II OSK 2987/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SAB/Wr 39/18 w sprawie ze skargi V. K. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz V. K. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SAB/Wr 39/18, po rozpoznaniu skargi V. K. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy: w punkcie I. stwierdził, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności; w punkcie II. stwierdził, że bezczynność Wojewody [...] ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie III. nakazał Wojewodzie [...] rozstrzygnięcie sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania przez organ prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w punkcie IV. przyznał od Wojewody [...] na rzecz skarżącej sumę pieniężną 2.000 zł. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: V. K. złożyła skargę na bezczynność Wojewody [...] w związku ze sprawą jej wniosku z dnia [...] października 2017 r. o zezwolenie na pobyt czasowy. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2, art. 54 § 1 i art. 149 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej: P.p.s.a., zarzuciła naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i § 3, art. 36 § 1 i art. 37 § 5 K.p.a., przez przekroczenie terminów załatwienia sprawy w postępowaniu. Skarżąca wskazała, że w dniu [...] października 2017 r. złożyła wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy do Wojewody [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. pełnomocnik strony zwrócił się do organu o wydanie zaświadczenia wskazującego na datę złożenia wniosku, wgląd do akta sprawy, przyspieszenie wniosku a także dosłał dokumentację potwierdzającą, że strona posiada zapewnione miejsce pobytu - umowę najmu. W dniu [...] lutego 2018 r. pełnomocnik strony, na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., złożył ponaglenie na niezałatwienie sprawy w przewidzianym przez ustawę terminie, wyczerpując tym samym drogę administracyjną w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącej, postępowanie Wojewody narusza art. 35 § 3 K.p.a., który stanowi, że: "załatwienie sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w terminie miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania". Skarżąca podniosła, że upłynęło ponad 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, a Wojewoda nie podjął w jej sprawie żadnych działań - nie wezwał do uzupełnienia jakichkolwiek braków wniosku. Podniosła, że mając na uwadze rażące przekroczenie terminów rozpoznania sprawy oraz nieprzekazanie w terminie ponaglenia przez Wojewodę [...], należy uznać za zasadne żądanie strony przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. Strona od wielu miesięcy jest całkowicie ignorowana przez Wojewodę [...], nie otrzymuje żadnej korespondencji, postępowanie nie zostało nawet wszczęte. Zdaniem skarżącej naruszanie norm prawnych dotyczących terminów rozpoznania sprawy przez organ, powinno się wiązać z nałożeniem na organ obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej, która z jednej strony będzie stanowiła swoistą "karę" dla organu, a z drugiej strony stanowić będzie rekompensatę dla strony za naruszanie jej praw w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości, przypomniał stan faktyczny sprawy i wskazał, że przekazał według właściwości do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponaglenie skarżącej na niezałatwienie sprawy w przewidzianym przez ustawę terminie wraz z aktami sprawy. W motywach wskazanego na wstępie wyroku uwzględniającego skargę Sąd pierwszej instancji podniósł, że z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że skierowany do Wojewody wniosek skarżącej, złożony w dniu [...] października 2017 r., nie został załatwiony w przewidzianym przez prawo terminie (nawet przyjmując termin wydłużony dwumiesięczny - art. 35 § 3 K.p.a.). Co więcej, nie został załatwiony do dnia wydania wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Po otrzymaniu wniosku organ nie zrobił niczego w celu załatwienia wniosku skarżącej. Nawet pismo pełnomocnika strony z dnia [...] lutego 2018 r. - ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie - nie zwiększyło aktywności organu. Dopiero wniesiona do Sądu Wojewódzkiego skarga na bezczynność organu, spowodowała podjęcie przez Wojewodę w sprawie pierwszych działań: wystąpienia pismem z [...] kwietnia 2018 r., do Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...], Szefa Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego we [...] oraz Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] o przekazanie informacji czy wjazd i pobyt cudzoziemki stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego; wezwanie strony o dołączenie do akt brakującej dokumentacji. Powyższe dowodzi, że skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy okazała się uzasadniona. Sąd uznał, że bezczynność Wojewody miała charakter rażący. Sposób postępowania organu w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej jest nie do zaakceptowania. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której organ administracji nie podejmuje żadnej czynności w sprawie przez ponad sześć miesięcy i dopiero po tak odległym terminie (działania datowane na dzień [...] kwietnia 2018 r.), występuje do właściwych organów o stosowne opinie, wzywa stronę do uzupełniania braków wniosku Tym bardziej, że - do tego momentu - organ kompletnie ignorował nałożoną na niego (w art. 36 K.p.a.) powinność i nie zawiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie podał przyczyn tego stanu rzeczy i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Postawy organu nie zmieniło także - złożone przez skarżącego ([...] lutego 2018 r.) - ponaglenie. Nie sposób nie zauważyć, że w całym toczącym się postępowaniu administracyjnym jedynym pismem kierowanym do strony było wezwanie do uzupełnienia braków z dnia [...] kwietnia 2018 r. Z uwagi na fakt, że organ nie wydał w sprawie decyzji, Sąd zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącej z dnia [...] października 2017 r. w terminie, jaki skarżąca wniosła w skardze – 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Biorąc zaś pod uwagę czas trwania postępowania, jak i opisaną wyżej postawę organu, Sąd meriti uznał, że bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na wniosek skarżącej, Sąd Wojewódzki przyznał jej sumę pieniężną w kwocie 2.000 zł., uznając, że kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności. Natomiast Sąd pierwszej instancji postanowił odstąpić od wymierzenia organowi grzywny. Uznał, że ilość załatwianych przez organ wniosków w sprawie o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt i pracę dla cudzoziemców jest bardzo duża oraz, że czynione są starania dla poprawy mobilności organu w tym zakresie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wojewoda [...], zaskarżając go w zakresie pkt. II, IV i V i wnosząc o jego zmianę oraz oddalenie skargi, jako bezzasadnej w zaskarżonej części; rozpoznanie sprawy na rozprawie; zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi Wojewoda [...] zarzucił naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego: a) poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że w sprawie niniejszej bezczynność Wojewody [...] nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, b) poprzez błędną wykładnię art. 149 § 2 P.p.s.a., gdyż zasądzona kwota 2000 zł nie jest adekwatna w kontekście zaistniałych w niniejszej sprawie okoliczności, przy czym Sąd I instancji nie rozważył prawidłowo zasadności takich żądań strony w kontekście rzeczywistych działań organu administracji państwowej oraz nie uzasadnił dokładnie i wnikliwe swoje stanowisko zajęte w tej sprawie; 2) postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a. w związku z art. 35 § 2, art. 58, art. 59 i art. 64 § 2 K.p.a. przez przyjęcie, że organ administracji dopuścił się rażącej bezczynności w rozpatrywaniu wniosku V. K., podczas gdy w niniejszej sprawie koniecznym było uzyskanie dodatkowych informacji od Komendanta Wojewódzkiego we [...] Szefa Delegatury Bezpieczeństwa Wewnętrznego we [...] oraz Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] w zakresie czy wjazd i pobyt cudzoziemca nie stanowi zagrożenia obronności lub bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego, bez których przedmiotowy wniosek nie mógł być rozpoznany oraz niniejsza sprawa miała skomplikowany charakter. Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem doprowadziło do bezzasadnego uwzględnienia skargi w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ administracji podniósł, że wszelkie sprawy związane z legalizacją pobytu cudzoziemców na terenie Rzeczypospolitej Polskiej mają charakter bardzo skomplikowany, gdyż wymagają w myśl aktualnie obowiązujących przepisów, a dokładniej art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach uzyskania dodatkowych pisemnych informacji od Komendanta Wojewódzkiego we [...] Szefa Delegatury Bezpieczeństwa Wewnętrznego we [...] oraz Komendanta [...] Oddziały Straży Granicznej w [...] w zakresie czy wjazd i pobyt cudzoziemca nie stanowi zagrożenia obronności łub bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego, bez których przedmiotowy wniosek nie mógł być rozpoznany, ponadto istotniej potrzeby szczególnie wnikliwej analizy stanu faktycznego poszczególnych przypadków w stosunku do danych konkretnych osób. Niestety na to nakładają się trudności obiektywne związane z bardzo dużym napływem tego rodzaju wniosków w ostatnim okresie, z bardzo znacznymi trudnościami lokalowymi oraz z bardzo dużą rotacją kadr pracowniczych w [...] Urzędzie Wojewódzkim we [...]. W związku z powyższym zarzucić wypada, iż wprawdzie w trakcie niniejszego postępowania administracyjnego nastąpiła zwłoka, lecz nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa, gdyż w rzeczywistości została ona spowodowania przyczynami obiektywnymi to jest bardzo dużym napływem tego rodzaju wniosków w ostatnim okresie, trudnościami lokalowymi oraz bardzo dużą rotacją kadr pracowniczych w Urzędzie. Natomiast nie zachodziło lekceważenie, czy też rażące naruszenie przepisów prawa przez funkcjonariuszy administracji państwowej w zakresie realizacji ich ustawowych obowiązków. Nadto zdaniem organu Sąd pierwszej instancji zasądził zbyt wysoką kwotę dla skarżącej, gdyż w rzeczywistości jest ona w sposób oczywisty nieadekwatna do okoliczności faktycznych, zaistniałych w niniejszej sprawie sądowej; gdyż poza sporem jest okoliczność, że w niniejszym postępowaniu administracyjnym strona skarżąca nie doznała żadnej szkody w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną V. K. wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić trzeba, że rozpoznając skargę kasacyjną – po myśli art. 183 P.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W związku z tym, że Sąd nie dostrzegł zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, przeszedł do rozpoznania sprawy w granicach zakreślonych zarzutami skargi kasacyjnej. Jednakże skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżony skargą kasacyjną wyrok w pełni odpowiada prawu i podjęty został na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. Sąd Wojewódzki rozpoznawał skargę na bezczynność organu w sprawie wniosku skarżącej cudzoziemki (obywatelki [...]) o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy. Wskazać należy w pierwszej kolejności, że pod pojęciem "bezczynności organu" rozumie się stan, w którym organ nie załatwia sprawy w określonym terminie. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest bowiem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (zob. wyrok NSA z dnia 28 marca 2018 r., sygn. I OSK 2087/16, LEX nr 2480711). W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na fakt, że pomiędzy datą złożenia wniosku przez stronę w dniu [...] października 2017 r. a datą wystosowania ponaglenia przez pełnomocnika strony, organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozpoznania sprawy. Nie wezwał do uzupełnienia wniosku lub materiału dowodowego, nie poinformował strony o terminie rozpoznania sprawy, a także o przyczynach nierozpoznania sprawy w terminie. Organ pozostawał całkowicie bezczynny przez okres 179 dni, czyli przez 5 miesięcy i 28 dni. W tym okresie nie dokonał choćby formalnej kontroli wniosku. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Natomiast § 2 tego przepisu określa, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Ustawodawca przyznaje zatem sądowi administracyjnemu swobodę w zakresie stwierdzenia podstaw do przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, jak też nie definiując pojęcia "rażącego naruszenia prawa", pozostawia w tym zakresie również swobodę interpretacyjną sądom administracyjnym. Rażącym naruszeniem prawa - w rozumieniu art. 149 § 2 P.p.s.a. - jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność/przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności/przewlekłości. Wobec tego uznać należy, że bezczynność/przewlekłość o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu za te bezczynność/przewlekłość. Bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące tę bezczynność organu (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1514/14, LEX nr 1794744). W świetle powyższego nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 149 P.p.s.a. poprzez ustalenie przez Sąd pierwszej instancji, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, a także poprzez zasądzenie kwoty pieniężnej na rzecz skarżącego. Trafna jest przy tym konstatacja Sądu, że fakt, iż Urząd Wojewódzki we [...] prowadzi bardzo dużo postępowań nie może przesądzać o tym, że naruszenie prawa nie jest rażące. Faktem mającym znaczenie dla niniejszej sprawy jest to, że organ przez tak długi czas całkowicie ignorował stronę, nie podejmował w sprawie żadnych czynności, a także nie informował o przyczynach nierozpoznania wniosku, co przesądza o uznaniu naruszenia prawa za oczywiste, a tym samym rażące. Problemy techniczno organizacyjne organu są problemami, które obciążają wyłącznie organ i osoby zarządzające urzędem - a nie stronę. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2018 r. kwota otrzymywana na podstawie na podstawie art. 154 § 6 w związku z art. 149 § 2 P.p.s.a.: "ma zrekompensować negatywne przeżycia psychiczne i moralne związane z przewlekłością postępowania sądowego oraz z naruszeniem prawa (nie dobra osobistego) do rozpoznania sprawy sądowej bez zbędnej zwłoki. Przyznanie odpowiedniej sumy pieniężnej stanowi sankcję dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania jurysdykcyjnego oraz rekompensatę dla skarżącego za krzywdę moralna spowodowana przewlekłością postępowania" (wyrok NSA z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 2177/17, LEX nr 2464318). Kwestia udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 114 ust. 1 o cudzoziemcach wymaga od organu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Podkreślenia wymaga, że na czas trwania postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, istotny wpływ ma również obowiązek nałożony na wojewodę na mocy art. 109 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi, który ukończył 13 rok życia, zezwolenia na pobyt czasowy wojewoda zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do konsula właściwego ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub do innych organów z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (ust. 1 w zw. z ust. 5). Komendanci, o których mowa w ust. 1, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub konsul przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, przy czym w szczególnie uzasadnionych przypadkach termin 30-dniowy może być przedłużony do 60 dni, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia wojewodę (ust. 2 i 3). Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże informacji w terminach, o których mowa w ust. 2 lub 3, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony (ust. 4). Przepis ten reguluje zatem tryb zbierania materiału dowodowego, który w realiach postępowania o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy ma charakter rutynowy. Zaznaczyć przy tym należy, że: "konieczność pozyskania informacji wskazanych w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wynika wprost z przepisu regulującego zakres postępowania dowodowego, a nie z analizy zgromadzonego już materiału dowodowego. Oznacza to, że na etapie występowania o informacje, o których mowa w art. 109 ust. 1 przywołanej ustawy nie można jeszcze ocenić czy sprawa ma charakter skomplikowany, a zatem jak długo będzie trwała. Ocena stopnia skomplikowania sprawy może bowiem nastąpić dopiero w toku oceny dokumentów załączonych do wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy w połączeniu z informacjami pozyskanymi na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach." (wyrok NSA z dnia 25 września 2018 r., sygn. II OSK 1660/18, LEX nr 2573637). Zatem fakt, że w sprawach o zezwolenie na pobyt czasowy obligatoryjnym elementem każdego postępowania jest tzw. "opiniowanie" cudzoziemca przez służby nie przesądza o uznaniu prowadzonych postępowań za sprawy "szczególnie skomplikowane", jako że w tym zakresie organ nie wykonuje żadnych czynności, oprócz wysłania pisma do służb. Należy zwrócić uwagę, że w przedmiotowej sprawie - do czasu wystosowania przez stronę ponaglenia i skargi do Sądu - organ nie powziął żadnych działań, w tym m.in. nie zwrócił się o nadesłanie informacji do odpowiednich służb. W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.