I SA/Gl 636/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Dorota Kozłowska, Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. oddala skargę. 1.Przedmiotem skargi jest wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017r. poz. 201 ze. zm., dalej: O.p.) decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ, organ odwoławczy) z dnia [...] r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] r., znak: [...], którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia "A" Spółka z o.o. w C. (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca) wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010r. w kwocie [...] zł. 2. Postępowanie przed organami podatkowymi. 2.1. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik Spółki powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zwrócił się do organu z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r., zakończonej ww decyzją ostateczną z dnia [...] r. We wniosku podniósł, iż pozyskał nowe materiały procesowe z których wynika, że spółka "B" Sp. z o.o. (dalej: "B") świadczyła na rzecz Strony usługi budowlane. Do wniosku załączono: 1) kserokopię decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., nr [...] wydaną dla "A" Spółka z o.o. z/s w N. (dalej: "C"); 2) kserokopię protokołu przesłuchania w charakterze świadka D. K. z dnia [...] r. 2.2. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 243 § 1 i § 2 , art. 244 § 1 oraz art. 240 § 1 pkt 5 O.p. organ wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. W dniu 17.10.2017r. wpłynęło pismo pełnomocnika, stanowiące uzupełnienie wniosku z dnia 25.08.2017r. wraz z oświadczeniem D. K. z dnia 10.10.2017r. Pełnomocnik wniósł także o przesłuchanie D. K. na okoliczność potwierdzenia treści oświadczenia. Po przeprowadzeniu postępowania organ decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. 2.3. W odwołaniu, powołując się na art. 220, art. 223 w zw. z art. 33 § 1 O.p. pełnomocnik zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 245 § 1 pkt 2 O.p., poprzez odmowę uchylenia decyzji organu podatkowego z dnia [...] r. z powodu braku podstaw do jej uchylenia oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że podstawą złożenia wniosku z dnia 25.08.2017 r. o wznowienie postępowania, był art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, iż załączone do wniosku z dnia 25.08.2015 r. i do pisma stanowiącego jego uzupełnienie dokumenty, spełniają warunki wynikające z przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., ponieważ są okolicznościami "nowymi" - organ podatkowy nie dysponował nimi w momencie wydawania decyzji ostatecznej w 2015 roku. Są również, zdaniem pełnomocnika, "istotne", ponieważ wskazują, wbrew temu co stwierdził organ, tylko takie dowody i okoliczności faktyczne, których ocena miałaby znaczenie w sprawie i nie tylko prowadziłaby do wznowienia postępowania, ale także mogłaby wpłynąć na zmianę treści zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że są istotne dla sprawy, bo ich istnienie może bezpośrednio wpłynąć na treść orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 25.06.1985 r., I SA 198/85). Zdaniem Skarżącej, z załączonej do wniosku o wznowienie kserokopii decyzji wydanej wobec "C" wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. uznał, że spółka D. K. – "B" świadczyła faktyczne usługi remontowe na rzecz "C" w tym samym okresie jak dla Spółki. W konsekwencji organ podatkowy winien był w tym zakresie przeprowadzić postępowanie oraz ustalić dlaczego i na jakiej podstawie organ podatkowy z K. umorzył postępowanie podatkowe wobec "C", uznając tym samym, że usługi budowlane faktycznie miały być świadczone na rzecz tej spółki przez firmę D. K. Za "nowe" i "istotne" należy uznać również zeznanie D. K. oraz jego "oświadczenie", z których wynika bezpośrednio, że jego firma w sposób rzeczywisty świadczyła usługi budowlane na rzecz Spółki. 2.4. Zaskarżoną decyzją odwoławczy utrzymał w mocy swojej rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, w sytuacji gdy postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § O.p. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie za podstawę wznowienia postępowania Spółka przyjęła art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z powołanym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Dalej organ podkreślił, że nowe dowody w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. muszą być istotne, czyli okoliczności faktyczne z nich wynikające muszą być odmienne od kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń, które były podstawą wydania decyzji ostatecznej. Za okoliczności lub dowody w danej sprawie jako nowe, można uznać takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający tymi dowodami nie dysponował - nie były mu ujawnione. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska pełnomocnika Spółki, iż spełnieniem przesłanki wznowienia postępowania jest istnienie trzech nowych dokumentów (kserokopii) tj. decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. wydanej dla "C", protokołu przesłuchania w charakterze świadka D. K. z dnia [...] r. oraz oświadczenia D. K. z dnia [...] r. Organ argumentował, że kserokopia decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. wydana dla "C" oraz kserokopia protokołu przesłuchania w charakterze świadka D. K. z dnia 25.09.2014r. stanowią nowe dowody w sprawie istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, niemniej jednak nie mają istotnego znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. Decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. dotyczy umorzenia postępowania wszczętego wobec "C" w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2009r. oraz odnosi się do faktury VAT nr [...] z dnia 15.12.2009r. o wartości brutto [...] zł, wystawionej przez "B" na rzecz "C" za zakup płyt betonowych zbrojeniowych (drogowych) w ilości [...] m. kw. Decyzja ta dotyczyła zatem innego podmiotu ("C"), innego podatku (podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2009r.) i opisano w niej transakcję, w której Spółka nie uczestniczyła. Ponadto, o wykonaniu usług na rzecz Skarżącej nie świadczył także fakt, że "B" w tym samym czasie wykonywała usługi dla firmy "C". Oceniając natomiast kolejny załączony przez pełnomocnika Spółki dowód, tj. kserokopię protokołu przesłuchania w charakterze świadka D. K. z dnia 25.09.2014r., zauważono, że został on przesłuchany na okoliczność wystawienia przez "B" faktury VAT nr [...] z dnia 1.07.2009r. na kwotę [...] zł. (VAT [...] zł), dokumentującej "malowanie pomieszczeń zgodnie ze zleceniem" na rzecz "D" z/s w S. Protokół z dnia 25.09.2014r. (analogicznie jak ww. decyzja) dotyczył innego podmiotu ("D"), innego podatku i roku podatkowego (podatku od towarów i usług za 2009r.) i opisywał transakcję, w której Spółka nie uczestniczyła. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. powołano się na fakt, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w decyzji z dnia [...] r. zakwestionował zaliczenie przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących 2010r. wynikających z faktur wystawionych przez "B" Tym samym stwierdzono, że opisane w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r oraz w ww. protokole przesłuchania świadka transakcje, pozostawały bez związku ze sprawą zakończoną ww. decyzją ostateczną. Dalej organ odwoławczy argumentował, iż z tych powodów nie sposób uznano ww. dokumentów za istotne dla sprawy. Fakt, iż "B" dokonała zakupu płyt betonowych na rzecz "C" czy wykonywała usługi remontowe na rzecz "D" nie stanowi istotnej przesłanki do zmiany treści decyzji w zakresie wykonywania przez tę spółkę usług na rzecz Strony. Ponadto organ podkreślił, że pełnomocnik pomija całkowicie fakt, o którym mowa była w decyzji wymiarowej organu z dnia [...] r. (str.16), że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] dla "B" w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od 01.01.2010r. do 31.12.2010r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji powołano się na treść opinii biegłego, odniesiono się do transakcji przeprowadzonych ze Skarżącą. W podsumowaniu ustaleń stwierdzono iż "B" w kontrolowanym okresie tj. 2010r.:1) zatrudniała tylko jednego pracownika, który wykonywał prace na terenie F., 2) wynajmowała tylko lokal użytkowy o pow. 15,4 m2, gdzie została zgłoszona siedziba spółki, a w rzeczywistości spółka tam nie działała, 3) nie posiadała, ani nie wynajmowała magazynu, 4) świadczyła "szeroki wachlarz" sprzedawanych usług i towarów nie znajdujących potwierdzenia w zakupach, 5) uczestniczyła w karuzelowym obrocie towarowym i finansowym i przyczyniała się do wyłudzenia podatku VAT przez inne podmioty gospodarcze, 6) wystawiała faktury VAT sprzedaży w większości podpisywane przez wymyśloną osobę A. W. W konsekwencji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Katowicach w wydanej decyzji wymiarowej stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dowodzi, że "B" w okresie od stycznia do grudnia 2010r. nie dokonywała rzeczywistych transakcji.  3. Postępowanie przed Sądem I instancji. 3.1. W skardze pełnomocnik podniósł, że zaskarżana decyzja narusza słuszny interes prawny Skarżącej, poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji organu pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia. Zarzucił jej 1) naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez uznanie, iż dowody, na jakie powołuje się skarżąca nie istniały w dniu wydania decyzji oraz, że okoliczności, na jakie powołuje się strona w ww. dokumentach nie były znane organowi podatkowemu w toku dokonywania czynności kontrolnych; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji poprzez uznanie, że dokumenty przedstawione przez skarżącą nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za okres 2010r.; 3) naruszenie art. 201 ust. 2 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego w sprawie oraz nieuwzględnienie wniosku skarżącej w zakresie przesłuchania D. K., 4) naruszenie art. 181 poprzez nieuwzględnienie dokumentów zebranych w toku postępowania karnego toczącego się wobec D. K.; 5) naruszenie art. 7 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 4g, art. 16 ust. 1 pkt 57, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Mając na względzie powołane zarzuty, pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz przekazanie jej do ponownego rozpoznania przez organ, który ją wydał, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że powołane przez niego nowe dowody są "istotne", ponieważ wskazują wbrew temu co stwierdził organ tylko takie dowody i okoliczności faktyczne, których ocena miałaby znaczenie w sprawie i nie tylko prowadziłaby do wznowienia postępowania, ale także mogłaby wpłynąć na zmianę treści zaskarżonej decyzji. To oznacza, że są istotne dla sprawy, bo ich istnienie może bezpośrednio wpłynąć na treść orzeczenia (wyrok NSA z 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85) . Z załączonej do wniosku decyzji wydanej wobec spółki "C" bezpośrednio wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. uznał, że spółka D. K. "B" świadczyła faktyczne usługi remontowe na rzecz "C" w tym samym okresie jak dla Spółki. Wobec czego było możliwe, że spółka "B" posiada możliwości techniczne i "ludzkie" do świadczenia usług remontowych nie tylko dla "C", ale również i dla Skarżącej. We wznowionym postępowaniu organ podatkowy winien był w tym zakresie przeprowadzić postępowanie i ustalić, dlaczego i na jakiej podstawie organ podatkowy z K. umorzył postępowanie podatkowe wobec "C", uznając tym samym, że usługi budowlane faktycznie musiały być świadczone na rzecz tej spółki przez spółkę D. K. Za "nowe" i "istotne" należy również uznać załączone do wniosków zeznanie D. K. oraz jego "oświadczenie", (o którym zresztą nic organ w swojej zaskarżonej decyzji nie napisał). Z treści tych dokumentów bezpośrednio wynika, że "B" w sposób rzeczywisty świadczyła usługi budowlane na rzecz Spółki, a organ miał obowiązek jego przesłuchania w celu potwierdzenia lub nie prawdziwości złożonego przez niego oświadczenia. Wznowienie postępowania dałoby możliwość przesłuchania D. K. i oceny jego zeznań przez organ podatkowy. Zdaniem Skarżącej opinia biegłego D. K. dotycząca "B" odnosi się do okresu późniejszego. Podniósł, że biegły tylko w jednym przypadku użył określenia, którym posługuje się organ odwoławczy tj. "sprzedaż kosztów", tj. na stronie 167 opinii pisze: "że Spółka ""B" zarządzana przez D. K. realizowała transakcje sprzedaży "kosztów" na rzecz Spółki "E" i innych podmiotów na podstawie faktur pozornych podpisywanych przez osobę nieistniejącą". Z opinii biegłego, którą wybiórczo zresztą cytuje organ kompletnie nie wynika, żeby proceder wystawiania pustych faktur dotyczył skarżącej i żeby to ona była odbiorcą owych pustych faktur. Pełnomocnik podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie w chwili wydania decyzji wymiarowej organowi nie była znana decyzja wydana wobec "C", nie były również znane zeznania D. K. złożone przed sądem karnym, których potwierdzeniem jest oświadczenie złożone przez niego w październiku 2017r., załączone następnie do wniosku o wznowienie postępowania. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018r., poz. 1302, p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. 4.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy organ odwoławczy, po wznowieniu postępowania, zasadnie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej uznając, że brak przesłanki wynikającej z 240 § 1 pkt 5) O.p. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia stan faktyczny wynikający z akt sprawy, albowiem nie doszukał się naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 4.4. Rozważając sporne zagadnienie na wstępie należy zaznaczyć, iż postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym nie rozpatruje się po raz kolejny sprawy merytorycznie - tak jak robi się to w toku zwykłego postępowania instancyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie obliguje organu podatkowego do rozpatrzenia sprawy na nowo. Zakres rozpoznania sprawy determinuje przesłanka wznowienia (wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017r. I FSK 527/17, LEX nr 2330545). Instytucja wznowienia postępowania podatkowego ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 § 1 O.p. Powyższa instytucja nie może być wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. I FSK 1763/15LEX nr 2328630). Ponadto to skarżący, który w postępowaniu, po wznowieniu postępowania, odwołuje się do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jako podstawy wznowienia, dążąc do zmiany uprzednio wydanego rozstrzygnięcia, musi wykazać, że brak wiedzy organu podatkowego o nowej okoliczności faktycznej, nowym dowodzie miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie zapadłe w trybie zwykłym. W ramach postępowania wznowieniowego organ nie może ponownie przeprowadzać postępowania podatkowego i poszukiwać dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach spraw toczących się przez Sądami, Prokuraturą, czy innymi urzędami wobec innych osób nie związanych bezpośrednio z działalnością skarżącej, w tym dokonywać ponownej oceny dowodów, które były już przedmiotem oceny w postępowaniu wymiarowym (wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 czerwca 2017 r., I SA/Lu 265/17 LEX nr 2335236). 4.5. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać przyjdzie, że prowadzone przez organ odwoławczy postępowanie w trybie wznowienia postępowania miało na celu stwierdzenie czy wystąpiła wskazana przez Stronę przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. tj. czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania ostatecznej decyzji wymiarowej z dnia [...] r. Dokonując kontroli stanowiska organu co do ziszczenia się powołanej przesłanki przypomnieć należy, że Strona we wniosku z dnia 25 sierpnia 2017 r. jako przesłankę wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wskazała fakt zaistnienia nowych istotnych dowodów i okoliczności nieznanych organowi podatkowemu w dacie podejmowania decyzji w postępowaniu zwykłym w związku z pozyskaniem nowych materiałów procesowych, z których wynika, że "B" świadczyła na rzecz Strony usługi budowlane. Na poparcie swoich twierdzeń do wniosku załączono: 1) kserokopię decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., wydaną dla "C" 2) kserokopię protokołu przesłuchania w charakterze świadka D. K. z dnia 25.09.2014r. Ponadto w dniu 17.10.2017r. wpłynęło pismo pełnomocnika stanowiące uzupełnienie ww. wniosku. Do pisma tego załączono oświadczenie D. K. z dnia 10.10.2017r. wnosząc o jego przesłuchanie na okoliczność potwierdzenia treści oświadczenia. Mając na uwadze powyższe Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że jakkolwiek Spółka powołała nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji (z wyłączeniem oświadczenia D. K. z dnia 10.10.2017r., które zostało złożone już po dniu wydania decyzji ostatecznej organu odwoławczego), to jednak nie można uznać, że są one istotne dla sprawy. Odnosząc się do decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., Sąd podziela pogląd organu, że decyzja ta dotyczyła innego podmiotu ("C"), innego podatku (podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2009r.) i opisano w niej transakcję, w której Strona nie uczestniczyła. Ponadto o wykonaniu usług na rzecz Skarżącej nie może świadczyć także fakt, że "B" w tym samym czasie wykonywała usługi dla firmy "C". Odnosząc się do kserokopii protokołu przesłuchania w charakterze świadka D. K. z dnia 25.09.2014r., wskazać przyjdzie, że został on przesłuchany na okoliczność wystawienia przez "B" faktury VAT nr [...] z dnia 1.07.2009r. na kwotę [...] zł. (VAT [...] zł), dokumentującej "malowanie pomieszczeń zgodnie ze zleceniem" na rzecz "D" z/s w S. Protokół z dnia 25.09.2014r. również dotyczył innego podmiotu ("D"), innego podatku i roku podatkowego (podatku od towarów i usług za 2009r.) i opisywał transakcję, w której Spółka nie uczestniczyła. W konsekwencji trafnie organ odwoławczy wskazał, iż nie można uznać za istotny dla przedmiotowej sprawy powołany dokument, albowiem fakt, iż "B" dokonała zakupu płyt betonowych na rzecz "C" czy wykonywała usługi remontowe na rzecz "D" nie stanowi istotnej przesłanki do zmiany treści decyzji w zakresie wykonywania przez tę spółkę usług na rzecz Strony. W realiach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, Strona nie wykazała, że organ podatkowy naruszył art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W konsekwencji trafna okazała się konkluzja organu drugiej instancji, iż w sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że dokumenty, które w ocenie Skarżącej miałyby skutkować wznowieniem postępowania i uchyleniem decyzji ostatecznej w przedmiocie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. są istotne dla sprawy. Ponadto podnieść należy, że decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] organ odwoławczy zaakceptował rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010r. W uzasadnieniu tejże decyzji odniesiono się m.in. do kwestii zawyżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez "B" na łączną kwotę [...] zł. W szczególności szeroko opisano dowody mające kluczowe znaczenie dla sprawy tj. zeznania i opinie biegłych, dokonano analizy ich wiarygodności, po czym dokonano oceny prawno-podatkowej ustalonego stanu faktycznego. Na ww. decyzję z dnia [...] r., wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 16.03.2017r. I SA/Gl 1074/16 oddalił skargę Spółki. Orzeczenie to stało się prawomocne od dnia 18.04.2017r. 4.6. Wskazać także przyjdzie, że w zaskarżonej decyzji wyjaśniono powody, dla których odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej z dnia [...] r. Na stronie 6 - 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji dokonano wykładni przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. szeroko uzasadniając brak okoliczności uzasadniających uznanie za prawidłowe stanowisko skarżącej. Wbrew twierdzeniom Strony, organ odwoławczy uzasadnił również dlaczego załączone do wniosku o wznowienie postępowania dowody nie spełniają przesłanek określonych ww. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ponadto wyjaśnił, że dokonując oceny dowodu w postaci oświadczenia D. K. uznał, że nie istniał on w dniu wydania decyzji wymiarowej z dnia 30 maja 2016 r. W konsekwencji oświadczenie datowane na dzień 10 października 2017 r., nie może podlegać ocenie jako nowy dowód w rozumieniu ww. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Uchylenie w całości lub w części decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy lub umorzenie postępowania w sprawie, jest zasadne jedynie w przypadku, gdy organ podatkowy w toku postępowania wznowieniowego stwierdzi, że okoliczności faktyczne lub dowody, które wyszły na jaw istotnie spełniają wszystkie trzy przesłanki wymienione w powołanym przepisie łącznie - co wynika wprost z dyspozycji art. 245 § 1 pkt 1 O.p. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Powołane przez stronę okoliczności nie przemawiają bowiem za uznaniem, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Mając na uwadze dotychczasowe rozważania Sąd nie dopatrzył się również błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji poprzez uznanie, że 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez uznanie, że dowody na jakie powołuje się skarżąca nie istniały w dniu wydania decyzji oraz, że okoliczności, na jakie powołuje się strona w ww. dokumentach "nie były znane" organowi podatkowemu w toku dokonywania czynności kontrolnych. Zdaniem Sądu Strona nie wykazała błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji, poprzez uznanie, że dokumenty przedstawione przez skarżącą nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym dla osób prawnych za okres 2010 r.; 4.7. Odnosząc się do zarzutów naruszenie art. 201 ust. 2 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego w sprawie oraz nieuwzględnienie wniosku Skarżącej w zakresie przesłuchania D. K., uznać należy jest on całkowicie bezzasadny, tym bardziej, że art. 201 O.p. odnosi się do zawieszenia postępowania podatkowego i nie posiada ust. 2, jest bowiem podzielony na paragrafy. Zdaniem Sądu nie doszło również do naruszenia art. 181 O.p. poprzez nieuwzględnienie dokumentów zebranych w toku postępowania karnego toczącego się wobec D. K. wskazać przyjdzie, że w kontekście dotychczasowych rozważań uznać należy je za bezzasadne. Z powołanego przepisu wynika, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Skoro bowiem trafnie organ odwoławczy przyjął, że brak podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to bezprzedmiotowym byłoby prowadzenie postępowania dowodowego we wskazanym przez pełnomocnika zakresie. 4.8. Konsekwencją zajętego przez organ stanowiska co do braku przesłanki z art. art. 240 § 1 pkt 5 O.p., determinującego jednocześnie sposób procedowania w sprawie, jest brak naruszenia przepisów prawa materialnego w szczególności: art. 7 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 4g, art. 16 ust. 1 pkt 57, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U.2018.1036 ze zm.). 4.9. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.