II SA/Go 572/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Burmistrza z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Przedszkola [...] z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego J.K. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. W dniu 24 czerwca 2018 r. do Dyrektora Przedszkola Samorządowego [...] wpłynął wniosek J.K. o udostępnienie na adres e-mail informacji publicznej dotyczącej imion i nazwisk oraz wysokości wypłaconego nauczycielom tego przedszkola dodatku motywacyjnego w latach 2017 i 2018 wraz z uzasadnieniem. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Dyrektor Przedszkola Samorządowego [...] (określany dalej jako Dyrektor Przedszkola), powołując się na art. 104, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.; art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1746, obecnie Dz.U. z 2018 r. poz. 1330; dalej u.d.i.p.); art. 115 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2204, dalej k.k.) odmówił J.K. udostępnienia żądanej informacji publicznej (informacji w zakresie udostępnienia imion i nazwisk oraz wysokości wypłaconego dodatku motywacyjnego jakie otrzymali nauczyciele przedszkola w latach 2017 i 2018 wraz z uzasadnieniem z uwagi na prywatność osoby fizycznej). Uzasadniając odmowę organ podał liczbowy stan zatrudnienia w Przedszkolu na dzień 30 września 2016 r. oraz 30 września 2017 r. oraz wskazał, że wniosek dotyczący udostępnienia imion i nazwisk oraz wysokości wypłaconego dodatku motywacyjnego jakie otrzymali nauczyciele Przedszkola w latach 2017 i 2018 wraz z uzasadnieniem nie podlega udostępnieniu z uwagi na prywatność osób fizycznych (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Organ, powołując się na art. 68 ustawy z dnia 14 grudnia 2016r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 996, dalej u.p.o.) podkreślił, że inni niż dyrektor, nauczyciele wykonują zadania wynikające z ich zakresu obowiązków, które zawarte zostały w art. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tekst jedn. Dz.U. z 2018 poz. 967, dalej u.KN) i nie wydają ani decyzji administracyjnych, ani nie posiadają swobody w podejmowaniu decyzji związanych z działalnością Przedszkola. Wszelkie podejmowane przez nich czynności wymagają akceptacji Dyrektora Przedszkola lub Rady Pedagogicznej, którą zgodnie z art. 69 u.p.o. tworzą wszyscy zatrudnieni w placówce nauczyciele. Organ po przeprowadzeniu postępowania polegającego na zbadaniu zakresów czynności nauczycieli zatrudnionych w Przedszkolu uznał, że nie wiążą się one z wydawaniem (przygotowywaniem) decyzji dotyczących innych podmiotów oraz podejmowaniem innych działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną jednostek. Prace wykonywane przez nauczycieli miały związek z pełnieniem funkcji związanej z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem szkoły. Nie posiadają nawet wąskiego prawa do podejmowania decyzji w tym zakresie. Ponadto art. 115 § 13 k.k. nie zawiera w katalogu osób uznanych za funkcjonariuszy publicznych - nauczycieli. 2. Od powyższej decyzji J.K., zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji, złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które następnie zostało przekazane przez Kolegium do Burmistrza jako organu właściwego do jego załatwienia. Odwołujący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odwołaniu zarzucił organowi naruszenie art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że informacja dotycząca wysokości i uzasadnienia dodatków motywacyjnych przyznanych oraz wypłaconych nauczycielom, korzysta z ochrony prywatności osoby fizycznej. Skarżący podkreślił, że prawo dostępu do informacji publicznej traktowane powinno być szeroko. Rolą podmiotu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest analiza przesłanek uzasadniających uwzględnienie żądania, a jego realizacja winna nastąpić w każdej sytuacji, w której nie pojawiają się przesłanki ograniczające, uniemożliwiające przekazanie informacji. Zdaniem odwołującego funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym, a zadaniem takim jest m. in. realizowanie konstytucyjnego prawa do wykształcenia w ramach pracy wykonywanej przez nauczycieli, co pozwala kwalifikować nauczycieli jako osoby pełniące funkcje publiczne. Z powyższych względów - zdaniem odwołującego - brak jest podstaw do odmowy udzielenia informacji publicznej o pochodzących ze środków publicznych m.in. dodatkach motywacyjnych przyznanych poszczególnym nauczycielom i bez znaczenia pozostaje, że udostępnienie takiej informacji będzie umożliwiało identyfikację tożsamości nauczycieli, gdyż prywatność tych osób na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie stanowi przesłanki pozwalającej na odmowę udostępnienia informacji publicznej, gdyż nauczyciele uczący w szkole publicznej, czy przedszkolu publicznym i realizujący podstawowy cel szkolnictwa publicznego, wynikający z Konstytucji RP i u.p.o. pełnią zadania funkcjonariusza publicznego. 3. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...] Burmistrz, powołując się na art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego analiza i argumentacja dokonana przez Dyrektora Przedszkola, wbrew zarzutom skarżącego, przeprowadzone zostały prawidłowo ze starannością i rozwagą oraz z odwołaniem do treści przepisów prawa i orzecznictwa sądów. Odnosząc się do stanowiska odwołującego Burmistrz zauważył, że prawo do prywatności ma charakter szczególny w systemie praw i wolności konstytucyjnych. Organ odwoławczy nie zgodził się również z argumentem skarżącego, że nauczyciel pełni funkcję publiczną i stąd wysokość dodatku motywacyjnego, konkretnego nauczyciela z podaniem jego imienia i nazwiska, stanowi informację publiczną. Burmistrz wskazał, iż dodatek motywacyjny, przyznawany nauczycielom zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 2 u.KN, jest elementem składowym wynagrodzenia nauczyciela. Jednocześnie przychylił się do stanowiska wyrażonego w orzecznictwie sądów administracyjnych, że "udostępnienie informacji publicznej polega na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby, informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych (...). W niektórych sytuacjach ustawodawca w przepisach szczególnych nakazał wobec wybranych grup funkcjonariuszy ujawnienie statusu materialnego poprzez składanie różnego rodzaju oświadczeń majątkowych. W związku z tym można przyjąć, że w stosunku do osób nieobjętych obowiązkiem ujawniania swoich dochodów prawodawca dopuszcza możliwość ograniczeń wynikających chociażby z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Rozważając możliwość udostępnienia informacji o wynagrodzeniu (...) organ powinien każdorazowo analizować czy jest ona niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby, której taka informacja dotyczy." Udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji publicznej naruszyłoby godność i intymność nauczycieli Przedszkola. 4. Na powyższą decyzję J.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc o jej uchylenie, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że wniosek dotyczy informacji publicznej, wobec której istnieje konieczność ochrony ze względu prywatność osoby fizycznej. Zdaniem skarżącego rozpatrując odwołanie Burmistrz właściwie nie odniósł się do argumentacji wyrażonej przez skarżącego, a wskazał jedynie, że organ I instancji miał rację ograniczając prawo dostępu do informacji publicznej. Z uwagi na fakt, iż stanowisko organów obu instancji było tożsame, skarżący powielił w skardze argumentację i uzasadnienie swojego stanowiska przytoczone powyżej, a znajdujące się w odwołaniu. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z argumentacją w niej zawartą. Na rozprawie w dniu 24 września 2018 r. skarżący podtrzymał skargę w całości i oświadczył jednocześnie, iż w związku z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, oprócz zaskarżonej decyzji nie otrzymał od organu żadnego innego pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Kontroli w niniejszej sprawie pod względem legalności i w granicach rozpoznawanej sprawy podlegała decyzja Burmistrza utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Przedszkola odmawiającą skarżącemu udostępnienia informacji w zakresie imion i nazwisk oraz wysokości wypłaconego dodatku motywacyjnego jakie otrzymali nauczyciele Przedszkola w latach 2017 i 2018 wraz z uzasadnieniem z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że Dyrektor Przedszkola, będącego przedszkolem publicznym w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 3 u.p.o., prowadzonym przez Gminę, jest organem władzy publicznej, a tym samym jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Natomiast Burmistrz był organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Dyrektora Przedszkola wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z art. 57 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3 u.p.o. w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego, nadzór nad ich działalnością w zakresie spraw finansowych i administracyjnych, z uwzględnieniem odrębnych przepisów wykonuje odpowiednio: wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta, marszałek województwa (por. wyroki NSA: z 9 października 2012 r., sygn. I OSK 1755/12, z 25 kwietnia 2012 r., sygn. I OSK 248/12, postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2914 r., I OW 186/14, które zapadły wprawdzie na tle stosowania ustawy o systemie oświaty, jednakże argumentacja w nich zawarta jest aktualna również na gruncie u.p.o.). Nie ulega również wątpliwości, iż informacja o wynagrodzeniu nauczycieli przedszkola, w skład którego - stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 u.KN - wchodzi również dodatek motywacyjny, stanowi przejaw gospodarowania środkami publicznymi, w konsekwencji należy uznać ją jako informację o majątku publicznym, która zgodnie z art. 1 ust. 1 w zw. zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. jest informacją publiczną. Informacja o przysługiwaniu tak wydatkowanych środków publicznych stanowi tylko inny aspekt tego samego zjawiska ekonomicznego. Nie można odmiennie traktować obu stron tej samej czynności finansowej: wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenie i przysługiwania wynagrodzenia osobie je pobierającej (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., I OSK 3087/14). 7. Przedmiotem sporu jest to, czy w sprawie zachodzą przesłanki prawne do ograniczenia udostępnienia tej informacji z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Konieczne jest wiec rozważenie, czy w kontekście treści tego przepisu nauczyciele przedszkola są osobami pełniącymi funkcje publiczną. W tej mierze doktryna opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną", podkreślając, iż katalog z art. 115 § 13 k.k. ma charakter jedynie podstawowy i niewyczerpujący. Zauważa się ponadto, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; M. Bidziński, w M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 73-74). Wskazuje się, że nawet osoby fizyczne niewchodzące w skład aparatu państwa w pewnych warunkach powinny być traktowane jako osoby pełniące funkcje publiczne (por. E. Olejniczak-Szałowska, Prawo do informacji publicznej a prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne w świetle orzecznictwa, CASUS 2015, nr 3 (77), s. 17). Odnosi się to w orzecznictwie NSA i SN np. do kontrahentów zawierających umowy z podmiotami publicznymi (por. wyroki NSA z dnia: 12 lutego 2015 r., I OSK 759/14; 6 lutego 2015 r., I OSK 650/14; 4 lutego 2015 r., I OSK 531/14; 11 grudnia 2014 r., I OSK 213/14; wyrok SN z dnia 8 listopada 2012 r., I CSK 190/12; odmiennie jednostkowy wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., I OSK 2499/13), czy osób ubiegających się o miejsce w służbie publicznej (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2488/13, "Monitor Prawniczy" 2015, nr 5), pozostają wszak one w związku materialnym, a nie formalnym z władzą publiczną i realizacją funkcji (zadań) publicznych. Odwołać się również należy do wyroku NSA z 15 czerwca 2015 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 3217/14, w którym wskazano, że pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" ma na gruncie u.d.i.p. autonomiczne i szersze znaczenie niż w art. 115 § 13 i § 19 k.k. Użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje bowiem każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną. Taka wykładnia odpowiada intencjom twórców u.d.i.p. oraz najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. 8. Powyższe poglądy wskazują, że dotychczasowe doktryna i orzecznictwo wyraźnie optują za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. Przyjmuje się w nim generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2018 r., I OSK 1526/16, wyrok NSA z 8 lipca 2015r., I OSK 1530/14). W orzecznictwie jednolicie się przyjmuje, że takim zadaniem o znaczeniu publicznym jest realizowanie konstytucyjnego prawa do wykształcenia. Z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP wynika bowiem, że władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia, a zgodnie z art. 1 pkt 1 u.p.o. system oświaty, którego elementem są przedszkola, zapewnia realizację prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki. Wykonywanie powyższych zadań publicznych odbywa się przede wszystkim poprzez pracę nauczycieli, którzy korzystają – na mocy art. 63 ust. 1 u.KN - podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych na zasadach określonych w k.k. Stąd sądy administracyjnie konsekwentnie wskazują, iż nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną, przy czym odnoszą to do nauczycieli wszystkich szczebli nauczania, w tym również nauczycieli przedszkoli, niezależnie od tego, że tylko niektórzy z nich są zobowiązani do składania oświadczeń majątkowych (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r., I OSK 125/11, wyrok NSA z 10 kwietnia 2015 r., I OSK 1108/14, wyrok NSA z dnia 12 października 2017 r., I OSK 537/17, wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2016 r., II SA/Kr 1573/15, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 czerwca 2016 r., IV SAB/Gl 62/16, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2017 r. , VII SAB/Wa 105/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 listopada 2016 r., II SAB/Łd 49/13, wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 lipca 2017 r., II SAB/Łd 49/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 4 maja 2017 r., IV SA/Wr 20/17). 9. W ocenie Sądu za przyjęciem, iż nauczyciel jest osobą pełniącą funkcje publiczną, przemawia przede wszystkim to, iż zgodnie z art. art. 69 ust. 1 u.o.p. w szkole lub placówce zatrudniającej co najmniej 3 nauczycieli działa rada pedagogiczna, która jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. W myśl natomiast art. 69 ust. 3 u.p.o skład rady pedagogicznej wchodzą: dyrektor szkoły lub placówki i wszyscy nauczyciele zatrudnieni w szkole lub placówce oraz pracownicy innych zakładów pracy pełniący funkcję instruktorów praktycznej nauki zawodu lub prowadzący pracę wychowawczą z młodocianymi pracownikami w placówkach zbiorowego zakwaterowania, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza stanowi podstawowe zajęcie. Stosownie zaś do art. 70 ust. 1 u.p.o. do kompetencji stanowiących rady pedagogicznej należy: 1) zatwierdzanie planów pracy szkoły lub placówki po zaopiniowaniu przez radę szkoły lub placówki; 2) podejmowanie uchwał w sprawie wyników klasyfikacji i promocji uczniów; 3) podejmowanie uchwał w sprawie eksperymentów pedagogicznych w szkole lub placówce, po zaopiniowaniu ich projektów przez radę szkoły lub placówki oraz radę rodziców; 4) ustalanie organizacji doskonalenia zawodowego nauczycieli szkoły lub placówki; 5) podejmowanie uchwał w sprawach skreślenia z listy uczniów; 6) ustalanie sposobu wykorzystania wyników nadzoru pedagogicznego, w tym sprawowanego nad szkołą lub placówką przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny, w celu doskonalenia pracy szkoły lub placówki. 10. Ponadto zgodnie z art. 70 ust. 2 u.p.o. rada pedagogiczna opiniuje w szczególności: 1) organizację pracy szkoły lub placówki, w tym tygodniowy rozkład zajęć edukacyjnych, oraz organizację kwalifikacyjnych kursów zawodowych, jeżeli szkoła lub placówka takie kursy prowadzi; 2) projekt planu finansowego szkoły lub placówki; 3) wnioski dyrektora o przyznanie nauczycielom odznaczeń, nagród i innych wyróżnień; 4) propozycje dyrektora szkoły lub placówki w sprawach przydziału nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych. Z kwestii nieobjętych treścią art. 70 ust. 2 u.p.o. warto zwrócić uwagę na jeszcze inne kompetencje rady, obejmujące opiniowanie: 1) dopuszczenia do użytku w danej szkole programu wychowania przedszkolnego lub programu nauczania (art. 22a ust. 2 ustawy o systemie oświaty ); 2) uchwalania szkolnych programów wychowawczo-profilaktycznych w szkołach, gdzie nie tworzy się rad rodziców (art. 84 ust. 4 w zw. z art. 26 u.p.o.); 3) spraw dotyczących powierzania stanowiska dyrektora szkoły (art. 63 ust. 12 u.p.o.) oraz obsady innych stanowisk kierowniczych w szkole (art. 64 ust. 1 i 3 u.p.o.); 4) aktu założycielskiego zespołu szkół (art. 91 ust. 5 u.p.o.); 5) spraw dotyczących stypendiów szkolnych (art. 90g ust. 7, 10 i 11 ustawy o systemie oświaty). Podkreślić należy, iż zgodnie art. 4 pkt 1 u.p.o. ilekroć w dalszych przepisach jest mowa bez bliższego określenia o szkole należy przez to rozumieć także przedszkole, choć oczywiście mając na uwadze specyfikę zadań przedszkoli nie wszystkie powyżej wymienione kompetencje są realizowane przez rady pedagogiczne przedszkoli (np. te dotyczące klasyfikacji i promocji uczniów). Wobec powyższych kompetencji rady pedagogicznej, której nauczyciel jest z mocy prawa członkiem, mimo, iż nie wydaje on żadnych decyzji, niewątpliwie w sposób istotny oddziałuje na sferę spraw publicznych w systemie oświaty, którego elementem są zgodnie z art. 2 pkt 1 u.p.o. przedszkola. Nie wykonuje zatem jedynie czynności usługowych, które nie mają bezpośredniego związku z merytorycznymi kompetencjami szkoły, a służą jedynie realizacji tych kompetencji. Pozwala to uznać nauczyciela przedszkola za osobę wykonującą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 z d. 2 u.d.i.p. 11. W związku z powyższym konieczne jest rozważenie, czy informacja o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcję publiczną, niezależnie od tego, że dotyka także prywatności osoby, ma związek z pełnieniem tej funkcji publicznej. Z pewnością takiego związku nie ma w odniesieniu do niektórych składników wynagrodzenia, wynikających ze statusu rodzinnego lub socjalnego pracownika (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 123/13). Taki związek zachodzi natomiast w odniesieniu do wynagrodzenia zasadniczego osoby pełniącej funkcję publiczną, czy dodatku motywacyjnego oraz w odniesieniu do sposobu ustalenia tego wynagrodzenia. Wynagrodzenie to jest przecież rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych. Wykonywanie obowiązków służbowych stanowi zaś pełnienie funkcji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 123/14; wyrok NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2561/13). Podkreślić należy, że jakkolwiek wartość związana z transparentnością życia publicznego nie może prowadzić do całkowitego przekreślenia i zanegowania ochrony związanej z życiem prywatnych osób wykonujących funkcje publiczne, to osoby wykonujące funkcje publiczne z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferze ich prywatności, niż w wypadku innych osób (por. uzasadnienie w/w wyroku TK z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, s. 4 i 14; Marek Safian, Prawo do prywatności i ochrona danych osobowych w społeczeństwie informatycznym, Państwo i Prawo z. 6/2002, s. 10). 12. Z wszystkich przedstawionych względów Sąd uznał, że organy, z naruszeniem art. 5 ust. 2 z d. 2 u.d.i.p., odmówiły skarżącemu udostępnienie informacji zawartych w jego wniosku, co, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.) skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ( pkt I wyroku). O należnych skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt II wyroku). Koszty te sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 200 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).