III SA/Lu 249/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Polskiej Spółki Gazownictwa Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. Oddział Zakład Gazowniczy w L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym oddala skargę. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako: organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. w W., Oddział Zakład Gazowniczy w L. (dalej jako: skarżąca) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. dalej jako: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Starosty O. (dalej jako: organ I instancji) z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...] ustalającą opłatę za udostępnienie danych zgromadzonych w publicznym rejestrze. Rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco. We wniosku z dnia 18 stycznia 2017 r. strona wystąpiła o udostępnienie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W piśmie z dnia 5 lipca 2017 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem do organu I instancji o bezpłatne udostępnienie baz map wektorowych w obszarze wskazanym na załączonym szkicu. Załącznikiem do pisma był wniosek o udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym zgodny z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 września 2005 r. w sprawie sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym wskazując zadania publiczne i podstawę prawną jego realizacji tj. art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121 ze zm. dalej jako: u.g.n.) oraz art. 3 ust. 12 pkt a, ust. 25, art. 4 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne (Dz.U. z 2018 r., poz. 755 ze zm., dalej jako: p.e.) oraz art. 15 ust. 1 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 570 ze zm. dalej jako: u.i.d.p.r.z.d.). We wniosku wnioskodawca określił rejestr, w którym zgromadzone są dane, które mają być udostępnione jako zgodne z art. 4 ust. 1a pkt. 2 i 3 oraz ust. 1b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 z późn. zm.), (dalej P.g.i.k.). Pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. organ I instancji wezwał skarżącą do wskazania przepisów na mocy, których jest ona podmiotem realizującym zadania publiczne oraz wskazał błędy formalne złożonego wniosku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 11 września 2017 r. jako podstawę prawną realizowania w ramach swojej działalności zadań publicznych wskazała: art. 6. pkt 2 u.g.n. w zw. z art. 4 ust. 2 oraz art. 3 pkt 12 a p.e. i załączyła do pisma prawidłowo wypełniony wniosek. Rozpoznając wniosek organ I instancji w dniu 6 października 2017 r. sporządził Dokument Obliczenia Opłaty (dalej DOO) nr GKR [...] naliczając opłatę w wysokości 93 868 zł za materiały zasobu określane jako "Mapa zasadnicza w postaci wektorowej" oraz 121 209 zł za materiały określane jako "Zbiór danych bazy danych EGiB". W dniu 23 października 2017 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z 17 października 2017 r., w którym skarżąca wniosła o ustalenie opłaty w drodze decyzji administracyjnej. W dniu [...] listopada 2017 r. organ I instancji decyzją, znak [...] ustalił opłatę za udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym, w formacie GML lub Ewmapa z rejestru określonego w art. 4 ust. 1a pkt. 2 i 3 oraz ust. 1b Pgik w kwocie 93. 868 zł., obliczoną jako iloczyn stawki podstawowej (10 zł/ha) i liczby jednostek rozliczeniowych (pow. 15608 ha) z uwzględnieniem współczynnika korygującego LR (0,6) oraz 121 209 zł za materiały zasobu wskazane w pozycji Lp 2 DOO określane jako zbiór danych bazy danych EGIB obliczoną jako iloczyn stawki podstawowej (10 zł/ha) i liczby jednostek rozliczeniowych (pow. 13431 ha) z uwzględnieniem współczynnika korygującego LR (0,6). Łącznie opłata opiewała na kwotę 215 077 zł. Skarżąca nie zgodziła się z decyzją organu I instancji i wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 6 pkt 2 u.g.n.w zw. z art. 4 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 12a i art. 9c ust. 3 oraz art. 16 ust. 7 w zw. z art. 19 ust. 1, p.e., art. 221 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 - t.j. dalej jako u.f.p.), art. 40 ust. 2 pkt 4 lit. b P.g.i.k., art. 2 ust. 3, art. 15 u.i.d.p.r.z.d., art. 7 i art. 77 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania spółka wskazała, że organ I instancji niezasadnie przyjął, że skoro odwołujący działa jako spółka prawa handlowego (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością), nie można do niej stosować przepisów ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Skutkiem powyższej (w ocenie spółki) błędnej interpretacji było również niewłaściwe przyjęcie przez organ I instancji, że nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 40a ust. 2 pkt. 4 lit. b P.g.i.k. i na tej podstawie bezpłatne udostępnienie danych zgromadzonych w stosownym rejestrze. Organ I instancji dokonał, w ocenie odwołującego, również błędnej interpretacji przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 6 pkt 2) przyjmując niezasadnie, że spółka wykonuje jedynie cele publiczne, które to - wg organu - nie mieszczą się w zakresie pojęcia zadań publicznych. Ponadto organ I instancji nie odniósł się do przywoływanych przez spółkę przepisów ustawy Prawo energetyczne, które również stanowiły podstawę złożonego w sprawie wniosku. W ocenie odwołującej spółki organ I instancji błędnie przyjął jakoby zadania realizowane przez spółkę nie nosiły przymiotu zadań publicznych. Jak twierdzi spółka nie ma wątpliwości, że realizuje ona zadanie publiczne, o których mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń". W dalszej części odwołania, spółka wskazała, że organ w sposób niewłaściwy dokonał również rozróżnienia pojęć zadania publiczne i cel publiczny w oparciu o art. 221 u.f.p. Ponadto spółka stwierdziła, że art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b P.g.i.k. stanowi wyjątek od zasady pobierania opłaty za materiały zgromadzone w zasobach geodezyjnych, jeżeli dane te udostępniane są na podstawie art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który stanowi, że podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym realizującemu zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów, albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze w zakresie niezbędnym do realizacji zadań publicznych. Przepis art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne ma charakter merytorycznego przepisu szczegółowego. Określa on podmioty uprawnione, a ponadto wskazuje zakres uprawnienia tj. nieodpłatne udostępnianie danych. Ustawodawca nie odesłał do zasad, na których odbywa się udostępnienie danych w innej ustawie, lecz do konkretnego przepisu innej ustawy. Zdaniem spółki w tych okolicznościach zadaniem organu było ustalenie, czy spółka spełnia przesłanki określone w art. 15 ww. ustawy w kontekście statusu jaki posiada, czy wpisuje się w definicję pomiotów, o których mowa w art. 15 i czy realizuje zadania publiczne, według jakich kryteriów, a także czy przedmiot żądania mieści się w pojęciu danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze. Spółka wskazała, że wystarczającą przesłankę dla zastosowania art. 15 ust. 1 ww. ustawy i skorzystania z wyjątku uzyskania nieodpłatnych danych z zasobów geodezyjnych w oparciu o art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. d P.g.i.k., stanowi realizacja zadań publicznych niezależnie od publicznego czy niepublicznego charakteru podmiotu realizującego to zadanie. Spółka stwierdziła, że bez wątpienia realizuje zadanie publiczne, powołując się przy tym na treść art. 6 pkt 2 u.g.n.oraz na art. 3 pkt. 12a p.e. Zgodnie z ww. przepisami wnioskodawca posiada status przedsiębiorstwa energetycznego, które jak wynika z art. 4 ust. 2 ustawy, zajmuje się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych jest obowiązane zapewnić wszystkim odbiorcom oraz przedsiębiorcom zajmującym się sprzedażą paliw gazowych na zasadzie równego traktowania, świadczenie usług przesyłowych lub dystrybucyjnych paliw gazowych na zasadach i w zakresie określonym w ustawie. Podkreśliła przy tym, że zadania statutowe odwołującego są zadaniami strategicznymi państwa, o czym kilkakrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny np. w wyroku z 25 lipca 2006 sygn. P 24/05. Spółka podniosła także, iż poprzez fakt, że jedynym właścicielem skarżącego jest spółka Skarbu Państwa, 100% udziałów w kapitale posiada Skarb Państwa, przez co skarżący posiada status państwowej osoby prawnej. Skarżąca wskazała, że przysługuje jej nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w rejestrze z uwagi, iż jest ona podmiotem publicznym. W jej ocenie, nie ma żadnego znaczenia forma prawna podmiotu tj. spółka prawa handlowego. Ponadto, nawet w razie przyjęcia, iż nie jest ona podmiotem publicznym (co w żadnym przypadku nie może mieć miejsca) wyraźnego zaakcentowania wymaga, że spółka ta wykonuje zadania publiczne, nałożone na nią mocą ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy Prawo energetyczne. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 40a P.g.i.k. organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny udostępniają materiały zasobu odpłatnie. Opłata za udostępnianie materiałów zasobu oraz za wykonanie czynności, o których mowa w art. 40b ust. 1 P.g.i.k., jest iloczynem odpowiednich stawek podstawowych, liczby jednostek rozliczeniowych oraz współczynników korygujących lub sumą takich iloczynów (art. 40d). Wysokość stawek podstawowych w odniesieniu do odpowiednich jednostek rozliczeniowych, wysokość współczynników korygujących oraz zasady ustalania tych współczynników, a także szczegółowe zasady obliczania wysokości opłaty określa załącznik do ustawy. Opłatę pobiera się przed udostępnieniem materiałów zasobu lub przed wykonaniem czynności, o których mowa w art. 40b ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 40e P.g.i.k. wysokość należnej opłaty oraz sposób jej wyliczenia utrwala się w Dokumencie Obliczenia Opłaty. Organ odwoławczy wskazał, że organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, udostępniając materiały, wykazane we wniosku, sporządził Dokument Obliczenia Opłaty, a co za tym idzie naliczył opłatę za udostępnienie materiałów zasobu. Zgodnie z art. 40f P.g.i.k. w przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów zasobu lub wysokości należnej opłaty, właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną, która naliczy opłatę za udostępnienie materiałów z zasobu. Organ odwoławczy wskazał, że analizując całokształt zgromadzonego materiału dowodowego doszedł do wniosku, iż działania organu I instancji były zgodne z obowiązującymi zasadami, dotyczącymi bieżącej obsługi państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w zakresie udostępniania materiałów zgromadzonych w pzgik oraz naliczania za nie stosownej opłaty. Organ odwoławczy, stwierdził, że przepisem materialnym stanowiącym o zasadach prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, natomiast przepisem szczególnym jest rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. z 2013 r. poz. 1183), natomiast państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny to, zgodnie z przywołaną ustawą P.g.i.k., zbiór danych prowadzony na podstawie ustawy przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, utworzone na podstawie tych zbiorów danych opracowania kartograficzne, rejestry, wykazy i zestawienia, dokumentację zawierającą wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych lub dokumenty utworzone w wyniku tych prac, a także zobrazowania lotnicze i satelitarne. Dalsze unormowania ustawy P.g.i.k., a w szczególności art. 7d pkt 1 stanowią, iż do zadań starosty należy w szczególności prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także tworzenie, prowadzenie i udostępnianie baz danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 7 i 10 oraz ust. 1b, oraz tworzenie i udostępnianie standardowych opracowań kartograficznych w skalach: 1:500, 1:1000, 1:2000, 1:5000, o których mowa w art. 4 ust. 1e pkt 1 i 2. Art. 40a ust. 1 P.g.i.k. stanowi, że organy prowadzące pzgik udostępniają materiały zasobu odpłatnie. Zgodnie z art. 2 pkt 7 P.g.i.k., mapa zasadnicza to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające informacje o przestrzennym usytuowaniu: punktów osnowy geodezyjnej, działek ewidencyjnych, budynków, konturów użytków gruntowych, konturów klasyfikacyjnych, sieci uzbrojenia terenu, budowli urządzeń budowlanych oraz innych obiektów topograficznych, a także wybrane informacje opisowe dotyczące tych obiektów. Zdaniem organu II instancji materialno - prawna podstawa decyzji tj. art. 40f P.g.i.k. stanowi, że w przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów zasobu lub wysokości należnej opłaty, właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną, natomiast w rozpoznawanej sprawie istotą sporu jest nieodpłatne udostępnienie mapy zasadniczej w związku z realizacją przez wnioskodawcę zadania celu publicznego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.d stanowi, że podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi nie będącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Dalej ust. 2 ww. artykułu określa, że dane, o których mowa w ust. 1, powinny być udostępniane za pomocą środków komunikacji elektronicznej i mogą być wykorzystane wyłącznie do realizacji zadań publicznych. Natomiast art. 2 ust 3. ww. ustawy określa, że przepisów ustawy nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych, spółek handlowych, służb specjalnych w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r., Nr 29, poz. 154, z późn. zm. dalej jako: a.b.w.a.w.), Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz Narodowego Banku Polskiego, z wyjątkiem art. 13 ust. 2 pkt 1, gdy w związku z realizacją zadań przez te podmioty istnieje obowiązek przekazywania informacji do i od podmiotów nie będących organami administracji rządowej, oraz z wyjątkiem art. 13a, art. 19c i art. 19d. Tym samym w ocenie organu II instancji, art. 2 ust. 3 ww. ustawy wyłącza spółki handlowe z zakresu podmiotowego ustawy, a zatem przepisami ustawy z wyłączeniem powyższych wyjątków, nie obejmuje się tych spółek, chyba że spółki te realizowałyby swoje zadania jako zadania publiczne powierzone lub zlecone przez j.s.t. W przeciwnym wypadku spółki handlowe, które uzyskują dochody w związku z prowadzaną działalnością otrzymywałyby nieodpłatny dostęp do danych publicznych w zamian nie posiadając żadnego obowiązku przekazywania przetworzonych danych przestrzennych np. danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu (GESUT) do instytucji, z których je otrzymały. Ponadto gdyby art. 2 ust. 3 cyt. ustawy nie wyłączał możliwości nieodpłatnego udostępniania danych to zbędny byłby całkowicie art. 40a ust. 2 pkt 2 P.g.i.k. Nadto zdaniem organu odwoławczego podnieść należy, że ideą dotyczącą nieodpłatnego przekazywania danych w wersji elektronicznej jest, aby instytucje nawzajem przekazywały sobie dane w celu usprawnienia świadczenia usług publicznych. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/GL 874/14 wydanym w podobnej sprawie stwierdził, że "(...) poza sporem w niniejszej sprawie jest fakt, że "A" S.A. jest spółką handlową w rozumieniu ustawy Kodeks spółek handlowych, zatem w świetle powołanej regulacji przepisy ustawy, na którą powołuje się skarżąca nie znajdują w stosunku do niej zastosowania i bez znaczenia pozostaje w tej sytuacji sposób w jaki spółka powstała oraz fakt w oparciu o jakie decyzje i zezwolenia prowadzi swoją działalność. Niewątpliwie jest to zdaniem sądu działalność komercyjna oparta na umowach z indywidualnymi odbiorcami, na mocy których spółka uzyskuje określone dochody". Organ odwoławczy wskazał, że kolejną sprawą jest zakres danych, o które wnioskuje spółka i wyjaśnił, że z przepisów ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej oraz ustawie o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne wynika, że nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w rejestrze publicznym może nastąpić na rzecz podmiotu realizującego zadanie publiczne wyłącznie w zakresie niezbędnym do realizacji przez ten podmiot zadania publicznego. W tym przypadku zakres danych określony we wniosku nie pokrywa się z zakresem realizowanych przez skarżący podmiot zadań publicznych. Żądanie spółki w zakresie danych dotyczących całego uzbrojenia podziemnego nie znajduje oparcia w przepisach prawa oraz dotyczy sieci, w stosunku do których spółka nie posiada praw administratora. Zdaniem organu II instancji wskazanie, że spółka realizuje zadania publiczne wymienione w art. 6 ust. 2 u.g.n. jest nieprawidłowe. Powyższy przepis określa cele publiczne - a nie jak wskazuje spółka - zadania publiczne. Zadania publiczne są określone w różnych ustawach i odnoszą się do zadań własnych samorządu, które ustawodawca przypisał danemu szczeblowi samorządu terytorialnego i za którego realizację ta jednostka samodzielnie odpowiada. Organ odwoławczy wskazał, że w celu wyjaśnienia pojęcia podmiotu, któremu powierzono lub zlecono realizację zadania publicznego, można posiłkować się art. 221 u.f.p.. Przyjął, że jest to podmiot niezaliczany do sektora finansów publicznych, który w związku realizacją zadania publicznego nie działa w celu osiągnięcia zysku. Zlecenie zadania odbywa się na podstawie umowy administracyjnej lub porozumienia, które określają zadania oraz wysokość przeznaczonej na nie dotacji. Ze zgromadzonych akt sprawy nie wynika, żeby skarżąca realizowała zadania publiczne na skutek jego powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny. Nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających fakt powierzenia zadań publicznych przypisanych podmiotowi publicznemu np. gminie. Brak jest również dokumentów potwierdzających, że spółka została powołana jako podmiot, któremu powierza się część zadań przypisanych podmiotowi publicznemu. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. - o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. "do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a- 96n ustawy zmienianej w art. 1". Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca Spółka zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 2 ust. 3 w zw. z art. 15 u.i.d.p.r.z.p. w zw. z art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b P.g.i.k. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym przyjęciem przez organ odwoławczy, iż skoro skarżąca spółka działa m.in. w oparciu o przepisy ustawy Kodeks Spółek Handlowych to brak jest podstaw do udostępnienia jej danych na podstawie ww. przepisu; rgany rozstrzygające pominęły przy tym, iż udziałowcem skarżącej jest spółka należąca do Skarbu Państwa, przez co niezasadnie i błędnie zakwalifikowały skarżącą spółkę jako podmiot prywatny, podczas gdy jest ona narodowym operatorem systemu dystrybucyjnego gazu, a zadania przez nią realizowane dotyczą szeroko rozumianego zaspokajania potrzeb mieszkańców Rzeczpospolitej Polskiej;wskutek błędnej wykładni wskazanych norm prawnych, w sposób nieprawidłowy przyjęto, że zadania realizowane przez skarżącą nie noszą przymiotu zadań publicznych, a w związku z tym nie umożliwiają zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 15 ustawy. b) art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm. dalej jako: u.s.g.) poprzez jego niezastosowanie przez organy orzekające na gruncie analizowanego stanu faktycznego i w konsekwencji pominięcie, iż skarżąca – zaopatrując w gaz obywateli – realizuje zadania własne gminy, a w związku z tym jest podmiotem uprawnionym do zwolnienia z naliczonej opłaty za udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym. c) art. 6 pkt 2 u.g.n.w zw. z art. 4 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 12a p.e. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem przez organ, że spółka wykonuje jedynie cele publiczne, przy jednoczesnym pominięciu przez organ odwoławczy faktu, że skarżąca jest jednostką organizacyjną użyteczności publicznej, a co za tym idzie stale wykonuje zadania publiczne, realizującą zadania własne jednostek samorządu terytorialnego, a co za tym idzie stale wykonuje zadania publiczne. d) art. 9c ust. 3 p.e. – poprzez jego pominięcie przez organy obu instancji i w konsekwencji nie odniesieniu do faktu, że obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego (w tym przypadku skarżącej wymienione w ww. przepisie dotyczą spraw publicznych, a ich prawidłowa realizacja (uwarunkowana m. in. posiadaniem zasobów o udostępnienie których wnosi spółka) ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia społeczeństwa. e) art. 16 ust. 7 w zw. z art. 19 ust. 1 p.e. poprzez ich niezastosowanie przez organ odwoławczy w sytuacji, gdy przepisy te stanowią o konieczności udostępnienia danych z map wektorowych w kontekście współpracy skarżącej spółki z podmiotami publicznymi, w związku z obowiązkiem sporządzania planów rozwoju. f) art. 221 ust. 1 u.f.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w realiach niniejszej sprawy i w konsekwencji błędne uznanie przez organ odwoławczy, iż skarżąca nie realizuje zadań publicznych. 2. naruszenie prawa procesowego, który miał wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 i 77 k.p.a. przez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności poprzez błędne stwierdzenie, iż skarżąca nie wykazała, iż realizuje zadania publiczne, podczas gdy w pismach składanych przez spółkę wymienione zostały zadania przez nią realizowane oraz podstawy prawne świadczące o ich charakterze publicznym. b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji, w sytuacji kiedy wskazany akt jest niezgodny z prawem oraz uniemożliwia skarżącej uzyskanie dostępu (bezpłatnego) do kluczowych z punktu widzenia zadań wykonywanych przez spółkę informacji. W uzasadnieniu skargi rozwinęła zarzuty stawiane w odwołaniu podkreślając, że z uwagi na wagę, zakres i obowiązki skarżącej jako operatora systemu dystrybucyjnego gazu oraz treść art. 6 pkt 2 u.g.n.. jest ona jednostką organizacyjną użyteczności publicznej wykonującą zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.) i wobec czego podlega regulacjom tej ustawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 752/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 516/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt II SAB/Gd 27/14). W ocenie skarżącej art. 221 u.f.p. w żadnej mierze się do niej nie odnosi, gdyż dotyczy celów publicznych związanych z realizacją zadań jednostek samorządu terytorialnego. W takiej sytuacji nie ma podstaw do twierdzenia, że skarżąca wykonuje cele publiczne, a nie zadania publiczne, wobec czego zastosowanie powyższego przepisu było niewłaściwe. Skarżąca przytoczyła stanowisko zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 576/11, wg którego "(...) z treści art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne wynika, że nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w rejestrze, przysługuje tym wszystkim podmiotom, zarówno publicznym, jak i niepublicznym, które realizują zadania publiczne i w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Warunek nieodpłatnego dostępu do danych rejestrowych stanowi zatem realizacja zadań publicznych, niezależnie od publicznego czy niepublicznego charakteru podmiotu realizującego takie zadanie. Zadania publiczne muszą być przy tym powierzone wymienionym podmiotom w określony sposób, a mianowicie na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji. Skarżąca podkreśliła, że wystarczającą przesłankę dla zastosowania art. 15 ust. 1 ustawy i skorzystania z wyjątku uzyskania nieodpłatnych danych z zasobów geodezyjnych w oparciu o art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b P.g.i.k. stanowi realizacja zadań publicznych niezależnie od publicznego czy niepublicznego charakteru podmiotu realizującego to zadanie. Pomijając wyjaśniony wyżej aspekt, skarżąca realizuje zadanie publiczne na podstawie art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, należy też zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 3 pkt 12a p.e. skarżąca posiada status przedsiębiorstwa energetycznego, które jak wynika z art. 4 ust. 2 ustawy zajmuje się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych, w związku z czym jest obowiązane zapewnić wszystkim odbiorcom oraz przedsiębiorcom zajmującym się sprzedażą paliw gazowych na zasadzie równego traktowania świadczenie usług przesyłowych lub dystrybucyjnych paliw gazowych na zasadach i w zakresie określonych w ustawie. Skarżąca wskazała również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Gd 154/16, zgodnie z którym działalność przedsiębiorstwa energetycznego w zakresie wskazanym w art. 9c ust. 3 p.e. dotyczy spraw publicznych. Prawo energetyczne w art. 16 nakłada na przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych także obowiązek sporządzania planów rozwoju z uwzględnieniem planów zagospodarowania przestrzennego, koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju lub planu zagospodarowania przestrzennego województw, albo w przypadku braku takiego planu, strategii rozwoju województwa, oraz 10-letniego planu rozwoju sieci o zasięgu wspólnotowym. Do prawidłowej realizacji obowiązków przez skarżącą niezbędne są natomiast także dane wynikające z map wektorowych, co również uzasadnia obowiązek ich nieodpłatnego udostępnienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji sprowadza się do oceny, czy została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przy tym sąd administracyjny rozpoznając sprawę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - p.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd zobowiązany jest z urzędu skontrolować, czy w sprawie doszło do naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego. W świetle przepisów P.g.i.k. zasadą jest odpłatność za udostępnianie danych i informacji z zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Stanowi o tym wprost przepis art. 40a ust. 1 P.g.i.k. Jednakże zdaniem skarżącej spółki w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zastosowanie znajduje wyjątek od zasady odpłatności, przewidziany w art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b P.g.i.k. Przepis ten stanowi, że nie pobiera się opłaty za udostępnienie danych na podstawie art. 15 u.i.d.p.r.z.d. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 u.i.d.p.r.z.d. przepisów ustawy nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych, spółek handlowych, służb specjalnych w rozumieniu art. 11 a.b.w.a.w., Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz Narodowego Banku Polskiego, z wyjątkiem art. 13 ust. 2 pkt 1, gdy w związku z realizacją zadań przez te podmioty istnieje obowiązek przekazywania informacji do i od podmiotów niebędących organami administracji rządowej, oraz z wyjątkiem art. 13a, art. 19c i art. 19d. Poza sporem w niniejszej sprawie jest fakt, że skarżąca jest spółką handlową w rozumieniu ustawy Kodeks spółek handlowych. Zgodnie z art. 1 § 2 k.s.h. spółkami handlowymi są: spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa, spółka komandytowo - akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółka akcyjna. Zatem w świetle powołanej regulacji przepisów ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, na którą powołuje się skarżąca spółka nie znajdują w stosunku do niej zastosowania i bez znaczenia pozostaje w tej sytuacji sposób w jaki spółka powstała oraz fakt w oparciu o jakie decyzje i zezwolenia prowadzi swoją działalność. Nie można zgodzić się z argumentacją spółki, że jej jedynym właścicielem jest Skarb Państwa, który posiada 100% udziałów w kapitale zakładowym spółki. Wg odpisu KRS znajdującego się w aktach sądowych (k. 10) wspólnikiem posiadającym całość udziałów spółki jest [...] S.A. Natomiast z informacji zawartych na stronie internetowej [...] S.A. w zakładce "Relacje inwestorskie" oraz odpisu KRS wynika, że udział procentowy Skarbu Państwa w [...] wynosi 71,88%. Udział procentowy pozostałych akcjonariuszy wynosi 28,12 %. Spółka notowana jest Warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych, a jej akcje podlegają publicznemu obrotowi. Niewątpliwie jedyny udziałowiec skarżącej prowadzi działalność komercyjną opartą na umowach z indywidualnymi odbiorcami, na mocy których spółka uzyskuje określone dochody. Odnosząc się do zarzutów skargi należy również wskazać, że w myśl art. 15 u.i.d.p.r.z.d., podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań (ust. 1); dane, o których mowa w ust. 1, powinny być udostępniane za pomocą środków komunikacji elektronicznej i mogą być wykorzystane wyłącznie do realizacji zadań publicznych (ust. 2); Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób, zakres i tryb udostępniania danych, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę usprawnienia realizacji zadań publicznych, zapewnienia szybkiego i bezpiecznego dostępu do danych oraz zabezpieczenia wykorzystania danych do celów realizacji zadań publicznych (ust. 3). Z przytoczonej treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika zatem, że nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w rejestrze, przysługuje tym wszystkim podmiotom, zarówno publicznym, jak i niepublicznym, które realizują zadania publiczne i w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Warunek nieodpłatnego dostępu do danych rejestrowych stanowi zatem realizacja zadań publicznych, niezależnie od publicznego czy niepublicznego charakteru podmiotu realizującego takie zadanie. Zadania publiczne muszą być przy tym powierzone wymienionym podmiotom w określony sposób, a mianowicie na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji. W ocenie Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zachodzi przypadek wykonywania zadania publicznego na podstawie bezpośredniego upoważnienia ustawowego. Wbrew stanowisku skarżącej, nie ma również w sprawie miejsca sytuacja powierzenia lub zlecenia zadania publicznego przez podmiot publiczny. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, chodzi w tym przypadku o porozumienie lub umowę administracyjną, a zatem umowę o charakterze publicznoprawnym, zawarte w tej sprawie z właściwym organem na podstawie umocowania przewidzianego w ustawie (Czesław Martysz, Grażyna Szpor, Kajetan Wojsyk "Ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Komentarz", Wydawnictwo ABC 2007). Porozumienie administracyjne jest prawną formą, za pomocą której podmioty administracji publicznej (organy i instytucje administracyjne) podejmują współdziałanie przy realizowaniu zadań administracji publicznej, wspólnie realizując część lub całość swoich kompetencji. Niewątpliwie w okolicznościach sprawy taka sytuacja nie występuje, gdyż skarżąca nie jest podmiotem administracji publicznej, ale spółką prawa handlowego. Nie zachodzą również podstawy do przyjęcia umownego powierzenia realizacji zadania publicznego skarżącej spółce. Powierzenie zadania publicznego musi być wyraźne, nie może być domniemane i musi dotyczyć zadania, które organ może przenieść, mając w tym zakresie kompetencję przewidzianą w przepisach ustawowych. Natomiast wykonywanie na podstawie umowy cywilnoprawnej czynności, które nawet wiążą się z zadaniem publicznym, nie przenosi samo przez się tego zadania i nie czyni podmiotu wykonującego takie czynności podmiotem realizującym zadanie publiczne. W odniesieniu do zarzutów skargi istotne jest rozróżnienie zadania publicznego, zdefiniowanego w ustawie o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne od celu publicznego, wskazanego w art. 6 pkt 2 u.g.n. Wbrew wskazaniom spółki nie są to pojęcie tożsame, a ich znaczenie należy odczytywać w kontekście ustaw, w których zostały zawarte. W komentarzu do art. 2 u.i.d.p.r.z.p. (Czesław Martysz, Grażyna Szpor, Kajetan Wojsyk "Ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Komentarz", Wydawnictwo Lex 2015) wskazano, że "(...) Zadania publiczne to normatywnie postulowane dla dobra wspólnego zachowania, za które odpowiedzialność ponoszą organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego oraz inne organy państwowe. Zadania publiczne to pojęcie prawne użyte w Konstytucji RP - w art. 15, 16, 163 i 164 - w kontekście udziału samorządu w sprawowaniu władzy publicznej, o której mowa w art. 7 i 10. W świetle Konstytucji RP zadania publiczne są wykonywane na podstawie i w granicach prawa przez podmioty sprawujące władzę publiczną, w tym w istotnej części przez samorząd terytorialny wykonujący te zadania w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, za pośrednictwem organów stanowiących i wykonawczych. Wśród zadań publicznych Konstytucja RP wyróżnia zadania służące "zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej" oraz zadania zastrzeżone przez Konstytucję RP lub ustawy dla organów innych władz publicznych, a wśród nich takie, które ustawa może zlecić organom samorządu, jeżeli wynika to "z uzasadnionych potrzeb państwa". Zdolność wykonywania zadań publicznych przez jednostki terytorialne ma być jednym z kryteriów w ustawowym kształtowaniu zasadniczego podziału terytorialnego państwa. W świetle doktryny zadania publiczne mogą być wykonywane przez podmioty publiczne niemające kompetencji władczych albo wręcz przez podmioty niepubliczne. Głównym kryterium uznania danych zadań za publiczne jest okoliczność, że państwo lub samorząd terytorialny ponoszą w świetle prawa odpowiedzialność za ich realizację. Nie traktuje się jako kryterium kwalifikacji do kategorii zadań publicznych samego wykonywania zadań w ramach struktur organizacyjnych państwa lub samorządu". Natomiast w art. 6 u.g.n. wskazano cele publiczne. W literaturze podejmowano wielokrotne próby zdefiniowania, a przynajmniej scharakteryzowania celu publicznego. Wskazuje się zatem, że celem publicznym jest to wszystko, do osiągnięcia czego służą cele wskazane w art. 6, przy czym kluczowe dla określenia celu publicznego są ustawowe kryteria (tak M. Wolanin, Ustawa ..., s. 49, 59; Z. Marmaj, w: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, red. G. Bieniek, Warszawa 2011, s. 45; E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Warszawa 2011, s. 60, która nawiązuje także do pojęcia przestrzeni publicznej w art. 2 pkt 6 u.p.z.p.). W innym ujęciu podkreśla się, że cele publiczne obejmują cztery kategorie aktywności: 1) działania o charakterze inwestycyjnym, 2) działania mające na celu utrzymanie zrealizowanych inwestycji, 3) działania o charakterze ochronnym i konserwatorskim, natomiast osobną grupę tworzy 4) poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin. W konkluzji zatem stwierdzić należy, że skarżąca wykonując zadania dotyczące m.in. przyłączenia odbiorów, inwestycji, eksploatacji sieci, dyspozycji gazu, odczyty, usuwania awarii itd. nie realizuje powierzonego przez podmiot publiczny zadania publicznego, jak tego wymaga art. 15 u.i.d.p.r.z.p. w związku z art. 40a ust. 2 lit. b P.g.i.k. Tym samym w stanie faktycznym sprawy nie zachodziły podstawy do zastosowania w stosunku do skarżącej spółki wymienionych przepisów, przewidujących wyjątek od zasady odpłatności za udostępnienie danych i informacji z prowadzonego przez starostę powiatowego zasobu geodezyjnego. Nie znajduje zatem uzasadnionych podstaw zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, gdyż wbrew stanowisku skarżącej nie była ona uprawniona do nieodpłatnego uzyskania danych zgromadzonych we wskazanym rejestrze publicznym. Mając na uwadze powyższe nie można uznać również zarzutu skarżącej w zakresie naruszenia art. 4 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 12a p.e. W niniejszej sprawie art. 3 pkt 12a nie miał zastosowania, natomiast w myśl art. 4 ust. 2, który opisuje zadania i obowiązki przedsiębiorstwa energetycznego, zajmującego się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest ono obowiązane zapewnić wszystkim odbiorcom oraz przedsiębiorstwom zajmującym się sprzedażą paliw gazowych lub energii, na zasadzie równoprawnego traktowania, świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii, na zasadach i w zakresie określonym w ustawie; świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji tych paliw lub energii odbywa się na podstawie umowy o świadczenie tych usług. Przepis ten nie potwierdza tezy skarżącej o realizowaniu zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego i stałego wykonywania zadań publicznych, a jedynie konstytuuje kontraktowy, a zatem cywilnoprawny charakter świadczonych usług. Nie można podzielić zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy w szczególności zadania własne obejmują sprawy m. in. zaopatrzenia w gaz. Jak wskazuje orzecznictwo do obowiązków gminy należy zaopatrzenie mieszkańców gminy w wodę (gaz), jest to zadanie własne gminy, a więc nie może gmina wykonywania tego obowiązku zaniechać ani przerzucać na inne podmioty, gdyż tak czyniąc faktycznie przestaje wykonywać swoje ustawowe obowiązki, co w świetle prawa oznacza, że organy gminy działają niezgodnie z prawem. (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1085/06). Mając na uwadze powyższe, twierdzenia skarżącej, że wykonuje zadania własne gminy i z tego tytułu przysługuje jej zwolnienie z naliczonej opłaty jest nieuzasadnione w uwagi na istotę tych zadań – ich adresatem czyli podmiotem zobowiązanym do ich wykonywania zawsze będzie gmina, a nie podmiot trzeci. Odnośnie do zarzutu niezastosowania przez organ odwoławczy art. 16 ust. 7 w zw. z art. 19 ust. 1 p.e. to wskazać należy, że jest on bezzasadny. Zdaniem spółki powyższe przepisy stanowią o konieczności udostępnienia danych z map wektorowych w kontekście współpracy skarżącej spółki z podmiotami publicznymi, w związku z obowiązkiem sporządzania planów rozwoju. We wniosku z dnia 18 stycznia 2017 r. spółka wskazała, że posiadanie aktualnych map wektorowych w pełnej treści na obszarze zgazyfikowanym oraz planowanym do gazyfikacji jest niezbędne w celu prawidłowej i bezpiecznej eksploatacji sieci gazowej. Nie rozstrzygając, czy sporządzenie planu rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe jest zadaniem publicznym w rozumieniu ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne ponieważ nie ma to znaczenia w rozpoznawanej sprawie, wskazać należy, że uzasadnienie wniosku o udostępnienie map nie wiązało udostępnienia map z realizacją sporządzenia takiego planu rozwoju. Podobnie nie ma zastosowania w sprawie - wbrew twierdzeniom spółki - art. 221 ust. 1 u.f.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku mogą otrzymywać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacje celowe na cele publiczne, związane z realizacją zadań tej jednostki, a także na dofinansowanie inwestycji związanych z realizacją tych zadań. Powyższy przepis nie ma zastosowania w sprawie ponieważ po pierwsze odnosi się do celu publicznego, a nie zadania publicznego, po drugie dotyczy podmiotów niedziałających w celu osiągnięcia zysku, a skarżąca spółka takim podmiotem nie jest, co Sąd wyjaśnił odnosząc do stanu właścicielskiego spółki. W ocenie Sądu, skarżąca niezasadnie odnosi pojęcie zadania publicznego wskazanego w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej do rozpoznawanej sprawy. Przede wszystkim dlatego, że nieodpłatność za materiały znajdujące się w zasobie geodezyjnym i kartograficznym ustawodawca odniósł jedynie do ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, która jednocześnie określiła wyjątki od jej stosowania w art. 1 ust. 3 dotyczące spółek handlowych. Podkreślić należy, że termin "zadania publiczne" w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej jest pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania publiczne mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyraźne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty, niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Działalność przedsiębiorstwa energetycznego w charakterze operatora systemu dystrybucyjnego (art. 9c ust. 3 p.e.) dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Także działalność przedsiębiorstwa energetycznego, niemieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej", nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ( por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 139/14). Zatem zarzut naruszenia art. 9c ust. 3 p.e. i tezy wynikające z przywołanego przez skarżącą w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Gd 154/16 nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na inny przedmiot sprawy (informację publiczną). Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego: art. art. 7, 77, 138 § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana została zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Dokonana ocena jest spójna, logiczna, zgodna z wiedzą i zasadami doświadczenia życiowego. W rozstrzygnięciu organ odwoławczy szczegółowo określił, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a z jakich przyczyn odmówił wiarygodności innym dowodom. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego - przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (por. wyrok z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1174/16). W ocenie Sądu, organ należycie wyjaśnił zaistniałe w sprawie fakty mające znaczenie dla załatwienia sprawy i zastosowania odpowiednich norm prawa materialnego. Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny i prawidłowo zebrany materiał dowodowy, organ odwoławczy w sposób odpowiadający prawu zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Starosty O. z dnia [...] listopada 2017 r. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił. skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.