II SA/Sz 491/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Rzecznika Praw Dziecka w W. na decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami uchyla zaskarżoną decyzję. Wnioskiem z dnia 27 listopada 2017 r., S. E. zwróciła się do Wójta Gminy o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na rzecz I. P. i O. P.. Decyzją z dnia [...] r., Wójt Gminy odmówił S. E. przyznania świadczenia w formie zasiłku rodzinnego na rzecz I. P. i O. P.. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że jednym z kryteriów uprawniających do przyznania zasiłku rodzinnego w okresie zasiłkowym, trwającym od 1 listopada 2017 r. do 31 października 2018 r., jest dochód rodziny za 2016 r. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1952 – j.t. ze zm.), zwanej dalej również "u.ś.r.", w związku z art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz. U. z 2017 r. poz. 1428), zasiłek rodzinny przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 674,00 zł. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 32 ustawy z o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin, w przypadku gdy członkiem rodziny jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 764,00 zł. Po przytoczeniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych organ przystąpił do analizy wniosku, wskazując, że z załączonych do niego dokumentów, w tym złożonych przez wnioskodawcę zaświadczeń oraz oświadczeń, wynika, że dochód rodziny nie przekracza kryterium dochodowego uprawniającego do pobierania zasiłku rodzinnego. Organ ustalił, że postanowieniem z dnia [...]. na czas trwania procesu o rozwód Sąd Okręgowy w S. ustalił miejsce pobytu dzieci I. P. i O. P. przy matce S. E.. Dokonując oceny tej okoliczności organ powołał się na art. 23a ustawy o świadczeniach rodzinnych i podniósł, że ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych oraz ich wypłata następują odpowiednio na wniosek małżonków, rodziców, jednego z rodziców i innych (...). Do wniosku należy dołączyć odpowiednio m.in. zaświadczenia lub oświadczenia oraz dowody niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, w tym m.in. prawomocne orzeczenie sądu orzekające rozwód lub separację. Końcowo organ wskazał, że zgodnie z opinią radcy prawnego dostarczone postanowienie Sądu Okręgowego w S. (sygn. X RC [...]) jest niewystarczające do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych. Decyzja została doręczona S. E. w dniu 8 grudnia 2017 r. Skargę na decyzję Wójta Gminy wniósł Rzecznik Praw Dziecka, zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 ust. 17a w zw. z art. 23 ust. 4 pkt 3b ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegające na przyjęciu przez organ administracji, że brak przedstawienia prawomocnego wyroku orzekającego separację lub rozwód jest podstawą odmowy przyznania wnioskowanych świadczeń, - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), przywołanej dalej jako "k.p.a.", poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom tego przepisu, w szczególności poprzez brak szczegółowego wyjaśnienia przez organ, dlaczego dostarczone postanowienie Sądu Okręgowego w S. w sprawie o sygn. akt X RC [...] o ustaleniu miejsca pobytu małoletnich I. P. i O. P. przy matce S. E. - jest niewystarczające do ustalenia prawa do wnioskowanych świadczeń rodzinnych przez uczestniczkę postępowania. Skarżący wywiódł, że w jego ocenie organ błędnie przyjął, że do ustalenia zasiłku rodzinnego niezbędne jest przedstawienie prawomocnego orzeczenia sądu orzekającego rozwód lub separację. Podkreślił, że S. E., jako matka I. P. i O. P. była osobą uprawnioną do otrzymania wnioskowanego świadczenia. Ponadto skarżący dowodził, że S. E. wniosek złożyła nie jako osoba samotnie wychowująca dzieci, ale jako mężatka, bowiem do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia o rozwiązaniu małżeństwa przez rozwód, w świetle prawa pozostaje mężatką. Stąd w ocenie skarżącego żądanie od wnioskodawczyni, aby przedłożyła orzeczenie orzekające o rozwodzie i uzależnianie od tego przyznania świadczenia narusza przepisu ustawy o świadczeniach rodzinnych. W ocenie Rzecznika, organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał na przepis art. 23 ust. 4 pkt 3b u.ś.r., jednakże nie uwzględnił przy tym aktu wykonawczego, tj. Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1466), zwanego dalej "rozporządzeniem". Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 4 pkt 2 u.ś.r. do wniosku należy dołączyć odpowiednio zaświadczenia lub oświadczenia oraz dowody niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych poprzez złożenie prawomocnego orzeczenia sądu orzekającego rozwód lub separację. Natomiast przywołane rozporządzenie określa sposób i tryb postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz szczegółowy zakres informacji, jakie mają być zawarte we wniosku o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych oraz w oświadczeniach niezbędnych do ustalenia tego prawa, w tym oświadczeniach o dochodach członków rodziny oraz zaświadczeniu, o którym mowa w art. 23 ust. 4 pkt 2 u.ś.r. (§ 1). Z § 5 pkt 7 rozporządzenia wynika, że ustalając prawo do zasiłku rodzinnego, uwzględnia się, poza odpowiednimi informacjami wskazanymi w § 2-4, również odpowiednio odpis prawomocnego orzeczenia sądu orzekającego rozwód lub separację albo odpis zupełny lub skrócony aktu zgonu małżonka lub rodzica dziecka - w przypadku osoby samotnie wychowującej dziecko. Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, zdaniem skarżącego, że odpis prawomocnego orzeczenia sądu orzekającego rozwód lub separację jest zobowiązana złożyć jedynie osoba, która składa wniosek jako osoba samotnie wychowująca dziecko. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 17a u.ś.r., ustawodawca przez "osobę samotnie wychowującą dziecko" rozumie - pannę, kawalera, wdowę, wdowca, osobę pozostającą w separacji orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osobę rozwiedzioną, chyba że wychowuje wspólnie co najmniej jedno dziecko z jego rodzicem. Następnie skarżący powołał się na definicję legalną rodziny z art. 3 pkt 16 u.ś.r. i wskazał, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych ustawodawca określając pojęcie rodziny w ustawie o świadczeniach rodzinnych uwzględnił status prawny, a nie faktyczny. Zatem w sytuacji, gdy postępowanie o rozwód nie zostało zakończone, regulacje dotyczące osób samotnie wychowujących dzieci nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Skarżący podkreślił, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów określonych art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organ nie wskazał szczegółowego uzasadnienia dlaczego stronie nie przysługuje zasiłek rodzinny, poprzestając wyłącznie na powołaniu w sentencji decyzji podstawy prawnej takiego ustalenia - art. 23 u.ś.r. Z art. 11 k.p.a. wynika obowiązek wyjaśniania stronom zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Wyrazem realizacji tej zasady jest uzasadnienie decyzji, które w myśl art. 107 § 3 k.p.a., powinno przekonywać stronę o prawidłowości rozstrzygnięcia. Organ administracji musi m.in. przedstawić w nim swoją ocenę oraz motywy leżące u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Skarżący zaakcentował, że bez prawidłowego uzasadnienia decyzji strona nie ma możliwości obrony swoich słusznych interesów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi w zasadzie jedynie przytoczenie przepisów, podczas gdy, poza wskazaniem i wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ma być ono dla strony źródłem informacji o sposobie rozumowania organu podejmującego decyzję i przyjętych przez niego założeniach, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Za takie uzasadnienie nie można, zdaniem skarżącego, uznać ogólnikowego stwierdzenia, że dostarczone postanowienie Sądu Okręgowego w S. jest niewystarczające do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych i że do otrzymania wnioskowanego świadczenia niezbędne jest dostarczenie orzeczenia orzekającego rozwód lub separację. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy podał informacje dotyczące stanu rodzinnego S. E., dotyczące jej związku z innym aniżeli ojciec I. P. i O. P. mężczyzną, a następnie przytoczył art. 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ wskazał, że w czasie składania wniosku S. E. pozostawała w związku małżeńskim z W. P., nie miała również zasądzonych alimentów na rzecz synów I. i O. P.. Ponadto podczas weryfikacji wniosku, organ uzyskał informację, że W. P. złożył w Ś. wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych i S. P. została tam ujęta w składzie rodziny. W związku z powyższym, zgodnie z obwiązującym w tym zakresie przepisami świadczenie wychowawcze nie przysługuje i z tego względu odmówiono jego przyznania. Wójt Gminy podkreślił, że S. E. odebrała decyzję i nie wniosła odwołania, co jest równoznaczne z tym, że zgadza się z postanowieniami w niej zawartymi. Końcowo organ wskazał, że S. E. rozpoczęła procedurę związaną z rozwodem oraz ustaleniem alimentacji na rzecz dzieci, jednak nie posiada informacji dotyczących rozstrzygnięć, ponieważ 23 kwietnia 2018 r. opuściła teren Gminy P. i obecnie zamieszkuje wraz z dziećmi w Ś.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 - j.t. ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2017 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – j.t.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium legalności, wykazała, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi jest decyzja Wójta Gminy, którą organ ten odmówił S. E. przyznania świadczenia rodzinnego na rzecz O. P. i I. P. z tego względu, że wnioskodawczyni nie przedłożyła prawomocnego orzeczenia orzekającego o rozwodzie. Organ powołał się przy tym na opinię radcy prawnego, z której wynika, że dostarczone przez S. E. postanowienie Sądu Okręgowego w S., ustalające miejsce pobytu dzieci przy matce jest niewystarczające. Rzecznik Praw Dziecka, który wniósł skargę na decyzję Wójta Gminy przedstawił szeroką argumentację wskazującą na to, że przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych zostały w niniejszej sprawie błędnie zinterpretowane, a organ nie wziął pod uwagę tego, że skarżąca złożyła wniosek jako mężatka i tak powinna być traktowana do czasu uprawomocnienia się orzeczenia orzekającego o rozwodzie. Sąd w pełni podziela stanowisko Rzecznika Praw Dziecka w niniejszej sprawie. Przystępując do rozpoznania skargi w pierwszej kolejności wskazać należy, że organ, procedując nad wnioskiem S. E., naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Złożenie wniosku o przyznanie prawa do świadczenia rodzinnego zainicjowało postępowanie administracyjne, w toku którego organ działa na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Organ winien stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podjąć, wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7). Ma on również obowiązek należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na treść ich praw i obowiązków (art. 9 k.p.a.). Dalej obowiązkiem organu jest zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, na każdym jego stadium (art. 10 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Wydana w sprawie decyzja administracyjna winna zawierać szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Analiza przedłożonych sądowi akt postępowania prowadzi do wniosku, że organ nie zadośćuczynił żadnemu z tych obowiązków. Akta administracyjne składają się praktycznie jedynie z wniosku S. E. o przyznanie świadczenia oraz wydanej po upływie 7 dni od dnia złożenia wniosku decyzji odmawiającej przyznania świadczenia. Brak jest w nich postanowienia Sądu Okręgowego w S. oraz opinii prawnej, na którą powołał się organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Akta nie zawierają również żadnych dokumentów, które mogłyby świadczyć o tym, że czyniono ustalenia, o których mowa w odpowiedzi na skargę. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że wydana w sprawie decyzja narusza również przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych wymienione w skardze. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że świadczenie, o którego przyznanie ubiegała się S. E. – zgodnie z art. 4 ust. 2 u.ś.r., przysługuje: 1) rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka; 2) opiekunowi faktycznemu dziecka; 3) osobie uczącej się. Kryterium dochodowe, uprawniające do otrzymania świadczenia określa art. 5 u.ś.r., który odwołuje się do dochodu rodziny, który – stosownie do art. 3 pkt 2 stanowi sumę dochodów członków rodziny. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, co należy rozumieć pod pojęciem "rodzina". W rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych – art. 3 pkt 16, "rodzina" oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz pozostające na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dziecko, które ukończyło 25. rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162 i 972 oraz z 2017 r. poz. 1428); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko. Jak trafnie wywiódł w skardze Rzecznik Praw Dziecka pod pojęciem rodziny należy rozumieć rodzinę w sensie prawnym, co oznacza, że dopóki pomiędzy małżonkami nie zostanie prawomocnie orzeczony rozwód, w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych pozostają oni w dalszym ciągu rodziną, nawet jeżeli wspólnie nie zamieszkują. Jest to pogląd zbieżny z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, zgodnie z którym w zakresie świadczeń rodzinnych ustawodawca określając pojęcie rodziny (a także osoby samotnie wychowującej dziecko) uwzględnia status prawny, nie zaś stan faktyczny lub przesłankę wspólnego gospodarowania. Zatem bez znaczenia dla ustalenia, czy określona osoba wchodzi w skład rodziny w rozumieniu ww. przepisów, jest w szczególności fakt wspólnego gospodarowania. Przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w ogóle nie przewidują możliwości badania faktycznych okoliczności dotyczących statusu rodziny, jak np. wspólnego gospodarowania. W przypadku bowiem osób pozostających w związku małżeńskim, niezależnie od pozostawania przez małżonków w faktycznej separacji, są oni traktowani jako członkowie rodziny, których dochody łącznie wlicza się do dochodu rodziny. Taki stan będzie miał miejsce do czasu prawomocnego orzeczenia przez sąd separacji lub rozwodu w świetle obowiązujących przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Bez znaczenia w takiej sytuacji pozostaje okoliczność, iż współmałżonkowie nie zamieszkują razem czy też nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego (por. wyroki NSA: z 23.09.2005 r., I OSK 150/05; z 13.01.2010 r., I OSK 1128/09; z 05.04.2011 r., I OSK 2099/10; z 20.01.2016 r., I OSK 3283/14; z 14.11.2017 r., I OSK 1155/17; a także wyroki WSA: z 07.03.2013 r., II SA/Ke 107/13; z 24.04.2013 r., II SA/Bd 232/13; z 04.04.2017 r., II SA/Bk 151/17 14.11.2017 r.– wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). W świetle przytoczonych tez z orzecznictwa sądów administracyjnych nie ma znaczenia z punktu widzenia postępowania o przyznanie zasiłku rodzinnego ani okoliczność, że rodzice dziecka nie mieszkają razem, ani też to, że pomiędzy rodzicami toczy się postępowanie o rozwód. W każdym przypadku rzeczą organu jest ustalenie, czy orzeczenie orzekające o rozwiązaniu małżeństwa zapadło i czy stało się prawomocne, to bowiem w bezpośredni sposób przekładać się będzie na ustalenie składu rodziny i jej dochodu. W szczególności ustalenia te będą pozwalały na zakwalifikowanie wnioskodawczyni jako osoby samotnie wychowującej dziecko w rozumieniu art. 3 pkt 17a u.ś.r. Informacja o toczącym się postępowaniu ma zatem walor informacyjny, ale nie przesądza o możliwości przyznania bądź odmowy przyznania świadczenia. Stanowi ona jedynie sygnał, iż status beneficjenta świadczenia może ulec zmianie, a w konsekwencji zmianie mogą również ulec okoliczności stanowiące o zasadności pobierania świadczenia, o czym należało wnioskodawczynię pouczyć. Nie sposób przyjąć za prawidłowy toku rozumowania organu, z którego wynika, że skoro przepisy nakładają na stronę obowiązek przedłożenia szeregu dokumentów, wśród których wymieniono prawomocne orzeczenie orzekające rozwód lub separację, to nieprzedłożenie takiego dokumentu samo w sobie skutkuje odmową przyznania świadczenia, nawet w przypadku, gdy orzeczenie takie nie istnieje w obrocie prawnym, bowiem postępowanie o rozwód jest w toku. Podstawą do żądania takiego dokumentu przez organ jest ustalenie, że orzeczenie zostało przez sąd wydane i posiada walor prawomocności, natomiast postępowanie administracyjne służy temu, aby wszystkie istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności zostały przez organ ustalone. Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy uznać należało, że organ całkowicie bezzasadnie przyjął, iż toczące się postępowanie o rozwód stanowi przeszkodę do ustalenia prawa do świadczenia rodzinnego na rzecz I. P. i O. P., przy czym w uzasadnieniu decyzji brak jest jakichkolwiek, poza odwołaniem się do opinii prawnej, której do akt sprawy przekazanych sądowi nie załączono, argumentów uzasadniających zaprezentowane przez organ stanowisko. Tym samym należy przyznać rację skarżącemu, iż akt ten nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie, poza przytoczeniem przepisów prawa, które w sprawie mają zastosowanie praktycznie nie zawiera uzasadnienia spełniającego wymogi, o których mowa w treści tego przepisu. Końcowo wskazać należy, że informacje zawarte w odpowiedzi na skargę nie zostały poparte żadnymi dokumentami, zatem stanowią wyłącznie twierdzenia organu, które nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Akta postępowania, jak już wyżej wskazano, nie zawierają żadnych informacji świadczących o tym, aby organ prowadził postępowanie wyjaśniające, w szczególności nie udokumentowano w nich żadnych, poza przyjęciem wniosku i sporządzeniem metryki, czynności podejmowanych w sprawie. Stąd brak jest podstaw do tego aby sąd wziął je pod uwagę. Z tych względów, uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem przepisów proceduralnych, sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł o jego uchyleniu. Rzeczą organu w niniejszej sprawie będzie staranne ustalenie i udokumentowanie stanu faktycznego, a następnie podjęcie dalszych działań w zależności od poczynionych ustaleń.