I OSK 4399/18

Dnia 29 września 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 546/18 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 26 lipca 2018r., sygn. akt III SA/Kr 546/18, oddalił skargę P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z [...] kwietnia 2018r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 9 stycznia 2018 r. Starosta Tarnowski otrzymał wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 2 stycznia 2018 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień w stosunku do skarżącego. W uzasadnieniu wniosku Komendant szczegółowo wymienił naruszenia przepisów w okresie od 24 września 2015 r. do 22 lipca 2016 r., ze wskazaniem daty i miejsca ich popełnienia oraz rodzaju samochodu, za co skarżący otrzymał łącznie 32 punkty karne. W związku z powyższym Starosta Tarnowski decyzją z dnia [...] lutego 2018r. nr [...], skierował skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B, B+E ,T, C, C+E prawa jazdy. Od w/w decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 99 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978), poprzez skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji osoby, która przekroczyła 24 punkty karne za naruszenie zasad ruchu drogowego, podczas gdy podstawą wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego jest istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do jego kwalifikacji., a nie otrzymanie 24 punktów karnych. Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego przeanalizowania i zgromadzenia materiału dowodowego, podczas gdy w zebranym przez organ materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek przesłanek, które wskazywałyby na istnienie zastrzeżeń co do kwalifikacji posiadanych przez skarżącego. Zdaniem skarżącego organ nie wykazał, czy skarżący rzeczywiście przekroczył 24 punkty karne, gdyż w zaskarżonej decyzji brak jest wskazania dat wykroczeń i uzyskanej liczby punktów karnych. Ponadto, skarżący wskazał, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ pominął okoliczność, iż art. 114 ust.1 pkt1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ), zostanie uchylony, a zatem jedynym przepisem, na podstawie którego starosta będzie mógł skierować kierującego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji będzie art. 99 ustawy o kierujących pojazdami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, na podstawie art. 114 ust 1 pkt 1 lit b) ustawy Prawo o ruchu drogowym, decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b) ustawy Prawo o ruchu drogowym reguluje problematykę kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji w stosunku do osoby posiadającej już uprawnienia do kierowania, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Wskazano, że przekroczenie 24 punktów wiąże się z przyjęciem domniemania, iż zachowanie kierującego na drodze budzi uzasadnione zastrzeżenia co do posiadanych przez niego kwalifikacji, gdyż nie stosuje się on do powszechnie obowiązujących zasad ruchu drogowego. Kolegium wskazało, że jak wynika z wniosku Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie z dnia [...] stycznia 2018 r., skarżący w okresie od 24 września 2015 r. do 22 lipca 2016 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego. W związku z tym, organ l instancji obowiązany był wydać, zgodnie z art. 114 ust 1 pkt 1 lit b) w/w ustawy decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. SKO podkreśliło, że decyzja wydana w trybie art. 114 ust.1 pkt 1 lit. b) powołanej ustawy ma charakter decyzji związanej, jeżeli zatem uprawniony organ stwierdzi wypełnienie dyspozycji w/w przepisu obowiązany jest wydać przewidziane prawem rozstrzygnięcie. Za bezzasadny organ uznał zarzut naruszenia art. 99 ust 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, bowiem w niniejszej sprawie przepis ten nie był przez organy administracyjne stosowany. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił natomiast art. 114 ust.1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie organu odwoławczego nie naruszono zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej oraz zupełności postępowania administracyjnego, bowiem ustalono wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i dokonano jego prawidłowej oceny. Ustalony stan faktyczny nie budził żadnych wątpliwości. Kolegium zaznaczyło, że art. 114 ust.1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązuje w obrocie prawnym i nie ma podstaw do tego, aby nie był on stosowany. Fakt, że przepis ten utraci moc z dniem 4 czerwca 2018 r. pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego orzeczenia w niniejszej sprawie. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 26 lipca 2018 r., oddalił skargę. Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawą wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji stanowił – w trybie art.114 ust.1 pkt.1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art.130 ust.1. Sąd podkreślił, że w/w przepis jest jedynym przepisem materialnoprawnym stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że organ orzekający o skierowaniu na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy nie ma kompetencji badania, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy (w tym zakresie właściwy jest sąd powszechny), ani czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano właściwą liczbę punktów. W tym zakresie właściwy jest komendant wojewódzki Policji, którego działanie może być poddane jedynie kontroli sądu administracyjnego w drodze wniesienia skargi na czynności tego organu. Sąd I instancji stwierdził ponadto, że procedura wpisywania do ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym punkty karne dotyczy organów Policji, wobec czego ani Starosta Tarnowski, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie nie były uprawnione do kwestionowania ustaleń Policji w tym zakresie. Zatem wniosek organu Policji o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem i stwierdzenie w tym wniosku, że otrzymał on łącznie 32 punkty karne, obligowały Starostę do wszczęcia postępowania w sprawie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych przez niego kategorii prawa jazdy, a następnie orzeczenia o skierowaniu na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje skarżącego jako kierowcy. W ocenie Sądu I instancji organy obu instancji prawidłowo i w wystarczającym do rozstrzygnięcia stopniu ustaliły stan faktyczny sprawy, a przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji interpretacja przepisów była prawidłowa. Zdaniem Sądu, w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji wskazano stan faktyczny stanowiący podstawę wydania tych rozstrzygnięć. Podkreślono, że w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wyszczególniło daty, miejsca, rodzaj pojazdu i przekroczoną prędkość, które stanowiły o przypisaniu skarżącemu odpowiedniej ilości punktów karnych. W związku z powyższym wbrew zarzutom skargi, Sąd uznał, że organy administracyjne nie naruszyły art.7 , 77 i 80 k.p.a., a tym bardziej art. 99 ust.1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, który nie stanowił podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd wskazał, że art. 114 ust.1 pkt.1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym był przepisem obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy i organ ten nie mógł odstąpić od jego zastosowania tylko z tego powodu, że od dnia 4 czerwca 2018 r. przepis ten został wyeliminowany z obrotu prawnego. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył skarżący, reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: - art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez uznanie, że już samo przekroczenie liczby 24 punktów karnych obliguje starostę do skierowania strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, podczas gdy przekroczenie 24 punktów karnych – zgodnie z art. 114 pkt 1 lit b) ustawy Prawo o ruchu drogowym (który został uchylony), daje jedynie podstawy do wystąpienia przez komendanta wojewódzkiej Policji z wnioskiem do starosty celem wydania przez niego decyzji o skierowaniu lub też nie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, a starosta jest zobligowany do zbadania, czy wobec kierowcy istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego kwalifikacji i dopiero po dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy daje podstawę do wydania decyzji w tym zakresie, albowiem treść art. 99 ust 1 nie powtarza przesłanki z art. 114 ust. 1 lit. b), - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę, czy w stosunku do skarżącego istnieją uzasadnione wątpliwości co do jego kwalifikacji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zgodzono się z Sądem I instancji, że już samo przekroczenie 24 punktów stwarza podstawy do stwierdzenia, że w stosunku do kierowcy istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego kwalifikacji. Gdyby bowiem tak było, to – zdaniem skarżącego – sformułowania " przekroczył 24 punkty karne" ustawodawca użyłby również w art. 99 ustawy o kierujących pojazdami. Tymczasem ustawodawca nie tylko takiego sformułowanie nie użył, ale jednocześnie uchylił treść art. 114 i usunął z ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącego, sformułowanie "skierowanie kierowcy na sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu jest możliwie jedynie w sytuacji istnienia uzasadnionych wątpliwości co do jego kwalifikacji", wyraźnie wskazuje na to, że oprócz przekroczenia 24 punktów przez kierowcę, muszą w stosunku do kierowcy zachodzić też inne przesłanki podważające jego kwalifikacje, tj. stworzenie niebezpieczeństwa na drodze, wątpliwość co do znajomości przepisów, zagrożenie ze strony kierowcy dla otoczenia i pozostałych uczestników ruchu itp. W piśmie z 15 października 2018 r. pełnomocnik skarżącego wnosił o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z dnia 18 czerwca 2021 r. – na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poinformowano strony, że Przewodniczący skierował sprawę na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi kasacyjnej. Wskazano, że każda ze stron ma prawo w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma w tym przedmiocie, do pisemnego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów skargi kasacyjnej. Żadna ze stron nie odpowiedziała na w/w pismo. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w sprawie istniały podstawy do skierowania rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów w celu przyspieszenia jej rozpoznania. Taką możliwość z uwagi na obowiązujący stan epidemii wprowadził art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 2 P.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy z dnia 2 marca 2020 r. jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej powinno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany, skoro strony zostały o tym powiadomione i miały możliwość pisemnego zajęcia stanowiska w sprawie. Zgodnie z art.183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie enumeratywnie wyliczone przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w przepisie art.183 § 2 p.p.s.a., nie występują. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jej zarzuty, zarówno w zakresie naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, okazały się niezasadne. Mając na uwadze, że istota skargi kasacyjnej dotyczy zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 99 ust.1 pkt 1 ustawy o kierującymi pojazdami, należy w pierwszej kolejności odnieść się do tego zarzutu. Wskazać zatem należy, że materialnoprawną podstawę decyzji kontrolowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stanowił obowiązujący w czasie wydania tych rozstrzygnięć art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Użyte w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy P.r.d. sformułowanie "podlega" dowodzi, że przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący oraz że nie daje on organowi uprawnień do uznaniowego traktowania i rozstrzygania o skutkach naruszenia przez kierowcę przepisów ruchu drogowego. Oznacza to, że osoba kierująca pojazdem, która za naruszenie przepisów związanych z bezpieczeństwem na drogach otrzymała ponad 24 punkty wpisane do wskazanej ewidencji, musi być bezwzględnie skierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Takie skierowanie następuje przy tym w formie decyzji starosty podejmowanej na wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. Tym samym jedynymi przesłankami skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, według wskazanego przepisu, jest posiadanie przez osobę naruszającą przepisy ruchu drogowego uprawnień do kierowania pojazdami, przekroczenie przez nią ustalonego limitu punktów wpisanych do ewidencji, o jakiej mowa w art. 130 ust. 1 ustawy P.r.d. oraz złożenie stosownego wniosku przez wskazany organ Policji. W dniu 5 stycznia 2011 r. została uchwalona ustawa o kierujących pojazdami, która w art. 99 zawiera między innymi regulację podobną do problematyki, zawartej w przepis art. 114 ust.1 pkt 1 lit b ustawy o ruchu drogowym, a która dopiero w przyszłości miała całkowicie zastąpić art. 114 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy o ruchu drogowym, albowiem art.114 ust.1 pkt 1 lit. b obowiązywał nadal tj. do 4 czerwca 2018r. Z art. 99 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami wynika, że przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego stanowi podstawę do skierowania na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu (pkt 3 lit. b) oraz kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego (pkt 4 lit. a). Przekroczenie 24 punktów nie zostało wymienione w pkt 1 jako podstawa do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie może więc być traktowane jako uzasadnione zastrzeżenie co do kwalifikacji kierowcy. Uwzględnić jednak trzeba, że możliwość wydania przez starostę decyzji o skierowaniu na kurs reedukacyjny w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego weszło w życie dopiero z dniem 4 czerwca 2018 r. Również z tym dniem uchylony został art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, co wynika z intertemporalnego przepisu art. 139 pkt 3 tej ustawy. Oznacza to, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 4 czerwca 2018 r. skutkiem przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego było skierowanie osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy, lecz w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Po tej dacie rozwiązanie zawarte w art. 114 ust.1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym zostało zastąpione regulacją z art. 99 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy. Rozważania te skłaniają do następującej konkluzji. Po pierwsze, dla wykładni obowiązującego w dacie orzekania przez organy administracji art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy-Prawo o ruchu drogowym nie ma żadnego znaczenia treść normatywna art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż rozwiązania te mają odrębny, samodzielny charakter i nie zachodzi między nimi kolizja (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2519/15, pub. centralna baza orzeczeń sądów administracyjnych). Po drugie, przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi wystarczającą podstawę prawną do wydania przez starostę decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 67/15, LEX nr 2169832). Prawidłowo zaakcentował Sąd pierwszej instancji w dalszym fragmencie uzasadnienia, że do wydania przez starostę takiej decyzji wystarczające jest powołanie się na regulację z art. 114 ust.1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, a organ ten związany jest wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji. Oznacza to, że pozbawiony usprawiedliwionych podstaw okazał się zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy, skoro przepis ten w rozpoznawanej sprawie w ogóle nie mógł mieć i nie miał zastosowania, gdyż zaskarżona decyzja administracyjna została wydana 19 lutego 2018 r., a więc przed dniem 4 czerwca 2018 r., kiedy zaczął obowiązywać art.99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Przechodząc zaś do kolejnego zarzutu należy podkreślić, że naruszenie art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy sąd administracyjny, rozpoznając skargę przyjął do oceny zaskarżonego aktu lub czynności organu inne kryterium, aniżeli zgodność z prawem. Przepis ten nie jest przepisem procesowym, lecz ustrojowym, określającym podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Może zatem stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdy sąd przyjmie inne niż legalność kryterium kontroli zaskarżonego aktu lub innego działania administracji publicznej, uwzględniając inne dyrektywy lub stosując pozaustawowe środki (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 2147/11, 21 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1335/15, 19 września 2017 r. sygn. akt II OSK 2590/16, 17 lipca 2019 r. sygn. akt I GSK 28/17 – dostępne centralna baza orzeczeń sądów administracyjnych). Taka sytuacja nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz.U. poz. 1842 ze zm.), orzekł jak w sentencji.