VIII SA/Wa 460/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowo-Produkcyjnego "[...]" Ł., W., N., W.spółka jawna z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Sp. jawna jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] maja 2018 r., Znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Wnioskiem z dnia 15 marca 2017 r. [...]" Sp. j. (dalej: spółka, inwestor, skarżąca) wystąpiła do Wójta Gminy J. z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie składowiska odpadów zawierających azbest na działkach nr. ew. [...] i [...] w miejscowości [...]. Do wniosku została załączona m.in. decyzja Wójta Gminy J. z [...] września 2016 r. znak: [...], ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia inwestora o nazwie "Budowa składowiska odpadów zawierających azbest na terenie działek ew. nr [...] i [...] w obrębie miejscowości [...]". Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] Wójt Gminy J., na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 52 ust. 1, art.53 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 pkt. 5a, 6, 9, 10, 10a, art. 54 i art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej kpa) i w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588/) i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) oraz po przeprowadzeniu postępowania uzgadniającego: odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z wniosku inwestora. Uzasadniając podał, że zamierzenie wnioskodawcy należy uznać za cel publiczny w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.) nadto działki, na których inwestor zamierza realizować planowane przedsięwzięcie nie są objęte ustaleniami żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ogłoszono również o przystąpieniu przez Gminę [...] do sporządzenia planu miejscowego w odniesieniu do przedmiotowego terenu. Działki stanowią własność inwestora, przy czym zgodnie z wypisem uproszczonym z rejestru gruntów z [...] grudnia 2017 r. działki o nr ew. [...] i [...] zlokalizowane są na terenach rolnych RIVb, RV, RVI oraz pastwiskach PsVIz, ponadto działka nr ew. [...] zlokalizowana jest na terenie lasu LsV. Jak wyjaśnił Wójt przygotowany projekt decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu wojewódzkim został skierowany do uzgodnień, stosownie do wymogów art. 53 ust. 4 i ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powołanej wyżej. Według organu I instancji powodem decyzji odmownej jest stanowisko Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w R., który Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...] odmówił uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do gruntów leśnych występujących w granicach lokalizacji projektowanej inwestycji. Wnioskodawca nie wniósł zażalenia na powyższe postanowienie. Wójt zaznaczył, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 i art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest dopuszczalne, jeżeli grunt nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą przy sporządzaniu planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc obowiązującą. Grunty znajdujące się w terenie inwestycji są lasami w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach i gruntem leśnym w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zwrócił uwagę, że działka, na której występuje las w nieobowiązującym od 1 stycznia 2004 r. Miejscowym Planie Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy J. uchwalonym Uchwałą Rady Gminy w J. Nr 111/12/93 z dnia 6 lipca 1993 r. (Dz. U. Woj. R. w R. nr 14, poz. 91 z dnia 30 sierpnia 1993r.) położona była na terenie oznaczonym symbolem 2.17RL - tereny lasów i dolesień z zakazem zabudowy i nie była objęta zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, uzyskaną w trakcie sporządzania nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z pismem inwestora z 21 lutego 2018 r. o reasumpcje postanowienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2018 r., organ I instancji stwierdził, iż inwestor mógł zakwestionować postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z [...] stycznia 2018 r. w administracyjnym toku instancji. W zakresie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, organ I instancji podał, że inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia Wójta Gminy J., znak [...] z dnia [...].09.2016r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia oraz Postanowienie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji, znak [...] z dnia [...].10.2016 r. Wyjaśnił dalej, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] stwierdziło nieważność powołanej wyżej decyzji Wójta Gminy J. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie - decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...]. W związku ze skargą inwestora skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Kolegium, Sąd w sprawie VIII SA/Wa 627/17, postanowieniem z 13 września 2017 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec odmowy uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do gruntów leśnych występujących w granicach lokalizacji projektowanej inwestycji przez Dyrektora Regionalnego Dyrekcji Lasów Państwowych w R. oraz wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, Wójt stwierdził, iż wydanie pozytywnej decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest możliwe. W odwołaniu od decyzji Wójta Gminy J. odmawiającej ustalenia inwestycji celu publicznego, inwestor wnosił o jej uchylenie, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego i prawa materialnego. Zaskarżoną decyzją powołaną na wstępie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej Kolegium, organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] marca 2018 r. Rozpoznając sprawę Kolegium ustaliło, że do wniosku inwestora z dnia 15 marca 2017 r. została załączona decyzja ostateczna Wójta Gminy J. z dnia [...] września 2016 r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia zamierzonego przez [...] Sp. j. o nazwie "Budowa składowiska odpadów zawierających azbest na terenie działek ew. nr [...] i [...] w obrębie miejscowości [...], gm. J.". Następnie jak wywiodło Kolegium decyzją, (Kolegium) z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...], stwierdzono nieważność ww. decyzji Wójta Gminy J. z [...] września 2016 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia inwestora. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który złożył inwestor, Kolegium decyzją z [...] czerwca 2017 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2017 r. Była to decyzja ostateczna. Z dalszych ustaleń organu odwoławczego wynika, że wnioskodawca złożył skargę na decyzję Kolegium z [...] czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który odmówił wstrzymania wykonania decyzji postanowieniem z [...] września 2017 r., zaś nieprawomocnym wyrokiem z 31 stycznia 2018 r. w sprawie VIII SA/Wa 627/17, Sąd oddalił skargę. W ocenie Kolegium w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna i wykonalna decyzja Kolegium z dnia [...] czerwca 2017r. Oznacza to, iż w obrocie prawnym brak jest obecnie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Konsekwencją tego jest to jak podał organ odwoławczy, że nie można wydać decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji, wymagającej uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż obecnie inwestor nie legitymuje się taką ostateczną decyzją środowiskową. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r.o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j. t. Dz. U. z 2017r., poz. 1405 ze zm.), wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak podał organ odwoławczy stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zatem ww. przepis art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, odnosi się zarówno do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 72 ust. 3 tej ustawy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1. Reasumując Kolegium stwierdziło, że brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest brakiem o charakterze materialnym i skutkuje odmową wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powołało się także na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 814/13, LEX nr 1404878, w którym Sąd stwierdził, że: "Brak stosownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o lokalizacji celu publicznego stanowi istotne naruszenie przepisów prawa mogące mieć wpływ na treść wydanej decyzji." W ocenie Kolegium brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi samodzielną (wystarczającą) przesłankę do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wobec tego nie badało pozostałych warunków dopuszczalności jej ustalenia, odstępując od ich merytorycznej oceny. W skardze na decyzję Kolegium z dnia [...] maja 2018 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego: 1) art. 7, art. 75, art. 77, art. 78 i art. 80 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak dążenia do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania; art. 8 kpa i 9 kpa - wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, niedopełnieniem obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; art. 10 § 1 kpa w związku z nie wykonaniem przez Kolegium obowiązku pouczenia strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia; art. 81 kpa, art. 15 kpa, art. 107 § 3 kpa; art. 138 § 2 kpa - w związku z nie wydaniem decyzji kasacyjnej, w sytuacji gdy skarżona decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a nie wyjaśniony zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie skarżąca wskazała, że ze względu na brak rozpoznania merytorycznego sprawy nie jest możliwym sformułowanie zarzutów naruszenia prawa materialnego, to jest: art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 52 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy - w związku z art. 126 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach; art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p, art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 54 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Argumentując skargę, spółka podkreśliła pominięcie przez organ odwoławczy okoliczność, że decyzja [...], ustalająca warunki środowiskowe dla przedsięwzięcia o nazwie: "Budowa składowiska odpadów zawierających azbest na terenie działek ewidencyjnych nr [...] w obrębie miejscowości [...], gm. J., powiat [...]. woj, [...]" nie utraciła przymiotu prawomocności. Kolegium według skarżącej "nie zauważa", że Spółka wniosła skargę kasacyjną na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2018 r. w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 627/17, co oznacza poddanie kontroli sądowo - administracyjnej, stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej [...] Kolegium. W dalszej części uzasadnienia skarżąca odniosła się szczegółowo do postawionych zarzutów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017, poz. 2188 j.t.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skarg, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2017r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Tym samym - w wyniku analizy akt sprawy i treści wydanej decyzji – Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stosowanych przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć zatem należy, że kontroli Sądu poddano decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego mającej polegać na "Budowie składowiska odpadów zawierających azbest na terenie działek ew. nr [...] i [...] w obrębie miejscowości [...]". W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną pozostawało, że dla terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Słusznie w tej sytuacji Kolegium przytoczyło art. 4 ust. 2 u.p.z.p., iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w przepisie art. 2 pkt 5 u.p.z.p., jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.); W myśl art. 6 pkt 1 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu tej ustawy są między innymi budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych obiektów i urządzeń łączności publicznej. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a. Art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p, stanowi, że w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Dodać jeszcze należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma odpowiedzieć na pytanie czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Decyzja ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Decyzja nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, nie stanowi również o dokładnym umiejscowieniu planowanego przedsięwzięcia na terenie objętym inwestycją. Organ rozpatrując wniosek inwestora bada jedynie, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu administracyjnego zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym przypadku przewidują przepisy prawa. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym konkretne ograniczenia. W niniejszej sprawie jak wynika z ustaleń organów, planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego wydanie przez organ decyzji powinno być poprzedzone postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 1353 - dalej u.o.s.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.s. stanowi, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2018, poz. 71 - dalej jako "rozporządzenie"). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25.000 t. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego podlega uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami oraz regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Celem procedury uzgodnieniowej przewidzianej w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest kontrola dokonywana przez wyspecjalizowany w danej dziedzinie organ, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Organ uzgodnieniowy w zakresie swoich właściwości opiniuje projekt decyzji dla planowanego przez inwestora zamierzenia wyłącznie z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulujących daną kwestię, wskazując na możliwość lub brak możliwości zrealizowania inwestycji. Organ współdziałający zajmuje stanowisko uzgadniając projekt danej decyzji o lokalizacji lub też odmawia takiego uzgodnienia. Uzgadnia on więc pozytywnie lub negatywnie (w zakresie swojej właściwości) konkretną treść projektowanego rozstrzygnięcia. Zatem zwrot "po uzgodnieniu" (art. 53 ust. 4 u.p.z.p.) należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji. Oznacza to w praktyce zajęcie stanowiska, co do zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych, np. w zakresie ochrony konserwatorskiej, ochrony gruntów rolnych i leśnych, ochrony przyrody i innych (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 93/16, LEX nr 2105466). Podnieść należy, że decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany, co oznacza że spełnienie przesłanek określonych w przepisach prawa nakłada na organ obowiązek wydania pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia. Prawidłowe także jest stanowisko organu I instancji, że podstawą odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może być niezgodność z przepisami odrębnym, umiejscowionymi w innych aktach niż u.p.z.p., co wynika z treści art. 56 u.p.z.p. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w R. postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. odmówił uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do gruntów leśnych występujących w granicach lokalizacji projektowanej inwestycji. Inwestor nie wniósł zażalenia na powyższe postanowienie. W odniesieniu do wywodów skargi, zauważyć trzeba, że ani organ I instancji, ani Kolegium nie są władne do kontroli postanowień podejmowanych w trybie art. 106 kpa w zw. z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. przez organy współdziałające. Skonstatować należy, że dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne. Nadanie uzgodnieniu prawnej formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego i które może być przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych, powoduje bowiem, że choć postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. W przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia, wzruszenie takich postanowień może nastąpić w trybach nadzwyczajnych (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2307/15 LEX nr 2315126). W związku z powyższym w okolicznościach niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma związanie organów obu instancji, przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy – pozostawanie w obiegu prawnym postanowienia z [...] stycznia 2018 r., wydanego przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w R., wydanego w trybie art. 106 kpa, o odmowie uzgodnienia. Zaznaczenia wymaga brak wniesienia zażalenia i kontroli tego postanowienia uzgodnieniowego , bowiem skarżący nie składał zażalenia. Jeżeli skarżący kwestionuje prawidłowość stanowiska organu uzgadniającego, to winien podjąć kroki zmierzające do ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznego postanowienia uzgodnieniowego, ponieważ dopóki w obrocie prawnym powyższe postanowienie pozostaje nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji lokalizacyjnej dla inwestycji objętej wnioskiem. Słusznie zatem organ I instancji, z tej przyczyny odmówił lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż dołączona do wniosku decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia była ostateczna. Natomiast Kolegium rozpatrujące odwołanie skarżącego posiadało już wiedzę jak wynika z uzasadnienia decyzji o wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co do której stwierdzono nieważność, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie VIII SA/Wa 627/17, wyrokiem z 31 stycznia 2018 r. oddalił skargę inwestora. W tej sytuacji rację miało Kolegium, iż ostateczność decyzji z [...] czerwca 2017 r. – o utrzymaniu w mocy decyzji własnej Kolegium z [...] kwietnia 2017 r. znak [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Wójta Gminy J. z [...] września 2016 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia inwestora, stanowiła wystarczającą przesłankę wydania zaskarżonej decyzji. W kontekście zarzutów skargi, wyjaśnić należy, że zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu mogą być rozpoznane dopiero po rozważeniu zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, albowiem pozostają z nim w integralnym związku. Zatem w ocenie Sądu za chybione należy uznać zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego. Również zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa Sąd uznał za chybiony, jakkolwiek należy przyznać skarżącemu rację, że organ wydając decyzję naruszył art. 10 § 1 kpa, jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik postępowania. Decyzje organów zostały w dostateczny i jasny sposób uzasadnione co do okoliczności podjęcia stanowiska wyrażonego w decyzji. W tych okolicznościach skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.