I SA/Wr 528/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi Gminy S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia: I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] 2018 r. o nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej Gminy S. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. | Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej również jako: organ interpretacyjny, organ podatkowy) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] 2018 r. (Nr [...]) o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Gminy S. (dalej: skarżąca, strona skarżąca, wnioskodawca) z dnia 28 listopada 2017 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do obniżenia kwot podatku VAT należnego o kwotę podatku naliczonego w całości z faktury dokumentującej poniesiony wydatek na zakup samochodu ciężarowego, związanego z realizacją inwestycji pn.: "Rozbudowa i modernizacja oczyszczalnia ścieków oraz systemu wodno – kanalizacyjnego na terenie aglomeracji S.". We wniosku strona skarżąca podała, iż w chwili obecnej zadania z zakresu gospodarki komunalnej wykonuje w formie jednostek organizacyjnych, w tym Zakładu Gospodarki Komunalnej (dalej: ZGK) będącego zakładem budżetowym. Wnioskodawca zamierza dokonać przekształcenia ZGK w spółkę prawa handlowego, tj. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Następnie wskazano, iż w związku z realizowaną inwestycją, której celem jest rozbudowa sieci wodno – kanalizacyjnej strona planuje ponieść udokumentowany fakturą VAT wydatek dotyczący zakupu samochodu ciężarowego (wozu asenizacyjnego). Po zakończeniu inwestycji zamiarem skarżącej jest przekazanie samochodu ciężarowego w dzierżawę spółce. Stwierdzając, iż wniosek nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.; dalej: O.p.) organ interpretacyjny wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez uzupełnienie przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego o następujące informacje: 1. Czy samochód ciężarowy, zakupiony w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji, będzie wykorzystywany przez wnioskodawcę wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych VAT (dzierżawa)? 2. Czy dopuszczalna masa całkowita ww. samochodu wynosi więcej niż 3,5 tony? 3. Jaka będzie wartość nakładów inwestycyjnych poniesionych w ramach opisanego projektu? 4. Ile będzie wynosić miesięczny obrót z tytułu dzierżawy spółce samochodu ciężarowego, zakupionego w wyniku realizacji projektu? 5. Czy obrót z tytułu przedmiotowej dzierżawy ww. samochodu będzie znaczący dla budżetu Gminy? Na jakim poziomie będą kształtowały się dochody z tytułu dzierżawy w skali roku w stosunku do dochodów ogółem/dochodów własnych Gminy? 6. Przy uwzględnieniu jakich czynników dokonano kalkulacji czynszu dzierżawnego na takim a nie innym poziomie – należy wymienić? 7. Czy wysokość czynszu dzierżawnego umożliwi zwrot poniesionych nakładów inwestycyjnych i skalkulowana jest z uwzględnieniem realiów rynkowych? W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego skarżąca wyjaśniła, iż przedmiotowy samochód ciężarowy będzie wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych VAT (dzierżawa). Odpowiadając na pytania nr 2 i 3 uzupełniono, iż masa całkowita samochodu wynosić będzie więcej niż 3,5 tony, zaś wartość nakładów inwestycyjnych w ramach opisanego projektu wyniesie 66 651 209, 82 zł brutto (w tym wartość samochodu ciężarowego 1 488 300,00 brutto). Dalej wyjaśniono, że z uwagi na fakt iż wniosek obejmuje zdarzenie przyszłe gmina nie określiła jeszcze obrotu z tytułu dzierżawy spółce samochodu ciężarowego, którego zakup planowany jest w ramach realizacji projektu. Natomiast zostanie on określony poprzez wycenę biegłego rzeczoznawcy majątkowego w wartości rynkowej (pytanie nr 4). W odpowiedzi na pytanie nr 5 gmina wskazała, że obrót z przedmiotowej dzierżawy ww. samochodu w porównaniu do innych przedmiotów dzierżawy w gminie z pewnością będzie wysoki, natomiast w skali roku, w stosunku do dochodów ogółem/dochodów własnych gminy, nie będzie znaczący. Wyjaśniono, iż wartość czynszu dzierżawnego będzie opierać się o analizę cen stosowanych na rynku, uwzględniającej wartość planowanego przedmiotu dzierżawy (pytanie nr 6). W kwestii pytania nr 7 skarżąca zwróciła uwagę, iż organ podatkowy nie uściślił w jakiej perspektywie należy ocenić możliwość pokrycia przez czynsz dzierżawny poniesionych nakładów inwestycyjnych. Podatnik nie jest w stanie tego określić, ponieważ uzależnione jest to od wyceny biegłego rzeczoznawcy majątkowego. Gmina nie spodziewa się, że wartość czynszu pokryje ww. nakłady. Podkreślono, że przedmiotem ma być dzierżawa ww. samochodu, a nie leasing. Wysokość czynszu dzierżawnego skalkulowana będzie z uwzględnieniem realiów rynkowych. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] 2018 r. pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o wydanie interpretacji indywidualnej zgodnej ze stanowiskiem strony przedstawionym we wniosku. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] 2018 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, iż składając wniosek o wydanie w indywidualnej sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego wnioskodawca obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, tj. w sposób, który pozwoli mu na zajęcie stanowiska w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy zaś organowi na udzielenie jednoznacznej odpowiedzi, co do konkretnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Ocena, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco, czy też nie, należy do organu podatkowego. Jeżeli zatem strona we wniosku przedstawiła stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy – w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. – wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku, co miało miejsce w sprawie. Niewykonanie wezwania w tym zakresie może spowodować dla strony negatywne skutki w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania. Następnie wskazano na treść art. 14b § 5b O.p., zgodnie z którym nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej: ustawa o VAT). Przez nadużycie prawa o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT rozumie się dokonanie czynności, o których mowa w ust. 1, w ramach transakcji, która pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miała zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem któremu służą te przepisy. W związku z powyższym wyjaśnił organ interpretacyjny, że mimo iż na gruncie wydawania interpretacji indywidualnych organ upoważniony nie ma uprawnień ani możliwości szczegółowego badania przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, to jednak określone konstrukcje prawno – gospodarcze mogą prowadzić do wniosku uzasadniającego przypuszczenie możliwości zastosowania w odniesieniu do opisywanych sytuacji art. 5 ust. 5 ustawy o VAT. Z tych też względów, jak i z uwagi na treść odpowiedzi skarżącej na wezwanie organu interpretacyjnego o doprecyzowanie opisu sprawy organ podatkowy zważył, iż nie ma możliwości dokonania oceny czy w sprawie złożonego wniosku zobowiązany jest wydać interpretację indywidualną czy też – stosownie do art. 14b § 5b O.p. – interpretacji takiej wydać nie może. W ocenie organu brak informacji objętych pytaniami o numerach 4, 5 i 7 wezwania z dnia 8 stycznia 2018 r. uniemożliwia dokonanie jednoznacznego stwierdzenia, czy w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT z których wynikałoby, iż zamiarem działań wnioskodawcy może być osiągnięcie korzyści podatkowej, a tym samym wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie objętym wnioskiem z dnia 28 listopada 2017 r. Za bezpodstawne uznał ponadto organ interpretacyjny zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 oraz art. 125 § 1 O.p. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 124 O.p. wskazał organ, iż przepis ten nie ma zastosowania przy wydawaniu interpretacji indywidualnych. W skardze do sądu administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zobowiązanie organu do wydania interpretacji indywidualnej, jak również o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania przez niewłaściwe zastosowanie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239, w zw. z art. 14h O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia z dnia [...] 2018 r. sygn. [...] o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, a tym samym pozostawienie w obrocie prawnym postanowienia nie znajdującego oparcia w przepisach prawa podatkowego; b) art. 14g oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia pomimo wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego przez skarżącą; c) art. 120 w zw. z art. 14h O.p. poprzez wydanie postanowienia na podstawie pozaprawnych przesłanek, co w efekcie nie stanowi działania organu na podstawie przepisów prawa; d) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia skutkujące utrudnieniem skarżącej możliwości merytorycznego rozpoznania jej sprawy oraz wydłużeniem postępowania w tym zakresie; e) art. 125 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, co narusza zasadę szybkości w postępowaniu mającym na celu wydanie indywidualnej interpretacji. Zdaniem skarżącej, złożony przez nią wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej spełniał wszystkie formalne i merytoryczne warunki określone w art. 14b O.p., tzn.: został wystosowany do właściwego organu oraz dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego, w sposób wyczerpujący i pełny przedstawiono zdarzenie przyszłe, we wniosku strona wskazała własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego, wniosek nie dotyczył przepisów prawa podatkowego regulujących właściwości oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych, złożono oświadczenie o którym mowa w art. 14b § 4 O.p., jak również nie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 14b § 5, 5a oraz 5b O.p. W dalszej kolejności zakwestionowała strona zasadność pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku ze względu na brak udzielenia przez wnioskującą informacji, o które pytał organ interpretacyjny w pytaniach oznaczonych numerami 4, 5 i 7 wyjaśniając, iż żaden przepis nie przewiduje, że na moment składania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej obejmującego zdarzenie przyszłe, podmiot który zainteresowany jest oceną prawną swojego stanowiska powinien znać konkretne wartości planowanych czynności. Na etapie składania wniosku obejmującego zdarzenie przyszłe strona skarżąca nie była w stanie jednoznacznie określić wielkości czynszu dzierżawnego wskazując, iż zostanie on ustalony w oparciu o opinię specjalisty w tym zakresie z uwzględnieniem realiów rynkowych. Z tych też względów – w ocenie skarżącej – przedstawiła ona wystarczające i jednoznaczne odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego. Przekonywała ponadto strona, iż uzasadnione przypuszczenie że elementy zdarzenia przyszłego mogą stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT organ powinien wesprzeć na argumentacji rzetelnej i pełnej. Tymczasem w zaskarżonym postanowieniu organ podatkowy argumentacji takiej nie przedstawił, nie wyjaśnił również powodów, dla których zadane stronie pytania były niezbędne aby dokonać rozstrzygnięcia kwestii objętej przedmiotowym wnioskiem. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze, organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Dokonując oceny zaskarżonego w sprawie postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że zarówno skarżony akt, jak i postanowienie go poprzedzające naruszają przepisy postępowania, tj. art. 169 § 1 i 4 O.p. w związku z art. 14h O.p. w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 208 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.). Zaistniały pomiędzy stronami spór zasadniczo dotyczy kwestii czy udzielone przez stronę skarżącą wyjaśnienia – złożone na skutek uprzedniego wezwania przez organ interpretacyjny – uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, czy też powinny skutkować udzieleniem wnioskowanej interpretacji. W myśl art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Interpretacja indywidualna, w przeciwieństwie do interpretacji ogólnej (art. 14a O.p.), ma charakter jednostkowy i konkretny w odniesieniu do podmiotu, który wystąpił o jej udzielenie. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 ww. ustawy wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (§1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe, zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., ma zastosowanie art. 169 § 1-2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ podatkowy uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W myśl art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Należy jednak zastrzec, że organ podatkowy w trybie art. 169 § 1 O.p. nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe. Organ wydający interpretację winien precyzyjnie wskazać te elementy w wezwaniu, dodatkowo wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej, czyli wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w trybie art. 169 § 1 O.p. organ podatkowy zobowiązany jest do szczegółowego wskazania, w jakim zakresie wniosek winien być uzupełniony, ponad treść, którą już zawiera. Wezwanie musi zawierać kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący. Natomiast, nieprecyzyjne sformułowanie wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku może doprowadzić do uznania za przedwczesne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia (por. postanowienie NSA z 16 grudnia 2009r., sygn. akt I FSK 465/09, publ. CBOSA). Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może zatem nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację i w wyznaczonym przezeń terminie (wyrok WSA we Wrocławiu z 9 listopada 2010r., sygn. akt I SA/Wr 941/10 publ. CBOSA). Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu interpretacyjnego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionym przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3, zgodnie z art. 14g § 1 O.p., pozostawia się bez rozpoznania. Podstawę formalno – prawną takiego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 169 § 4 w zw. z art. 14h O.p. Przenosząc opisane powyżej rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, zadaniem Sądu jest zatem ocena, czy wykonanie zaleceń organu interpretacyjnego (wezwania do uzupełnienia stanowiącego przedmiot wniosku zdarzenia przyszłego) przez stronę skarżącą było prawidłowe, a tym samym - czy organ ten zasadnie pozostawił wniosek skarżącej bez rozpatrzenia. Przypomnieć należy, że organ interpretacyjny uznał, że przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego jest niekompletny i wezwał skarżącą, wskazując na treść art. 13 § 2a oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez doprecyzowanie opisu sprawy o informacje numerycznie (punkty 1-7) wymienione w wezwaniu z dnia 8 stycznia 2018 r. Wskazane wezwanie zawierało w swej treści pouczenie, iż jego nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie (siedmiu dni od dnia doręczenia), spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Odpowiadając w terminie na wezwanie skarżąca udzieliła wyjaśnień na każde z zadanych przez organ interpretacyjny pytań. Jednakże wydając postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku organ interpretacyjny przyjął, iż na część z zadanych pytań (pytania nr 4, 5 i 7) skarżąca nie udzieliła wyczerpujących i jednoznacznych odpowiedzi. Brak kompletnych wyjaśnień spowodował w ocenie tegoż organu niemożność wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie złożonego wniosku i stanowił przesłankę pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, z tak sformułowanym stanowiskiem organu interpretacyjnego nie można się zgodzić. Oceniając bowiem udzielone przez stronę skarżącą wyjaśnienia przypomnieć należy, iż wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego to takie które jest na tyle szczegółowe i dokładne aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji. Odpowiadając na pytanie, ile będzie wynosić miesięczny obrót z tytułu dzierżawy spółce samochodu ciężarowego zakupionego w wyniku realizacji projektu prawidłowo w ocenie Sądu wyjaśniła skarżąca, iż na moment złożenia wniosku nie jest możliwe określenie obrotu z tego tytułu poprzez podanie dokładnej wartości planowanej czynności, natomiast zostanie on określony poprzez wycenę biegłego rzeczoznawcy i odpowiadać będzie wartości rynkowej. Wniosek bowiem dotyczy zdarzenia przyszłego, a tym samym w chwili jego złożenia mogą nie być wnioskodawcy znane wszystkie elementy umowy. Wskazując jednocześnie metodę ustalenia czynszu dzierżawnego gmina sprecyzowała wniosek w tym zakresie i tym samym domagała się wydania interpretacji w realiach w nim opisanych, tj. w sytuacji rynkowego ustalenia kwoty czynszu dzierżawnego. Powyższe obligowało organ podatkowy do rozpoznania wniosku z uwzględnieniem tego elementu stanowiącego w ocenie Sądu wystarczającą odpowiedź na wątpliwość organu podatkowego, gdyż kwotowe wskazanie wysokości obrotu z tytułu stanowiącej przedmiot wniosku umowy dzierżawy nie stanowi informacji niezbędnej do wydania interpretacji podatkowej w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku naliczonego w całości z faktury dokumentującej poniesiony wydatek na zakup samochodu ciężarowego. Stanowisko to Sąd wywodzi przede wszystkim z samej konstrukcji prawa do odliczenia podatku naliczonego o kwotę podatku należnego VAT, do skorzystania z której uprawnia podatnika spełnienie określonych w przepisach prawa podatkowego przesłanek, do których jednak nie należy wysokość obrotu z tytułu dokonania czynności opodatkowanej. Żądanie tej informacji przez organ podatkowy – w ramach postępowania zmierzającego do wydania interpretacji prawa podatkowego – stanowi zadaniem Sądu nadmierny formalizm a obowiązek przedstawienia zdarzenia przyszłego przez zainteresowanego organ pojmuje zbyt rygorystycznie. Na dezaprobatę Sądu zasługuje ponadto fakt, iż domagając się od strony kwotowego wskazania wartości obrotu w stanie faktycznym złożonego wniosku, organ interpretacyjny nie wyjaśnił w wezwaniu z dnia 8 stycznia 2018 r. - w jakiejkolwiek formie – powodów dla których uznał, iż informacja ta jest niezbędna dla wydania wnioskowanej interpretacji indywidualnej. Nie znalazł Sąd również uzasadnienia dla kwestionowania przez organ interpretacyjny wyjaśnień odnoszących się do pytań o numerach 5 i 7. Przede wszystkim należy podkreślić, iż wezwanie do usunięcia braków, które jest niejasne lub dwuznaczne między innymi co do jego treści nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków procesowych dla strony, w tym przypadku – pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Tym samym skoro na pytanie organu interpretacyjnego czy obrót z tytułu przedmiotowej dzierżawy ww. samochodu będzie znaczący dla budżetu gminy oraz na jakim poziomie będą się kształtowały dochody z tytułu dzierżawy w skali roku w stosunku do dochodów ogółem/dochodów własnych gminy, skarżąca odpowiedziała iż obrót będzie wysoki natomiast w skali roku w stosunku do dochodów ogółem nie będzie znaczący uznać należy, że ogólnikowy sposób sformułowania pytania uprawniał stronę do udzielenia na niego ogólnej odpowiedzi. Tym bardziej, iż pytanie to w sposób jednoznaczny koresponduje z pytaniem nr 4, na które skarżąca odpowiedziała zgodnie z posiadanymi na moment jego zadania informacjami. Podobne zarzuty nieprecyzyjności i ogólnikowości należy w ocenie Sądu postawić w stosunku do pytania nr 7, w którym organ pyta czy wysokość czynszu dzierżawnego umożliwi zwrot poniesionych nakładów inwestycyjnych i skalkulowana jest z uwzględnieniem realiów rynkowych? Na tak zadane pytanie strona odpowiedziała, iż organ nie wskazał horyzontu czasowego ewentualnego zwrotu poniesionych nakładów inwestycyjnych zaś podatnik nie jest w stanie tego określić, gdyż uzależnione jest to wyceny biegłego rzeczoznawcy majątkowego. W związku z powyższym, na co już wskazano wcześniej, redagowanie wezwań przez organ powinno odbywać się w sposób jasny i jednoznaczny, niebudzący wątpliwości co do istoty zadanego pytania, tak aby wnioskodawca był w stanie należycie zrozumieć i wykonać polecenie organu. Nadto z treści samych wezwań, o czym już była mowa powyżej, nie wynika dlaczego bez tych elementów zdarzenia przyszłego, o uzupełnienie których wezwana została skarżąca, nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe. Z okoliczności rozpoznawanej sprawy należy, zdaniem Sądu uznać , że skarżąca zasadnie mogła być przekonana, iż na zadane przez organ interpretacyjny pytania udzieliła oczekiwanej przez organ i wystraczającej dla wydania wnioskowanej interpretacji indywidualnej odpowiedzi. Szczególną uwagę zwraca ponadto niezrozumiałe dla Sądu powoływanie przez organ interpretacyjny w zaskarżonym postanowieniu jako okoliczności uzasadniającej pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia treści art. 14b § 5b O.p. w zw. z art. 5 ust. 5 ustawy o VAT i wskazanie, że nieuzupełnienie wniosku w zakresie wezwania z dnia 8 stycznia 2018 r. uniemożliwia dokonanie oceny czy w sprawie nie doszło do nadużycia prawa. Skoro bowiem sporny wniosek nie spełniał – zdaniem organu podatkowego – wymogów formalnych do jego merytorycznego rozpoznania i tym samym należało pozostawić go bez rozpatrzenia, to tym bardziej organ ten nie miał podstaw aby powziąć uzasadnione przypuszczenie o ryzyku nadużycia prawa przez stronę. Rolą organu interpretacyjnego jest przeprowadzanie wykładni przepisów prawa podatkowego na wniosek zainteresowanego, nie zaś badanie wniosku i wzywanie do jego uzupełnienia pod kątem ewentualnego ryzyka nadużycia prawa. Czym innym jest bowiem podejmowanie przez organ podatkowy czynności – na etapie oceny wniosku pod kątem spełnienia warunków formalnych – pod kątem możliwości nadużycia prawa przez wnioskodawcę a czym innym jest sytuacja, gdy w procesie wykładni prawa organ podatkowy dostrzeże, iż opisane we wniosku okoliczności zmierzają w istocie do nadużycia prawa przez podatnika. W tym to przypadku, korzystając z regulacji art. 14b § 5b O.p. organ uprawniony jest do odmowy wydania interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT. Jeżeli jednak organ podatkowy uzna, iż złożony przez zainteresowanego wniosek nie spełnia wymogów formalnych do jego rozpoznania (pomimo wezwania w tym zakresie) to pozostawia wniosek bez rozpatrzenia, na podstawie art. 14g § 1 O.p. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi okazały się zasadne a utrzymując w mocy postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia organ odwoławczy naruszył art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O. p. Rozstrzygając sprawę ponownie organ interpretacyjny, stosując wskazaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa, będzie zobowiązany do oceny wniosku skarżącej i wydania rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożyła się kwota 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, kwota opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153).