I SA/Gd 609/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka- Wiśniewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi R.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 19 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił R.K. wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, dokonanym zawiadomieniem z dnia 22 listopada 2017 r. nr [...]. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US), będący jednocześnie wierzycielem oraz organem egzekucyjnym, prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku R.K. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22 listopada 2017 r., obejmującego podatek od towarów i usług w kwocie należności głównej 143.702 zł. W oparciu o wskazany tytuł wykonawczy organ egzekucyjny w dniu 22 listopada 2017 r., działając na podstawie art. 89 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., wystawił i doręczył dłużnikowi zajętej wierzytelności - Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej - zawiadomienie nr [...]o zajęciu wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu kosztów postępowania zasądzonych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2017 r. (sygn. akt I SA/Gd 306/17). Wydruk ww. zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego organ egzekucyjny wysłał zobowiązanemu za pośrednictwem poczty na adres: ul. [...].Według potwierdzenia odbioru przesyłka została zwrócona do nadawcy, ponieważ nie została podjęta przez adresata w terminie 14 dni od próby jej doręczenia, która miała miejsce w dniu 24 listopada 2017 r. Jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny przyjął, że doręczenie zobowiązanemu wydruku przedmiotowego zawiadomienia oraz odpisu tytułu wykonawczego zostało dokonane z upływem dnia 8 grudnia 2017 r. W dniu 20 grudnia 2017 r. organ egzekucyjny wystawił i doręczył Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu kosztów postępowania zasądzonych wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2017 r. (sygn. akt I GSK 1432/15) oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2017 r. (sygn. akt I SA/Gd 940/17). Jak wynika z potwierdzenia odbioru, zobowiązany odebrał wydruk ww. zawiadomienia w dniu 8 stycznia 2018 r. Pismem z dnia 23 stycznia 2018 r. R.K. wniósł skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, dokonanym zawiadomieniem z dnia 22 listopada 2017 r. nr [...], zarzucając organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 89 § 1-3 i art. 89a § 3 u.p.e.a. oraz wnosząc o uchylenie zastosowanego środka egzekucyjnego i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. Wraz ze skargą na czynność egzekucyjną skarżący wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku zobowiązany podniósł, że przesyłka pocztowa zawierająca odpis tytułu wykonawczego była nieprawidłowo adresowana i nie otrzymał on zawiadomienia o jej awizowaniu. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2018 r. Naczelnik US odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej dokonanym zawiadomieniem nr [...]. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia 22 lutego 2018r., Naczelnik US odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że ustawowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 22 grudnia 2017 r., podczas gdy zobowiązany nadał skargę w placówce pocztowej operatora wyznaczonego dopiero w dniu 23 stycznia 2018 r. Korzystając z przysługującego prawa, R.K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu zażalenia zobowiązany podniósł, że wynik przedmiotowej sprawy jest ściśle związany z rozstrzygnięciem skargi na postanowienie Naczelnika US z dnia 22 lutego 2018 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. W dalszej części uzasadnienia zażalenia zobowiązany podniósł, że o dacie doręczenia odpisu tytułu wykonawczego dowiedział się dopiero z treści postanowienia Naczelnika US z dnia 17 stycznia 2018 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przesyłka pocztowa zawierająca zawiadomienie o zajęciu była nieprawidłowo adresowana i nie otrzymał on zawiadomienia o jej awizowaniu. Rozpoznając zażalenie Dyrektor IAS wskazał, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, którą wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy nie stanowią inaczej (art. 54 § 1 i 4 u.p.e.a.). Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru, przesyłka pocztowa zawierająca wydruk zawiadomienia o zajęciu była awizowana dwukrotnie w dniach 24.11.2017 r. i 04.12.2017 r., a następnie została zwrócona do nadawcy, ponieważ adresat nie podjął jej w terminie 14 dni od daty pierwszego awizowania. Pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości oraz potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Podanie przez organ egzekucyjny nieprawidłowego kodu pocztowego ([...] zamiast [...]) nie czyni doręczenia nieskutecznym. Podane dane adresowe jednoznacznie identyfikowały miejsce zamieszkania adresata, a przesyłka pocztowa trafiła do właściwego urzędu pocztowego. Również z pism Poczty Polskiej S.A. z dnia 6 lutego i 21 lutego 2018 r. wynika, że urząd pocztowy próbę doręczenia podjął pod właściwym adresem. Tym samym doręczenie przedmiotowej przesyłki uważa się za dokonane z dniem 8 grudnia 2017 r., stosownie do treści art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej k.p.a. Termin dla wniesienia skargi, o którym mowa w art. 54 § 4 u.p.e.a., upłynął z dniem 22 grudnia 2017 r., zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. Tymczasem zobowiązany wniósł skargę w dniu 23 stycznia 2018 r., a zatem po upływie ustawowego terminu. Zasadnie zatem organ egzekucyjny działając na podstawie art. 61a k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznania skargi. R.K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie: • art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., • art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. i art. 54 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przedwczesnej i bezzasadnej odmowie wszczęcia postępowania dotyczącego skargi na czynności egzekucyjne, gdyż na uwzględnienie zasługiwał wniosek o przywrócenie terminu złożony wraz ze skargą na czynności egzekucyjne, • art. 7, art. 77 § 1 i art. 44 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 27 § 1 pkt 9 i art. 54 u.p.e.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym ustaleniu przez organy obu instancji, że odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu skutecznie doręczono zobowiązanemu w dniu 8 grudnia 2017 r., • art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 54 u.p.e.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uzasadnieniu przyczyn odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego skargi na czynność egzekucyjną. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora IAS i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja ( postanowienie ) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ma zatem prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a podniesione w niej zarzuty są chybione. Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Nie jest uzasadniony podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 54 u.p.e.a. poprzez przedwczesną i bezzasadną odmowę wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przez pojęcie "innych uzasadnionych przyczyn" należy rozumieć również sytuację, w której postępowanie nie może być wszczęte z uwagi na uchybienie przez stronę terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne. Skarżący zarzucił, że organ egzekucyjny powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną dopiero po ostatecznym rozstrzygnięciu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. Zarzut ten jest nietrafny. Słusznie wskazał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, że takie działanie wiązałoby się z nieuzasadnionym przedłużeniem postępowania. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 22 lutego 2018 r. organ egzekucyjny odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne. Nie ma przeszkód prawnych, aby jednocześnie, zanim wskazane postanowienie uzyska przymiot ostateczności, odmówić wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Natomiast zasadność wniosku o przywrócenie terminu nie podlega badaniu w niniejszej sprawie. Wniosek ten podlegał merytorycznej ocenie w odrębnym postępowaniu wszczętym zażaleniem strony na postanowienie Naczelnika US z dnia 22 lutego 2018r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne. Bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 44 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 27 § 1 pkt 9 i art. 54 u.p.e.a. Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Przepis art. 44 k.p.a. ustanawia fikcję prawną doręczenia pisma. Taka forma doręczenia może być zastosowana dopiero wtedy, gdy nie ma możliwości dokonania doręczenia w sposób właściwy (art. 42 k.p.a.) lub zastępczy (art. 43k.p.a.). Ma to miejsce w przypadku nieobecności adresata lub nieobecności osób wymienionych w art. 43 O.p. (dorosłego domownika, sąsiada, dozorcy domu) lub niepodjęcia się przez nich oddania przesyłki adresatowi. Do skutecznego doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 44 k.p.a. może dojść tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki, a mianowicie pismo zostanie złożone na czas wskazany w tym przepisie w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym fakcie umieszczone w miejscu, o którym mowa w § 2 powołanego przepisu. Dla uznania, iż przesyłka została skutecznie doręczona stronie w trybie art. 44 k.p.a. konieczne jest wykazanie przez organ administracji, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata o nadejściu pisma. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że wszelkie adnotacje poczty na zwróconej przesyłce – zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – mają walor dokumentu urzędowego, korzystającego z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) (por. wyroki NSA: z 2 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 123/11; z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 11/11; postanowienie NSA z 4 listopada 2010r., I FZ 419/10). Domniemanie autentyczności dokumentu urzędowego wskazuje na to, że dany dokument pochodzi od organu (jednostki), który go wystawił. Natomiast domniemanie zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Domniemania te oznaczają, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ administracji. Za udowodnione należy przyjąć to, co wynika wprost z dokumentu. Oznacza to, że adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 16 grudnia 2011 r., I FSK 1861/11 (publ. Lex nr 1148521): "dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością powinna tę okoliczność udowodnić" (patrz M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy podzielić stanowisko organu, że przy doręczeniu skarżącemu przesyłki zawierającej m.in. wydruk zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności, spełnione zostały wymogi z art. 44 k.p.a. Z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że doręczyciel zakreślił pkt 2 zwrotnego potwierdzenia odbioru o treści "Z powodu niemożności doręczenia w sposób wskazany w punkcie 1 przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP [...] w dniu 2017-11-24 (zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym UP (...) umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata)". Skarżący poza twierdzeniem, że ww. przesyłka nie została awizowana, nie przedstawił żadnych dowodów, że adnotacja na dowodzie doręczenia o pozostawieniu informacji o przesyłce jest niezgodna z rzeczywistością. Podnoszony w skardze zarzut, że pracownik poczty nie pozostawił awiza pozostaje w sprzeczności z adnotacją doręczyciela na potwierdzeniu doręczenia, z której wynika, iż informacja o nadejściu przesyłki została umieszczona w skrzynce oddawczej adresata. Samo gołosłowne, niczym nie poparte zaprzeczenie przez skarżącego otrzymania awiza przesyłki zawierającej pismo organu nie może być uznane za wystarczające do obalenia domniemania doręczenia w trybie zastępczym. Pogląd taki wyrażany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 listopada 2010 r., I SA/Lu 348/10, wyrok NSA z dnia 25 lutego 2014r., I GSK 675/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 grudnia 2011 r., I SA/Kr 157/11), jak i sądów cywilnych, orzekających na podstawie przepisów analogicznych do art. 44 k.p.a. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 września 1970 r., I PZ 53/70). Należy też przywołać treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OZ 971/13. Jakkolwiek w postanowieniu tym NSA nawiązywał do przepisu art. 73 p.p.s.a., to jednak pogląd w nim wyrażony znajduje zastosowanie także w rozpoznawanej sprawie. Przepis art. 73 p.p.s.a. podobnie jak przepis art. 44 k.p.a. dotyczy bowiem doręczania przesyłki awizowanej i przyjmuje fikcję doręczenia w przypadku nieodebrania przesyłki we właściwym terminie. W postanowieniu tym NSA stwierdził, że jedną z możliwości służących obaleniu tego domniemania jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Istotne jest, aby w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej została, zgodnie z art. 92 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, zgłoszona reklamacja. W piśmiennictwie wyrażono również stanowisko, że co do zasady brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka–Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2009, s. 238). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło. Podnoszona w skardze okoliczność błędnego podania kodu adresowego, nie podważa wiarygodności dokonanych przez doręczyciela adnotacji o pozostawieniu awiza, ani skuteczności doręczenia spornej przesyłki. Z akt sprawy – adnotacji na kopercie oraz pism Poczty Polskiej z 6 lutego i 21 lutego 2018 r. (k. 111, 114) wynika bowiem, że mimo to doręczyciel nie miał problemu z określeniem miejsca doręczenia, a jedyną przyczyną niedoręczenia przesyłki był fakt nieodebrania jej w terminie. Skoro skarżący nie obalił domniemania autentyczności i wiarygodności dokumentu potwierdzającego powiadomienie o przesyłce prawidłowo organ ustalił, że zawiadomienie o dokonaniu czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej podwójnie awizowane w dniu 24 listopada i 4 grudnia 2017 r. zostało doręczone w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 8 grudnia 2017 r., a zatem 14-dniowy termin do wniesienia skargi na tę czynność egzekucyjną upłynął w dniu 22 grudnia 2017r. Wniesienie przez skarżącego tejże skargi w dniu 23 stycznia 2018 r. nastąpiło zatem z uchybieniem terminu, co obligowało organ do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Sąd uznał także za niezasadne zarzuty wskazujące na naruszenie art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 54 u.p.e.a. Zaskarżone postanowienie opiera się na wynikającej z jego uzasadnienia podstawie prawnej, a konstrukcja i zasady sporządzonego uzasadnienia są poprawne. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.