II FSK 3732/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Artur Kot, po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 390/18 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w M. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 390/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi S. sp. z. o.o. z siedzibą w M. uchylił postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 14 maja 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a". naruszenie przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej "O.p." w zw. z art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. O podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Z 2018 r., poz. 1036 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.") przez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, że organ nie miał podstaw do wezwania skarżącej do uzupełnienia braków wniosku, bo ten zawierał wszystkie przewidziane prawem elementy, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 O.p. przez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że skoro zasadnym jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania w sytuacji gdy wnioskodawca oczekuje dokonania przez organ kwalifikacji prawnej nie prezentując w ogóle swojego stanowiska w sprawie, a skarżąca zaprezentowała jasne stanowisko, które zdaniem Sądu nadaje się w świetle przedstawionego stanu faktycznego do oceny przez organ interpretacyjny, co w konsekwencji pozostawienia wniosku spółki bez rozpatrzenia i następnie utrzymania zaskarżonego postanowienia w mocy doprowadziło do mającej wpływ na wynik sprawy obrazy przez organ art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p., - art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji odpowiednich środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. przez przyjęcie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa procesowego, mimo, że do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonego postanowienia zamiast oddalenia skargi. Wobec podniesionych zarzutów skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o jego uchylenie na podstawie ar. 185 § 1 P.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, a także o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna organu jest bezzasadna. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Tym samym, sprowadzał się on do oceny, czy zasadne było wezwanie skarżącej o uzupełnienie wniosku i czy udzieliła ona odpowiedzi na to wezwanie organu. Z kolei podstawę prawną tego wezwania stanowił art. 169 § 1 w związku z art. 14h i art. 14b § 3 O.p. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie natomiast do art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1 i 2 O.p., a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Zgodnie z art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego realizuje się poprzez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wymaga podkreślenia, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki na podstawie, którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że wnioskodawca we wniosku o wydanie interpretacji wywiązał się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. Wskazał, że zawarł umowę, na podstawie której nabył prawo do użytkowania oprogramowania. Charakteryzując opisaną umowę szczegółowo wskazał, jakie uprawnia i obowiązki z niej wynikają. Jednoznacznie stwierdził, że : "Wnioskodawca nie nabył żadnych praw autorskich do Oprogramowania, jak również uprawnień do korzystania z autorskich praw majątkowych do Oprogramowania w rozumieniu art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (...)". Ponadto wyczerpująco przedstawił własne stanowisko w tej sprawie, ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego, jak i ustawy Prawo autorskie i prawa pokrewne. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji wskazał, że stan faktyczny przedawniony we wniosku nie wymagał dodatkowego uzupełnienia. Z odpowiedzi udzielonej przez skarżącą, wynikało, że "dostawca zobowiązał się m.in. do dostawy sprecyzowanego rodzaju oprogramowania (...) należy przyjąć, że program został dostarczony na zamówienie Spółki ". Organ otrzymał wobec powyższego odpowiedź na zadane pytania. W tej sytuacji, zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że zarzuty organu, iż wnioskodawca nie określił jaki charakter ma nabyte oprogramowanie nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Strona wywiązała się z wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, opisując szczegółowo warunki zawartej umowy na dostawę oprogramowania. Ewentualna zaś kwalifikacja czy na mocy zawartej umowy doszło do przeniesienia prawa do oprogramowania i ewentualnie jakich praw należy już do sfery oceny prawnej. W konsekwencji, nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej podważające prawidłowe wnioski Sądu pierwszej instancji, że obowiązkiem organu było wydanie interpretacji podatkowej. Mając na uwadze powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.