II SA/Bk 250/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. zatrzymał D. B. (dalej powoływanemu jako "Skarżący"), na okres 3 miesięcy (tj. od [...] grudnia 2017 r. do [...] marca 2018 r.) prawo jazdy kat. B, nr [...], wydane przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...] kwietnia 2011 r., na druku nr [...] (pkt 1), nadając jej jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 2). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu [...] stycznia 2018 r. do Urzędu Miejskiego w Ł. wpłynęło z Komendy Stołecznej Policji w W. zawiadomienie o zatrzymaniu D. B., na podstawie 135 ust. 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 128, zwanej dalej "p.r.d.", prawa jazdy kat. B z powodu przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Na podstawie powyższej informacji, zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2017.978 ze zm.), organ zobligowany był do wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od tej decyzji złożył Skarżący zarzucając organowi I instancji naruszenie: art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie do udziału strony w postępowaniu oraz uniemożliwienie przedstawienia dowodów i nieustosunkowanie się w decyzji do stanowiska strony, z uwagi na wydanie decyzji przedwcześnie; art. 75 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie dowodu sprzecznego z prawem wskazującego na zatrzymanie prawa jazdy z uwagi na przekroczenie prędkości o 55 km/h w terenie zabudowanym, podczas gdy Skarżący poruszał się pojazdem silnikowym po drodze ekspresowej poza terenem zabudowanym, w czasie dokonania domniemanego pomiaru; art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania całości materiału dowodowego w sprawie i wydanie decyzji w oparciu o oświadczenie, którego podstawą jest błąd w ustaleniach faktycznych; art. 81 k.p.a. poprzez uznanie okoliczności przekroczenia prędkości za udowodnioną pomimo, iż strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; art. 6 k.p.a. poprzez nie działalnie organu na podstawie przepisów prawa., bowiem decyzja z dnia [...] stycznia 2018 r. została wydana na podstawie zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] stycznia 2018 r.; art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwagi na fakt, iż nie stwierdzono czy przesłanka zatrzymania prawa jazdy w postaci przekroczenia prędkości o ponad 50 km/h w terenie zabudowanym, o której mowa w art. 135 ust. 1 pkt la lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym w ogóle zaszła, ponieważ prawdziwość oraz zgodność z prawem informacji ze strony Policji nie została przez Urząd Miejski w Ł. w żaden sposób zweryfikowana. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło, że podstawą zatrzymania prawa jazdy był art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, stanowiący, że Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Organ podkreślił jednocześnie, że powyższy przepis nie daje organowi możliwości uznaniowego załatwienia sprawy. W przepisie tym ustawodawca nałożył na starostę obowiązek zatrzymania dokumentu poprzez stwierdzenie "starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy". W związku z tym błędne jest twierdzenie Skarżącego, że organ I instancji przed wydaniem skarżonej decyzji miał obowiązek przeprowadzić postępowanie celem zebrania dowodów potwierdzających trafność ustaleń dokonanych przez Policję w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2017 r. w wyniku, której zatrzymano Skarżącemu prawo jazdy z powodu przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych SKO wywiodło także, że organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy nie jest też uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym. W razie zaś wątpliwości związanych z treścią pisma zawiadamiającego o wykroczeniu organ może co prawda zwrócić się o stosowne wyjaśnienia, w żadnym jednak wypadku nie może on prowadzić postępowania administracyjnego zmierzającego do weryfikacji zasadności nałożenia na kierowcę mandatu karnego. Za zasadny Kolegium uznało z kolei zarzut wydania skarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 k.p.a., wskazując, że termin do wypowiedzenia się przez stronę, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, upływał w dniu [...] stycznia 2018 r. natomiast decyzję I Instancji wydano w dniu [...] stycznia 2018 r. Niemniej jednak powyższy błąd został konwalidowany przez SKO, które umożliwiło Skarżącemu zapoznanie się z aktami sprawy przed wydaniem ostatecznej decyzji i dopuściło wyjaśnienia Skarżącego zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. wraz z mapą sytuacyjną. Po przeanalizowaniu z kolei załączonej do pisma mapy sytuacyjnej Kolegium uznało, że twierdzenie Skarżącego, iż pomiaru prędkości dokonano poza terenem zabudowanym jest nietrafne. Zdaniem SKO z przedłożonej przez Skarżącego mapy sytuacyjnej oraz informacji zawartej w piśmie Kierownika Ogniwa Sekcji Kontroli Ruchu Drogowego IV Wydziału Ruchu Drogowego KSP w W., nr L.dz. RDPJ [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., bezspornie wynika, że pomiaru prędkości dokonano w W. na ul. [...]. Wskazany na mapie odcinek ul. [...] położony jest w granicach administracyjnych miasta stołecznego W., zatem nie budzi wątpliwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. fakt, iż do przekroczenia prędkości doszło w terenie zabudowanym. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł Skarżący zarzucając jej naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności i nie dokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że odwołujący nie zastosował się do administracyjnego ograniczenia prędkości oraz brak wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego złożonego przez odwołującego uznając, że odcinek, na którym dokonano pomiaru na ul [...]. położony jest w granicach administracyjnych miasta stołecznego W., co stanowi, iż dokonano pomiaru w terenie zabudowanym - podczas gdy ulica Toruńska jest drogą ekspresową, dlatego też nie obowiązują na niej ograniczenia prędkości odnoszące się do terenu zabudowanego, m.in.: w odległości 410 m od funkcjonariuszy, którzy dokonywali kontroli drogowej (tylko do odległości 245 m od dokonujących pomiar) oraz nie ma żadnego znaczenia przebieg odcinka drogi ul. [...] w granicach miasta stołecznego W., co miało istotny wpływ na wynik postępowania; 2. niewłaściwe zastosowanie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, argumentując, że żaden przepis w polskim prawie nie zabrania organowi dokonania we własnym zakresie ustaleń w przedmiocie przekroczenia dopuszczalnej prędkości, określonej regulacją art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2018 r. Jednocześnie wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu ze schematu kontroli drogowej wykonanego przez Skarżącego na okoliczność (-) dokonania pomiaru przez funkcjonariuszy poza terenem zabudowanym; (-) podstawy wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na błędnej podstawie faktycznej; (-) poruszania się pojazdu mechanicznego Skarżącego na pasie drogi ekspresowej poza terenem zabudowanym; (-) sprecyzowania dowodów w postaci wyjaśnień Skarżącego wraz z mapką sytuacyjną z odwołania z dnia [...] stycznia 2018 r. od decyzji organu I instancji wydanej [...] stycznia 2018 r., a dopuszczonych przez SKO w decyzji dnia [...] marca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W replice odpowiedzi na skargę Skarżący uzupełnił argumentację skargę wskazując, że organ błędnie zastosował art. 102 ust.1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami albowiem w momencie zatrzymania pojazdu przez funkcjonariuszy Policji nie przyjął on mandatu (kwestionując przekroczenie dopuszczanej prędkości), czego skutkiem jest aktualnie trwające postępowanie w sprawie o wkroczenie. Skoro zatem powyższa sprawa została skierowania do Sądu Rejonowego i Skarżący korzysta w tym zakresie z domniemania niewinności, to organ zatrzymując mu w takich okolicznościach prawa jazdy wyraźnie naruszył art. 102 ust.1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017, po. 1369 – dalej; w skrócie: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wbrew zarzutom skargi nie naruszają prawa materialnego, a ich wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy Skarżącego - z uwagi na wniosek Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji o zatrzymanie temu kierowcy prawa jazdy w związku z przekroczeniem w dniu [...] grudnia 2017 r. na ul. [...] w W., dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h. Powyższe stanowisko organu kontestuje Skarżący argumentując, że odmówił przyjęcia mandatu karnego za ww. wykroczenie, a wniosek o ukaranie trafił do Sądu Rejonowego dla W. - wobec czego podjęte w jego sprawie rozstrzygnięcia były przedwczesne. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 102 ust.1 pkt 4, ust. 1c i 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymania prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust.1c ustawy o kierujących pojazdami stanowiąc, że decyzję wydaje się na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nadto, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. (Dz.U. Nr 2015.541) do dnia 3 czerwca 2018 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5 (tj. ustawy o kierujących pojazdami), jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy wymienionej w art. 4 (czyli ustawy Prawo o ruchu drogowym), tj. w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W przypadku natomiast, jeżeli dokument prawa jazdy nie został zatrzymany (w powyższym trybie), wówczas, zgodnie z art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy. Literalne brzmienie przytoczonego wyżej art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami dowodzi, że przedmiotowe orzeczenie ma charakter związany. Samo rozstrzygnięcie oraz jego zakres nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego. Oznacza to, że w razie otrzymania zawiadomienia o naruszeniu wskazanego wyżej przepisu ruchu drogowego, starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ ten nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym. Nie oznacza to oczywiście, że w razie wątpliwości związanych z treścią pisma zawiadamiającego o wykroczeniu organ nie może zwrócić się o stosowne wyjaśnienia, w żadnym jednak wypadku nie może on prowadzić postępowania administracyjnego zmierzającego do weryfikacji zasadności nałożenia na kierowcę mandatu karnego (do tego uprawnione są sądy powszechne). Stanowisko powyższe jest ugruntowane w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt I OSK 490/17, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 215/16 oraz z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 192/16, wyrok WSA w W. z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1052/15, wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 483/16, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1106/16, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organy właściwie więc ustaliły stan faktyczny w sprawie opierając się na informacji przedstawionej przez Wydział Ruch Drogowego Komendy Stołecznej Policji w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. Z powyższej informacji wynikało zaś jednoznacznie, że w dniu 27 grudnia 2017r. Skarżący kierował pojazdem z prędkością przekraczającą 50 km/h na obszarze zabudowanym, w związku z czym zatrzymano mu prawo jazdy kat. B nr [...], wydane mu przez Prezydenta Miasta Ł.. Stwierdzenie przez właściwy organ Policji przekroczenia prędkości na obszarze zabudowanym o 50km/h zobowiązywało zatem organ pierwszej instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy stosownie do treści przywołanego wyżej art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Decyzji nadano jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności. Podkreślić należy, że organ administracji związany jest ustaleniami Policji i orzeka obligatoryjnie o zatrzymaniu prawa jazdy. Jak wskazano bowiem wyżej, organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości. Z woli ustawodawcy, organ opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego (art. 76 § 1 k.p.a.), stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zatrzymanie prawa jazdy ma bowiem w tym przypadku charakter prewencyjny, mający służyć zapobieganiu dalszym naruszeniom we wskazanym okresie. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego zmierzającej do wykazania, że w ramach postępowania administracyjnego dotyczącego zatrzymania prawa jazdy z powodu ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, dopuszczalne jest badanie zarzutów dotyczących tego, że prędkość w rzeczywistości nie została przekroczona, na przykład z powodu nieprawidłowego pomiaru prędkości, czy też wady technicznej sprzętu oraz uchybień i nieprawidłowości ze strony osób, które sprzęt ten obsługiwały - należy zauważyć, że pogląd taki Skarżący wywiódł z treści uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15. W wyroku tym TK uznał, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U.2016.627, ze zm.) w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U.2012.1137, ze zm.): (a) w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz.U.1977.38.167); (b) w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających - ze względu na stan wyższej konieczności - kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Należy jednak zauważyć, że w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba analizowania powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Stan faktyczny sprawy nie dotyczy bowiem kwestii, będących podstawą faktyczną rozstrzygnięcia TK, gdyż w niniejszej sprawie strona nie powoływała się na stan wyższej konieczności, w wyniku którego kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość w obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h. Bezzasadność żądania uwzględnienia w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zatrzymania prawa jazdy okoliczności związanych z prawidłowością stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnej szybkości powoduje, że niezasadne były również pochodne zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, 7 i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa. Skoro bowiem w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest zatrzymanie prawa jazdy nie podlegają badaniu okoliczności dotyczące weryfikacji przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym, to nieskuteczne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania polegające na braku ustaleń co do tych okoliczności. Podkreślić w tym miejscu należy, że wbrew zarzutom skargi, Kolegium dokonało w zaskarżonym rozstrzygnięciu oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie i uznało, że okoliczność, iż Skarżący w dniu [...] dnia 2017 r. przekroczył dozwoloną prędkość w obszarze zabudowanym została udowodniona. Twierdzenie zaś, iż pomiaru prędkości dokonano poza terenem zabudowanym uznano za nietrafne wskazując, że z przedłożonej przez Skarżącego mapy sytuacyjnej oraz informacji zawartej w piśmie Kierownika Ogniwa Sekcji Kontroli Ruchu Drogowego IV Wydziału Ruchu Drogowego KSP w W., nr L.dz. RDPJ [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., bezspornie wynika, że pomiaru prędkości dokonano w W. na ul. [...]. Wskazany na mapie odcinek ul. [...] położony jest w granicach administracyjnych miasta stołecznego W., a zatem, jak ustaliło Kolegium, do przekroczenia prędkości doszło w terenie zabudowanym. Z przytoczonego wyżej wyroku TK z 11 października 2016 r. wynika ponadto, że nie mogły wpłynąć na wynik sprawy zarzuty skargi dotyczące braku uwzględnienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji faktu odmówienia przez niego przyjęcia mandatu karnego i toczącego się postępowania przed sądem powszechnym, w którym Skarżący korzysta z domniemania niewinności. Jak to bowiem wyjaśnił TK, zatrzymanie prawa jazdy z powodu przekroczenia na obszarze zabudowanym dopuszczalnej prędkości o 50 km/h nie jest w istocie sankcją karną, lecz sankcją administracyjną, w związku z czym bezzasadny jest zarzut dwukrotnie prowadzonego w tej samej sprawie postępowania zmierzającego do zastosowania sankcji karnej. Ustawodawca ma swobodę w zakresie wyboru sankcji za naruszenie prawa, choć wybór ten musi mieścić się w ramach standardów demokratycznego państwa prawa. W ramach swobody ustawodawczej mieści się sankcja administracyjna zatrzymania prawa jazdy. Kumulacja tej sankcji z karą wymierzaną w postępowaniu wykroczeniowym nie narusza zasady proporcjonalności (w aspekcie nadmierności), gdyż w postępowaniu wykroczeniowym za czyn ten przewidziana jest najłagodniejsza z kar, tj. grzywna. Ponadto w wypadku wykroczenia polegającego na przekroczeniu dozwolonej prędkości kodeks wykroczeń nie przewiduje możliwości zastosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Jest to środek, który niewątpliwie co do istoty jest tożsamy z sankcją administracyjną w postaci zatrzymania prawa jazdy. Skoro jednak ten środek karny nie jest przewidziany dla wykroczenia polegającego na przekroczeniu przez kierowcę dozwolonej prędkości, to nie można mówić o kumulacji takich samych sankcji. Skład orzekający w sprawie niniejszej zna co prawda odmienne, nielicznie prezentowane poglądy sądów administracyjnych o relacji postępowania administracyjnego z karnym, w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i kontroli wykroczenia, tym niemniej stoi na stanowisku, że ustawodawca w powołanych wyżej przepisach przewidział obligatoryjne zatrzymanie prawa jazdy, bez względu na późniejszy wynik postępowania w sprawie wykroczenia. Z pewnością kierował się potrzebą natychmiastowego eliminowania kierowców tak poruszających się i stwarzających szczególne zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.