II OSK 1383/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Izabela Bąk - Marciniak Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 833/15 w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 833/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę skarżącej na zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], zwany dalej "PINB", na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) odmówił skarżącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie nadbudowy i rozbudowy pawilonu usługowego przy ul. [...] we W.. Organ I instancji ustalił, że skarżąca nie wykonała nakazu doprowadzenie ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami do stanu zgodnego z dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę. Nakaz ten został nałożony przez PINB decyzją z 2002 r., zaś WINB utrzymał w mocy tą decyzję. Następnie wyrokiem z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 950/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę w przedmiocie ww. nakazu. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "GINB", odmówił stwierdzenia nieważności decyzji WINB utrzymującej w mocy decyzję PINB z 2002 r. dotyczącą ww. nakazu. Organ I instancji, powołując się na treść art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego, wskazał, że inwestor, który dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, nie może otrzymać pozwolenia na użytkowanie bez doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Taka sytuacja ma miejsce w tym wypadku wobec niewykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją PINB z 2002 r. Zatem wobec nie wykonania obowiązku nałożonego w ostatecznej decyzji (w trybie art. 51 Prawa budowlanego), w oparciu o art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego odmówiono skarżącej pozwolenia na użytkowanie w zakresie złożonego wniosku. Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i § 3, art. 149 § 2 K.p.a. oraz art. 57, art. 59 ust. 1-7 i art. 59a Prawa budowlanego. Zaskarżoną decyzją WINB utrzymał w mocy decyzję PINB o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. W ocenie organu odwoławczego, niewykonanie przez skarżącą nakazu doprowadzenia ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami do stanu zgodnego z dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę uzasadniało odmowę przez organ I instancji udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji na podstawie art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego. W sytuacji, gdy inwestor dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, nie może otrzymać pozwolenia na użytkowanie bez doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Ponadto postępowanie naprawcze ma pierwszeństwo przed postępowaniem w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowania, a przedwczesny wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na użytkowanie w toku prowadzonego postępowania naprawczego stanowi barierę do wydania wnioskowanej decyzji i skutkuje odmową wydania pozwolenia na użytkowanie, co też zaskarżoną decyzją prawidłowo uczynił organ I instancji. Organ II instancji wskazał, że skarżącej już raz odmówiono pozwolenia na użytkowanie (decyzja PINB z 2011 r., która została utrzymana w mocy przez WINB; zaś GINB odmówił stwierdzenia jej nieważności, a skarga w tym przedmiocie została przekazana do WSA w Warszawie – sprawa o sygn. akt VII SA/Wa 389/15). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił, że bezpośrednią przyczyną odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie nadbudowy i rozbudowy pawilonu było niewykonanie obowiązku nakazanego decyzją wydaną w postępowaniu naprawczym. Wobec stwierdzonych istotnych odstępstw od pozwolenia na budowę przy realizacji przedmiotowej nadbudowy i rozbudowy ww. pawilonu handlowego wszczęte zostało postępowanie naprawcze, w którym wydana została decyzja na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zatem przeprowadzenie kontroli obowiązkowej, o której mowa w art. 59a Prawa budowlanego, nie miało na tym etapie postępowania znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Ponadto w niniejszym postępowaniu organ nadzoru budowlanego nie rozstrzygał kwestii zgodności realizowanej nadbudowy i rozbudowy pawilonu z zatwierdzonym projektem budowlanym, gdyż ta została już rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu w sprawie istotnych odstępstw prowadzonym w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe, za niezasadny WINB uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Nietrafnym jest przywołanie w odwołaniu naruszenia art. 149 § 2 K.p.a., który dotyczy postępowania nadzwyczajnego w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. Tymczasem w przedmiotowej sprawie prowadzone było postępowanie zwyczajne prowadzące dopiero do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy dotyczącej wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 149 § 2 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie w sposób prawidłowy postępowania dowodowego, nierozpoznanie istoty sprawy, a także brak w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia istoty postępowania, w szczególności wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także całkowity brak rozważenia istoty sprawy poprzez sprawdzenie, czy zrealizowana nadbudowa i rozbudowa pawilonu jest zgodna z zatwierdzonym projektem budowlanym; - przepisów prawa materialnego, tj. art. 57, art. 59 ust. 1-7 i art. 59a Prawa budowlanego przez nieprzeprowadzenie obowiązkowej kontroli obiektu oraz niewydanie decyzji zezwalającej na użytkowanie w sytuacji, gdy budynek jest zgodny z projektem; - ewentualnie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 51 i art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego przez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie o wydanie pozwolenia na użytkowanie w trakcie toczącego się postępowania naprawczego w sytuacji, gdy, zgodnie ze stanowiskiem WINB zawartym w uzasadnieniu decyzji, nie ma możliwości równoległego prowadzenia postępowania naprawczego i postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 833/15, oddalając skargę, wskazał, że w sprawie budowy przedmiotowego pawilonu zostało wcześniej wszczęte postępowanie w trybie art. 51 Prawa budowlanego, ponieważ inwestorka (skarżąca) dokonała istotnych odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę. W tym też postępowaniu został na nią nałożony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakaz doprowadzenia ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami do stanu zgodnego z projektem budowlanym, którego to nakazu skarżąca do dnia dzisiejszego nie wykonała. Skarżąca bowiem nie wskazała na wykonanie jakichkolwiek prac budowlanych w tym zakresie, a jedynie kwestionuje prawidłowość wydanego nakazu. W tym kontekście nie można w żaden sposób podzielić argumentów skargi, że wykonana nadbudowa i rozbudowa pawilonu jest zgodna z zatwierdzonym projektem budowlanym. Dopóki istnieje w obrocie prawnym ww. decyzja nakazująca doprowadzenie ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami do stanu zgodnego z projektem budowlanym skarżąca nie może skutecznie podnosić ww. zarzutu. Jak słusznie zauważył WSA w Warszawie w wyroku z 29 września 2015 r. o sygn. akt VII SA/Wa 389/15 (wydanym w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającą skarżącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie nadbudowy i rozbudowy przedmiotowego pawilonu), przepis art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego ma zastosowanie także w sytuacji, gdy prowadzone jest już postępowanie w trybie art. 51 tej ustawy i pomimo jego niezakończenia inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Prowadzenie postępowania naprawczego ma "pierwszeństwo" przed postępowaniem w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie (por. wyrok NSA z 1 sierpnia 2012 r., II OSK 814/11). Prawidłowo zatem organ nadzoru uznał, że bezpośrednią przyczyną odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie nadbudowy i rozbudowy pawilonu nie było stwierdzenie istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę, bo takich ustaleń organ nie dokonywał w tymże postępowaniu, ale fakt niewykonania przez skarżącą obowiązku wynikającego z decyzji wydanej w odrębnym postępowaniu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W sytuacji, która miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, a więc gdy toczy się postępowanie w trybie art. 51 ww. ustawy, organ nie mógł zastępować tego odrębnego postępowania i niezależnie od jego przebiegu ustalać istnienia istotnych odstępstw w zrealizowanym obiekcie. Tym samym nie były zasadne zarzuty skargi naruszenia przez organ przepisów postępowania, ponieważ organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, ustalając okoliczności, które były istotne dla wydania rozstrzygnięcia. W szczególności organ, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie miał obowiązku, a wręcz nie mógł, badać kwestii zgodności wykonanych przez nią prac z projektem budowlanym, ponieważ skarżąca nie wykonała od 2002 r. żadnych nowych prac, a te wykonane wcześniej są sprzeczne z projektem budowlanym, co wynika z treści ostatecznej decyzji nakazującej doprowadzenie ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami do stanu zgodnego z projektem budowlanym. W konsekwencji nie mógł również zostać uwzględniony zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego. Tylko w sytuacji, gdyby nie toczyło się odrębne postępowanie naprawcze, zasadnym byłby zarzut nieprzeprowadzenia obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego. Nie wiadomo w istocie byłoby, czy rzeczywiście budynek został wykonany zgodnie z przepisami i sztuką budowlaną, nawet jeśli inwestor przedłożył wszystkie niezbędne dokumenty, bowiem podlegają one ocenie organu w konfrontacji z dokonanymi oględzinami obiektu (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2012 r., VII SA/Wa 2642/11). Taka sytuacja nie miała jednakże miejsca w analizowanej sprawie. Nie mógł również podlegać uwzględnieniu zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z nim, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Sformułowanie "zależy od uprzedniego" wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego (por. wyrok WSA w Szczecinie z 23 stycznia 2013 r., II SA/Sz 1205/12). Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, w której zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego, a wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych błędów w decyzji WINB skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącej; - niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi w sytuacji, w której zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego, a wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych błędów decyzji WINB skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącej. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 57, art. 59 ust. 1-7 i art. 59 Prawa budowlanego przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zasadna jest odmowa udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu, mimo braku podstaw w postaci istnienia odstępstw budynku od projektu, a jedynie wobec ustalenia faktu toczącego się postępowania naprawczego, a także nieprzeprowadzenie obowiązkowej kontroli obiektu oraz niewydanie decyzji zezwalającej na użytkowanie w sytuacji, gdy budynek jest zgody z projektem; - art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 51 i art. 59 ust. 1 Prawa budowlane przez dokonanie rozstrzygnięcia w sprawie o wydanie pozwolenia na użytkowanie w trakcie toczącego się postępowania naprawczego, w sytuacji gdy nie ma możliwości równoległego prowadzenia postępowania naprawczego i w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Niezależnie od podniesionych zarzutów proceduralnych sformułowano także zarzuty dotyczące naruszenia, powołując się na art. 174 pkt 1 p.p.s.a.: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie właściwej kontroli zaskarżonej decyzji, mianowicie nierozpoznanie zarzutów skarżącej odnoszących się do braku możliwości uczestniczenia w dokonanych w dniu 26 kwietnia 2016 r. oględzinach, a tym samym braku możliwości zgłoszenia zarzutów do sporządzonego protokołu, mimo chęci udziału zarówno w oględzinach jak i chęci ustosunkowania się do sporządzonego protokołu, który stanowił podstawę do oceny stanu nieruchomości; - art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a, w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a. przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, opierając się jedynie na sporządzonym bez udziału skarżącej protokole oględzin, wskazując, iż sporządzenie ekspertyzy technicznej w niniejszej sprawie nie było konieczne, nie mógł właściwie ocenić czy materiał dowodowy w sposób dostateczny, jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wskazuje na nieprawidłowości – niezgodność budynku z projektem budowlanym; - art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez przyjęcie braku możliwości skorzystania przez WINB z instytucji obligatoryjnego zawieszenia postępowania, pomimo że od ustalenia, czy realizacja obiektu nastąpiła z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego zależy wynik sprawy o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną WINB wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia 27 maja 2017 r. skarżąca wskazała, że w dniu 26 marca 2014 r. PINB przeprowadził kompleksową kontrolę budynku, która nie wykazała już żadnych odstępstw od projektu. O wykonaniu nakazu skarżąca informowała PINB już w 2005 r. Dlatego wniosek WINB o oddalenie skargi kasacyjnej jest niezasadny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy sprawdzenie postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego w odniesieniu do legalności wykonanej ściany pomiędzy pawilonami stanowi przeszkodę do uwzględnienia wniosku skarżącej o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. To odpowiedni sposób zakończenia postępowania naprawczego będzie decydował, czy zasadne będzie ubieganie się przez inwestora o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Końcowo bowiem w postępowaniu naprawczym organ nadzoru budowlanego może wydać różne rozstrzygnięcia, o jakich mowa w art. 51 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego. Dlatego Sąd I instancji niewadliwie wywiódł, że prowadzenie postępowania naprawczego ma "pierwszeństwo" przed postępowaniem w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Nie chodzi przy tym jak przedstawia się stan faktyczny sprawy, tj. czy nałożony w postępowaniu naprawczym nakaz jest prawidłowy, lecz o istnienie prawnej przeszkody do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie – brak zakończenia postępowania naprawczego. Podnoszona zaś argumentacja strony skarżącej dotycząca oceny legalności wydanego nakazu doprowadzenia ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami do stanu zgodnego z dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę, a mianowicie, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organy nadzoru nie było pełne, w niniejszej sprawie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Także przedłożenie do akt sprawy przed wydaniem zaskarżonego wyroku decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt [...], której przedmiotem była ocena projektu budowlanego dotyczącego ww. pawilonów, w tym zaprojektowania i wykonania przedmiotowej ściany pomiędzy segmentami, nie mogło prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Argumentacja ta jedynie potwierdza konieczność dokończenia postępowania naprawczego, w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. A zatem w okolicznościach niniejszej sprawy organ administracyjny, kierując się zasadą prawdy obiektywnej, nie mógł nie uwzględnić faktu braku zakończenia postępowania naprawczego i udzielić pozwolenia na użytkowanie. W takiej bowiem sytuacji wniosek skarżącej o udzielenie pozwolenia na użytkowanie jest przedwczesny. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 145 § 1-3 i art. 151 p.p.s.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Nieuwzględnienie zaś w takim kształcie ww. zarzutów skargi kasacyjnej determinuje ocenę pozostałych jej zarzutów, w szczególności naruszenia prawa materialnego, ponieważ kwestia prawidłowego zastosowania art. 57, art. 59 ust. 1-7 Prawa budowlanego zależy od uprzedniego zakończenia postępowania naprawczego. Brak jego zakończenia uprawniał zaś organy administracyjne na podstawie ww. przepisów Prawa budowlanego do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Ponadto pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Nie można bowiem doszukać się aby zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w znaczeniu materialnoprawnym (w ramach podstawy skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w odniesieniu do braku udziału skarżącej w oględzinach, mogły wskazywać na istotną wadę decyzji administracyjnej. Strona skarżąca powinna mieć na względzie, że sąd administracyjny może uwzględnić zarzuty dotyczące naruszenia procedury tylko w przypadku zaistnienia istotnej wady w tym zakresie. Skarżąca zaś nie wykazała jaki wpływ na wynik sprawy miała okoliczność braku jej udziału w oględzinach, tym bardziej w kontekście stwierdzonej powyżej okoliczności braku zakończenia postępowania naprawczego. Odnośnie zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 51 i art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, o czym już wyżej była mowa, przedmiotowy wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie był przedwczesny, co uprawniało organy do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie. A zatem fakt prowadzenia postępowania naprawczego nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie i jednocześnie nie stanowi przeszkody do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Okoliczności taka bowiem w zasadzie potwierdza, że nie ma podstaw do udzielenia pozwolenia na użytkowanie, ponieważ właśnie toczy się postępowanie naprawcze i dopiero po jego zakończeniu możliwe jest ewentualne udzielenie pozwolenia na użytkowanie. A zatem jeżeli takowe się toczy w stosunku do przedmiotowej inwestycji, to wcześniejsza odmowa udzielenia pozwolenia na użytkowanie nie stanowi przeszkody do ponownego wypowiedzenia się w tym zakresie przez właściwy organ nadzoru budowlanego, ale już po zakończeniu postępowania naprawczego. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.