II SA/Po 314/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P. B. i E. B. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miasta (zwana dalej "Radą") z dnia [...] 2012 r., [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w rejonie [...] (Dz. Urz. Woj. Wlkp., poz. [...]). Powyższą uchwałę podjęto w następujących okolicznościach. Uchwałą z dnia [...] 2003 r., [...] Rada postanowiła przystąpić do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w [...] (k. 1 akt administracyjnych) (dalej skrótowo zwanego także "planem"). Następnie Prezydent Miasta P. (zwany dalej "Prezydentem"), działając w trybie art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę czynności Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., obecnie powołany akt prawny opublikowano w Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm. – dalej "u.p.z.p.") (w ogłoszeniach błędnie powołano "art. 17 pkt 2"), ogłosił o przystąpieniu do sporządzania planu i możliwości składania wniosków (k. 2 akt administracyjnych). W tym samym czasie organ zawiadomił w trybie art. 17 pkt 2 u.p.z.p. właściwe instytucje i organy o przystąpieniu do sporządzania planu (k. 3 akt administracyjnych – zob. listę podmiotów i zwrotne potwierdzenia odbioru). Po ogłoszeniu zebrano wnioski (zob. segregatory akt 2 i 3). Pismami z dnia 3 października 2011 r. i 4 października 2011 r. odpowiednio Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzgodnili zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania [planu] na środowisko wymaganej przepisami art. 46 i 47 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (na datę czynności Dz. U. Nr 199, poz. 1227, obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm., dalej "u.u.i.ś.") (k. 5 akt administracyjnych). Wymienione czynności prowadzono dla części obszaru objętego uchwałą z dnia [...] 2003 r., [...] – to jest dla "[...]". Po sporządzeniu projektu planu oraz związane z nim prognozy skutków finansowych (art. 17 pkt 4 i 5 u.p.z.p., k. 8 akt administracyjnych) został on przesłany do zaopiniowania oraz uzgodnienia z podmiotami wymienionymi w art. 17 pkt 6 u.p.z.p. (k. 9 akt administracyjnych). Uzgodnienia zostały zebrane w aktach i uwzględnione (k. 10 akt administracyjnych). W październiku 2011 r. przygotowano także prognozę oddziaływania planu na środowisko (art. 46 i 51 i nast. u.u.i.ś., zob. k. 11 akt administracyjnych). Obwieszczeniem z dnia [...] 2012 r., [...] [...] Prezydent, działając na podstawie art. 17 pkt 9 u.p.z.p., obwieścił o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu oraz o organizacji publicznej dyskusji nad przyjętymi w projekcie rozwiązaniami (k. 12 akt administracyjnych). Dnia [...] 2012 r. przeprowadzono dyskusję publiczną nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu (k. 13 akt administracyjnych). Następnie w trybie art. 17 pkt 12 i 13 u.p.z.p. rozpatrzone zostały uwagi do projektu planu (k. 15 akt administracyjnych). Po przedstawieniu Radzie projektu planu, został on – po stwierdzeniu zgodności ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P." z dnia [...] 2008 r., [...] – uchwalony dnia [...] 2012 r. (k. 17 akt administracyjnych). Pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. P. B. i E. B. (reprezentowani przez r. M. G.) wezwali Radę do usunięcia naruszenia prawa, do którego miało dojść poprzez uchwalenie planu z dnia [...] 2012 r., [...] (k. 70-76 akt sądowych). Powołali się na prawo własności działki [...] przy ul. [...] w [...]. Kwestionowanemu planowi zarzucili przekroczenie granic władztwa planistycznego (art. 3 u.p.z.p.) oraz naruszenie podstawowych zasad zagospodarowania i zabudowy (art. 1 u.p.z.p.), co wyrażało się w działaniach planistycznych naruszających ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Zdaniem P. B. i E. B. w planie nie uwzględniono w szczególności, że dla działki [...] wydano decyzję o warunkach zabudowy określającą przebieg maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy w sposób zdecydowanie inny niż określony w planie. Skutkiem tego doszło bez usprawiedliwionej podstawy do pozbawienia właścicieli działki możliwości zabudowy części nieruchomości. P. B. i E. B. wskazali także na naruszenie przez Radę art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione naruszenie przysługującego im konstytucyjnego prawa i interesu prawnego oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a.") poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania władzy publicznej do uczestników postępowania. W obszernych motywach wezwania P. B. i E. B. skoncentrowali się przede wszystkim na objaśnieniu zagadnień prawnych, przy czym zaznaczyli, że dotyczące ich naruszenie wiązane jest przede wszystkim z faktem, że organ planistyczny nie zapoznał się z ustalonymi dla działki [...] warunkami zabudowy. Zdaniem skarżących chociażby wizja terenowa planisty na ich nieruchomości pozwoliłaby na ustalenie linii zabudowy w sposób, który nie przechodziłby przez ich budynek. Pismem z dnia 26 stycznia 2018 r., [...] [...] Prezydent odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (k. 80-82 akt sądowych). Zdaniem organu wezwanie P. B. i E. B. sprowadza się do kwestionowania uprawnienia gminy do decydowania o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania terenu w drodze aktu prawa miejscowego. W motywach swego stanowiska Prezydent przedstawił obszerne wywody prawne dotyczące granic władztwa planistycznego, akcentując, że plan miejscowy stanowi podstawę dla ingerencji w prawo własności oraz – jako przepis gminny – jest podstawowym aktem normatywnych kształtujący treść prawa własności na danym terenie. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w planie decyzji o warunkach zabudowy, a także decyzji o pozwoleniu na budowę budynku na działce [...], organ wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującym prawem decyzja o pozwoleniu na budowę nie traci mocy na skutek wejścia w życie planu miejscowego. W takim przypadku w dalszym ciągu istnieje możliwość zrealizowania inwestycji, niezależnie od postanowień planu dla danej nieruchomości. W stanie faktycznym sprawy, przed wejściem w życie planu wydano dla działki [...] (wydzielono z niej następnie działkę [...]) decyzję [...] o pozwoleniu na budowę, która opierała się na decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2005 r., [...]. Na mapie zasadniczej, na której zgodnie z art. 16 u.p.z.p. sporządzono plan, budynek na działce [...] został naniesiony zgodnie z wymienionym pozwoleniem na budowę. Położenie tego budynku zostało uwzględnione przy wyznaczaniu w planie linii zabudowy. Prezydent zaznaczył dalej, że budynek na działce [...] wybudowany został z istotnym odstępstwem od projektu zatwierdzonego w pozwoleniu na budowę, co wnioskodawcy sami wskazali w swym żądaniu zmiany planu z dnia 3 sierpnia 2015 r. Wskazując na powyższe organ nie miał wątpliwości, że nie można zarzucać planowi niezgodności z prawem, uzasadniając to nieuwzględnieniem w planie istotnego odstępstwa od projektu budowlanego. P. B. i E. B. wnieśli skargę na uchwałę Rady z dnia [...] 2012 r., [...] domagając się stwierdzenia jej nieważności (względnie stwierdzenia, że została wydana z naruszeniem prawa) oraz zasądzenia na rzecz skarżących od organu kosztów postępowania. W skardze ponowili zarzuty przedstawione wcześniej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. P. B. i E. B. wyjaśnili, że rozpoczęli na działce [...] budowę budynku [...] na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, wydanego po uzyskaniu przez nich w 2006 r. decyzji o warunkach zabudowy. W trakcie budowy wszedł w życie plan. Skarżący zwrócili uwagę, że jego postanowienia stoją w sprzeczności z budową – linia przechodzi przez część budynku. W związku z tym P. B. i E. B. podjęli działania polubowne, zmierzające do zmiany tego stanu rzeczy. W 2015 r. wystąpili do [...] o zmianę planu. Działania te, jak i pozostałe próby polubownego zakończenia sprawy, spotkały się z odpowiedzią odmowną. W obszernej argumentacji skargi, zawierającej liczne odwołania do orzecznictwa, P. B. i E. B. podjęli się wykazania, że uchwalenie planu przewidującego dla działki [...] linię zabudowy bez poszanowania ustaleń wcześniejszej decyzji o warunkach zabudowy, a nadto linii przechodzącej przez budynek skarżących, narusza przepisy prawa (wskazane w zarzutach skargi). W odpowiedzi na skargę M. P. (reprezentowane przez Prezydenta) wniosło o oddalenie skargi. Uzasadniając swe stanowisko wskazało między innymi, że plan przygotowano na podkładzie geodezyjnym uzyskanym zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.z.p. z Zarządu [...]. Podkład ten zawierał obrys budynku wynikający z pozwolenia na budowę. W ten sposób, w oparciu o taki podkład geodezyjny i treść pozwolenia na budowę, wyznaczono w planie linie zabudowy obejmujące budynek zaprojektowany na działce skarżących. Organ zaznaczył też, że P. B. i E. B. zrealizowali inwestycję z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego, a ten fakt nie może wpływać na treść i obowiązywanie planu. Plan uwzględniał wydane pozwolenia na budowę, a nie uwzględniał odstępstwa od tego pozwolenia. Zdaniem Prezydenta plan nie musi uwzględniać ustalonych na jego obszarze warunków zabudowy oraz nie stanowi narzędzia do sanacji odstępstw od uzyskanego pozwolenia na budowę. Niezależnie Prezydent zwrócił uwagę, że określone ustalenia przyjęte dla działki [...] (wyrażające się we wprowadzonych ograniczeniach – uw. Sądu) wiązały się z koniecznością zapewnienia zgodności planu ze studium. Ten ostatni dokument przewiduje w otoczeniu działki P. B. i E. B. tereny [...] i [...] ([...] i [...] cenne przyrodniczo). Organ uznał, że ustalenia studium, przy zachowaniu zasady proporcjonalności, pozwoliły na przeznaczenie części działki skarżących pod zabudowę [...], zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. Linie zabudowy wyznaczono tak, aby obejmowały obrys budynku wynikających z wydanego prawomocnego pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przed przystąpieniem do przedstawienia motywów wyroku zaznaczyć należy, że uchwała z dnia [...] 2012 r., [...] była już wcześniej przedmiotem kontroli legalności Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Prawomocnymi wyrokami z dnia 9 września 2013 r., II SA/Po 937/12 oraz z dnia 17 października 2013 r., IV SA/Po 873/13, znanymi Sądowi z urzędu, skargi na wymienioną uchwałę oddalono, a uzasadnienia nie zostały sporządzone. Analiza akt przynajmniej jednej z tych spraw – IV SA/Po 873/13 (akta zostały wypożyczone z archiwum Sądu Administracyjnego w Poznaniu) nie pozostawia jednak wątpliwości, że uchwała z dnia [...] 2012 r. była przedmiotem merytorycznej kontroli w oparciu o art. 28 u.p.z.p. Art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 994, dalej "u.s.g.") stanowi niezmiennie od dnia wejścia w życie ustawy, że art. 101 ust. 1 u.s.g. (w więc regulacji stanowiącej podstawę zaskarżania uchwał organów gminy) "nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił". Mając na uwadze powyższe dla dopuszczalności skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego konieczne jest więc ustalenie zakresu związania Sądu obecnie rozpoznającego sprawę wcześniejszym wyrokiem dotyczącym tej samej uchwały. Jak bowiem szczegółowo wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyroku z dnia 4 czerwca 2008 r., II OSK 1883/07 i postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., II OSK 737/09 (oba opublikowane – orzeczenia.nsa.gov.pl), zawierających wykładnię art. 101 ust. 2 u.s.g., powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 u.s.g., dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy. Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. To oznacza, że jeżeli o legalności aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, to jest naruszenia indywidualnego interesu skarżącego. Poprzednio wydane wyroki z dnia 9 września 2013 r., II SA/Po 937/12 oraz z dnia 17 października 2013 r., IV SA/Po 873/13 dotyczyły innych podmiotów i innych nieruchomości, aniżeli działka [...], z której własnością P. B. i E. B. łączą swój interes prawny w sprawie. Mając to na uwadze Sąd uznał obecną skargę skarżących za dopuszczalną. Sąd nie miał także wątpliwości, że P. B. i E. B. mają legitymację do wniesienia skargi w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Plan jednoznacznie określił uwarunkowania zabudowy działki [...], i to odmiennie aniżeli dotychczas, co oznacza, że doszło do ingerencji w prawo własności skarżących. Jak wskazano wyżej, fakt, że uchwała z dnia [...] 2012 r., [...] była już wcześniej przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpływa na zakres jej obecnego badania. Wyroki z dnia 9 września 2013 r., II SA/Po 937/12 oraz z dnia 17 października 2013 r., IV SA/Po 873/13 wydano ze skarg innych osób, jednakże z całą pewnością badano w nich procedurę uchwalenia planu. Jest to ważne, gdyż płaszczyzna proceduralna ma charakter uniwersalny i w zasadzie nie łączy się jej naruszeń z interesem prawnym poszczególnych podmiotów. Skoro zatem poprzednie skargi prawomocnie oddalono, to należy założyć, że składy orzekające nie stwierdziły "istotnego naruszenia trybu" sporządzania planu, a więc nie zaistniała jedna z przesłanek nieważności wymieniona w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Niezależnie od powyższego obecnie orzekający Sąd ubocznie tylko sygnalizuje, że analiza całej dokumentacji planistycznej nie wskazuje, aby doszło do naruszenia trybu sporządzania planu. Takich zarzutów nie formułują także P. B. i E. B.. Przechodząc do zarzutów skargi rozpatrywanych w granicach interesu prawnego skarżących Sąd obecnie orzekający stwierdza, że są one niezasadne. P. B. i E. B. zarzucają uchwale z dnia [...] 2012 r., [...] naruszenie szeregu regulacji: zasad ogólnych u.p.z.p. wynikających z art. 3 u.p.z.p. (władztwo planistyczne gminy) oraz art. 1 u.p.z.p. (kształtowanie polityki przestrzennej), art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i wreszcie art. 8 K.p.a. Wszystkie podniesione zarzuty mogą być rozpoznane łącznie, gdyż wywodzą się one z sprecyzowanego przez skarżących działania Rady, którego nie akceptują. Mianowicie zdaniem P. B. i E. B. niedopuszczalnym było ustalenie na obszarze ich działki [...] linii zabudowy, która przebiega inaczej jak w ustalonych uprzednio decyzją z dnia [...] 2005 r., [...] ([...]) warunkach zabudowy (decyzja ta znajduje się na k. 84-84 akt sądowych). Zarzuty P. B. i E. B. nie są zasadne, gdyż skarżący mylnie upatrują po stronie Rady nadużycia władztwa planistycznego. Sąd odnotował, że w odniesieniu do działki [...] wydano wskazaną wyżej decyzję o warunkach zabudowy. Nadto dnia [...] 2006 r. Prezydent wydał także pozwolenie na budowę [...] ([...]), na podstawie tychże właśnie warunków zabudowy (zob. k. 88-90 akt sądowych). Powyższe oznacza, że na datę uchwalania planu (zresztą także w latach, gdy realizowano najistotniejsze etapy procedury planistycznej) legalna zabudowa na działce pozostawała określona właściwymi decyzjami. Prezydent przygotowując projekt planu uwzględnił parametry zabudowy wynikające z zatwierdzonego projektu i wyznaczył linię zabudowy w planie miejscowym po obrysie zaprojektowanego budynku (budynek uwidoczniono w podkładzie geodezyjnym). W ocenie Sądu powyższemu działaniu Prezydenta, a następnie działaniu uchwalającej plan Rady, nie można zarzucić naruszenia władztwa planistycznego. Wręcz przeciwnie – postępowanie organów uczestniczących w procesie planistycznym jawi się jako wychodzące naprzeciw skarżącym (charakteryzuje się poszanowaniem dla rozpoczętych już zamierzeń) zwłaszcza, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego sugeruje przeznaczenie działki [...] na cele zieleni. Pokreślić należy, że z całokształtu okoliczności sprawy wynika, choć nie jest to uwypuklane przez P. B. i E. B., iż kwestionują oni plan w istocie z tego powodu, że przy budowie budynku na działce [...] dopuszczono się istotnego odstępstwa od projektu budowlanego, a nowe regulacje przestrzenne mogą stanowić przeszkodę w legalizacji budynku. Wynika to z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] 2016 r., [...] ([...]), którą Prezydent nadesłał wraz z odpowiedzią na skargę (k. 117 akt sądowych). Mając na uwadze opisane tu okoliczności sprawy Sąd zgadza się z argumentacją organu, który wykazuje, że skarżący kwestionują plan w istocie dlatego, że zrealizowali inwestycję budowlaną z istotnym odstępstwem od pozwolenia na budowę. Podsumowując, w ocenie Sądu wszystkie zarzuty skargi nie mogą być uznane za zasadne, gdyż nietrafne jest założenie wyjściowe, z którego je wywiedziono. Nie sposób twierdzić, że przy uchwalaniu planu, w którym ustalono linię zabudowy po obrysie budynku wynikającego z zatwierdzonego projektu budowlanego, doszło do naruszenia władztwa planistycznego. Ponadto całkowicie nietrafne są wywody P. B. i E. B. wskazujące, że w planie należało uwzględnić uwarunkowania wynikające z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2005 r., [...] ([...]). Kwestię relacji pomiędzy tego rodzaju decyzją a planem miejscowym reguluje art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, dla terenu, dla którego uchwalono plan miejscowy z odmiennymi niż dotychczas ustaleniami, decyzja o warunkach zabudowy wygasa. Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy dla inwestycji wydano ostateczne pozwolenie na budowę. Z przywołanej wyżej regulacji wynika a contrario, że plan nie musi być zgodny z dotychczas wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy. Ustawodawca w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wprost przewiduje sytuację, że może być uchwalony plan "którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji". Wszystkie przedstawione wyżej rozważania doprowadziły Sąd do przekonania, że uchwała z dnia [...] 2012 r., [...] nie narusza prawa w zakresie wskazanym przez P. B. i E. B.. Końcowo, Sąd zwraca uwagę skarżącym na jedną dodatkową kwestię. Jak już sygnalizowano, z całokształtu akt sprawy zdaje się wynikać, że skarżący zdecydowali się wnieść skargę kierowani obawami dotyczącymi wyników postępowania naprawczego dotyczącego budynku znajdującego się na ich działce [...]. Wskazują oni, że linia zabudowy określona planem przebiega przez ten budynek. Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że kwestia oceny zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozostaje w gestii organów nadzoru budowlanego i nie jest tym samym przedmiotem niniejszej sprawy. Ze względu na powyższe Sąd – wyłącznie informacyjnie – sygnalizuje skarżącym, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie wygasa na skutek uchwalenia planu miejscowego, jeżeli dla zamierzenia została wcześniej wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Z kolei w orzecznictwie sądów administracyjnych spotkać się można z poglądem, że decyzja o warunkach zabudowy, która nie wygasła z powodu wystąpienia okoliczności określonych w art. 65 ust. 2 u.p.z.p., może (a nie plan miejscowy) stanowić podstawę do oceny projektu budowalnego zamiennego w postępowaniu naprawczym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2015 r., II OSK 2617/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") – orzekł o oddaleniu skargi.