woli prowadzenia określonego postępowania. Ponadto, od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (zob. np. postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 157/09; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1996/97; wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1081/09; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1827/09 - orzeczenia publikowane na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zatem przyjąć, że jeżeli członek spółdzielni mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes to istnieje podstawa by występował jako strona postępowania administracyjnego – w tym postępowania o pozwoleniu na budowę, w której może także występować Spółdzielnia. Wyjątek ten dotyczy zatem wyłączne sytuacji opisanej wyżej tzn. takiej, w której członek spółdzielni mieszkaniowej wykaże swój własny zindywidualizowany interes prawny wypływający z przepisów prawa materialnego, uzasadniający możliwość występowania w charakterze strony. W rozstrzyganej sprawie takie szczególne okoliczności, wskazujące na interes prawny Skarżącej nie wystąpiły, co słusznie wziął pod uwagę i ocenił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W toku niniejszego postępowania trafnie ustalono, że lokal stanowiący własność [...] nie jest ze strony projektowanej inwestycji zagrożony pod kątem ograniczeń związanych z przesłanianiem okien tego lokalu. § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. W myśl § 13 ust. 4 wysokość przesłaniania liczy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej krawędzi obiektu lub jego przesłaniającej części. Zdaniem Sądu organy administracji prawidłowo przeanalizowały , że wysokość przedmiotu inwestycji wynosząca 12,24 m oraz jego odległość - 22,35 m od budynku w którym znajduje się lokal Skarżącej , bez względu na jego faktyczne usytuowanie gwarantuje, że jego okna nie będą przesłaniane w sposób którego nie dopuszcza § 13 ust. 1 i § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. Skoro bowiem odległość między obydwoma budynkami jest większa niż wysokość omawianego budynku projektowanego , to sugerowany przez Skarżącą skutek w postaci przesłaniania jej okien jest w praktyce wykluczony. Także analiza nasłonecznienia zawarta w projekcie zagospodarowania terenu na k.9 dokumentuje , że lokal Skarżącej ma zapewniony czas nasłonecznienia w rozumieniu § 60 ust. 1 i 2 tegoż rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. Trafnie zatem stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego , że lokal należący do [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który to obszar, stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest kryterium określającym krąg właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości będących stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Samo subiektywne odczucie Skarżącej, że inwestycja oddziałuje na jej nieruchomość - w przedmiotowym przypadku na lokal mieszkalny - nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego. Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie uznał, że tak rozumiany obszar oddziaływania spornej inwestycji nie obejmuje swym zakresem lokalu Skarżącej , co wyklucza uznanie, że niesie ona ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości korzystania z lokalu , które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. W szczególności planowany obiekt nie powoduje ograniczeń w zakresie dostępu do światła słonecznego. Powyższe oznacza , że lokal [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . Sąd zauważa jednocześnie , że w przypadku gdyby kwestionowana inwestycja budowlana była realizowana na nieruchomości wspólnej , to wówczas stanowiłaby, co do zasady , czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną. W takiej sytuacji wskazany na wstępie przepis art.27 ust.2 prawa spółdzielczego nie miałby zastosowania . Inwestor musiałby w oparciu o art. 199 Kodeksu cywilnego uzyskać zgodę wszystkich współwłaścicieli. Tym niemniej w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z realizowaniem inwestycji budowlanej na nieruchomości wspólnej, co oznacza, że norma powyższa nie znajdzie zastosowania. Zatem w niniejszym postępowaniu organ II instancji trafnie ocenił, że decyzja Wojewody [...] umarzająca wszczęte przez Skarżącą postępowanie kontrolne wobec decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października zapadła z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.