II SA/Wa 1975/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Izabela Kaliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi G.W. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlopy dodatkowe – oddala skargę – Komendant Główny Straży Granicznej (dalej jak Komendant Główny SG) decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 ze zm.), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. nr odmawiającą wypłaty G. W. ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w wymiarze 242 dni za lata 2002-2009 r. w kwocie 74.572,30 zł i umorzył postępowanie w zakresie żądania odsetek. Z ustaleń Komendanta Głównego SG i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika następujący stan sprawy: W związku ze zwolnieniem z dniem [...] czerwca 2012 r. G. W. ze służby w Straży Granicznej wypłacono wymienionemu należności przysługujące (zgodnie z brzmieniem art. 118 ustawy o Straży Granicznej obowiązującym w dacie zwolnienia ze służby) w wysokości 65.929,52 zł, w tym ekwiwalent za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe oraz dodatkowe za ostatnie 3 lata służby, tj. za rok 2010, 2011 i 2012 w wysokości 24.343,90 zł. W dniu [...] czerwca 2015 r. G. W. wystąpił do Komendanta Głównego SG z wnioskiem o wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wymiarze 12 dni za rok 2002, po 30 dni za lata 2003-2009 oraz niewykorzystany urlop dodatkowy w wymiarze: 10 dni za rok 2007, po 5 dni za rok 2008 i 2009, tj. łącznie za 242 dni w kwocie 74.572,30 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia [...] grudnia 2013 r. do dnia wypłaty. Powyższy wniosek został rozpatrzony decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania) oraz art. 105 § 2 k.p.a., mocą której Komendanta Głównego SG odmówił wypłaty wnioskowanego świadczenia oraz umorzył postępowanie w części odsetek ustawowych znając, iż sprawa w tym zakresie ma charakter cywilnoprawny. G. W. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., w którym zarzucił podjęcie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę jej wydania. Powołaną na wstępie decyzją Komendant Główny SG utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż z dniem 5 grudnia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1351). Art. 2 tej ustawy znowelizował m. in. dotychczasowe brzmienie art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, ograniczające do trzech lat wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystane przed zwolnieniem ze służby urlopy wypoczynkowe lub urlopy dodatkowe. Powołana ustawa z dnia 27 września 2013 r. nie zawiera przepisu przejściowego, który by określał sposób traktowania okresów niewykorzystanych urlopów, do których funkcjonariusz nabył prawo przed dniem jej wejścia w życie. Jednocześnie z uzasadnienia projektu tej ustawy (senacki druk nr 387 z dnia 15 marca 2012 r.) wynika, że obradujące wspólnie komisje senackie Komisja Praw Człowieka, Praworządności i Petycji, Komisja Rodziny i Polityki Społecznej i Komisja Ustawodawcza, wprowadziły do projektu jedną poprawkę polegającą na skreśleniu przepisu art. 10 przewidującego retroaktywne działanie nowego prawa. Komisje przychyliły się też do poglądu, że przyznanie prawa do ekwiwalentu z mocą wsteczną rodziłoby poważne konsekwencje dla finansów publicznych. Komendant Główny SG stwierdził, iż skoro G. W. nie nabył prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane przed zwolnieniem ze służby urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za lata 2002-2009 pod rządami starych przepisów (art. 118 ustawy o Straży Granicznej), to do końca czynności związanych z realizacją zgłoszonego roszczenia jest poddany działaniu starych przepisów. Za trafnością powyższego stanowiska przemawia wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 722/12, w którym Sąd stwierdził: "Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie sądowoadrrinistracyjnym, brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy co do tego, jakie należy stosować przepisy do zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, nie oznacza istnienia "luki normatywnej", gdyż powinna ona zostać wypełniona w drodze wykładni przez organy stosujące prawo, jednak regułą w tym zakresie nie może być automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy. Kwestia przyznania pierwszeństwa zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy i charakteru przepisów podlegających zmianie, przy czym jednocześnie należy brać pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 10 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OPS 1/06, ONSA/WSA 2006, nr 3, poz. 71; uchwała składu pięciu sędziów NSA z 20 października 1997 r. sygn. akt FPK 11/97, ONSA 1998, z. 1, poz. 10 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura)". W rozpatrywanej sprawie organ przyznał pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych gdyż uznał, że nie może pominąć intencji prawodawcy przy stanowieniu ustawy z dnia 27 września 2013 r. Decyzja Komendanta Głównego SG z dnia [...] września 2015 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez G. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, pełnomocnik strony zarzucił kwestionowanej decyzji jej wydanie z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 118 § 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej w brzmieniu ustalonym art. 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw, poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że z brzmienia tego przepisu wynika, że ma on zastosowanie do każdego zwolnionego już ze służby funkcjonariusza oraz art. 118 § 1 pkt 2 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 23 czerwca 2005 r. do dnia 5 grudnia 2013 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego mającego miejsce po uchyleniu tego przepisu w zastosowanym brzmieniu. Pełnomocnik strony wniósł ponadto o rozważenie przez Sąd zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 118 § 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej w brzmieniu obowiązującym od 23 czerwca 2005 r. do 5 grudnia 2013 r. z art. 66 § 2 Konstytucji RP oraz z art. 31 § 3 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, iż art. 118 § 1 ustawy o Straży Granicznej posługuje się sformułowaniem, że "funkcjonariusz zwolniony (...) otrzymuje: (...)". Zasady gramatyki języka polskiego nie pozostawiają tu wątpliwości co do treści przepisu, "zwolniony" oznacza bowiem osobę, która w przeszłości została zwolniona, a contrario do osoby "zwalnianej", a więc takiej, która jest właśnie zwalniana. Zasada racjonalności ustawodawcy nakazuje przyjąć, że legislator świadomie dokonał wyboru formy gramatycznej wskazującej na grono wszystkich osób zwolnionych, nie tylko właśnie zwalnianych, co faktycznie wiązałoby wypłatę ze zdarzeniem zwolnienia. Powyższe stanowisko nie stoi w sprzeczności z zasadą nieretroakcji prawa, bowiem uprawnienie wnioskodawcy zrealizowało się z chwilą wejścia w życie ustawy, nie wcześniej. Natomiast stanowisko powołanych przez organ komisji senackich odnosiło się przede wszystkim do potencjalnych trudności dokumentacyjnych, wskazując przy tym na brak jakichkolwiek trudności w wykonaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego K 1/08 w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji. Z uwagi na podobieństwo obu pragmatyk służbowych (ustawy o Straży Granicznej i ustawy o Policji) nie ma uzasadnionych podstaw różnicowanie sytuacji prawnej funkcjonariusza Policji i Straży Granicznej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny SG wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga ocenia wg. podanych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Strona skarżąca ustaleń organu nie kwestionuje i nie formułuje zarzutów naruszenia przepisów procesowych. Skarżący z dniem [...] czerwca 2015 r. został zwolniony ze służby w Straży Granicznej i otrzymał w związku z tym ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za ostatnie 3 lata służby (lata 2010 – 2012). W dniu [...] czerwca 2015 r. wystąpił z wnioskiem o wypłatę przedmiotowego ekwiwalentu za okres wcześniejszy powołując się na obowiązujące od dnia 5 grudnia 2013 r. nowe brzmienie art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, nadane art. 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1351). W ocenie skarżącego powołany przepis, w którym usunięto ograniczenie czasowe wypłaty ekwiwalentu, powinien mieć w jego sprawie zastosowanie i w związku z tym ekwiwalent pieniężny za urlopy wypoczynkowe i dodatkowe niewykorzystane za okresy przypadające przed 2010 r. powinien zostać mu wypłacony wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę. Osią sporu pozostaje zatem to, czy art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 grudnia 2013 r. powinien mieć w sprawie skarżącego zastosowane. Sąd podziela stanowisko organu, że w oparciu o ten przepis wniosek skarżące nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Należy przede wszystkim podkreślić, że dla określenia świadczeń nabytych w związku ze zwolnieniem ze służby miarodajna jest co do zasady chwila wystąpienia skutku w postaci rozwiązania stosunku służbowego. Moment ten wyznacza bowiem zakres praw nabywanych przez zwalnianego funkcjonariusza, a organy administracji publicznej nie mogą przyznać mu dodatkowych praw, niewymienionych przez ustawodawcę, lub uszczuplić prawa wyraźnie wskazane we właściwych przepisach. Jeżeli zatem skarżący nie nabył określonego uprawnienia w chwili zwalniania go ze służby, to co do zasady nie przysługuje mu ono również później, nawet w razie wystąpienia następnie korzystnej zmiany stanu prawnego. Przeciwny wniosek prowadziłby do destabilizacji systemu prawnego, gdyż jakakolwiek zmiana uregulowania odnoszącego się do świadczeń, przyznawanych w szczególności w związku ze zwolnieniem ze służby, wywoływałaby nieograniczony w czasie skutek wsteczny, co należy uznać za niedopuszczalne. Jedyny wyjątek od powyższej zasady dotyczy przypadku, gdy ustawodawca wyraźnie i w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości ustanowi przepis, zwłaszcza przepis przejściowy, przyznający określonemu podmiotowi retroaktywnie dodatkowe uprawnienie, zgodnie z paremią, że tylko prawo surowsze zawsze nie działa wstecz (lex severior retro non agit). Przełamanie opisanego wcześniej zakazu retroakcji odnosi się jednak wyłącznie do przypadków szczególnych i nie może być domniemywane. W szczególności prosta nowelizacja przepisów w żadnej mierze nie wywołuje skutku ex tunc, gdyż nowe uregulowanie co do zasady oddziałuje jedynie na przyszłość. Organ słusznie podkreślił, iż wola prawodawcy w tym względzie jest czytelna jeśli prześledzi się proces legislacyjny. Z uzasadnienia projektu powołanej ustawy z dnia 27 września 2013 r. wynika, iż w procesie konsultacji zgłoszono zastrzeżenia wobec art. 10 w pierwotnej wersji projektu, przewidującego retroaktywne działanie nowego prawa. I to nie tylko z powodu trudności w pozyskaniu niezbędnej dokumentacji, jak zostało podniesione w skardze, lecz również z uwagi na poważne konsekwencje dla finansów publicznych. Zatem ustawodawca świadomie, w sposób rozważny, biorąc pod uwagę słuszny interes funkcjonariuszy oraz interes społeczny, przejawiający się dbałością o finanse publiczne i celowe wydatkowanie środków publicznych (dobra wspólnego), dał prymat temu drugiemu i zadecydował o niestosowaniu nowego prawa do stanów faktycznych zaistniałych przed wejściem znowelizowanych przepisów w życie. W konsekwencji w dacie zwolnienia skarżącego ze służby zastosowanie miał art. 118 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o Straży Granicznej, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 5 grudnia 2013 r. W jego świetle, prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe powstaje z dniem rozwiązania stosunku służbowego. Od tego dnia rozpoczyna się obliczanie niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego, za który przysługuje ekwiwalent. Skoro urlop wypoczynkowy funkcjonariuszowi Straży Granicznej przysługuje, stosownie do art. 86 ust. 1 powoływanej ustawy, corocznie, to na ustawowe trzy lata kalendarzowe, za które będzie przysługiwała mu ta należność składa się urlop niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz w dwóch kolejnych poprzedzających go latach. Konstrukcja przepisu art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej nie pozostawia dowolności w zakresie oceny stanu faktycznego, interpretacji przepisu, czy też uznania administracyjnego. Koniecznymi przesłankami dla wydania prawidłowej decyzji o wypłacie ekwiwalentu, o którym mowa w art. 118 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, jest fakt zwolnienia funkcjonariusza ze służby oraz fakt niewykorzystania przez niego urlopu za okres 3 lat wstecz. Wykluczona jest możliwość rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem innych przesłanek, niż przewidziane w tym artykule. Z powyższych względów, zwłaszcza biorąc pod uwagę treść powołanego uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 27 września 2013 r., nie sposób podzielić zarzutu skargi, iż posłużenie się przez ustawodawcę w art. 118 ust. 1 pkt 2 sformułowaniem "funkcjonariusz zwolniony", oznacza, iż wymienione w tym przepisie uprawnienie dotyczy wszystkich funkcjonariuszy zwolnionych ze służby bez jakiejkolwiek cezury czasowej. Po pierwsze, ekwiwalent pieniężny, jak sama nazwa wskazuje, jest świadczeniem ekwiwalentnym, zamiennym do świadczenia naturalnego – urlopu. Urlop wypoczynkowy (dodatkowy) przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę, zapewnia prawo do odpoczynku w czasie trwania stosunku służbowego. Niedopuszczalne jest pozbawianie funkcjonariusza w służbie prawa do urlopu wypoczynkowego. Jednakże prawo to nie może być realizowane po rozwiązaniu stosunku służbowego w naturze, dlatego w dniu zwolnienia ze służby przekształca się w świadczenie ekwiwalentne pieniężne. Z tych właśnie powodów ustawodawca posłużył się pojęciem "funkcjonariusza zwolnionego", albowiem po zwolnieniu ze służby (nie wcześniej) powstaje roszczenie o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego. Po wtóre, gdyby zaakceptować pogląd autora skargi, że każdy funkcjonariusz zwolniony kiedykolwiek ze służby, 3 lata wstecz, czy 20 lat wstecz, nie traci prawa do rekompensaty za nieudzielony urlop w odległych latach, to instytucja przedawnienia roszczeń ze stosunku służbowego była zbędna. Tymczasem art. 111 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej określa, iż roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Powołany przepis, w realiach niniejszej sprawy, byłby przepisem martwym. Warto dostrzec, iż roszczenie skarżącego o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego powstało w dniu 1 czerwca 2013 r., zaś wniosek o wypłatę świadczenia złożył on w dniu 5 czerwca 2015 r., czyli w dacie złożenia wniosku roszczenie zostało przedawnione. Podkreślić w tym miejscu należy, iż Trybunał Konstytucyjny w powołanym przez stronę skarżącą wyroku o sygn. K 1/08 nie zanegował w pragmatyce policyjnej instytucji przedawnienia roszczeń ze stosunku służbowego, albowiem ta kwestia pozostawała poza sferą zaskarżenia. Powołany art. 111 ustawy o Straży Granicznej jest przepisem aktualnie obowiązującym w systemie prawnym i ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie zmienia tego stanu rzeczy. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ dokonał prawidłowej wykładni art. 118 ust. 1 pkt 2 w nowym brzmieniu oraz przyjął, iż powołany przepis nie daje podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony. Zasadnie bowiem stwierdził, iż przy zmianie przepisów, w przypadku braku przepisów intertemporalnych, pierwszeństwo ma zasada bezpośredniego działania prawa. W tej sytuacji organ także zasadnie przyjął, iż żądanie skarżącego dotyczące wypłaty odsetek ustawowych za zwłokę należało uznać za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Odsetki są świadczeniem ubocznym, zależnym od istnienia i wymagalności długu podstawowego. Skoro takowy w realiach niniejszej sprawy nie powstał, to postępowanie w tym zakresie należało umorzyć, bez względu na to czy sprawa ma charakter cywilny, czy też administracyjny. Tylko na marginesie należy zaznaczyć, iż w NSA w wyroku z dnia 27 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 2381/13 (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) nie zakwestionował zasadności wydania decyzji administracyjnej w oparciu o przepis art. 111 ust. 4 ustawy o Straży Granicznej. Co zaś się tyczy wniosku strony skarżącej o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o treści wskazanej w skardze to stwierdzić należy, iż faktem jest, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r. o sygn. akt K 1/08 orzekł o niezgodności art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji z Konstytucją RP, w części obejmującej słowa: "nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe", za niezgodny z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Analiza uzasadnienia Trybunału Konstytucyjnego prowadzi do wniosku, że powyższe rozstrzygnięcie nie dotyczyło, jak to określił Trybunał Konstytucyjny: konstytucyjności unormowań regulujących uwarunkowania dochodzenia roszczeń z tytułu stosunku służby w Policji (oraz związanych ze stosunkiem tej służby roszczeń pochodnych), w tym - kwestie zakresu i terminów przedawnienia tych roszczeń. Skoro zatem rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczyło kwestii dochodzenia roszczeń i kwestii zakresu i terminów przedstawiania tych roszczeń, nie można było w żaden sposób uznać, iż powyższy wyrok stanowi podstawę do uregulowania kwestii roszczeń skarżącego w sposób odmienny niż określony w art. 118 ustawy o Straży Granicznej (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1448/12). Jeszcze raz należy podkreślić, że przy zmianie przepisów, w przypadku braku przepisów intertemporalnych, pierwszeństwo ma zasada bezpośredniego działania prawa. Czyli przy braku przepisów przejściowych organ administracji publicznej wydaje decyzję administracyjną stosując przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania decyzji – zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. Zarówno przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym nie dają podstaw do uznania, że wniosek strony postępowania sądowego o zwrócenie się przez sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego jest dla tego sądu wiążący. Aktualne brzmienie art. 104 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz.1064) wskazuje, iż Trybunał wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli akt normatywny w zakwestionowanym zakresie utracił moc obowiązującą przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał. Skoro z dniem 5 grudnia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw, a art. 2 tej ustawy uchylił m.in. dotychczasowe brzmienie art. 118 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, ograniczające do trzech lat wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystane przed zwolnieniem ze służby urlopy wypoczynkowe lub urlopy dodatkowe oraz ekwiwalent za czas wolny od służby, udzielony na podstawie art. 37 ust. 3, to biorąc pod uwagę powołany przepis ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie widzi potrzeby występowania do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie konstytucyjności art. 118 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, w brzmieniu sprzed nowelizacji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).