II SA/Op 5/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz – spr. Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant st. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Rektora Uniwersytetu Opolskiego z dnia 31 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Rekrutacyjnej na studia doktoranckie w dyscyplinie [...] Wydziału [...] Uniwersytetu Opolskiego z dnia 24 września 2016 r., 2) zasądza od Rektora Uniwersytetu Opolskiego na rzecz P. T. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 23 listopada 2017r., przedłożonym Sądowi przez organ w dniu 19 stycznia 2018 r., P. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu Opolskiego z dnia 31 października 2017 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie w dyscyplinie [...] w roku akademickim 2016/17. Postępowanie w sprawie miało następujący przebieg: Komisja Rekrutacyjna na studia doktoranckie w dyscyplinie [...] Wydziału [...] Uniwersytetu Opolskiego decyzją z dnia 24 września 2016 r.,( bez numeru) działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm., obecnie Dz. U. 2017 r. poz. 1257, dalej: K.p.a.), art. 196 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm.) oraz uchwały Nr 153/2012-2016 Senatu Uniwersytetu Opolskiego z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie zasad doboru kandydatów na studia doktoranckie w roku akademickim 2016/2017, w wyniku przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego przyjęła P. T. na I rok stacjonarnych studiów doktoranckich na Uniwersytecie Opolskim na Wydziale [...] w dyscyplinie [...] w roku akademickim 2016/2017. Organ odstąpił od uzasadnienia decyzji w trybie art. 107 § 4 K.p.a. Jednocześnie Komisja Rekrutacyjna poinformowała stronę o prawie odwołania się od powyższej decyzji do Rektora w terminie 14 dni od daty jej otrzymania oraz, że podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji. Od powyższej decyzji P. T. odwołał się do Rektora Uniwersytetu Opolskiego, w szczególności kwestionując liczbę punktów (ocen) uzyskanych w toku rekrutacji. Wskazał na uchybienia formalne decyzji w postaci braku podpisów wszystkich członków komisji rekrutacyjnej, które - jego zdaniem - "są wymagane przez K.p.a. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych". Podał, że w decyzji brak jest też punktów (ocen) za poszczególne elementy postępowania rekrutacyjnego oraz za całość postępowania. W rezultacie możliwość weryfikacji decyzji jest ograniczona, stąd została naruszona zasada instancyjności. Odwołujący stwierdził, że istnieje możliwość, iż Komisja Rekrutacyjna była uprzedzona do jego osoby i zaniżyła punktację. Uprzedzenia te miałyby wynikać z tego, że studiował już na studiach doktoranckich [...] Wydziału [...] UO, a także z tego, że jest doktorantem na kilku kierunkach. Dalej P. T. podniósł, że w ramach rekrutacji na te same studia na rok akademicki 2015/16 uzyskał większą liczbę punktów (wyższą ocenę), a także pozycję w rankingu osób przyjętych, choć prezentował ten sam projekt badawczy oraz zbliżony dorobek naukowy nota bene mniejszy. Zarzucił, że w informacji o rekrutacji nie podano, że istnieje możliwość prezentacji projektu badawczego lub dorobku naukowego lub autoprezentacji w formie elektronicznej, w efekcie czego nie przedstawił tych elementów w formie takiej prezentacji, co wpłynęło na liczbę przyznanych punktów. Na koniec stwierdził, że w decyzji brakuje oznaczenia członków Komisji Rekrutacyjnej z imienia i nazwiska. Rozpoznając powyższe odwołanie Rektor Uniwersytetu Opolskiego decyzją z dnia 31 października 2017 r. na podstawie art. 138 § 1pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. uchylił decyzję Komisji Rekrutacyjnej z dnia 24 września 2016 r. i umorzył postępowanie w sprawie przyjęcia P. T. w roku akademickim 2016/2017 na I rok stacjonarnych studiów trzeciego stopnia na Wydziale [...] Uniwersytetu Opolskiego w dyscyplinie [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zarzuty odwołania pozostają "bezpodstawne i bezskuteczne, nie wywołują skutków prawnych w obszarze skuteczności decyzji, bowiem mają charakter polemiczny i tezowany z jednej strony, a z drugiej bezprzedmiotowy". Dalej organ odwoławczy zauważył, że Komisja Rekrutacyjna "pominęła jeden zasadniczy wniosek P. T. tj. fakt zaskarżenia przyjęcia na I rok studiów stacjonarnych trzeciego stopnia (...), a więc odwołanie odnosiło się do istoty decyzji z 24. września 2016 r." Ponadto Rektor zważył, że "okoliczność ta została także potwierdzona przez działania konkludentne skarżącego, który nie tylko nie odebrał decyzji, nie stawił się na jakiekolwiek zajęcia, nie podjął jakichkolwiek czynności, czy też nie przejawił jakiejkolwiek aktywności w tym obszarze. Stanowi to dodatkowy przejaw woli skarżącego nie podejmowania studiów i wiążącego charakteru jego odwołania, w całości od decyzji w przedmiocie przyjęcia na studia doktorackie". Wobec powyższego postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o przyjęciu P. T. na studnia doktorackie jest w myśl art. 105 § 1 K.p.a. bezprzedmiotowe, kontynuował organ odwoławczy. Reasumując organ podkreślił, że "bezprzedmiotowość postępowania może być wynikiem także zmiany sytuacji prawnej strony. Skarżący utracił możliwość przyjęcia w roku akademickim 2016/2017 na I rok stacjonarnych studiów trzeciego stopnia, bo proces rekrutacji w myśl postanowień uchwały Senatu UO nr 153/2012-2016 z 28 kwietnia 2016 r. uległ zakończeniu i podjęcie decyzji o przyjęciu skarżącego pozostaje całkowicie bezprzedmiotowym." Na decyzję Rektora Uniwersytetu Opolskiego skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W uzasadnieniu powołał się na zarzuty zawarte w odwołaniu. Podkreślił, że niedopuszczalne jest traktowanie przez organ jego skargi na liczbę przyznanych punktów jako kwestionowanie faktu przyjęcia na studia doktoranckie. Dodatkowo podniósł, że również decyzja drugoinstancyjna nie spełnia wymogów formalnych wynikających z konieczności prawidłowych pouczeń o prawie do skargi. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Opolskiego wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi organ odwoławczy w całości powtórzył argumentację podaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, choć tylko częściowo z przyczyn w niej wskazanych. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2017,poz .2188 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. 2018, poz.1302) dalej w skrócie : "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. 2012 r. poz. 572, ze zm.), rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 24. października 2014 w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U. 2014 r. poz. 148) oraz uchwała nr 153/2012-2016 Senatu Uniwersytetu Opolskiego w sprawie zasad doboru Kandydatów na studnia III stopnia (doktoranckie) w roku akademickim 2016/2017. Zgodnie z treścią art. 196 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005 r. do studiowania na studiach doktoranckich może być dopuszczona osoba, która posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny. W myśl art. 196 ust. 2 ustawy, rekrutacja na bezpłatne studia doktoranckie odbywa się w drodze konkursu. Warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie oraz ich formy określa w uczelni senat, a w jednostce naukowej – rada naukowa jednostki. Przepis art. 169 ust. 5 stosuje się odpowiednio. Uchwałę podaje się do publicznej wiadomości nie później niż do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego, w którym rozpoczyna się rok akademicki, którego uchwała dotyczy. Według natomiast art. 169 ust. 10 ustawy, rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisje rekrutacyjne podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia. W świetle powyższych regulacji nie ulega wątpliwości, że decyzje wydawane przez komisje rekrutacyjne w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie są decyzjami organu kolegialnego, którego zdolność do orzekania ustawodawca przyznał jedynie w składzie złożonym z członków powołanych przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej in pleno, tj. w pełnym składzie. Komisje rekrutacyjne nie tylko kolegialnie prowadzą postępowanie rekrutacyjne, ale także w sposób kolegialny opracowują i wydają stosowne decyzje w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie, podpisując je w pełnym składzie. Decyzja wydawana przez organ kolegialny powinna określać co najmniej imiona i nazwiska osób, które ją wydały oraz winna zostać podpisana przez wszystkich członków tego organu stosownie do art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie decyzja organu I instancji nie wymienia imion i nazwisk członków Komisji Rekrutacyjnej i została podpisana jedynie przez Przewodniczącą Komisji. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, iż decyzje wydane przez organ kolegialny, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, winny zostać podpisane przez wszystkich członków tego organu. Podpisanie decyzji tylko przez przewodniczącego lub tylko przez niektórych członków organu, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, jest traktowane jako naruszenie prawa. W orzecznictwie i doktrynie występują jedynie różnice co do tego, czy decyzja nie zawierająca podpisu wydana została z naruszeniem prawa i to w stopniu rażącym nakazującym stwierdzenie jej nieważności, czy też jest to tzw. decyzja nieistniejąca, która nigdy nie weszła do obrotu prawnego (por. poglądy zacytowane w komentarzu do art. 107 K.p.a. w komentarzu: Andrzej Wróbel, Małgorzata Jaśkowska "Kodeks postępowania administracyjnego" Komentarz LEX, Wyd. LEX i Wolters Kluwer W-wa 2013 r. str. 668-674, wyroki NSA z: 27 lutego 1991 r., SA/Lu 149/91, 31 stycznia 1991 r. SA/Kr 1304/90, 11 lipca 2007 r., I OSK 1292/06, opubl. na stronie internetowej NSA CBOIS pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz wyrok SN z 30 września 1992 r. III AZP 17/92). Wobec powyższego – zdaniem Sądu – pominięcie imion i nazwisk członków Komisji Rekrutacyjnej, którzy wydawali decyzję w I instancji i brak ich podpisów stanowi naruszenie art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. , który stosuje się także do decyzji podjętych przez Komisję Rekrutacyjną do spraw przyjęcia na studia doktoranckie, o której mowa w art. 196 ust. 3 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, co wynika z treści art. 207 ust 1 ustawy. Jakkolwiek w pracy każdego organu kolegialnego istotną rolę pełni jego przewodniczący, jednakże osoba ta nie może uzurpować sobie kompetencji samego organu, skoro przysługuje ona organowi kolegialnemu i tylko działającemu in pleno (w pełnym składzie). Ponadto zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 11 lipca 2007 r., I OSK 1292/06 nie można przyjąć, że warunek wydania decyzji przez organ kolegialny jest spełniany już w sytuacji, gdy wszyscy członkowie organu podpisują protokół rozprawy zawierający treść rozstrzygnięcia. Mimo, że rozstrzygnięcie zostało faktycznie przegłosowane na posiedzeniu niejawnym, czego wyrazem jest protokół z takiego posiedzenia, to jednak dopiero składając swoje podpisy na decyzji zawierającej i rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie, członkowie składu orzekającego ostatecznie wyrażają wolę rozstrzygnięcia w konkretny sposób danej sprawy. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji będąc organem kolegialnym wydał 24 września 2016 r. decyzję podpisaną tylko przez Przewodniczącą Komisji Rekrutacyjnej. Z protokołu postępowania kwalifikacyjnego wynika, że egzaminatorami były dalsze 3 osoby, zatem Komisja Rekrutacyjna liczyła łącznie co najmniej 4 osoby. W tym stanie rzeczy nie ma wątpliwości, że decyzja I instancji została wydana z naruszeniem prawa, a to art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. i winna być usunięta z obrotu prawnego (podobnie NSA w wyroku z dnia 13 września 2013 r., I OSK 2932/12) Natomiast odnośnie do rozstrzygnięcia organu odwoławczego trzeba zważyć, że decyzja umarzająca postępowanie administracyjne na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. także narusza prawo w stopniu istotnym nakazującym usunięcie jej z obrotu prawnego. Upływ terminu roku akademickiego nie jest przesłanką podmiotową ani przedmiotową do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. i to w sytuacji, gdy organ odwoławczy naruszając ustawowy termin załatwienia sprawy wynikający z art. 36 K.p.a. załatwił sprawę po prawie roku od daty odwołania. Ponadto decyzja Rektora w zasadniczej części jej motywów w zasadzie próbuje wykazać istnienie przesłanek do skreślenia skarżącego z listy uczestników studiów doktoranckich, co w ogóle nie było przedmiotem sprawy administracyjnej. Już choćby z tego względu należało ją uchylić. To prawda, że zgodnie z treścią art. 197 ust. 1 ustawy, doktorant jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów doktoranckich. Doktorant jest obowiązany w szczególności do: 1) uczestniczenia w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z regulaminem studiów; 2) składania egzaminów, odbywania praktyk i spełniania innych wymogów przewidzianych w planie studiów; 3) przestrzegania przepisów obowiązujących w uczelni. Do podstawowych obowiązków doktorantów, poza obowiązkami określonymi w art. 197 ust. 1, należy realizowanie programu studiów doktoranckich, w tym prowadzenie badań naukowych i składanie sprawozdań z ich przebiegu, co wynika z art. 197 ust. 2 ustawy. W myśl natomiast z art. 197 ust. 4 ustawy, doktoranci, którzy nie wywiązują się z obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą zostać skreśleni z listy uczestników studiów doktoranckich. Zanim jednak doktorant zostanie skreślony z listy uczestników studiów doktoranckich winien być na nie przyjęty. Dlatego w związku z przedmiotem sprawy (przyjęcie na studia) i treścią zarzutów odwołania – to nie postępowanie administracyjne było bezprzedmiotowe jak uznał Rektor, lecz jego wywody w uzasadnieniu decyzji na takie miano zasługują. Przede wszystkim są jednak niezrozumiałe i nie wyjaśniają dlaczego sprawa administracyjna w zakresie złożonego wniosku o przyjęcie na studia doktoranckie jest bezprzedmiotowa . Czy do takiej konkluzji uprawniają zapisy ustawy o szkolnictwie wyższym, rozporządzenia wykonawczego powołanego wyżej czy uchwały Senatu UO nr 153/2012-2016. Tego zaskarżona decyzja odwoławcza nie wyjaśnia. Zauważyć również należy, że do decyzji podejmowanej w przedmiocie przyjęcia na studia, zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że stanowi ona decyzję podjętą w indywidulanych sprawach doktorantów, a więc dotyczy sfery praw i obowiązków doktoranta i wywiera bezpośredni skutek na zewnątrz (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2204/11). Dodać też trzeba, że wprawdzie decyzje organów uczelni, w kontekście wyrażonej w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP i potwierdzonej w art. 4 ust. 1 ustawy zasady autonomii szkół wyższych, nie muszą spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracji publicznej, to jednak skoro zostały poddane kontroli pod względem zgodności z prawem prowadzonej przez sąd administracyjny, powinny spełniać przynajmniej podstawowe wymogi umożliwiające przeprowadzenie tej kontroli. Nadto zasada autonomii szkół wyższych musi się mieścić w granicach wynikających z ustawy. Zważywszy na wyraźne odesłanie do przepisów K.p.a., odnotowania wymaga, że przepisy art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej i podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego. Podkreślić też trzeba, że ustanowiona w art. 80 K.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 K.p.a. Przy czym należy podkreślić, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, wynikającą z treści art. 15 K.p.a., organ odwoławczy nie może się ograniczyć wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Rozstrzygnięcie to polega na ponownym rozpoznaniu sprawy merytorycznie w jej całokształcie w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Ponadto organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzeć wszystkie żądania strony podniesione w odwołaniu i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Podkreślenia wymaga, że motywy decyzji powinny być tak podane, aby strona (a w konsekwencji sąd administracyjny) mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie decyzji oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować w ramach zasady przekonywania, zasadność przesłanek faktycznych oraz prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Takich wymogów w żadnej mierze, nie spełnia zaskarżona decyzja organu II instancji. Ponadto uzasadnienie jest obowiązkowym składnikiem decyzji mającym na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego jej dyspozytywną część. Uzasadnienie decyzji powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który - sprawując kontrolę w oparciu o powołane na wstępie przepisy P.p.s.a. - nie zastępuje organu w tym zakresie. Motywy, jakimi kierowano się przy wydaniu decyzji muszą wprost wynikać z decyzji, umożliwiając sądowi administracyjnemu kontrolę prawidłowości działań organu, które doprowadziły do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1503/14; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1064/14). Odnosząc wyżej przedstawione uwagi do stanu faktycznego i prawnego kontrolowanej sprawy, Sąd uznał, że decyzja Rektora Uniwersytetu Opolskiego została podjęta z naruszeniem szeregu podstawowych zasad procedury administracyjnej, w tym określonych w art. 7, art.11, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., co skutkować musiało wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ drugiej instancji nie przeprowadził należycie postępowania odwoławczego uznając, że już sam upływ okresu roku akademickiego 2016/2017 jest przesłanką do przyjęcia bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. skutkującą umorzeniem postępowania, bo skoro rok akademicki się skończył, to żądanie przyjęcia na studia samo w sobie jest bezzasadne. Nota bene to organ II instancji doprowadził do takiej sytuacji rozpoznając odwołanie od 7 listopada 2016 r. do 31 października 2017 r., czyli z prawie 11 miesięcznym uchybieniem ustawowego terminu z art. 36 § 3 K.p.a. Jeżeli podstawą odwołania od decyzji Komisji Rekrutacyjnej może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia doktoranckie (por. art. 196 ust. 4 zd. 2 ustawy), to uzasadnienie decyzji odmawiającej przyjęcia na takie studia winno wskazywać te zasady i sposób ich stosowania w konkretnej sprawie. Oznacza to, że organy uczelni powinny najpierw poczynić ustalenia odzwierciedlone w zebranym materiale dowodowym, w tym co do tego, jakie i jakim aktem wprowadzono kryteria punktowe dla naboru na studia doktoranckie, a następnie wskazać jaki wynik punktowy uzyskał skarżący z poszczególnych elementów postępowania kwalifikacyjnego. Dodać także należy, że organ II instancji, mimo podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących trybu rekrutacji nie odniósł się do tych zarzutów i nie wyjaśnił tych kwestii w uzasadnieniu swojej decyzji. Uzasadnienie decyzji stanowi integralną część decyzji. Jeżeli zatem treść uzasadnienia nie umożliwia poznania motywów, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, to decyzja taka jest decyzją wadliwą z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa. W tym stanie rzeczy, z uwagi na stwierdzone naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 P.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 200 zł. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają się przede wszystkim do ponownego rozpoznania sprawy, w tym z uwzględnieniem oceny Sądu co do konieczności prawidłowego podpisania decyzji przez organ kolegialny i prawidłowego uzasadnienia decyzji przez każdą z instancji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., ale po właściwie prowadzonym postępowaniu z powołaniem właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i odniesieniem się do zarzutów i argumentów strony. W szczególności rozpoznając sprawę organ I instancji winien uzupełnić materiał dowodowy uwzględniając wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy wskazać akt powołujący skład Komisji Rekrutacyjnej, powołać akt regulujący zasady działania Komisji, załączyć dokumenty z postępowania konkursowego określające sposób punktacji i stosowane kryteria wobec wszystkich kandydatów oraz wyliczenie punktów uzyskanych przez skarżącego, w tym punktów z rozmowy kwalifikacyjnej. Wreszcie uzasadnienie decyzji powinno wskazywać warunki i tryb rekrutacji stosowane w postępowaniu oraz szczegółowo przedstawiać wyniki uzyskane przez skarżącego i wyjaśniać, czy i ewentualnie jakich warunków nie spełnił.