VII SA/Wa 2825/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2018 r. sprawy ze skargi S. J. i I. J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę Przedmiotem skargi S. J. i I. J. jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r., znak: [...], wydane w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2001 r., znak: [...]. Postępowanie zakończone tym postanowieniem zostało wywołane wnioskiem I. J. i S. J., którzy pismem z [...] czerwca 2011 r. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją PINB w K. z [...] września 2001 r., znak: [...]. W piśmie tym wskazali na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wymienioną decyzją z [...] września 2001 r. PINB w K. nakazał S. J. rozbiórkę samowolnie wybudowanego domku letniskowego i zbiornika na ścieki na działce nr [...] w P. oraz rozbiórkę również samowolnie wybudowanego domku letniskowego i zbiornika na ścieki na działce nr [...] w P.. Decyzją z [...] grudnia 2001 r. znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję PINB w K. Odnosząc się do ww. żądania o wznowienie postępowania, [...] WINB postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. znak: [....], odmówił wznowienia z wniosku I. S. postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i prawomocną tego organu z [...] grudnia 2001 r. znak [...]. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ podał, że nie został zachowany termin z art. 148 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] lutego 2013 r. znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. J. i I. J., uchylił ww. postanowienie z [...] stycznia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu na pominięcie w sprawie S. J. poprzez rozpatrzenie podania o wznowienie tylko w części dotyczącej I. J.. Dalej, [...] WINB postanowieniem z [...] października 2016 r., znak: [...], odmówił I. J. i S. J. wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną [...] WINB z [...] grudnia 2001 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję PINB w K. z [...] września 2001 r., znak: [...], nakazującą S. J. rozbiórkę samowolnie wybudowanego domku letniskowego i zbiornika na ścieki na działce nr [...] w P. oraz rozbiórkę również samowolnie wybudowanego domku letniskowego i zbiornika na ścieki na działce nr [...] w P.. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wojewódzki (ponownie) wskazał na niezachowanie terminu miesięcznego do wniesienia podania o wznowienie, biorąc pod uwagę, że wniosek o wznowienie uzupełniony o podpis I. J. wpłynął do organu w dniu [...] grudnia 2012 r., a informację o kwestionowanej decyzji I. J. powzięła co najmniej z wezwania GINB (dotyczącego uzupełnienia wniosku o stwierdzenie nieważności o podpis) z [...] sierpnia 2011 r. Odnośnie S. J. organ stwierdził, że brał on udział w postępowaniu, a wobec tego jego żądanie nie spełnia wymogu formalnego do ubiegania się o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] grudnia 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia I. J. i S. J., uchylił w całości postanowienie [...] WINB z [...] października 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu GINB wskazał m. in. na to, że podanie o wznowienie zostało złożone [...] lipca 2011 r. (zalecając jednocześnie ponowną ocenę w kontekście art. 148 § 1 k.p.a.), a także – że odmowa wznowienia może nastąpić wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. W toku ponownie prowadzonego postępowania [...] WINB, pismem z [...] grudnia 2016 r., znak: [...], wezwał I. J. do uzupełnienia wniosku o wznowienie postępowania z [...] czerwca 2011 r. "o pisemnie, poparte dowodami na okoliczność powzięcia wiedzy, wyjaśnienie w którym dniu dowiedziała się Pani o przywołanej powyżej decyzji organu drugiej instancji". W odpowiedzi, I. J. w piśmie z [...] stycznia 2017 r. podała, że o sprawie dowiedziała się "kilka dni przed napisaniem wniosku czyli kilka dni przed dniem [...].06.2011." Dodała, że obecnie, z uwagi na upływ czasu (6 lat) nie jest w stanie dokładnie i szczegółowo odtworzyć wszystkich okoliczności powzięcia wiedzy o postępowaniu; jednakże wiedza ta dotarła do niej na skutek relacji męża uzupełnionej zapewne okazaniem jej dokumentacji urzędowej. Po tym fakcie udała się niezwłocznie po poradę prawną, gdzie na podstawie uzyskanych dokumentów poinformowano ją o możliwości złożenia skargi, co uczyniła. Mając na uwadze powyższe, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; w skrócie: k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz.1332), odmówił wznowienia, na wniosek I. J. i S. J. postępowania zakończonego decyzją ostateczną i prawomocną W.ojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z [...] grudnia 2001 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] września 2001 r., znak: [...]. W uzasadnieniu tego orzeczenia, organ wskazał, że I. J. nie udowodniła zachowania terminu jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Podane przez nią okoliczności są bardzo nieprecyzyjne, a przeprowadzona analiza dokumentacji każe uznać je za niewiarygodne. Organ podał przy tym, że kwestionowana decyzja zapadła [...] grudnia 2001 r., a wniosek o wznowienie wpłynął [...] lipca 2011 r. Wziął także pod uwagę, że wnioskodawczyni odebrała osobiście adresowaną do jej męża korespondencję zawierającą upomnienie z [...] grudnia 2001 r. wzywające do wykonania ww. decyzji. Organ podał też, że skoro kwestionowana decyzja została odebrana przez pełnomocnika skarżącego [...] grudnia 2001 r., to także w jego przypadku nie można stwierdzić zachowania ww. terminu miesięcznego. Zażalenia na ww. postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], wnieśli I. J. i S. J.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] października 2017 r., znak: [...], opisanym na wstępie, utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ podał, że instytucja wznowienia postępowania, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Z tego też powodu instytucja ta może być stosowana tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie i po spełnieniu koniecznych warunków. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania można podzielić na dwie fazy. Złożenie żądania o wznowienie wszczyna postępowanie wstępne, w którym organ zobowiązany jest zbadać, czy wniosek oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. i w art. 145a i 145b k.p.a., czy żądanie wznowienia postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w k.p.a., czy nie zachodzą przeszkody przedmiotowe lub podmiotowe uniemożliwiające wznowienie postępowania. W przypadku ustalenia, że żądanie wznowienia nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. i w art. 145a i 145b k.p.a., czy też nie został zachowany termin do jego złożenia, bądź wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne - organ administracji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmawia wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (wówczas rozpoczyna się drugi etap postępowania, który można nazwać właściwym). I dalej GINB podał, że organ wojewódzki, kierując się swobodną oceną materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zgodnie z art. 80 k.p.a., prawidłowo uznał, że I. J. nie udowodniła, że zachowała termin jednego miesiąca określony w art. 148 § 2 k.p.a., zgodnie z którym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wskazał przy tym, że na wnioskodawcy ciąży nie tylko obowiązek wskazania przesłanek do wznowienia postępowania, ale także wykazanie w jakiej dacie dowiedział się o przywoływanych okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania oraz udowodnienie, że został zachowany termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Organ II instancji zgodził się z organem wojewódzkim, że oświadczenie I. J. z [...] stycznia 2017 r. jest nieprecyzyjne, a przeprowadzona analiza dokumentacji wskazuje na jego niewiarygodność. GINB podał, że po wydaniu decyzji organu wojewódzkiego z [...] grudnia 2001 r., znak: [...], PINB w K. przesłał do S. J. upomnienie z [...] grudnia 2001 r. dotyczące obowiązku wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego domku letniskowego i zbiornika na ścieki na działce nr [...] w P. oraz rozbiórki również samowolnie wybudowanego domku letniskowego i zbiornika na ścieki na działce nr [...] w P.; pismo to odebrała I. J. [...] grudnia 2001 r. GINB zgodził się z argumentacją organu wojewódzkiego wskazującą, że będąc żoną inwestora – I. J. wykazała zainteresowanie dokumentacją urzędową dotyczącą decyzji rozbiórkowej kierowaną do jej męża. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony w siedzibie PINB w K. [...] lipca 2011 r.; dlatego też organ stwierdził, że jednomiesięcznego terminu na złożenie ww. wniosku nie dotrzymał również S. J.. O decyzji organu wojewódzkiego z [...] grudnia 2001 r. wnioskodawca dowiedział się co najmniej [...] stycznia 2002 r., kiedy sporządził pismo skierowane do PINB w K. o "odroczenie terminu rozbiórki". Zdaniem GINB, w niniejszej sprawie nie zostały spełnione wymagania formalne, dające podstawę do wznowienia postępowania, zatem na podstawie 149 § 3 k.p.a., [...] WINB zobligowany był do odmowy wznowienia postępowania. Na koniec, odnosząc się do treści zażaleń, GINB stwierdził, że przeprowadzenie dowodu z zeznań stron było w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe. Na stronie bowiem spoczywał ciężar udowodnienia zachowania terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. i dowód w postaci oświadczenia I. J. został przeprowadzony. Kodeks postępowania administracyjnego nie wskazuje dowodów "mocniejszych" oraz "słabszych", przyjmując zasadę równej mocy środków dowodowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r., znak: [...], S. J. i I. J. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie art. 138 w zw. art. 10, art. 75 i art. 86 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że zaskarżony organ nie odniósł się merytorycznie do podniesionych zarzutów pominięcia przez organ I instancji wniosku dowodowego (przesłuchanie strony i świadka), które miało istotne znaczenie i dowolnie ocenił wagę oświadczenia pisemnego strony co do terminu powzięcia informacji o sprawie w kontekście zachowania miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący podnieśli, że niezasadnie organy nie dały wiary oświadczeniu, z którego jednoznaczne wynika, że był to z pewnością okres krótszy niż 1 miesiąc - uznając je za nieprecyzyjne, niewystarczające i niewiarygodne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie GINB z [...] października 2017 r. znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie [...] WINB z [...] sierpnia 2017 r. o odmowie wznowienia postępowania z wniosku skarżących, w sprawie zakończonej ostateczną i prawomocną decyzją [...] WINB z [...] grudnia 2001 r. (utrzymującą w mocy decyzję PINB w K. z [...] września 2001 r. nr [...] nakazującą S. J. rozbiórkę samowolnie wzniesionych dwóch domków letniskowych i dwóch zbiorników na ścieki; v. wyrok WSA w Gdańsku z 24 lutego 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 47/02 oddalający skargę S. J. na ww. decyzję z [...] grudnia 2001 r.). Jako przyczynę wydania takiego rozstrzygnięcia w obu wymienionych postanowieniach wskazano na niezachowanie terminu miesięcznego do złożenia podania o wznowienie, uregulowanego w art. 148 § 2 k.p.a. Zważyć przy tym trzeba, że we wniosku o wznowienie, który zainicjował to postępowanie, skarżący a zarazem wnioskodawcy, przywołali przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (a więc podnieśli, że "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu"). Wniosek ten został złożony w dniu [...] lipca 2011 r., a jak wskazała skarżąca – o decyzji ostatecznej dowiedziała się na kilka dni przed jego sporządzeniem – tj. na kilka dni przed [...] czerwca 2011 r. Skarżąca dodała, że o postępowaniu dowiedziała się na skutek relacji męża – uzupełnionej "zapewne" okazaną dokumentacją urzędową, po czym udała się następnie po poradę prawną, w efekcie czego złożyła wniosek o wznowienie. Zważyć przy tym również należy, że skarżący co najmniej w 2002 r. miał wiedzę o ww. decyzji ostatecznej z [...] grudnia 2001 r., wnosząc skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na to orzeczenie, jak również – ubiegając się o "odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki" (v. decyzja PINB w K. z [...] kwietnia 2002 r. nr [...], postanowienie NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z 19 marca 2002 r. sygn. akt II SA/Gd 47/02, pismo pełnomocnika skarżącego z [...] kwietnia 2002 r. skierowane do organu powiatowego powołujące ww. postanowienie Sądu). Sąd stwierdza w efekcie, że uwzględnienie przywołanych pokrótce okoliczności, znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy, słusznie doprowadziło organy orzekające do konieczności zastosowania w sprawie (w I instancji) art. 149 § 3 k.p.a. i wydania na jego podstawie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, w realiach niniejszej sprawy jest prawidłowe – nie narusza prawa. Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania przebiega etapowo; w pierwszej fazie organ bada jedynie, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia organu w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz (w następnej kolejności) co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stąd też, w przypadku przedłożenia organowi wniosku o wznowienie postępowania, organ ten zobligowany jest m. in. do ustalenia w fazie wstępnej postępowania, czy spełniona została przesłanka natury formalnej, dotycząca terminu złożenia wniosku. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie zaś do art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, iż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia pomimo uchybienia terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa, godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 773/09). W niniejszej sprawie, wobec przywołanej przesłanki wznowienia, zastosowanie znajdował przytoczony powyżej przepis art. 148 § 2 k.p.a. Nie budzi przy tym wątpliwości, że wniosek o wznowienie został złożony przez skarżących w dniu 8 lipca 2011 r.; wprawdzie nie zawierał podpisu wnioskodawczyni, niemniej ten brak podania -na wezwanie organu- został uzupełniony, a okoliczność ta nie ma znaczenia (jak prawidłowo przyjęto w wydanych postanowieniach) dla ustalenia daty wniesienia wniosku o wznowienie (v. art. 61 § 3 k.p.a.). Spór w sprawie dotyczy natomiast ustalenia daty, w jakiej wnioskodawcy "dowiedzieli się o decyzji", co należy interpretować jako pozyskanie przez nich informacji pozwalających na zidentyfikowanie decyzji, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. W konsekwencji, sprawa sprowadza się do ustalenia, czy termin miesięczny określony w art. 148 § 2, został przez skarżących zachowany. Istotnym przy tym jest, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa art. 148 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. To strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w omawianym przepisie. Organ ma natomiast obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego - zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (por. wyrok NSA z 8 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1661/17). W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej analizy ww. zagadnienia i zasadnie przyjęły, że skarżąca nie wykazała dochowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a., a skarżący terminu tego nie zachował. Wnosząc o wznowienie, skarżący powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie przywołali żadnych okoliczności, w jakich wnioskodawczyni powzięła informację o decyzji ostatecznej z [...] grudnia 2001 r. Wskazali jedynie, że "dowiedziała się o podstawie wznowienia kilka dni temu". Na wezwanie organu, w piśmie z [...] stycznia 2017 r. powtórzyła powyższe, nie dodając żadnych szczegółów, które okoliczność tę czyniłyby wiarygodną. Jednocześnie wnioskodawczyni podała, że "wiedza ta dotarła do niej na skutek relacji męża uzupełnionej zapewne okazaną dokumentacją urzędową". Takie twierdzenie, w okolicznościach niniejszej sprawy, słusznie zostało uznane przez organy orzekające za niewystarczające dla przyjęcia, że termin miesięczny w przypadku wnioskodawczyni został zachowany. Trudno bowiem uznać za wiarygodne, aby przez blisko 10 lat (tj. od dnia wydania decyzji z [...] grudnia 2001 r. do dnia złożenia wniosku o wznowienie z [...] lipca 2011 r.) wnioskodawczyni nie miała wiedzy o ww. decyzji ostatecznej, wydanej w przedmiocie rozbiórki w sytuacji, gdy w tym czasie skarżący podejmował różne kroki prawne w celu jej zwalczenia, co też generowało korespondencję kierowaną w tych sprawach do niego, w tym na wspólny adres skarżących. Badając wiarygodność ww. oświadczenia, słusznie nadto organ wojewódzki za celowe uznał sprawdzenie, czy przed złożeniem wniosku o wznowienie kierowana była do skarżącego jakakolwiek korespondencja, co mogłoby wywołać przekazanie przez niego informacji skarżącej o kwestionowanej decyzji (właśnie w tym czasie). Badając sprawę w tym kontekście ustalił, że ostatnia korespondencja skierowana została do skarżącego w 2005 r. Prawidłowo uznał w efekcie, że okoliczności opisane przez skarżącą są nieprecyzyjne, a w kontekście analizy akt – niewiarygodne. Nie sposób więc na ich podstawie przyjąć za udowodnione dochowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Zwrócił uwagę także na to, że skarżąca odebrała adresowane do jej męża – skarżącego upomnienie z [...] grudnia 2011 r. z wezwaniem do wykonania decyzji ostatecznej, a uwzględniając doświadczenie życiowe uznał, że można przyjąć, że już wówczas wykazała zainteresowanie kierowaną do jej męża korespondencją urzędową (i już wówczas mogła powziąć wiedzę o kwestionowanym akcie). W ocenie Sądu, przytoczona analiza jest prawidłowa i czyniła koniecznym zastosowanie wobec skarżącej art. 149 § 3 k.p.a. Oceny tej nie zmieniają zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 75 i art. 86 k.p.a. poprzez pominięcie sformułowanych przez skarżących wniosków dowodowych, tj. zaniechanie przesłuchania stron na okoliczność zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie. W tym kontekście Sąd przede wszystkim zauważa, że do wniosków dowodowych tak sformułowanych, GINB odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazując na to, że dowód w postaci oświadczenia I. J.y został przeprowadzony, a wobec tego przeprowadzanie dowodu z zeznań stron – w tym I. J., jest bezprzedmiotowe. Sąd zauważa jednocześnie, że wprawdzie art. 86 k.p.a. stanowi o możliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron (jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy), niemniej jego przeprowadzenie pozostawiono uznaniu organu ("organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę"). W tym przypadku, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, GINB wskazał na zbędność przeprowadzenia takiego dowodu, uzasadniając zwięźle swoje stanowisko w tym zakresie. To zaś, wobec brzmienia ww. art. 86, nie świadczy o naruszeniu prawa i wadliwości wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć (por. wyrok NSA z 23 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 270/16). Sąd dostrzega ponadto, że zarzucając w skardze naruszenie ww. art. 86 k.p.a., i brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, skarżący nie podali żadnych dodatkowych okoliczności odnoszących się do zachowania terminu, które to nie zostały podane/ujawnione przez nich w toku postępowania – w trakcie którego to liczyli na uwzględnienie ich wniosków dowodowych. To tylko wzmacnia powyższą ocenę Sądu wskazującą na niewystąpienie w sprawie naruszenia prawa w ww. zakresie. W końcu, Sąd wyjaśnia, że skoro wniosek o wznowienie został podpisany i wniesiony także przez skarżącego S. J., to obowiązkiem organów było jego rozpatrzenie również w stosunku do skarżącego; a skoro w tymże wniosku przywołano tylko jedną przesłankę – z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to prawidłowo przyjęto, że ta przesłanka wznowienia podnoszona jest również przez skarżącego. To zaś obligowało do ustalenia, czy termin z art. 148 § 2 k.p.a. został zachowany także przez skarżącego. Nie ma przy tym wątpliwości, że termin ten nie został dotrzymany jeśli zważy się, że decyzja ostateczna z [...] grudnia 2001 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego [...] grudnia 2001 r., a następnie (w 2002 r.), była przez niego zwalczana tak przed organami, jak i NSA (co świadczy o tym, że już wówczas miał o niej wiedzę i znał jej treść). Z tych przyczyn, nie podzielając zarzutów skargi, Sąd uznał zaskarżone postanowienie z [...] października 2017 r. za prawidłowe. Dokonując takiej oceny Sąd wziął pod uwagę, że od daty wpłynięcia do organu wniosku o wznowienie do daty skierowania do skarżącej wezwania o wykazanie zachowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a. minęło kilka lat, co może być postrzegane jako znaczne utrudnienie dla skarżącej w wykonaniu tego wezwania. Jednakże, zdaniem Sądu, nie można w tym kontekście pominąć także i tego, że w przedmiocie tegoż wniosku o wznowienie organy procedowały w obu instancjach kilkakrotnie, a jedyna okoliczność jaka była przez ten czas (kilku lat) badana, dotyczyła w istocie tylko jednego zagadnienia, związanego z dochowaniem ww. terminu miesięcznego przez skarżącą. Zatem, choć dopiero pismem z [...] grudnia 2016 r. [...] WINB wezwał skarżącą do wskazania, w jakiej dacie dowiedziała się o decyzji, to jednak od początku trwania tego postępowania (v. treść wniosku o wznowienie), skarżąca zdawała sobie sprawę z okoliczności, jakie poddawane mogą być ocenie, a jednocześnie mają znaczenie dla uruchomienia wnioskowanego postępowania. Tym samym, nie musiała oczekiwać na wezwanie organu i mogła doprecyzować podanie wykazując zachowanie terminu do złożenia podania, dużo wcześniej. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.