III SA/Wa 4041/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2018 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę łUZASADNIENIE Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej też "NUS" albo "Organ egzekucyjny") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też "Skarżąca", "Strona" albo "Spółka"), na podstawie własnych tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] z dnia 5 maja 2017 r., obejmujących podatek od towarów i usług za miesiące 03, 05, 06, 08 i 11/2012 r., w łącznej kwocie należności głównej 814.003,80 zł. W celu realizacji dochodzonych należności Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 6 czerwca 2017 r., wydanym na podstawie art. 89 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej "u.p.e.a.") dokonał skutecznego zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności - Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Zawiadomienie dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał w dniu 7 czerwca 2017 r., zaś zawiadomienie wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych Spółka otrzymała w dniu 9 czerwca 2017 r. Pismem z dnia 23 czerwca 2017 r. Skarżąca wniosła skargę na ww. czynność egzekucyjną, w której wskazała na naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez uznanie, że obowiązek w stosunku do Spółki istnieje oraz art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., poprzez zastosowanie niedopuszczalnego środka egzekucyjnego. W uzasadnieniu stwierdziła, że pomimo wskazania w przedmiotowych tytułach wykonawczych, iż podstawę prawną egzekwowanych należności stanowi deklaracja, to taki obowiązek nie powstał. Zaznaczyła, że Strona złożyła wnioski o przeksięgowanie kwot dotyczących zwrotu podatku wynikających z deklaracji VAT 7 za poszczególne miesiące 2011 r. na poczet kwot podlegających wpłacie za 2012 r. oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego nad należnym za 2011 r. Strona powołała się na wydane rozstrzygnięcia przez organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji oraz sądy administracyjne pierwszej i drugiej instancji. Równocześnie wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. NUS postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Organ egzekucyjny dokonał oceny formalnoprawnej zaskarżonej czynności, nie znajdując uchybień przy jej przeprowadzeniu. Jednocześnie wyjaśnił, że podnoszone przez pełnomocnika Spółki okoliczności wypełniają znamiona wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a., a więc nie mogą stanowić podstawy do ich rozpatrzenia w trybie przewidzianym w art. 54 u.p.e.a. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zawartym w przedmiotowym postanowieniu, pismem z dnia 25 sierpnia 2017 r. Skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania. Wskazała, że wydając zaskarżone postanowienie NUS dokonał naruszenia: – art. 45 § 1 u.p.e.a., ponieważ Organ egzekucyjny był obowiązany do odstąpienia od czynności egzekucyjnych, w sytuacji gdy zobowiązany przedstawił dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku. – art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., ponieważ obowiązek stanowiący podstawę wydania tytułów wykonawczych, w skutek czego zostały wystawione zawiadomienia o zajęciu wierzytelności został uchylony, w związku z czym obowiązek nie jest wymagalny, ponadto obowiązek ten w ogóle nie powstał, – art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., poprzez zastosowanie niedopuszczalnego środka egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej też "DIAS" albo "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie Organu Egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie Organ egzekucyjny mając na celu doprowadzenie do wykonania przez Spółkę obowiązku o charakterze pieniężnym, dokonał zawiadomieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Oceniono, iż Organ egzekucyjny zastosował przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. środek egzekucyjny, tj. egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych. Dalej DIAS wskazał, że w związku z wniesioną skargą ocenie pod względem zgodności z prawem podlegał sposób i forma dokonania czynności egzekucyjnej. Wskazano, że z akt sprawy wynika, iż NUS w dniu 6 czerwca 2017 r. sporządził zawiadomienie, które skierował do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.. Odnotowano, iż do zajęcia wierzytelności wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej", który odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1339). DIAS uznał, że analiza treści przedmiotowego zawiadomienia z dnia 6 czerwca 2017 r. wskazuje, iż zawiera ono wszystkie niezbędne elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Przytoczono, iż zawiadomienie dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał w dniu 7 czerwca 2017 r., zaś Spółka wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu 9 czerwca 2017 r. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że brak jest podstaw do uznania, iż dokonując zajęcia wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności - Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. zawiadomieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. NUS naruszył przepisy regulujące kwestię zastosowania środka egzekucyjnego, jakim była egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych. DIAS wyjaśnił, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. Odnosząc się do treści wniesionej skargi DIAS uznał, że zarzuty Strony wykraczały poza zakres przedmiotowy środka ochrony prawnej, jakim była skarga na czynności egzekucyjne i nie mogły zostać rozpatrzone w trybie art. 54 u.p.e.a. Jednocześnie wskazano, iż Spółka pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. wniosła zarzuty, w których podniosła zarzut nieistnienia obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji. Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 i 2a w zw. z art. 60 § 1 u.p.e.a., a w konsekwencji o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1) art 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "k.p.a.") w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia dokładnego stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 2) art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, z pominięciem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; 3) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., poprzez nie odniesienie się do argumentacji Spółki związanej z naruszeniem art. 45 § 1 u.p.e.a.; 4) art. 29 § 1 u.p.e.a., poprzez nie zbadanie z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjne, pomimo, iż Organ egzekucyjny był do tego zobowiązany; 5) art. 45 § 1 u.p.e.a., poprzez nie odstąpienie od czynności egzekucyjnych, przez wzgląd na fakt, iż Organ egzekucyjny był do tego zobowiązany, bowiem Spółka przedstawiła dowody stwierdzające wykonanie oraz nieistnienie obowiązku; 6) art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a, poprzez nie umorzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo iż obowiązek stanowiący podstawę wydania tytułów wykonawczych, w skutek czego zostały wystawione zawiadomienia o zajęciu wierzytelności na rachunkach bankowych, został uchylony, a w konsekwencji obowiązek ten nie jest wymagalny, ponadto obowiązek ten w ogóle nie powstał; 7) art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., poprzez nie umorzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo iż w sprawie został zastosowany niedopuszczany środek egzekucyjny; 8) art. 62 § 1 w zw. z art. 72 § 1b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, dalej "O.p."), poprzez ich nieuwzględnienie w sprawie. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Jednocześnie należy wskazać, że pomimo wniosku Strony o wyznaczenie rozprawy, skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że skierowanie tych spraw do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony, ale równocześnie, skierowanie sprawy na rozprawę także nie może być automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też, pomimo że Skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy, to z uwagi na brzmienie art. 122 p.p.s.a., powyższy wniosek nie wiązał Sądu orzekającego w sprawie, co oznacza, iż możliwym było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne (tak też trafnie B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z komentarzem pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego., Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015 r. str. 527; także wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 59/16). Sąd jednocześnie miał na uwadze, że Skarżąca nie wskazała argumentów świadczących, że rozpoznanie sprawy na rozprawie byłoby celowe. Sąd z urzędu także nie dopatrzył się żadnych podstaw przemawiających za koniecznością, czy celowością, rozpoznania sprawy na posiedzeniu jawnym. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie złożonej przez Skarżącą skargi na czynność egzekucyjną, a mianowicie na zajęcie innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności – Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Czynności tej dokonano w postępowaniach egzekucyjnych, w których na podstawie pięciu wyżej wymienionych tytułów wykonawczych dochodzono zaległości podatkowych Skarżącej z tytułu podatku od towarów w łącznej kwocie należności głównej 814.003,80 zł. Możliwość złożenia skargi na czynność egzekucyjną przewidziana została w art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W świetle tego przepisu, skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego i służy ona kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych wskazanych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności. W ramach skargi na czynność egzekucyjną ocenie podlegają działania organu egzekucyjnego (oraz egzekutora), który na zlecenie wierzyciela egzekwuje należność wskazaną w tytule wykonawczym. Skarga na czynności egzekucyjne nie jest natomiast środkiem prawnym umożliwiającym kwestionowanie całokształtu postępowania egzekucyjnego oraz podstaw jego prowadzenia. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, regulując poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego, umożliwia zobowiązanemu kwestionowanie podejmowanych w jego toku rozstrzygnięć. Dlatego też zarówno w orzecznictwie (tak: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2555/10 i z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1285/12; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), jak i piśmiennictwie (zob. M. Romańska w: System egzekucji administracyjnej, pod redakcją J. Niczyporuka, S. Fundowicza, J. Radwanowicza; Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, s. 536) przyjmuje się, uwzględniając zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym, i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Innymi słowy, skarga na czynności egzekucyjne jest przysługującym zobowiązanemu środkiem prawnym o charakterze subsydiarnym i stanowi uzupełnienie innych środków zaskarżenia, przysługujących zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżaną czynnością egzekucyjną było zajęcie innej wierzytelności pieniężnej. Jest to dopuszczony ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji środek egzekucyjny, przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 5 u.p.e.a., stosowany w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych (a takim właśnie jest prowadzone wobec Skarżącej postępowanie egzekucyjne). Tym samym za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez nieumorzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo iż w sprawie został zastosowany niedopuszczalny środek egzekucyjny. Zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85 tej ustawy, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (art. 89 § 2 u.p.e.a.). Stosownie do art. 89 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. Dokonane przez Organ egzekucyjny zajęcie spełnia wszystkie te wymagania. Do dłużnika zobowiązanego zostało przesłane stosowne zawiadomienie, sporządzone według obowiązującego wzoru, określonego dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339). Przedmiotowe zawiadomienie zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Zostało ono doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności otrzymał w dniu 7 czerwca 2017 r., zaś Skarżącej wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu 9 czerwca 2017 r. Prowadzone wobec Skarżącej postępowanie egzekucyjne zmierza do ściągnięcia należności z tytułu zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące 03, 05, 06, 08 i 11/2012 r. Nie jest przy tym zasadny zarzut naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez niezbadanie przez organy z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają m.in. podatki, w tym podatek od towarów i usług. Czyni to zarzut naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a. niezasadnym. Skarżąca natomiast w postępowaniu wszczętym pismem z dnia 23 czerwca 2017 r. zatytułowanym "Skarga na czynności egzekucyjne" wskazywała na niedopuszczalność egzekucji i wadliwość zastosowanego środka egzekucyjnego, powołując się na nieistnienie obowiązku w związku ze złożeniem przez siebie wniosków o przeksięgowanie kwot dotyczących zwrotu podatku z deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące 2011 r na poczet dochodzonych należności. W ocenie Sądu sformułowane przez Skarżącą zarzuty wykraczają poza wyżej przedstawiony zakres przedmiotowy środka ochrony prawnej, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne. Dlatego też nie mogły zostać rozpatrzone w trybie art. 54 u.p.e.a. Tym samy nie jest zasadny sformułowany przez Skarżącą zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a, poprzez nieumorzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo iż obowiązek stanowiący podstawę wydania tytułów wykonawczych, w skutek czego zostały wystawione zawiadomienia o zajęciu wierzytelności na rachunkach bankowych, został uchylony, a w konsekwencji obowiązek ten nie jest wymagalny, ponadto obowiązek ten w ogóle nie powstał, a także zarzut naruszenia przepisu art. 62 § 1 w zw. z art. 72 § 1b O.p. poprzez ich nieuwzględnienie w sprawie. Na marginesie wskazać należy, że tak sformułowany przez Skarżącą zarzut jest wadliwy, gdyż zaskarżona przez nią w tym postępowaniu czynność dotyczyła zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności - Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., nie zaś zajęcia rachunku bankowego. Jednocześnie w aktach administracyjnych znajdują się kserokopie pism Skarżącej z dnia 14 czerwca 2017 r. zawierających zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, wniesione na postawie art. 33 § 1 pkt 3 i art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Tym samym kwestie te zostaną rozpatrzone w odrębnym postępowaniu. Podkreślić należy, że Skarżąca w skardze na czynność egzekucyjną postulowała umorzenie prowadzonej wobec niej egzekucji administracyjnej na podstawie art. 59 § 1 1 pkt 2 i art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Za trafne, w ocenie Sądu, należy uznać stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., że w rozpoznanej sprawie zastrzeżenia Skarżącej w tym zakresie nie mogły być w ogóle rozpatrywane. Tym samym, nie mogły być one również skuteczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym, tj. prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W przedmiotowym przypadku Skarżąca niewątpliwie miała możliwość wniesienia innego środka zaskarżenia, jakim jest zarzut przeciwegzekucyjny i - jak to zostało wyżej wskazane - z możliwości tej skorzystała. W sytuacji zaś, gdy przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidują środki prawne służące kwestionowaniu przez zobowiązanego poszczególnych działań i czynności podejmowanych na kolejnych etapach postępowania egzekucyjnego, brak jest podstaw, aby w ramach skargi obejmującej jedną tylko czynność tego postępowania, gdy podstawy wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie zostały skutecznie zakwestionowane w trybie zarzutów, podlegały analizie wszelkie zarzuty i okoliczności związane z dochodzonym obowiązkiem. Zasadnie zatem organy orzekające przy rozpatrywaniu wniesionej przez Skarżącą skargi na czynność egzekucyjną skupiły się na ocenie formalnej poprawności zakwestionowanej czynności, nie odnosząc się do zagadnień, które mogły podlegać badaniu w ramach innego środka zaskarżenia. Organy administracji dokonały przy tym szczegółowej analizy prawidłowości dokonanego przez organ egzekucyjny zajęcia innej wierzytelności pieniężnej. Powołując się na konkretne przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wykazały, że zajęcia odbyły się zgodnie z tymi przepisami oraz z poszanowaniem praw Skarżącej. Nie budzi przy tym wątpliwości, że organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne wymienione w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Prawidłowo więc DIAS uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów normujących zajęcie innej wierzytelności pieniężnej, tj. art. 89 u.p.e.a. Wobec powyższego Sąd uznał, że dokonana przez organy administracji ocena poprawności zakwestionowanej czynności egzekucyjnej była prawidłowa. Zajęcie innej wierzytelności pieniężnej przeprowadzone zostało w sposób właściwy, co skargę Skarżącej czyniło niezasadną. W konsekwencji, nie znalazły potwierdzenia postawione zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., a także art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 45 § 1 u.p.e.a. poprzez nie odstąpienie od czynności egzekucyjnych, przez wzgląd na fakt, iż Organ egzekucyjny był do tego zobowiązany, bowiem Spółka przedstawiła dowody stwierdzające wykonanie oraz nieistnienie obowiązku. Do odstąpienia od czynności egzekucyjnych nie wystarczy samo oświadczenie zobowiązanego o wystąpieniu okoliczności wskazanych w dyspozycji tego przepisu, lecz musi on organowi egzekucyjnemu przedstawić dowody na ich zaistnienie. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Zaliczenie zwrotu, o który m mowa w art. 76b w zw. z art. 76 § 1 i 76a § 1 O.p. odnosi się do wykonanego, zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrotu podatku, a nie prawa do tego zwrotu jeszcze niezrealizowanego. Do czasu zatem, gdy organ podatkowy nie uzna, że podatnikowi przysługuje zwrot podatku w określonej kwocie, podatnik nie może powoływać się na związane z istnieniem tego zwrotu skutki i twierdzić, że wykazany zwrot - poprzez zaliczenie - pokrył istniejącą zaległość podatkową. Natomiast rację ma Skarżąca, że organ odwoławczy nie odniósł się do argumentacji Spółki związanej z naruszeniem art. 45 § 1 u.p.e.a. Jednakże to naruszenie przepisów postępowania, z uwagi na wskazany wyżej brak naruszenia przepisu art. 45 § 1 u.p.e.a. nie miało wpływu na wynik sprawy. Wobec zgłaszanych przez Skarżącą zastrzeżeń w tym zakresie Sąd wskazuje ponadto, że fakt, że już wcześniej Spółka zaskarżyła inne czynności egzekucyjne, i w tym zakresie było prowadzone postępowanie, w tym postępowanie sądowoadministracyjne przed tutejszym Sądem w sprawach o sygn. akt III SA/Wa 1900/17 i III SA/Wa 1901/17, nie stanowi przeszkody do dokonywania dalszych czynności egzekucyjnych. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń o charakterze materialnoprawnym czy procesowym. Bezpodstawne okazały się zarówno twierdzenia strony dotyczące niewywiązania się przez organ podatkowy z obowiązków procesowych, jak i sugestie odnoszące się do niewłaściwego zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W konsekwencji postawione w skardze zarzuty nie zasługiwały na akceptację, zaś zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.