II SA/Wa 1721/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant st. sekr. sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B.O. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę II SA/Wa 1721/15 UZASADNIENIE Minister Obrony Narodowej postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., na podstawie art. 144 , art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa - po rozpatrzeniu wniosku [...] B.O., z dnia [...] czerwca 2015 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie "o ustalenie, przyznanie oraz wypłacenie różnicy uposażenia w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia wynikającej z treści art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, wraz z ustawowymi odsetkami za okres wykonywania zawodu radcy prawnego na stanowisku służbowym radcy prawnego w Dowództwie [...] Brygady [...] ", utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia podał, że Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] marca 2015 r. B.O. w sprawie "o ustalenie, przyznanie oraz wypłacenie różnicy uposażenia w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia wynikającej z treści art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, wraz z ustawowymi odsetkami za okres wykonywania zawodu radcy prawnego na stanowisku służbowym radcy prawnego w Dowództwie [...] Brygady [...]", na podstawie art. 61a w zw. z art. 144 kpa odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie. W stosunku do postanowienia został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawca żądając ponownego rozpatrzenia swojego wniosku z dnia [...] marca 2015 r., wskazał, że organ ponownie rozpatrując sprawę, powinien uwzględnić uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I OPS 3/06), oraz prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1438/13 i II SA/Wa 1439/13), albowiem w wyrokach tych wyrażone jest stanowisko odnośnie stosowania art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r o radcach prawnych (Dz.U z 2015 r., poz. 507) wobec wynagrodzenia radcy prawnego będącego żołnierzem zawodowym. Rozpatrując ponownie sprawę organ podał, że wyroki sądów administracyjnych, na które powołuje się strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczą stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego, posiadającego uprawnienia radcy prawnego, na stanowisko służbowe. Wprawdzie Sąd zwrócił uwagę w tych wyrokach na kwestię uposażenia takiego żołnierza, niemniej jednak sprawy te oparte były o indywidualny, odmienny stan faktyczny i prawny niż w rozpatrywanej sprawie. Wyroki te nie dotyczą bezpośrednio przyznania uposażenia odmiennego niż przysługujące na określonym stanowisku służbowym i zgodnego z etatem jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił zawodową służbę wojskową. Sąd we wskazanych wyrokach nie wypowiedział się jednoznacznie o uposażeniu żołnierza zajmującego stanowisko służbowe radcy prawnego, lecz jedynie wskazał, że ustawę o radcach prawnych stosuje się również w stosunku do żołnierzy zawodowych zajmujących stanowisko służbowe radcy prawnego. Ponadto, sprawy będące przedmiotem wyrokowania dotyczyły żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową. Oficer natomiast w dniu [...] stycznia 2014 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, a w związku z tym, jak zostało to wskazane w zaskarżonym postanowieniu, ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414) nie jest wobec niego już stosowana. Wojskowa ustawa pragmatyczna ma zastosowanie w sprawach żołnierzy zawodowych pozostających w czynnej służbie wojskowej. W myśl bowiem art. 1 pkt 4 tej ustawy, ustawa określa zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych, zaś według art. 3 ust. 1 żołnierzami zawodowymi są żołnierze zawodowi w czynnej służbie wojskowej. Mając zatem na względzie, że [...] B.O. nie jest żołnierzem czynnej służby wojskowej, to przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie mogą wobec niego mieć zastosowania. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 76 ust. 4 ustawy, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł. W związku z tym, że stosunek służbowy oficera wygasł w dniu [...] stycznia 2014 r., tj. w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, zatem w myśl cytowanych przepisów prawa obecnie nie można mówić o podwyższeniu uposażenia żołnierza rezerwy ponieważ ustawodawca nie przewidział prawa do pobierania uposażenia przez żołnierza rezerwy. Ponadto, o właściwym rozstrzygnięciu wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, które jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, świadczy również brak normy prawnej mówiącej wprost, że grupę uposażenia przyznaje się indywidualnie w drodze decyzji administracyjnej. Jak bowiem trafnie zostało to wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia: "skoro żaden przepis prawa nie zezwala na ustalenie i przyznanie żołnierzowi grupy uposażenia w drodze decyzji (grupa uposażenia jest jedynie elementem - zawartym informacyjnie - w decyzji o wyznaczeniu żołnierza na stanowisko służbowe), to brak jest podstawy materialnoprawnej do załatwienia niniejszej sprawy w trybie administracyjnym, co z kolei stanowi przesłankę do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 61 a Kodeksu postępowania administracyjnego". Podnieść należy, że stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jest tym bardziej przekonywujące, że znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak bowiem orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lipca 2014 r. (sygn. akt I OSK 1635/14) "Z art. 61a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa wynika, że uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest oczywisty brak podstaw prawnych do wydania w jego toku decyzji załatwiającej wniesione żądanie. " Powyższe rozstrzygnięcie zgodne jest również ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2008 r. (sygn. akt II OSK 2042/06), w którym Sąd uznał, że postępowanie może być bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych - gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej. Sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w formie decyzji administracyjnej nie został ponadto wskazany w art. 8 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) i z zastrzeżeniem ust. 2, skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.). Organ podkreślił, że to ustawa (przepisy prawa materialnego) określa przypadki, w których właściwy organ rozstrzyga sprawę żołnierza zawodowego w formie decyzji administracyjnej. W sprawach uposażeń jest to np. przyznawanie niektórych należności przysługujących żołnierzom zawodowym, tj. dodatków do uposażenia (art. 80 ust. 4), należności wypłacanych w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej (art. 96 ust. 9 i 10). Skoro zatem, w ocenie organu, w obowiązującym stanie prawnym brak jest podstaw normatywnych do merytorycznego załatwienia w drodze decyzji administracyjnej wniosku [...] B.O. z dnia [...] marca 2015 r., to bezsprzecznie zachodziła przyczyna uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61 a § 1 kpa. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi B.O. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 października 2013 r. sygn. II SAB/Sz 87/13, oraz uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. sygn. I OPS 3/06. Podkreślił, że w dacie składania wniosku był jeszcze w czynnej służbie wojskowej i jego wniosek powinien być załatwiony w trybie administracyjnym. Przypomniał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniach dwóch wyroków z dnia 26 lutego 2014 r. (sygn. akt II SA/Wa 1438/13 oraz sygn. akt II SA/Wa 1439/14) w jego sprawach, zawarł wytyczne w zakresie interpretacji oraz stosowania przepisu art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.), wobec radców prawnych będących także żołnierzami zawodowymi. Z w/w wyroków wynika, iż przepis art. 224 ust. 1 cyt. ustawy o radcach prawnych ma charakter gwarancyjny, co oznacza, że uposażenie dla wszystkich radców prawnych będących żołnierzami zawodowymi ma pozostawać na tym samie poziomie, odpowiadającym uposażeniu głównego specjalisty, które w Siłach Zbrojnych RP zaszeregowane zostało do grupy uposażenia 16A. W świetle powyższego takie uposażenie jest zatem, należnym wynagrodzeniem radcy prawnego - żołnierza zawodowego, które w niniejszej sprawie stanowi wyrównanie różnicy wynagrodzenia otrzymywanego z grupy uposażenia 14B a należnym mi uposażeniem przysługującym z grupy 16A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w cyt. powyżej wyrokach stwierdził ponadto, że zaszeregowanie konkretnego stopnia etatowego z grupą uposażenia do określonego stanowiska głównego specjalisty jest jedynie zabiegiem wewnętrznym, który w przypadku radcy prawnego będącego żołnierzem zawodowego, musi odbywać się z poszanowaniem przedstawionych powyżej wytycznych sądowych. Dalej skarżący wyjaśnił, że w zaskarżonym postanowieniu organ administracyjny nie odniósł się do jego wniosku, co do załatwienia sprawy w innej formie, np. w formie czynności materialno - technicznej, na którą się powołał we wniosku z dnia [...] czerwca 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżona sprawa należy bowiem, do zakresu działania organów administracji i może podlegać załatwieniu także w innej formie niż decyzja administracyjna. Dalej zarzucił, że organ administracji publicznej wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego uznając, że postępowanie nie mogło być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn. Tymczasem, jak wskazał w cyt. wniosku z dnia [...].06.2015 r., według Z.R. K. "inne uzasadnione przyczyny" to przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, czyli wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Można tu wyróżnić m. in. następujące przypadki: a) sprawa należy do zakresu działania organów administracji, ale podlega załatwieniu w innej formie niż decyzja, np. w formie czynności materialno-technicznej lub b) sprawa ma charakter administracyjny, ale nie jest objęta w ogóle regulacją administracyjnoprawną (Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego Warszawa 2014, s. 211-212). Na kwestię załatwienia sprawy przez organ administracyjny w drodze czynności materialno-technicznej w związku ze zmianą stanu prawnego, tj. braku w przepisach prawa podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, wskazał także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w swoim wyroku z dnia z dnia 22 lipca 2014 r. - sygn. akt I OSK 1635/14 - (z uzasadnienia prawnego w/w wyroku). W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddanie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podał między innymi, że każde postępowanie administracyjne, które ma być zakończone wydaniem decyzji administracyjnej lub postanowienia ma zazwyczaj odrębny charakter. Możemy mówić jedynie o "kontynuacji" takiego postępowania zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej w przypadku gdy strona wystąpiła o uzupełnienie wydanej decyzji w trybie art. 111 kpa. Taka jednak sytuacja w rozpatrywanym stanie faktycznym nie miała miejsca. Dlatego też nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że postępowanie rozstrzygnięte ostatecznym postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. jest kontynuacją postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] grudnia 2011 r. o stwierdzenie nieważności rozkazów personalnych i decyzji w sprawie wykonywania zawodu radcy prawnego w [...] Brygadzie [...] [...]. Jak zostało to wyczerpująco wyjaśnione w uzasadnieniu postanowienia Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., Minister Obrony Narodowej zakończył postępowanie wszczęte na podstawie wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2011 r. prawomocną decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Ponadto organ podniósł, że wyroki sądów administracyjnych, na które powołuje się skarżący, dotyczą stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego, posiadającego uprawnienia radcy prawnego, na stanowisko służbowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu. Postępowanie w sprawie niniejszej zostało wywołane wnioskiem [...] B.O. z dnia [...] marca 2015 r o ustalenie, przyznanie oraz wypłacenie różnicy uposażenia w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia wynikającej z treści art. 224 ust 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych wraz z ustawowymi odsetkami za okres wykonywania zawodu radcy prawnego na stanowisku służbowym radcy prawnego w Dowództwie [...] Brygady [...]. Przypomnieć należy, że oficer w dniu [...] stycznia 2014 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, a w związku z tym nie ma do niego zastosowania ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414). Wojskowa ustawa pragmatyczna ma zastosowanie w sprawach żołnierzy zawodowych pozostających w czynnej służbie wojskowej. W myśl bowiem art. 1 pkt 4 tej ustawy, ustawa określa zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych, zaś według art. 3 ust. 1 żołnierzami zawodowymi są żołnierze zawodowi w czynnej służbie wojskowej. Mając zatem na względzie, że [...] B.O. nie jest żołnierzem czynnej służby wojskowej, to przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie mogą wobec niego mieć zastosowania. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 76 ust. 4 ustawy, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł. W związku z tym, że stosunek służbowy oficera wygasł w dniu [...] stycznia 2014 r., tj. w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, zatem w myśl cytowanych przepisów prawa obecnie nie można mówić o podwyższeniu uposażenia żołnierza rezerwy ponieważ ustawodawca nie przewidział prawa do pobierania uposażenia przez żołnierza rezerwy. Ponadto, o właściwym rozstrzygnięciu wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, które jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, świadczy również brak normy prawnej mówiącej wprost, że grupę uposażenia przyznaje się indywidualnie w drodze decyzji administracyjnej. Skoro żaden przepis prawa nie zezwala na ustalenie i przyznanie żołnierzowi grupy uposażenia w drodze decyzji (grupa uposażenia jest jedynie elementem - zawartym informacyjnie - w decyzji o wyznaczeniu żołnierza na stanowisko służbowe), to brak jest podstawy materialnoprawnej do załatwienia niniejszej sprawy w trybie administracyjnym, co z kolei stanowi przesłankę do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 61 a Kodeksu postępowania administracyjnego. Podnieść należy, że stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jest tym bardziej przekonywujące, że znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sadów administracyjnych. Jak bowiem orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lipca 2014 r. (sygn. akt I OSK 1635/14) "Z art. 61 a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa wynika, że uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest oczywisty brak podstaw prawnych do wydania w jego toku decyzji załatwiającej wniesione żądanie. " Powyższe rozstrzygnięcie zgodne jest również ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2008 r. (sygn. akt II OSK 2042/06), w którym Sąd uznał, że postępowanie może być bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych - gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej. Sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w formie decyzji administracyjnej nie został ponadto wskazany w art. 8 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych, - w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego, i z zastrzeżeniem ust. 2, skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.). Należy więc podkreślić, że to ustawa (przepisy prawa materialnego) określa przypadki, w których właściwy organ rozstrzyga sprawę żołnierza zawodowego w formie decyzji administracyjnej. W sprawach uposażeń jest to np. przyznawanie niektórych należności przysługujących żołnierzom zawodowym, tj. dodatków do uposażenia (art. 80 ust. 4), należności wypłacanych w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej (art. 96 ust. 9 i 10). Skoro zatem w obowiązującym stanie prawnym brak jest podstaw normatywnych do merytorycznego załatwienia w drodze decyzji administracyjnej wniosku [...] B.O. z dnia [...] marca 2015 r., to bezsprzecznie zachodziła przyczyna uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 kpa. Stanowisko takie potwierdził Wojewódzki sad Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Wa 241/14), w którym wskazał, że " Przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61 a § 1 kpa, należy uznać takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, tj. gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Przesłanka odmowy wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych powodów dotyczy przede wszystkim sytuacji, w których sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ administracyjny w formie decyzji, bowiem na charakter cywilnoprawny, uprawnienia bądź obowiązki wynikają z mocy samego prawa, brak jest przepisu prawa stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania decyzji. " Sposób rozstrzygnięcia zawarty w zaskarżonych postanowieniach znajduje potwierdzenie również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 868/13), w którym Sąd stwierdził w uzasadnieniu wyroku, rozpoznając sprawę o bardzo podobnym stanie faktycznym i prawnym cyt.: "Zatem skoro skarżący nie pełni już zawodowej służby wojskowej, to nie mają do niego zastosowania przepisy dotyczące uposażenia żołnierza zawodowego. W tej sytuacji zatem, jeśli (...) nie jest podmiotem uprawnionym do otrzymywania uposażenia, a po drugie jeśli przyznanie grupy uposażenia nie następuje w drodze decyzji, to tym samym organ winien wydać postanowienie w trybie art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego odmawiając wszczęcia postępowania z przyczyn zarówno przedmiotowych jak i podmiotowych, o których już wyżej wskazano." Ponadto uznać należy, że zarzut skarżącego dotyczący możliwości załatwienia przedmiotowej sprawy w formie materialno-technicznej jest niezasadny. Taka forma załatwienia sprawy byłaby uzasadniona w przypadku stwierdzenia (przyznania) oficerowi grypy uposażenia U:16A na zajmowanym stanowisku służbowy radcy prawnego. Niemniej jednak z taką sytuacją nie mamy do czynienia ponieważ stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Dowódcy Sił Powietrznych Nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] kwietnia 2008 r., w sprawie wyznaczenia wnioskodawcy na stanowisko służbowe radcy prawnego w Dowództwie [...] Brygady [...], w części dotyczącej zaszeregowania tego stanowiska służbowego do grupy uposażenia 14B, nie wywarło skutku ex tunc w stosunku do wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe z grupą uposażenia 16A, a jedynie spowodowało usunięcie jednego z parametrów (grupy uposażenia) wymienionego stanowiska służbowego, na które został oficer wyznaczony. Decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma bowiem charakter kasacyjny i rozstrzyga wyłącznie o kwalifikowanych wadach prawnych tkwiących w decyzji, nigdy zaś nie dotyczy merytorycznego rozpatrzenia sprawy będącej przedmiotem decyzji, której nieważność stwierdzono. Tym samym, postępowanie nadzwyczajne wszczęte na wniosek zainteresowanego, zakończone wydaniem prawomocnej decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., nie dotyczyło sprawy określenia grupy uposażenia na stanowisku służbowym, na które oficer został wyznaczony rozkazem personalnym Dowódcy Sił Powietrznych Nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] kwietnia 2008 r. Dlatego też, decyzja Ministra Obrony Narodowej stwierdzająca nieważność tego rozkazu, nie mogła zawierać (i nie zawierała) żadnych "wytycznych do dalszego postępowania", a w szczególności dotyczących ustalenia nowej grupy uposażenia. W wyniku stwierdzenia nieważności wymienionego rozkazu w części dotyczącej określenia grupy uposażenia, nie uległ również zmianie ówczesny etat w Dowództwie [...] Brygady [...], z którego wynikały wszystkie parametry stanowiska służbowego radcy prawnego w tej jednostce wojskowej. Należy podkreślić, że określenie parametrów stanowiska służbowego w decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe nie stanowi elementu rozstrzygnięcia tej decyzji, bowiem parametry stanowiska służbowego (w tym grupa uposażenia) są określone w etacie jednostki wojskowej. W tej sytuacji, ustalenie i przyznanie żołnierzowi innej grupy uposażenia dla tego stanowiska służbowego niż przewidywał etat jednostki wojskowej, stanowiłoby oczywistą fikcję prawną. Mając zatem powyższe na względzie nie można przyjąć, że sprawa dotycząca ustalenia, przyznania oraz wypłacenia różnicy uposażenia w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia wynikającej z treści art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, wraz z ustawowymi odsetkami za okres wykonywania zawodu radcy prawnego na stanowisku służbowym radcy prawnego w Dowództwie [...] Brygady [...] może być załatwiona w formie materialno-technicznej, ponieważ tylko w przypadku przyznania określonej grupy uposażenia mogłoby nastąpić wypłata różnicy pomiędzy uposażeniami. Z tego natomiast względu, że postulowana przez skarżącego grupa uposażenia nie została mu nigdy przyznana dlatego też nie można dokonać tej czynności. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.